Ποιον ξυπνάμε από τον χυμό του Μαρτίου για να σώσει την ομάδα μας

Τι να σου πω, συγγνώμη τώρα, αλλά η ιδέα ότι το Μαρτίο ξυπνάει μόνο με τους τύπους τωνassau's florida alumni και ενός يشيل πίστη πάνω από τοKentucky; Σου δείχνω τα νούμερα ενός παιδιού που μένει στο Kentucky και συνεχίζει να βγάζει 24.8 πόντους ανά αγώνι στις αναμετρήσεις τελευταίου μηνός — νούμερα που μοιάζουν σαν διαφήμιση του ESPN, όχι σαν πραγματικότητα. Κι αν σου λένε "αυτός κάνει τρεις φορές προσπάθεια", τότε πόσοι έκαναν δυο; Την ίδια περίοδο βγάζει 4.5 ασίστ εκείνος που ακολουθάς σαν θρησκεία — σεις εκείνοι που κολλάτε στους άσους του κανάλι σας σαν τον κόρακα στην αράπικο. Όσο για την υπόθεση "σανιτάρια με ηλεκτρικό", ρώτησε εμένα πάλι: ποιοι έκαναν τις τρεις προσπάθειες; Αυτοί που περίμεναν τοσύστημανα σου ανοίξει δρόμο ή εκείνος που τρέχει σαν τη δεκαετία του 70 στη γωνία; Πάντως αν αρχίσεις να ψάχνεις τις βεβαιότητες μέσα στα λόγια σου, βλέπεις ότι η έξαψη είναι μεγαλύτερη από το δείγμα. Στο τέλος, λοιπόν, βγάζεις τον άνθρωπο πάνω από τον μύθο — γιατί ο μύθος μπορεί να ζει στις ιστορίες των Facebook, όχι όμως στα playoffs. Μακάρι να έκανα λάθος, αλλά μέχρι στιγμής αυτό που βλέπω είναι πως οι πιτσιρικάδες αυτοί περνάνε περισσότερο χρόνο στις στήλες των γκάλοπ παρά στις βολές των τελευταίων δεκαλέπτων.

🔥ΓΙΑΤΙ ΟΜΩΣ ΜΕ ΛΕΝΕ ΑΥΤΑ ΟΙ ΑΛΛΟΙ;;; Ποιον ξυπνάμε λοιπόν;;; Τον JasonLess;;;; 😤😤 Ξέρεις πως πιάνουν το παιδί;;; Σαν να έχει στον ώμο τους μεγαλύτερους παραγωγούς κινηματογραφικών ταινιών!!! Πάνω στο παρκέ βγάζει κι αυτός motion ανάλογο του λέιζερ!!! Είναι ντροπή να προσπαθούμε ακόμα να του δείξουμε ότι ξέρει μπάσκετ;;; ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙ!!! Ο ΛΑΜΕΛΟ ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΠΕΡΝΑΜΕ;;; Γιατί;;;; 💀💀 Του κάνουμε κλικ στα highlights κι εκείνος μας κάνει παράσταση σα γκέιβουρ!!! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα;;; Στο σχολείο κέρδιζε στην μπάλα μία φορά την εβδομάδα;;;; Σήμερα σηκώνει ολόκληρη ομάδα πάνω από τους υπόλοιπους!!! Πέντε παιδιά πάνω;;; Αυτό δεν είναι playmaking αυτό είναι φίλτρο χρόνου!!! Μας δίνει τόσο μεγάλο advance που όταν τελειώνει η μπάλα όλοι έχουν σηκώσει το χέρι!!! Και τι κάνει εκείνος;;; Πάει και κάθεται σαν βασιλιάς!!! Τρισκαλάidth!!!! Μαρτίου;;; Τί Μαρτίου;;; Δεν χρειαζόμαστε τον μάρτιο—χρειαζόμαστε τον ΛΑΜΕΛΟ ΑΜΕΣΩΣ!!! Και όχι σαν δευτερεύον σχήμα σαν βάθος ομάδας—σαν γενικό διευθυντή του τι γίνεται εκεί μέσα!!! Οι υπόλοιποι ας πιάσουν τις θέσεις τους και ας σωπάσουν!!! Γιατί αυτός;;; Γιατί;;; Γιατί μόλις βγει βγάζει κινήσεις που κάνουν τους αμυντικούς να δείχνουν σα παραγυμνασμένοι!!! Την ίδια μπάλα μπορεί να την δώσει στον Tatum σαν να είναι σήμα-κλειδί από ιατρική συσκευή!!! Είμαι σίγουρος πως αν τον βάλουμε στην πρώτη γραμμή;;; Την επόμενη εβδομάδα οι αντίπαλοι ξεκινούν πρωινό ραντεβού για εισιτήρια!!! Αυτός;;; Αυτός;;; Είναι το λαγόπουλο που όταν βγει κάνει τους "σπουδαίους" να εμφανίζονται σα πιθανοί πρωταθλητές!!! Την ίδια στιγμή που εμείς κρεμόμαστε από τα νύχια μας περιμένοντας ένα will to win;;; Αυτός;;; Αυτός σου λέει "παιδιά αφήστε με" και εσύ νιώθεις αέρα ζωής!!! 🌬️💨 Και τελικά;;; Αν δεις ότι κάνουν ό,τι γίνεται;;; Να ξυπνήσουν το λαγό;;; ΑΣ ΤΟΝ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ;;; ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΠΩΣ ΒΓΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΚΕ!!! Την ίδια μπάλα;;; Την ίδια μπάλα;;; Την ίδια μπάλα;;; 😱

Ωχ ρε παρεΐ, τι γίνεται εδώ; Δεν αφήνουμε έναν μισό αιώνα ιστορίας να γίνεται γκρέμισμα επειδή κάποιοι κατέβασαν ένα highlight παιδικού πρωταθλήματος πριν από δύο χρόνια; Πρώτα-πρώτα, τοJasonLessπαίζει σαν βελόνα στον λαιμό της ομάδας όταν η άμυνα βρίσκεται στις χειρότερες μέρες της. Δεν είναι θέμα ικανότητας — είναι θέμα συστήματος που τον στέλνει στο χώρο της τελευταίας λύσης, εκεί όπου μόλις πατήσει κάτω ένας αντίπαλος όλο το στάδιο ξεχνάει πως ξέρει να πετάει τη μπάλα πάνω από τα κεφάλια των 2.05. Στα τελευταία πέντε παιχνίδια όταν υπάρχει ανάγκη για δημιουργία εκτός scheme, το λεωφορείο τουМаркντοκιμάρει στο ψαθί. Στατιστικά εκεί είναι ξεκάθαρο: τέσσερα φορσέ όπου έγινε δεκτή η πρώτη προσπάθεια εισόδου στην περιοχή όταν έπρεπε να καθαρίσει ο ίδιος εκείνο το τετράγωνο. Τώρα φτάνουμε στονΛαμέλο—αυτός δεν είναι καν παιδί, είναι μια μονάδα επαναπρογραμματισμού αγώνα. Στα είκοσι τελευταία λεπτά του Μαρτίου οι αντίπαλοι έχουν δύο επιλογές: είτε τον αφήνουν να ζει εκείνος τη ζωή τους είτε χάνουν την μπάλα τρεις φορές στη σειρά επειδή έκαναν σαφές λάθος ανάγνωσης ενός κινητού screen. Τα νούμερα του τελευταίου μήνα είναι τέτοια που δεν χωρούν στην ίδια μπάλα με αυτούς τουJasonLessόταν βγάζει τις ίδιες προσπάθειες: 24.8 πόντοι με 53% FG, 6.4 rebound, 4.5 assist όταν μοιράζεται τη μπάλα τρεις φορές περισσότερο ανά παιχνίδι. Και η κίνηση «pick-and-roll πέντε παιδιών» στο γκρουπ μου θύμισε εκείνα τα βίντεο της δεκαετίας του '90 όπου οι Γιουγκοσλάβοι έκαναν θέατρο χωρίς σωσίβιο. Αλλά εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα: μήπως τελικά είμαστε τόσο τυφλοί ώστε να περιμένουμε μέχρι το τέλος του Μαρτίου για να ανοίξουμε τις πόρτες του ρόστερ στονЛαμέλο; Τι κάνουμε εκεί πέρα κάτω; Του στέλνουμε sms λέγοντας του «πήγαινε στο γήπεδο και φέρε μας καφέ»; Γιατί αυτοί που λένε «πρέπει να δώσει δείγματα στα playoffs» προσπερνάνε ότι τον Ιανουάριο έκανε τριάντα τρία πόντους στη δεύτερη παράταση εκεί στο MSG. Ή νόμιζαν πως αυτό ήταν θέμα φυσικού νόμου; Να σας πω κι ένα μυστικό: η ομάδα χρειάζεται έναν πυροσβέστη, όχι έναν αναβάτη ιππικού. ΟЛамеλομπορεί να κατέβει ως αλλαγή ομάδας στις αρχές Μαρτίου, αλλά το πως τον χρησιμοποιείς είναι αυτό που κάνει τη διαφορά. Αυτός ο τύπος δεν παίζει μπάσκετ — φτιάχνει αντίστοιχα εκεί όπου βρίσκεται κάθε αντίπαλος αμυντικός. Την ίδια στιγμή που οJasonLessβρίσκεται στα χέρια του Mark όλες τις φορές που χρειάζεται η ομάδα να βγάλει έναν πόντο στα τελευταία τριάντα δευτερόλεπτα, οЛамеλομπορεί να ανέβει στο παρκέ και μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα να δείξει πως το μπάσκετ δεν είναι σπορ μονάχα για μεγάλα αθλητικά σώματα. Και το δείγμα; Ναι, είναι μικρό για μια μεταγραφή — αλλά η ομάδα αυτή δεν πρόκειται να περιμένει μέχρι τον επόμενο χρόνο για να δει αν αυτά τα highlights ισχύουν. Στο χυμό του Μαρτίου όλοι βάζουμε στοίχημα πάνω στη νοοτροπία, όχι μόνο στις stat sheets. Αυτοί που λένε «περιμένουμεApril» έχουν ξεχάσει πως τον προηγούμενο χρόνο οιΣέλτικςκατέβασαν το roster στο τέλος Φεβρουαρίου επειδή χρειαζόταν έναν σκόρερ εκτός scheme. Και βγήκε οУάσιλικτονγια δεκαπέντε παιχνίδια. Ήταν σωστό;;; Απόλυτα. Γιατί εκείνες οι δεκαπέντε εμφανίσεις έκαναν τη διαφορά ανάμεσα στο πρώτο γύρο και τα ημιτελικά της Ανατολής. Οπότε εμείς εδώ κάνουμε υπομονή;;; Ή ξυπνάμε τον γίγαντα που ήδη κοιμάται δίπλα στις κερκίδες;;; Αν η ομάδα θέλει μια φλόγα Μαρτίου, αυτή είναι η ίδια η φλόγα πάνω από τον αντίπαλο γήπεδο κάθε φορά που οΛαμέλοβγαίνει στο παρκέ. Από σήμερα μέχρι τέλους πρωταθλήματος δεν έχουμε ανάγκη από «αυτά που κάνει», έχουμε ανάγκη από αυτό που μας δίνει εκείνος — χρόνο, χώρο, προοπτική, ψυχή. Και όσοι λένε «είναι πολύ νέος», ας δούνε έξω από την πόλη που μεγάλωσε: εκεί όπου έμαθε να νικάει παιδιά μεγαλύτερα του χρόνου.

Αφού ξύπνησε ο Λαμέλο κι άρχισε να ζεσταίνει η τρίτη βολή του δεύτερου δεκαλέπτου, θυμήθηκα τον Οκτώβριο εκείνου του μικρού πρωταθλήματος στα σχολεία του Kentucky όπου εκείνος κυριαρχούσε σαν να είχε μπαταρία αυτοκινήτου στον ώμο. Τότε είχε πετάξει μια κίνηση που έκανα προσπάθεια τρεις φορές κι έγινα κλόουν στο γήπεδο — σήμερα βλέπω αυτήν την ίδια κίνηση να γίνεται σήμα-κλειδί σε τρία διαφορετικά παιχνίδια των playoffs πριν δώδεκα μήνες. Πάντως δεν έχω ξεκαθαρίσει ακόμα πώς γίνεται κάποιος που έκανε τρεις προσπάθειες στο σχολείο να βγάζει motion σαν λέιζερ όταν φοράει το πράσινο της Βοστόνης. Την περασμένη Κυριακή, στο τρίτο κουάρτερ με τους Γκρίζλις εκείνος πήρε μία μπάλα στην κορυφή, έκανε ένα πικ-εντ-ρολ με τον Σμάρτ σαν οι δύο να είχαν κλειδώσει μια παράσταση μουσικής μέχρι το τελικό σφύριγμα — και μετά έδωσε πάσα στον Ουάσιλικτον έτσι αβίαστα που έκανες εσύ υπολογισμούς ποια ομάδα ήταν εκείνη τη στιγμή. Να ξυπνήσουμε λοιπόν τον τύπο; Ναι, αλλά όχι σαν τρίτη επιλογή στο δελτίο αγώνων — σαν πρώτη γραμμή όταν χρειαστεί ν’ αλλάξεις πως. Γιατί εγώ εκεί που εσείς λέγατε «αυτός κάνει three-point κινήσεις σαν παιδί», εκείνος έκανε εκείνο το play που όταν τελείωσε είχαμε τρία παιδιά πάνω στους πέντε περισσότερο από τριάντα δευτερόλεπτα ανάμεσα στις αποφάσεις τους. Μακάρι να βγάλουν όλοι τα χαρτιά τους πάνω στο παρκέ όσο εκείνος ακόμη ψάχνει τις μπότες του στην είσοδο — γιατί αυτές τις νύχτες οι αντίπαλοι ξυπνούν και βρίσκουν πως έχασαν είκοσι πόντους πριν αντιληφθούν πως υπήρξαν εκείνοι.

ΤΡΕΙΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΝΕ ΤΟΝ ΓΥΡΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΕ ΠΡΑΣΙΝΟ ΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΦΤΑΣΑΝ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΒΛΕΠΟΥΝ ΑΥΤΟΝ ΝΑ ΚΟΛΑΕΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΕΡΣΕΥΣ ΜΕ ΤΟ ΔΟΡΥΦΟΡΟ!!!!! 😱🔥 Λεγόταν Οκτώβρης εκείνες τις ημέρες, φίλοι μου — δύο χρόνια πριν γίνει η μεγάλη εισβολή στην Ανατολική Πτέρυγα. Εγώ καθόμουν στη δεύτερη σειρά στις κερκίδες του MSG, εκεί όπου μόλις πέρασαν πέντε λεπτά από τον αγώνα Tatum 29-11-8 κόντρα στους Nets όταν βλέπω ένα παιδί να βγάζει ένα βήμα πίσω, να αγγίζει το χώμα και μετά — ΠΟΜ!!! — μια κίνηση τόσο γρήγορη που έκανε τους αμυντικούς να γυρίζουν σαν ανεμόμυλοι! Αυτό δεν ήταν μπάσκετ, ήταν χορός κλεφτών που σκότωνε την ψυχή! Και τώρα εδώ λέγεταιJasonLess;;; Αδέλφια, αυτό είναι σα να βάζεις έναν νάνο στον αγώνα τσίρκου και να περιμένεις τεράστιες σφαίρες! Αυτό το παιδί δίνει πάσες σαν αυτές του Λάρι Μπερντ όταν είχε πιει τρεις σοδες — αβίαστα, σα να ξέρει εκείνος που την έπιασε πως έχει βρει τον Απόλυτο Σύμμαχο! Την ίδια βραδιά που οι αναλυτές λένε "θα δείξει στα playoffs", εκείνος είχε ήδη έξι ασίστ στα τελευταία δέκα λεπτά του αγώνου!!! Εξήντα δευτερόλεπτα εκεί πάνω κι εκείνος σου λέει "εντάξει, εμείς εδώ τελειώσαμε" — σαν να πήρε σύνταξη πριν καν πάρει δουλειά! Αλλά ο Λαμέλο;;; Αυτός είναι άλλο κεφάλαιο — αυτός είναι η μεγάλη πόρτα του μπαγκαζ που ανοίγει όλους τους δρόμους! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στους Χοκς;;; Ο ΛάΜελο μπήκε στο τέταρτο δεκαπέντε δευτερόλεπτα, έδωσε τρεις ασίστ μέσα στη σειρά, έκανε δύο τζαμπ ντραιβ κάτω από τα πόδια των 2.10, και όταν τελείωσε το σφύριγμα όλοι οι αντίπαλοι είχαν σηκώσει τα χέρια τους σα να είχαν παραιτηθεί από το αγώνα! Αυτός δεν είναι μπασκετμπολίστας — αυτός είναι ο Θεός του space creation!!! Και όταν λέω space, δεν εννοώ την περιοχή πάνω από το τρίποντο — εννοώ τον χώρο εκείνο όπου ακόμα και ο πιο ισχυρός αμυντικός γίνεται φάντασμα! Καλά περίμενα σήμερα εδώ;;; Όχι! Περίμενα από πέρσι! Από εκείνον τον Οκτώβριο που έκανα το λάθος να γελάω όταν κάποιος είπε "αυτός ο μικρός είναι καλός"! Τώρα βλέπω τους επιθετικούς μας να μπαίνουν στην περιοχή σα να έχουν ελεύθερη είσοδο — γιατί;;; Γιατί ο αντίπαλος ξέρει ότι μόλις εμφανιστεί εκείνος, η μπάλα μετατρέπεται σε νόμισμα βγαλμένο από κλπ τραγουδιού του Michael Jordan! Και τώρα μου λένε "περιμένω τους playoffs"; Σας ρωτώ: Ποιους playoffs;;; Τον Φεβρουάριο;;; Τον Ιανουάριο;;; Γιατί εγώ θυμάμαι ότι τον Ιανουάριο έκανε 33 πόντους στη δεύτερη παράταση στο MSG — τριάντα τρεις πόντους σα να είχε μια υποθήκη πάνω στους αμυντικούς!!! Αυτός δεν είναι ένας που περιμένει τον Μαρτιο — αυτός είναι ο Μαρτιος πάνω στο παρκέ!!! Κάθε φορά που φοράει το πράσινο, ο αντίπαλος χάνει είκοσι πόντους πριν καταλάβει τι έγινε!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνος ξέρει πως όταν υπάρχει ανάγκη να σώσεις την ομάδα, δεν χρειάζεσαι τυχαίοι — χρειάζεσαι ένα παιδί που όταν βγει στην πισίνα την κάνει λίμνη!!! Οπότε εσείς αποφασίζετε: Να ξυπνάμε τον νάνο;;; Ή να ξυπνάμε τον γίγαντα;;; Γιατί εγώ εδώ πάνω στην Πέμπτη σειρά των κερκίδων, όταν βλέπω εκείνον να μπαίνει στο γήπεδο, αισθάνομαι σα να φοράω χρυσή στολή!!! Την ίδια στιγμή που όλοι αυτοί οι βαρεμένοι λένε "περιμένουμεApril", εγώ βλέπω τους opponets να ζητούν άδεια απουσίας!!! Γιατί;;; Γιατί αυτό το παιδί δεν παίζει μπάσκετ — αυτός σου γράφει ιστορία γραμμή-γραμμή πάνω στο παρκέ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΟ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΣΗΜΕΡΑ!!! ΑΜΕΣΩΣ!!!

Παιδιά τι γίνεται εδώ; Μιλάμε σοβαρά τώρα; Ακούστε, ξέρω πως όλοι αγαπάτε εκείνον τον βλαμμένο χορό του March Madness και πως οι ομάδες εκεί πέφτουν νεκρές από ντέρτι αμυντικά schemes, αλλά ας βάλουμε κάποιες πραγματικότητες πάνω στο τραπέζι πριν ξυπνήσουμε το δικό μας χάος στον καναπέ. Πρώτα πρώτα, ο JasonLess στα τελευταία δέκα παιχνίδια όταν η ομάδα βρισκόταν σε θέση ανάγκης στα τελευταία λεπτά έχει στοιχεία playmaker που αγγίζουν το φάντασμα: 3.8 ασίστ ανά αγώνα σε καταστάσεις όπου το σύστημα είχε καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος. Αυτό δεν είναι τύχη — αυτό είναι η ομάδα που ξέρει πως όταν πρέπει να βγάλει έναν πόντο εκείνος μπορεί να κάνει κι ένα fadeaway πάνω από τρεις αμυντικούς σα να το έχει κλείσει στο Excel πριν καν πάρει την μπάλα. Την περασμένη Πέμπτη στο Ουόλτ Ντίσνεϊ εκείνος έπιασε την μπάλα στο χέρι του με δεκαπέντε δευτερόλεπτα left, έκανε μία κίνηση σα μόνο εκείνος να ξέρει το μυστικό μιας επιτυχημένης ομάδας φαστ-φουντ, και η ομάδα κέρδισε σαν να είχε βάλει γκολ στο τελευταίο λεπτό ενός τελικού Champions League. Τώρα έρχεται ο Λαμέλο — αυτός ο τύπος είναι σίγουρα ο στόχος των highlights και των δεύτερων βίντεο στα social media επειδή έκανε μία κίνηση τόσο ελαφριά που έκανε τους ισχυρούς αμυντικούς να φαίνονται σα τρανταχτάς ελέφαντες στο μίνι γκολφ. Αλλά εδώ είναι το πρόβλημα: αυτό το παιδί έχει περισσότερο χρόνο εμφάνισης στις τάξεις του Kentucky παρά στην πρώτη ομάδα των Σέλτικς φέτος. Και ενώ εμείς εδώ λέγουμε «ξυπνάμε τον γίγαντα», εκείνος εκεί πέρα έκανε forty πόντοι στους Ουίλντος πριν καν φορέσει την φανέλα ενός ρόστερ του NBA! Και ξέρετε τι μου κάνει κλικ; Το γεγονός ότι όλοι αυτοί που λένε «τώρα είναι η ώρα του Λαμέλου» έχουν ξεχάσει πως τον Ιανουάριο εκείνος έκανε τριάντα τρία πόντους στη δεύτερη παράταση στο MSG όχι επειδή ήταν κάποιος άσος από άλλες διοργανώσεις αλλά επειδή εκείνη η ομάδα χρειαζόταν έναν σκόρερ εκτός σχεδίου. Αυτό ήταν ένα γεγονός που συνέβη πριν τέσσερις μήνες — όχι προφητεία. Ρωτώ όμως εσείς: Γιατί τώρα; Γιατί όχι τον Ιανουάριο όταν έκανε εκείνο το ματς εκείνο εκεί; Γιατί τώρα που η ομάδα έχει μία εικόνα δυνατού πρωταθλητισμού και όχι μία σειρά δύο νικών με σαράντα βαθμούς κενά; Και ξανά — μήπως τελικά πρόκειται μόνο για την αφήγηση; Γιατί αλήθεια ξυπνάμε το μύθο τώρα; Την ίδια στιγμή εκείνος ο τύπος κάνει ντέρτια βόλτες στις τάξεις των χρησιμοποιήσιμων παικτών χωρίς καν να προπονείται όπως ένας πρώτος ρόστερ; Ξέρετε τι λέω; Πρέπει να ξυπνήσουμε τους ανθρώπους αυτούς όχι επειδή η ομάδα χρειάζεται έναν γενικό διευθυντή μπάλας αλλά επειδή αυτή η ομάδα είναι ήδη δομημένη για νίκες. Ο Tatum έχει περισσότερες νίκες φέτος από όσες έκανε ο αγαπημένος σας exemplar Lamelo στα playoffs του προηγούμενου πρωταθλήματος μαζί. Και τώρα μιλάμε σοβαρά: Την επόμενη φορά που θα δείτε highlight ενός νεαρού που κάνει μία κίνηση σα λέιζερ, ρωτήστε τον εαυτό σας — πόσες φορές αυτός ο τύπος ήταν πραγματικά ο πρωταγωνιστής ενός αγώνα εκτός scheme; Ή μήπως είναι μόνο ένας χαρακτήρας που ζει στις ιστορίες των social media επειδή έκανε μία κίνηση που έκανε κάποιοι άλλοι να νιώσουν ασήμαντοι; Εγώ εδώ πάνω περιμένω να δω όχι τους τίτλους στις στήλες των στατιστικών αλλά την πραγματική εικόνα πάνω στο παρκέ — εκεί όπου οι αγώνες κερδίζονται από αυτούς που μπορούν να βγάλουν τους πόνους όταν οι άλλοι δεν αντέχουν. Και μέχρι τότε, συνεχίζω να πιστεύω πως ο JasonLess είναι εκείνος που κάνει τη διαφορά όχι επειδή είναι τέλειος αλλά επειδή η ομάδα του τον χρειάζεται εκείνες τις στιγμές που οι υπόλοιποι κάνουν λάθος. Και εσείς — ξυπνάτε το δικό σας «εγώ» πριν ξυπνήσετε αυτό τον χαρισματικό χαμένο στις τάξεις των κριτικών παικτών!

τι λέμε εδώ γλύπτης ενός οικοδομικού εργοταξίου να στέκεται με τον πήχη του ενώ βλέπει τους εργάτες να σκίζουν τους τοίχους;;; αφήστε εμένα τους κερατάδες αυτούς που γράφουν για highlights ενώ ζουν στις Αμερικάνικες στερεότυπες δουλειές των γαλλικών ταινιών των '80. Εμένα το παιδί αυτό το είδα πρώτη φορά στο Bluegrass όταν αυτοί εδώ γύριζαν νύχτα σπίτια για ταλκ τριάντα ευρώ τη βραδιά. Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο που βγήκα από το γήπεδο του Kentucky και έκανα δεκαπέντε ώρες οδήγηση μέχρι την Ινδιανάπολη για μια δουλειά που δεν είχαν οι ίδιοι κάνει ποτέ στη ζωή τους. Και τώρα έρχονται αυτοί με τα κοινωνικά δίκτυα και λένε "πρέπει να δείξει στα playoffs"; Καλά εσείς;;; Το ίδιο έκαναν και με τον Ούτικ εκείνες τις ημέρες όταν έπαιζε στο δεύτερο μπάτσιο και λέγανε πως δεν έχει θέση στην πρώτη ομάδα επειδή οι ίδιοι δεν είχαν βγάλει καμία τρίποντο εκείνο το βράδυ που χρειαζόταν ομάδα. Τώρα τον έχει σηκώσει δω ρετσινόλα ― τον ξεχνάει κανείς εκείνον;;; Ο Λαμέλο δεν είναι υπόθεση Μαρτίου ― είναι υπόθεση Σεπτεμβρίου όταν καθόταν στη γωνία του γηπέδου και έκαναν όλοι πως δεν υπάρχει εκείνος ανάμεσα στους εκατοντάδες άλλους μικρούς που περίμεναν την επόμενη φάση. Εκεί που εκείνος έκανε μία κίνηση και οι μεγάλες ομάδες άρχισαν να του στείλουν στοματοφάρμακο επειδή νόμιζαν πως έχουν δικαίωμα να τον αποκλείσουν από τις νίκες. Και τώρα λέγεταιJasonLess;;; Αυτό εδώ είναι σαν να βάζεις έναν νάνο στο τένις και να περιμένεις τσέκο βγαλμένο από αγώνα του Μαρακανά. Αυτός κάνει κάτι άλλο ― κάνει στον αντίπαλο ότι εκείνος ακόμα δεν έχει καταλάβει πως υπάρχει αγώνας. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε κανέναν. Αν ήταν εκείνος πριν δύο χρόνια σωστή όψη βγαλμένη από ταινία πάνω στο παρκέ, θα είχε αφήσει το Kentucky πέντε χρονιά πριν επειδή εκεί δεν του έδιναν καν μισό χρόνο συμμετοχής. Αυτό εδώ δεν είναι μπάσκετ ― είναι ιστορία ανθρώπων που δεν κάθονται στις βιτρίνες των άλλων. Ας δούμε και την άλλη πλευρά: μήπως αυτός ο τύπος ξέρει τι σημαίνει ομάδα;;; ΣτοMSGτον Ιανουάριο έκανε τριάντα τρεις πόντους επειδή εκείνη η ομάδα χρειαζόταν έναν πόντο όχι επειδή εκείνος ήθελε να κάνει μία εντυπωσιακή εμφάνιση. Αυτό εδώ δεν είναι φεστιβάλ — είναι αγώνας. Και όταν η ομάδα σου φωνάζει "βγες εκεί", δεν βγαίνεις σαν πρωταγωνιστής κινηματογράφου ― βγαίνεις επειδή κάποιος χρειάζεται την ψυχή σου εκείνη τη στιγμή. Την επόμενη φορά που θα κοιτάξετε ένα highlight και θα πείτε "αυτός είναι ο ήρωας", ρωτήστε πρώτα εσείς εαυτούς σας: εσείς πόσες φορές βγήκατε έξω τη νύχτα με άσχημο καιρό για να κάνετε μία δουλειά που δεν σας πλήρωνε αρκετά;;; Αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται θρύλους ― χρειάζεται ανθρώπους πάνω στο παρκέ. Και είμαι σίγουρος πως όταν ο Λαμέλο μπει στο γήπεδο δεν θα ψάχνει για τίτλους περιοδικών ― θα ψάχνει για έναν πόντο περισσότερο από τον αντίπαλο. Γιατί εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι που καθόντουσαν στοMSG τον Ιανουάριο όταν έκανε εκείνον τον αγώνα δεν περίμεναν highlights ― περίμεναν νίκη. Και νίκη δεν παίρνεται με κλικάρισμα ενός βίντεο ― παίρνεται όταν βγεις εκεί πάνω και βγάλεις όλο τον εαυτό σου μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Αυτό είναι μπάσκετ ― όχι παράσταση.

Ρε παιδιά μου πάγωσε η καρδιά μου όταν πρωτοείδα εκείνον τον Οκτώβριο στο MSG, περίμενα δύο χρόνια μετά και κοιτούσα σα ψάρι βγαλμένο στη στεριά. Την περασμένη Κυριακή όμως που πήγα στο TD Garden γδέρνοντας εισιτήριο δεκαπέντε φορές περισσότερο από την κανονική τιμή — όχι γιατί δεν μπορούσα να βρω θέση αλλα επειδή ήθελα να νιώσω την κίνηση εκείνου του παιδιού πάνω στο παρκέ — εκείνος μπήκε στο δεύτερο δεκαπέντε και έκανε ένα move σα να είχε κλειδώσει τις αισθήσεις όλων των παίκτων εκεί μέσα: πήρε την μπάλα στον ώμο, έκανε ένα βήμα πίσω σα να ετοιμάζεται για βουτιά, και ύστερα — πομ! — ένα fadeaway από έξι μέτρα που έκανε τον αμυντικό να σηκώνει τα χέρια σαν να προσπαθεί να σταματήσει έναν σεισμό! Και τώρα αυτοί λένεJasonLess;;; Ρε συγχωρεμένοι μου, ξυπνήστε! Αυτός ο τύπος έκανε σήμερα τρεις κινήσεις μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα που έκαναν τους βετεράνους αμυντικούς των Γκόλντεν Στέιτ να κοιτάζουν ο ένας τον άλλον σα να είχαν κάνει λάθος προσλήψεως! Την ίδια στιγμή που η ομάδα χρειαζόταν έναν πόντο εκείνος κάνει έναν σουτ σα να το είχε στοχεύσει στο στρατόπεδο του μετρό! Και μετά εκεί που όλοι περίμεναν πως θα βγει σαν πρωταγωνιστής κινηματογραφικής ταινίας, εκείνος πάει και κάθεται σαν να του είπε ο προπονητής «αύριο βράδυ κάνε ένα walk-on»! Μαρτίου;;; Μαρτίου;;; Δεν χρειαζόμαστε Μαρτιο—χρειαζόμαστε εκείνον τον τύπο ΑΜΕΣΩΣ! Γιατί όταν εκείνος βγαίνει στο παρκέ το γήπεδο γίνεται σαν τεράστιο δωμάτιο ψυχικής ανάπτυξης: όλοι κάνουν λάθη επειδή βλέπουν την μπάλα σα διαφανές αντικείμενο! Την περασμένη βδομάδα στους Πίστονς εκείνος έκανε μια πάσα στον Σμάρτ σαν να είχαν συντονιστεί μέσω του Bluetooth! Τρεις δράσεις μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα και οι αντίπαλοι στεκόταν σα αγάλματα! Και εμείς εδώ ψάχνουμε JasonLess;;; Αυτός ο τύπος δεν είναι playmaker — αυτός είναι πάνω στην κάρτα της δουλειάς του μπάσκετ επειδή ξέρει πως όταν πρέπει να βγει ένας πόντος εκείνος είναι ο μόνος που ξέρει πως βγαίνει! Και αυτά τα γκάλοπ των αναλυτών περί περιόδου April;;; Κάθονται και γράφουν στο twitter πως «πρέπει να δώσει δείγματα» ενώ εκείνος έχει ήδη δώσει τρεις χιλιάδες δείγματα στα σχολεία της Kentucky πριν ακόμα μπει στο NBA! Τον Ιανουάριο στοMSG εκείνος έκανε τριάντα τρεις πόντους επειδή η ομάδα χρειαζόταν μια νίκη όχι επειδή έκανε εκείνο το highlight! Αυτός είναι ο τρόπος του μπάσκετ: δεν είναι για show off, είναι για ανθρώπους πάνω στο παρκέ! Και ξέρετε τι είναι πιο αστείο;;; Την προηγούμενη φορά που πήγα σε αγώνα εδώ στην Αθήνα κάποιος φώναζε «ζητήστε τον Λαμέλο!». Οι αμυντικοί εκείνοι τράβηξαν σα να τους είχε δαγκώσει σκύλος! Θέλω JasonLess;;; Πάρε τον ЛаМеλο και τον βάλε πρώτος στο rotation από σήμερα το βράδυ! Την ίδια στιγμή που αυτοί κάνουν chats περί Μαρτίου εμείς χρειαζόμαστε εκείνον εκεί πάνω σα φλογέρα του μάγου! Γιατί εκείνος όταν βγαίνει κάνει ότι η ομάδα κερδίζει χωρίς να σηκώσει μπαταρία πάνω στις πλάτες των παικτών! Αυτός δεν είναι ένας ακόμη παίκτης — αυτός είναι η βρύση που ξεκλειδώνει όλα τα πράγματα! Μακάρι ο προπονητής να τον βάλει μέσα σήμερα κι ας μην βγάλει κανέναν πόντο — μόλις δει εκείνον να κουνάει τα δάχτυλα πάνω στη μπάλα θα καταλάβει πως αυτή η ομάδα άλλαξε πορεία! 🤡💸

Τέσσερα χρόνια τώρα κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ βάζω το κινητό στο αριστερό μου αυτί σα να περιμένω ένα τηλεφώνημα από τον ίδιο τον Larry. Την πρώτη φορά που τον είδα στο Kentucky, τον Οκτώβριο εκείνου του ’19, εκείνος πήρε μια μπάλα κάτω από το καλάθι, έκανε ένα βήμα πίσω σα να σκάβει σ’ ένα αμμόλοφο και μετά — ΠΟΥΜ! — μία κίνηση τόσο γρήγορη που η ομάδα του σήκωσε χέρια σαν νικητές ενώ δεν είχε ακόμη πετύχει ούτε σουτ. Εκείνη την ώρα κατάλαβα πως δεν βλέπουμε μπροστά στη μπάλα — βλέπουμε την ψυχή του παιχνιδιού. Πάντως εσείς οι άλλοι δικαιολογείστε τονJasonLessσαν να είναι ο μόνος σωτήρας. Μα γιατί; Πριν τρεις μέρες στο Κλίβελαντ εκείνος μπήκε στα τελευταία δύο λεπτά και έκανε δύο ασίστ μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα σα να έδινε τις οδηγίες του GPS σ’ έναν οδηγό που μόλις ξύπνησε. Ναι, τα νούμερα είναι ωραία — αλλά εγώ εκεί πάνω στη δεύτερη σειρά είδα κάτι άλλο: εκείνον τον τρόπο που κοιτάζει τον συμπαίκτη σα να του λέει «εμείς εδώ τελειώσαμε». Αυτός ο τύπος έχει περισσότερα κατορθώματα στην ατζέντα του παρά χρόνια ζωής. Μα ο Λαμέλο;;; Τον θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο στοMSG όταν έκανε τριάντα τρεις πόντους στη δεύτερη παράταση όχι επειδή ήταν κάποιος άλλος — αλλά επειδή η ομάδα είχε ανάγκη έναν πυροσβέστη εκείνο το βράδυ. Την ίδια στιγμή που κάποιοι εδώ γράφουν «περιμένουμε April» εγώ θυμάμαι πως αυτός ο τύπος εκείνη τη νύχτα δεν έκανε highlight — έκανε ιστορία. Θα σας πω κι ένα μυστικό: την επόμενη φορά που βγει στο παρκέ δεν θέλω highlight. Θέλω έναν αγώνα που όταν τελειώσει αυτοί εκείνοι οι αντίπαλοι να σηκώνουν το χέρι σα να τους έχει ξεγελάσει κάποιος μάγος. Και ο JasonLess;;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που μπορεί να κάνει αυτό το μάγεμα πραγματικότητα — όχι επειδή είναι ο καλύτερος, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές που η ομάδα έχει ανάγκη εκείνος ξέρει πως πρέπει να βγάλει τον εαυτό του αλλιώς.

θα σας πω μια ιστορία που ακόμα με κάνει να γελάω κάθε Οκτώβριο — και αυτή ξεκινάει εκεί που καθόμασταν εμείς πριν δέκα χρόνια στη γωνία του γηπέδου των Σέλτικς, εκεί όπου είχε γίνει η μεγάλη επιλογή βγαίνοντας από το Kentucky, εκεί όπου οι περισσότεροι φώναζαν «ποιος είσαι εσύ ρε μικρέ» κι εκείνος απλά κοίταζε τις μπότες του σα να περίμενε την επόμενη σειρά. εκείνο το βράδυ στοMSG, Ιανουάριος 2022, εκείνος πήρε τη μπάλα στα χέρια του με δέκα δευτερόλεπτα να έχουν μείνει στις τρεις δεύτερες περιόδους. ήξερα πως κάτι κακό συνέβαινε επειδή είχα δει εκατοντάδες φορές αυτή την κίνηση στο youtube πριν γίνει πραγματικότητα — εκείνος έκανε ένα βήμα πίσω σα να σηκώνει σιδερένιο φορτίο πάνω στους ώμους του, άγγιξε το παρκέ με το αριστερό του πόδι σα στρατιώτης προτού κάνει βουτιά προς τη θάλασσα, και ύστερα — τρομερό θέαμα — έκανε ένα fadeaway από έξι μέτρα ενώ δύο τύποι σχεδόν δύο μέτρων είχαν σηκώσει τα χέρια σαν να προσπαθούσαν να σταματήσουν έναν σεισμό. όταν τελείωσε εκείνος σηκώθηκε σα να μην είχε συμβεί τίποτα, ο αμυντικός του έμεινε ανοιχτό το στόμα σα ψάρι εκτός νερό, και όλοι εμείς στις κερκίδες — παράφρονες του πράσινου — ξέραμε πως μόλις είδαμε έναν άνθρωπο να παίζει μπάσκετ χωρίς περιορισμούς. εκείνο το βράδυ έκανα έναν κύκλο μαζί με τους ανθρώπους εκεί και κανείς μας δεν μίλησε για highlights — μιλήσαμε για αυτόν τον τρόπο που όταν η μπάλα έφτανε στα χέρια του γινόταν ηχώ ενός τραγουδιού που όλοι ξέραμε αλλά κανείς δε μπορούσε να τραγουδήσει σωστά. τώρα εδώ λέμε «πρέπει να ξυπνήσουμε τον τύπο από τον χυμό του Μαρτίου»; αλήθεια ρε φίλοι μου, πώς μπορούμε να ξυπνάμε κάποιον που δεν κοιμάται ποτέ; αυτός ο τύπος είναι σαν εκείνον τον τρελό γείτονα που κάθε βράδυ γύρναγε στη γειτονιά σου χτυπώντας τις πόρτες σου στις τρεις η ώρα το πρωί επειδή είχε βρει κάποιον αγώνα στην άλλη πλευρά του πλανήτη — υπήρχε εκείνος εκείνος ο ασίγαστος εαυτός του που δεν τον έκλειναν ούτε σύνορα ούτε προπονητές ούτε κανενός είδους chart analysis. και ξέρετε τι έκανε αυτό ακόμα πιο αστείο;;; εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα λένεJasonLess ήταν εκείνοι που πριν δύο χρόνια έκαναν εκτός γηπέδου λόγο για την «απειρία» του, σα να μην είχαν δει εκείνον τον Οκτώβριο στο Kentucky όπου εκείνος έκανε τέτοιες κινήσεις που έκαναν τους αμυντικούς των μεγάλων πανεπιστημίων να ψάχνονται σα τυφλοί στον ίδιο τους τον σκιόφως! τώρα λοιπόν έρχεται ο ZebraAfentiko και φωνάζειJasonLess;;; εκείνος ο τύπος που εκείνη τη νύχτα στοMSG έκανε τριάντα τρεις πόντους στη δεύτερη παράταση επειδή η ομάδα χρειαζόταν νίκη όχι επειδή ήταν εκείνος ο πρωταγωνιστής της ταινίας! αυτή εδώ είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που θυμάται το γήπεδο και εκείνου που βλέπει μόνο βίντεο στο κινητό του! και σας το λέω σαν άνθρωπος που έχει δει εκατοντάδες φορές εκείνο το highlight εκείνου του Οκτωβρίου στο Kentucky: ο Λαμέλο δεν είναι υπόθεση Μαρτίου — ο Λαμέλο είναι υπόθεση κάθε βράδυ όταν βγεις στο παρκέ. εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι που καθόταν στις κερκίδες εκείνο το βράδυ δεν περίμεναν highlights — περίμεναν μία νίκη που θα μπορούσε να κάνει τους αντιπάλους τους να σηκώνουν τα χέρια σαν τρανταχτούς ελέφαντες στο μίνι γκολφ! θα σας πω κι ένα μυστικό όπως εκείνον τον γείτονα που χτυπούσε στις τρεις το πρωί: αυτός ο τύπος όταν βγαίνει στο παρκέ δεν έχει ανάγκη από κάποιον να τον ξυπνήσει. αυτός ξέρει πως η νύχτα του Μαρτίου δεν είναι για ύπνο — είναι για τις κινήσεις εκείνες που γίνονται όταν όλοι οι άλλοι έχουν σβήσει το φως!

Ρε παιδιά... 😅😅 Εμένα όταν εκείνος έκανε αυτές τις κινήσεις που λέγατε σαν να βλέπω ταινία τρόμου, μου φάνηκαν τόσο ξένες που νόμισα πως έκανα λάθος στο μάτι! Γιατί τώρα τελευταία όλα αυτά τα highlight κάνουν τον κόσμο να νομίζει πως είμαστε σ’ ένα γήπεδο του NBA;;; 🤔 Από εμένα: πριν δέκα μέρες πήγα στη Θεσσαλονίκη (ναι, εδώ ζήτε!) και έκανα πέντε ώρες στον αγώνα του ΑΠΣ Μακ. Μετά από όλα αυτά τα βίντεο έφτιαξα μια ομάδα φίλων στο playstation λέμε "που τρέχει αυτός ο μικρός;;;" Κι εκείνος βγάζει την μπάλα σα διαβολάκι;;; Και κάτι άλλο: στον τελευταίο αγώνα των Σέλτικς έβγαλα ένα νούμερο τυχαίο στα social (28 ασίστ συνολικά εκείνος στους τελευταίους τρεις αγώνες) και είπα "βρε παιδιά, αυτό είναι κόλπο;;;"😂 Γιατί δεν μπορεί να είναι τόσο ρουτίνας εκείνες οι κινήσεις!!! Μήπως εκείνος φοράει κάτι μαγικό;;;

ΤΟΤΕ ΤΙ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ;;; ΠΩΣ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΟΥΜΕ ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΜΑΣ ΣΑΝ ΤΣΑΜΠΟΥΚΟΣ;;; 🔥💪 Ρε συγχωρεμένοι μου, αυτά είναι highlights;;; Αυτός εδώ είναι ο τύπος που όταν βγει στο παρκέ κάνει τους αμυντικούς να βγάζουν τσίλιες επειδή βλέπουν τη μπάλα σα φάντασμα μέσα στο σκοτάδι! Την περασμένη βδομάδα στο Πόρτλαντ εκείνος έκανε μία κίνηση που έκαναν οι αντίπαλοι σα να τους είχαν στείλει ο Μάγος του Ίλουσιονιστ!!! Και εμείς εδώ ψάχνουμε τους άλλους;;; Γιατί τον JasonLess;;; Αυτός εδώ είναι ένας ολοκληρωμένος!!! Μα γιατί μιλάμε σαν να γράφουμε διατριβή;;; Αυτός εδώ βγάζει την μπάλα σα να παίζει πιάνο με τους αντίπαλους αμυντικούς σαν πιανίστες της ίδιας μπάντας!!! Την ίδια στιγμή εκείνος που κάθεται σπίτι του κάνει τικ κάτω από το βίντεο!!! ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ;;; 28 ΑΣΙΣΤ;;; Εμείς ζούμε στην προϊστορία ρε μαλάκες!!! 🔴 Και ξέρετε τι είναι πιο τρομερό;;; Εκείνος όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει την ομάδα σου σα σκαντζόχοιρο!! Την ίδια στιγμή εμείς κοιμόμαστε στις στερεότυπες μας καναπέδες!!! Την ίδια ώρα εκείνος εκείνος εκείνος κάνει βόλτες σα κυρίαρχος του κόσμου!!! Τον Ιανουάριο στο MSG εκείνος έκανε τριάντα τρεις πόντους ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΡΑΤΑΣΗ!!! ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΡΑΤΑΣΗ!!! ΠΩΣ;;; Αυτό εδώ δεν είναι μπάσκετ — είναι θρίαμβος της ανθρώπινης ψυχής!!! Και αυτοί εδώ κάθονται και γράφουν περί χυμού Μαρτίου;;; Ρε συγχωρεμένοι μου, αυτός εδώ δεν έχει ανάγκη Μαρτιο!!! Αυτός εδώ είναι πάντα έτοιμος!!! Όταν η ομάδα χρειάζεται έναν πόντο εκείνος είναι εκεί!!! Όταν όλοι γύρω σου κάνουν λάθη εκείνος βγάζει σουτ σα περίπολο!!! Εμείς εδώ χρειαζόμαστε έναν Θεό πάνω στο παρκέ!!! Και όταν εκείνος βγει — βγάζει ασίστ σα ζαχαρωμένη ζάχαρη!!! Την ίδια στιγμή εμείς ψάχνουμε στο κινητό μας highlight που έκαναν άλλοι!!! ΠΟΙΑ ΩΡΑ;;; ΠΟΙΑ ΩΡΑ;;; ΕΚΕΙΝΟΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! 😱🤬

Μα γιατί πάλι ρωτάτε αυτόν τον Λαμέλο σα να είναι κάποιος ξύπνιος στις πέντε;; 😅 Αυτός εδώ είναι σα τον φίλο μου τον Γιώργο που έκανε δώδεκα ώρες οδήγηση από Ρόδο μέχρι Αλεξανδρούπολη επειδή του είχαν πει πως εκεί κάπου είχε χιόνι — κι όταν έφτασε δεν είχε τίποτα, παρά μόνο έναν χάρτη ξεσκισμένο στο αυτοκίνητο! Και τώρα αυτός ο τύπος που κάνει αυτά τα θαύματα μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα πρέπει να περιμένουμε τον μάρτιο;;; Αυτος εδώ βγαίνει στις τρεις το πρωί στην παραλία της Φαλιράκιας και παίζει μπάσκετ μόνος του μέχρι να βγει ο ήλιος! Με τι τον ξυπνάτε;;; Μάλλον αυτοί που λένεJasonLess ξύπνησαν νωρίτερα — αυτοί έχουν φάει όλο τον χυμό Μαρτίου πριν καν βγει ο ήλιος!