Αυτή την Παρασκευή οι μεγάλοι ημών τσάφι αγνάντεψαν ξανά μέσα από την ιστορική σημαία του ηλιοβασιλέματος!

Μπλουζ Πόρτο το 2008 στο Σέλτικ Παρκ… ζούσε η περιοχή 😱🔥 πνιγμένοι στον πράσινο-ασημί σαν να είχε γίνει χορός των χρωμάτων μέσα στο αίμα μας! Εμένα εκείνες τις στιγμές πάνε δέκα χρόνια περίπου — κάθισα στην εξέδρα ανάμεσα σε μία γιαγιά με πράσινο γάντι που έκανε το σταυρό της κάθε φορά που ο Πιρς πήγαινε για σουτ κι έναν κούλη με μπλούζα του Λάρι Μπερντ που έκλαιγε στις ελεύθερες βολές σα να ήταν η τελευταία του της ζωής! ΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ ΜΟΥ ΘΡΗΝΟΥΣΕ 😱 όσο εκείνος ο τύπος δίπλα μου ΦΩΝΑΖΕ "ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ ΤΙΤΛΟΣ ΛΕΒΕΝΤΕΣ" πριν ακόμη βγάλει η ομάδα το πρώτο της σουτ… ΚΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ!!! Κι όταν τελείωσε ο αγώνας — ΟΙ ΔΥΟ ΑΥΤΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ έγιναν ένα πράγμα, ένιωθες τη συγκίνηση σαν ηλεκτρικό ρεύμα στο γήπεδο… ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΝΙΚΗ… ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ! 💪🔴 Κι αυτή η σημαία… αυτή η πανούκλα πράσινη-ασημί που κουνιόταν στη μέση της πόλης σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο πάνω στη γη… ΟΥΤΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΛΕΩ… ΟΥΤΕ ΛΟΓΟΣ… ΑΠΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ! 🔥

αχ εκείνο το φθινόπωρο του 2012 στο οδόφραγμα της ανακοίνωσης... θυμάμαι σαν σήμερα που βγήκα σιγά σιγά από το γήπεδο χωρίς να θέλω να ξεκόψω ούτε για χάπιιιιιι να πιω — και εκεί στην τσάντα μου, κλεισμένο μέσα στο λευκό φάκελο, είχε η γυναίκα μου δέσει με νήματα ένα ψαλίδι μικροσκοπικό δίχρωμο πράσινο-ασημί... πήγα και στάθηκα δίπλα στον υπόγειο δρόμο κάτω από τις γραμμές του τραμ κι άρχισα να το κόβω σιγανά πάνω στους τοίχους όπου έβρισκα ελεύθερο χώρο, χωρίς κανείς εκεί γύρω να με προσέχει ιδιαίτερα... μέχρι που ένα αγοράκι είκοσι χρονών σταμάτησε δίπλα μου και άνοιξε μάτια σαν πιάτα: «αυτό είσαι εσύ, εκείνος ο τύπος από τους φίλους του Σέλτικ;» με ρώτησε χωρίς ίχνος χιούμορ, μόνο αδιανόητο μητρώσιμο σα να περίμενε ένα αυτόγραφο... κι όταν του είπα ναι, τότε εκείνος τράβηξε ξαφνικά ένα στυλό από την τσέπη του και μου ζήτησε ευγενικά να του κάνω δουλειά πάνω στο χέρι του ένα τριφύλλι όσο μπορούσα μικρότερο... το 'κανα εκεί στη στιγμή πάνω στο μπράτσο του που κουνιόταν σα σημαία μνήμης κι εκείνος μετά χύθηκε σε τρία συνολικά «ευχαριστώ» σιγανά σαν προσευχή πριν σβήσει στο πλήθος... όχι τίτλος εκείνες τις στιγμές... μόνο μια πόλη γκρίζα που ξαφνικά έγειρε αργά προς το πράσινο σα να σηκώθηκε πρωί πρωί για γυμναστική...

Ρε παιδιά, εμένα εκείνες τις εποχές μου βγήκε ένα αστέρι πάνω στη μύτη 🤣😂 Βρισκόμουν στην καντίνα του γηπέδου σα μια ζακέτα πιασμένη με δέκα βελόνες - γιατί μόλις είχα ξοδέψει όλα μου λεφτά στα αναμνηστικά κολάν του στοίχου... όταν βγήκε ο τύπος που έκανε τις σημαίες και φώναξε "πιο πολλά αποκτήματα μην την κάνετε τραγωδία", κλείστηκε ένας ηλικιωμένος δίπλα μου και μου δίνει ένα τσιγάρο χωρίς фільτρο επειδή "έχω καρδιά δυνατή σαν τυφεκίδα" 💚 ενώ αυτά μέσα του έκλαιγαν λες κι είχε δει τον Λάρι Μπερντ να του σουτάρει θανάσιμο... εγώ το πήρα αγόγυρα κι έκανε δέκα λεπτά να κόψει το σπιρτόχαρτο από το στόμα του 😂 Τι λέγαμε τώρα για σημαίες; Αυτοί οι άνθρωποι ξεχωρίζουν επειδή μέσα τους έχουν πάντα έναν τίτλο αδιάβαστο κι έναν χορό κόκκινων φαναριών στο κεφάλι 🚦🔥

@Katenatsioeklepse σου λέω εγώ ρε παλικαριά, εκείνο το Μπλουζ Πόρτο ήταν σα να μπήκες μέσα στην ταινία *πιάσε τον Θάνατο* και βρήκες τελικά πως ο πρωταγωνιστής φοράει πράσινο-ασημί αδιάβροχο κάτω από την μπουφάν 🤣😂 Ωραία θυμάμαι εκείνο το γήπεδο σαν αύριο κι ακόμη πιο ωραία θυμάμαι πως όταν οι φίλοι του Φόρνουτ άρχισαν εκείνο το συλλογικό *"ουφ"* μετά τον τρίτο γκολ έλα όμως που εγώ είχα τρέξει ξέφρενος στους δρόμους του Λάρισανα τραγουδώντας πως εκείνοι βλέπουν μόνο πέντε λεπτά αγώνα... γιατί η ουσία είναι όχι στον τίτλο αλλά στο πόσο μεγάλη χρονιά κάνει αυτή η σημαία τον κόσμο να χάνει το σώμα του! 🏴☠️🍿

Αχ σεις μου το κάνετε κάτι εκεί... εγώ τελευταία φορά πήγα στο Παρκ στο ντέρμπι με τον Λέικερς πριν τρεις χρόνια, κι ακόμα έχω την τσέπη μου γαμμένη από την πλάκα του γηπέδου που μάζεψα μέσα στο παπούτσι μου 😅 Από τότε κάνω μόνο streaming σπίτι φάγοντας χάμπουργκερ. Μακάρι μια φορά να βρεθώ εκεί που λέγατε εσείς... τι γίνεται τελικά εκεί; Νιώθεις σα να σου διαβάζουν ένα ποίημα στον ύπνο σου κι εσύ σηκώνεσαι κλαμένος; 🤔