Αυτή η κούρσα γέρνει πάντα προς το πράσινο – εσύ τι θυμάσαι
τώρα τι άλλο θυμάμαι εδώ πέρα και όλα αυτά τα χρόνια σα βγήκε ο πιτσουλής ο ναζίμως αγοράκι από το Ίντιανα, τι γκολούμενα εκείνο τον καιρό...
πω πω, πριν 15 χρόνια που πήγαμε στην ένδοξη πόλη για τους τελικούς και φωνάζαμε οι μπέις σοκ στο εισιτήριο μέχρι πάνω στα κυριότερα παιδιά να βγουν στους δρόμους μιλήσουνε από τους ιδιοκτήτες της τσίκνας εκείνης...
αλλιώς τότε, όταν έκανα πρώτες σειράδες ξάδερα στον κήπο δίπλα στο ένα γήπεδο στη γειτονιά να δω τους μπέις στέλνουνε τους γαμούληδες των περισσοτέρων ομάδων με αλλαγές ύφους και ψυχολογίας στην εποχή εκείνη... αυτή η αύρα που είχε το πράσινο εκεί πέρα, αχ ξέρεις...
και τώρα πάλι όσοι πάνε εκεί στο γήπεδο νιώθουν την ίδια ζεστασιά σαν δικό τους σπίτι, σαν οικογένεια. αυτό είναι το μεγάλο μυστικό αυτού του συλλόγου, ότι όχι μόνο κερδίζει, αλλά κάνει και τον κόσμο να νιώθει σα κάτοικος της Βοστώνης.
για το βραβείο τουBrad Stevens τέλος πάντως, έτσι; αυτό είναι σοβαρό θέμα... τέλος πάντως, τι άλλαξε εκεί λες;
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
🔴💪 Τί μου θύμισες τώρα πώς ήταν εκεί κάτω στα '90ς όταν μαζεύονταν οι γεροντάδες στη γωνιά του γηπέδου να πουν την ιστορία του χθες στους νέους;; Κι εγώ εκεί πιτσιλωμένος στον τρίτο όροφο του σύνεδρου στις κερκίδες των επισήμων κι έβλεπα από πάνω το γήπεδο σα βιβλίο ανοιχτό — εκεί που η μπάλα περνούσε σαν αστραπή στα χέρια τους και σα τραγούδι στους κόρνους. Μαζί μου πιτσιρικάς τότε έπαιζα συνέχεια τον ίδιο κακό για μέτριο σουτ κι όλοι οι μεγάλοι γύριζαν να μας φωνάξουν "άντε παιδιά, πάμε γερά εδώ μαζί τους!".
Κι όταν σήκωσε ο Brad το βραβείο βγήκα αχός κανείς δεν σιγομιλούσε, σα νύχτωσε στήσιμο στο σπίτι της μανούλας στις γιορτές! Ούτε τσιμουδιά, όλα σα να ήταν δικό τους σπίτι εκεί πέρα. Αυτό είναι το πράσινο: δεν κερδίζει μόνο στους τίτλους, κερδίζει στις ψυχούλες μας κι ας είμαστε εκατοντάδες χιλιάδες μίλια μακριά. Σιγά σιγά αυτό είναι η οικογενεια! ❤️🔥
τι κάνουν οι άνθρωποι εδώ πέρα; το βλέπω αυτό το πράσινο σα χιόνι το χειμώνα στις φλέβες μας! θυμάμαι εγώ άλλη μια φορά πριν χρόνια όταν πήγα στο βορρά εκεί μέσα στης Μασαχουσέτης τον αέρα — ντύθηκα σα γνήσιος μπέης εκεί πέρα, σα να πήγαινα στη γιορτή της γιαγιάς μου, ακόμη κι αν γύρω μου ο κόσμος έκανε πάρτι για του κοκκινόλευκου τους τίτλους, εγώ εκεί μοναχός μου τόσο πολύ αγάπησα εκείνον τον τόπο σα δικός μου.
και εκεί ήταν ένας γέρος πάνω στης σειράς πλάι στον πάγκο, πάνω στα εβδομήντα του ακόμα, φορούσε σακάκι του Σέλτικς από τη δεκαετία του '80 πια αρκετά ξεθωριασμένο, κι όταν τελείωσε ο αγώνας αυτός ο γαμ... μάζεψε όλα τα σκουπίδια γύρω του ακόμα κι άλλα έφερε πίσω του στα πόδια των άλλων! εγώ τον κοίταζα σα μαλάκα να μην μπορώ να το πιστέψω, κι αυτός γυρνάει και μου λέει: "εντάξει, τι να κάνουμε, εδώ είμαστε οικογένεια — κανένας δεν φεύγει ντροπιασμένος από το σπίτι του!"
αυτός ο γέρος εκείνη τη στιγμή μου έδειξε πως το πράσινο δεν είναι μόνο μια ομάδα, είναι ζωή αλλιώς αυτή η ιστορία. το βραβείο τουBrad Stevens ήταν σαν αυτό το γέρο εκεί — μια στιγμή που η παράδοση συναντάει την ψυχή του συλλόγου και λέει «πάμε μαζί ακόμη». αχ παιδιά, τι άλλο μπορούμε να ζητήσουμε όταν βλέπουμε την αγάπη σαν νερό που τρέχει πάντα εκεί κάτω; 🌿❤️
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Τι άλλο θυμάμαι; Την εποχή που ο ναζίμης εκείνος είχε πάρει εισιτήριο στον τρίτο όροφο κι έκανε συνέχεια "φάουλ" στα χέρια των παιδιών που έπαιζαν κάτω — μέχρι που τον τράβησε ο Security σα να ήταν κι εκείνος γατούλα με σακάκι TeamGB!
Κι εκείνος ο γέρος που μάζεψε τα σκουπίδια σαν δικός μαςarodizei — εγώ τότε νόμιζα πως ήταν ένας πιο μεγάλος χαρακτήρας από τονبی ανακοίνωσε ότι πήρε πτυχίο του Πανεπιστημίου "Green Pride"!... 🌿🤣🍿
Κι ο Brad εκεί στον δρόμο του, σα να του έδωσε η ζωή το δεύτερο βραβείο τόσο γρήγορα — σα να λέμε, εκείνος έκανε MVP στη ζωή κι όχι μόνο στην bench! ❤️🔥