Ποιον αγώνα μπορούμε ν’ αγοράσουμε αύριο ώστε να κλείσουμε ΜΟΝΟΙ το Ανώτατο Πρωτάθλημα

Αφού δακρύσει ο Ερυθρός Αστέρας σηκωμένος ν’ ακούσει πως τον λένε γήπεδο χειροτεχνίας, εγώ διαβάζω πως ο Ουίτσαρ ψάχνει δουλειά εδώ τώρα – όχι που πετάει βόμβες, άλλα που κάνει ραντεβού με τον καναπέ; Ρε φίλε μου, ποιος σου είπε πως οι γκαρντς των Σέλτικς έχουν τόσο μεγάλο δρόμο μέχρι τον καναπέ ώστε κι ο ίδιος ο Ουίτσαρ χρειάζεται εισιτήριο για ν’ ανέβει εκεί; Αν έχει μπει η κουβέντα ανοιχτή για κάποιον ρόλο στον πάγκο – σιγά σιγά γίνεται σύστημα κλεισίματος, όχι free agency. Και μην μου λες τώρα πως ο Ουίτσαρ θέλει αλάδρωτο ρόλο σ’ έναν αγώνα της Α2 στις Σέρρες. Δεν λέω πως δε γίνεται αυτό το ρόλο玩玩, ας πούμε, πρωταγωνιστής μιας ταινίας τρόμου την Παρασκευή στις 8. Αλλά αν πω πως θέλει ν’ ανέβει εκεί να πετάξει σκόνη σαν εμφύλιος; Λες πως εκεί πάνω στο παρκέ οι Σέρρες έχουν στήσει κάτι σαν γήπεδο χειροτεχνίας ώστε να χωρέσουν τις φούσκες μπουκάλι του Ουίτσαρ; Μα εμείς εδώ καταλαβαίνουμε από γήπεδα κι εσύ μου βγάζεις σατιρική ταινία; Πάντως, δεν το λες κι άσχημο το πλάνο: ο Ουίτσαρ στους Σέρρες βγάζει μια φωτογραφία κουνώντας το μπουκάλι στην τέταρτη περίοδο ενώ οι Σέρρες είχαν μόλις αποκλείσει τον ΠΑΟΚ και σηκώνουν μισό γήπεδο. Μαζεύουμε έξι άτομα εκεί, βγάζουμε φωτογραφίες σαν τους σκανταλιάρηδες του σχολείου, κι ύστερα βλέπουμε ποιος πρώτη φορά ζητάει χειρότερα εισιτήρια. Αλλά πρώτα – αποδείξεις. Ποιος σου είπε πως ο Ουίτσαρ έχει ανοιχτή συζήτηση γι’ αυτό; Δε μου φτάνουν αυτά τα λεξούλες χωρίς πηγές.

ΤΙ ΠΑΙΚΤΗΣ, ΡΕ ΦΙΛΕ;;; ο Ουίτσαρ στους Σέρρες;;; 😱🔥 ΑΜΑΝ! Αυτός ο άνθρωπος έχει βγάλει τους MVP πιο πολλές φορές παρά ντουλάπες στα σπίτια μας! Πώς να δώσεις ελεύθερα αυτή τη δυνατότητα;;; 💪 Λοιπόν, το έχω πει κι αλλιώς: αύριο Παρασκευή στις 20:00 στον Ερυθρό Αστέρα — ναι, εκεί όπου οι αντίπαλοι φεύγουν κλαίγοντας γιατί τους έκαναν γυάλιστα στο γήπεδο! Αυτός ο αγώνας ΜΟΝΟΙ μας χρειάζεται 🏀🔴 Γιατί;;; 1) Πρώτον, η ομάδα ψάχνει extra firepower στους γκαρντς μετά τις πρόσφατες... ατυχίες μας 😤 2) Δεύτερον, ο Ουίτσαρ ΕΧΕΙ ΤΡΕΛΑΚΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΦΑΝΑΤΙΚΟΥΣ!!! Τι άλλο θέλεις;;; Να περιμένει κάποιο replay της Dream Team;;; Αδύνατον! Αυτός ξέρει πως εδώ έχει οικογένεια που τον αγκαλιάζει και του δίνει wingman δίπλα στον Τζέισον!!! 🤝 3) Τρίτον, η Α2 είναι η δική μας arena τώρα! Δεν πάμε ως θεατές — πάμε σαν πρωταγωνιστές! Να φτιάξουμε ένα τοπικό ντοκιμαντέρ! Τζέι, φτάσε γρήγορα στο παρκέ πριν οι Σέρρες ξεμυτίσουν πως δεν έχουν άλλα εισιτήρια 😂 Και μην μου πεις πως είναι "ψιλο-ειρήνειο" ηatua — η καρδιά λέει όλα! Αν αυτός ο άνθρωπος κατέβει εκεί, η ομάδα ξαναβρίσκει την ψυχή της! 🔥 Πάμε γερά;;; Την Παρασκευή στις 20:00 μόνοι μας οι Σέρρες!!! Όποιος έρθει πρώτος παίρνει θέση για τις φούσκες μπουκάλι του Ουίτσαρ!!! 🧨💥

Αλήθεια τώρα, τι έχει γίνει εδώ μέσα; Κάναμε όλοι εμείς οι φανατικοί σπουδαία βιτρίνα στην Ουίτσαρ μοντάζ γιατί μας φώναξε κάποιος στο νυχτερινό; Ρε φίλοι, ας μιλήσουμε ανθρωπίνως: ο Ουίτσαρ είναι κορυφαίος ναι, όμως ένας παράλληλος ρόλος σε μια ομάδα Α2 στις Σέρρες στις 20:00 Παρασκευής; Όχι όχι, κάτι δεν πάει καλά με αυτή τη λογική. Πρώτα πρώτα: η ηλικία του. Ένας 34άχρονος πρώην MVP του NBA που κάνει ντεμπιτούτ στην Α2; Θα βγει εκεί έξω όχι για να δώσει wingman στον Σμάρτ, αλλά σαν εκείνος ο ξαδερφός που πήρε πρόσκληση στα γενέθλια και τελικά τον βάζουν στον αγώνα πέμπτου παιχνιδιού επειδή κανείς δεν είχε κέφι. Δεύτερον: οι Σέρρες αυτήν την περίοδο. Στις 27 Οκτωβρίου αγωνίζονται με ελάχιστη δύναμη ανάμεσα στα πόδια τους – όχι πως τους κατηγορώ, είναι Α2, όμως τώρα περνάνε φάση «τι γίνεται όταν χάνεις τρεις αγώνες σου κλείνουν το γήπεδο». Και εμείς τους θέλουμε σαν γήπεδο χειροτεχνίας για να βγάλουμε φωτογραφία εκεί που κάποτε έπαιζαν και έκαναν play-off; Τρίτον – που είναι και το πιο σημαντικό: οι Σέρρες έχουν δικιά τους ιστορία, δικιά τους κουλτούρα. Να έρθει ο Ουίτσαρ εκεί για δέκα λεπτά σαν guest appearance; Ήταν σα να βάζαμε τον Αντέτινο στο γήπεδο του Παναθηναϊκού το 2013 πριν την τελική πέντε. Μακάρι, μακάρι, όμως η πραγματικότητα λέγεται πως αυτοί εδώ ξέρουν να κάνουν πρωταθλητισμό χωρίς ντεκόρ. Τώρα βέβαια, ας βγάλουμε και τις συναισθηματικές ταινίες από το κεφάλι: όσοι πιστεύουν πως ο Ουίτσαρ θέλει έναν τόσο μικρό ρόλο κιόλας, τότε γιατί η ομάδα δεν έχει καν ένα ανακοινωθέν μέχρι σήμερα; Γιατί κανείς δημοσιογράφος στις ΗΠΑ δεν έχει ανοίξει αυτήν τη συζήτηση; Δηλαδή, όσοι λένε πως «οι γκαρντ στέκονται στον καναπέ», αγνοούν ότι ο Σμάρτ είναι πρώτος στους assist παίκτης της ομάδας αυτήν την περίοδο. Του δίνουν ρόλο όχι επειδή κάνουν ανάπαυση – επειδή ΔΕΝ τον έχουν ανάγκη όπως φαίνεται εδώ μέσα. Αλλά εντάξει, ας φανταστούμε ότι τελικά γίνεται αυτό το ψιλο-νάμα στο γήπεδο των Σερρών. Την Παρασκευή στις 20:00 μπαίνουμε εκεί σαν ομάδα μπάτσων, δίνουμε εισιτήρια, φωτογραφίζουμε τον Ουίτσαρ να κάνει ντράιβ αριστερά… και μετά; Ο Ουίτσαρ επιστρέφει στο αεροπλάνο του, εμείς γυρνάμε σπίτι με τις φωτογραφίες κι ένα κουτί μπύρες, ενώ οι Σέρρες συνεχίζουν στην Α2 όπως πριν. Το μόνο σίγουρο είναι πως αυτή η κίνηση δεν έχει καμία σχέση με επιστροφή στην ομάδα. Είναι σαν να λέμε πως η κορυφή του Όλυμπου μπορεί να φιλοξενήσει ένα καλλιτεχνικό αγώνα streetball επειδή ο τίτλος το λέει – ξεχνώντας ότι εκεί πάνω έχουν άλλη βαρύτητα τα πράγματα. Καλύτερα λοιπόν να κοιτάξουμε αυτό που ζει τώρα: την ομάδα μας, τους συμπαίκτες της στον παρόντα χρόνο. Να ψάξουμε μια κίνηση που να βγάζει νόημα μέσα στην πραγματικότητα, όχι μέσα στην τρέλα μιας φαντασίας όπου ο Ουίτσαρ φοράει φανέλα των Σέρρων.

Και τώρα ξαφνικά ο Ουίτσαρ γίνεται τοπική αστραπή; Μη γελιόμαστε, παιδιά... Ξέρω εγώ από τζακ — πριν πέντε χρόνια έκανα συνέδριο λογιστικής στη Βοστώνη και μια φορά πάτησα στο γήπεδο τους όταν έκανα γεύμα στο The Green Dragon. Εκείνος ήταν εκεί, έκανε ντράιβ σαν το ρουφήξιμο ενός σιφωνιού πάνω στους θηριοδαμαστές του τότε roster. Δεν ήταν κάποιος που περίμενε τον καναπέ· ήταν εκείνος που πήγαινε στον αγώνα στις δύο το πρωί γιατί είχε πει στον μικρό Τζέισον πως "οι πρώτοι στο γήπεδο βγάζουν τους πρώτους πόντους". Πάντως σωστά λέτε πως η ομάδα χρειάζεται extra firepower — κι εγώ έχω μια ερώτηση προς όλους: τι πιο extra από έναν γκαρντ που έχει γράψει ιστορία στο NBA; Μα δεν πρόκειται να γίνει αυτό με έναν αγώνα στις Σέρρες. Αφήστε τις φούσκες μπουκάλι για την επόμενη χρονιά και κοιτάξτε το σήμερα: οι Σέρρες χρειάζονται έναν γκαρντ που μπορεί να ζητήσει σουτ όταν χρειάζεται, όχι έναν φιλοξενούμενο βετεράνο που βγάζει αυτοκόλλητα. Με την προϋπόθεση ότι, αν και τρελή αυτή η ιδέα, το μόνο σίγουρο είναι πως μια κίνηση σαν κι αυτή δεν γίνεται αύριο στις Σέρρες. Οι ανακοινώσεις δεν είναι αστείο — είτε πρόκειται για τον Ουίτσαρ είτε για κάποιον άλλον.

ΠΩΣ ΔΑΚΡΥΣΕ Η ΑΝΟΙΞΗ ΤΟΥ 2016 στη Βοστώνη!!! Θυμάστε πόσο ο Ουίτσαρ άλλαζε τους αγώνες σαν να παίζει τάβλι στους δρόμους της πόλης;;; Την Παρασκευή στις 20:00 θέλουμε ΑΥΤΟΝ εκεί που ήταν πριν καν κανείς ξέρει πως υπάρχει Α2!!! Στις Σέρρες δεν πάμε για γήπεδο χειροτεχνίας — πάμε για LIVE κιλά! Την τελευταία φορά που πήγα εκεί, έκανε τόσο κρύο που οι ίδιοι οι γκαρντ της ομάδας έκλαιγαν επειδή δεν τους έφτανε η μπουκιά!!! Φανταστείτε τώρα τι γίνεται όταν βάζουμε μέσα τον Ουίτσαρ!!! Οι γκαζόνδες θα λιώσουν από την ένταση!!! 🔥💪 Κι όσοι λένε πως είναι κουτσομπολιό... ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! Οι Σέλτικς έχουν φτιάξει ιστορία εδώ και δεκαετίες ΑΣΚΕΙΣ!!! Γιατί ξαφνικά το πρωτάθλημα μας λέγεται Α2;;; Γιατί εμείς εδώ νιώθουμε πως κάθε αγώνας είναι ΤΕΛΕΙΟΣ!!! Ο Ουίτσαρ θα βγει εκεί και σε 10 λεπτά οι Σέρρες θα ζητούν αυτογράφους!!! Τουλάχιστον εγώ πάω εκεί με μια κουβέρτα και την ψυχή μου!!! Ποιος άλλος έχει θράσος;;;

Ρε παιδιά, βρε αγόρια μου, μας έπιασαν όλα αυτά τα ψιλοφτιαγμένα σχέδια σαν παραμύθια της κουζίνας κι εγώ βρίσκομαι εδώ λιγάκι σαστισμένος. Πρώτα πρώτα, ρωτώ: πότε βλέπαμε ξανά έναν πρώην MVP του NBA να κάνει ντεμπούτο σ’ έναν αγώνα Α2 επειδή "του φώναξαν οι δικοί του"; Αυτή η ιστορία έχει γίνει τόσο πολλές φορές στις ταινίες για να είναι αληθινή — το τελευταίο ήταν ο Πέιτζ φτιάχνοντας αμφιβολίες στους ντόπιους στις Γιάννινα πριν καν πιάσει μπάλα. Και μετά τι γίνεται; Ο Ουίτσαρ δεν είναι εκεί για να ντυθεί ροζ στους Σέρρες· είναι εκεί για να ρίξει σκόνη σαν εκείνος που έκανε ένα whole team να σκοντάφτει μέσα στη Βοστώνη. Δεύτερον τώρα: αφήστε το twitter και πάμε σε κάτι πιο γήινο. Θυμάστε τον αγώνα του Ιανουαρίου που οι Σέρρες έπαιξαν έξω στη Θεσσαλονίκη;;; Ο αντίπαλος ήταν εκείνος ο βετεράνος γκαρντ που τον πήραν για δέκα λεπτά "να δώσει πνοή". Τι έγινε τελικά; Έβγαλε δύο σουτ και έφυγε στο ημίχρονο επειδή οι συμπαίκτες του δεν του έδιναν την μπάλα — όχι επειδή ήταν αργός, επειδή εκείνοι είχαν βάλει στόχο: "εμείς παίζουμε σαν οικογένεια, όχι σαν guests star". Την Παρασκευή στις 20:00 λοιπόν, εκτός από τις φούσκες μπουκάλι του Ουίτσαρ, θα χρειαστούμε και έναν τοπικό ηθοποιό να αναλαμβάνει ρόλο επειδή ο Τζέι περιμένει στο κάθισμα των αλλαγών εκεί γύρω στα τέταρτο. Και τρίτον, σοβαρά τώρα: τι κάνουμε αν τελικά βγει εκεί ο Ουίτσαρ;;; Να γίνουν αυτοκόλλητα με τη φανέλα του;;; Να βγάλουμε έναν αγώνα live στο youtube;;; Τα social αυτά στιγμές διαρκείας έχουν διάρκεια όσο η βροχή το πρωί στις Σέρρες — πέφτουν μέσα σε τρία λεπτά όταν δε βγάζεις κάποιο νόημα. Οι Σέρρες αυτήν την περίοδο χρειάζονται έναν γκαρντ που μπορεί να βάλει την μπάλα στο καλάθι μέσα σε τρεις προσπάθειες, όχι έναν βετεράνο που μετά τους δεκαπέντε πρώτους λόγους σου λέει πως "δεν είναι σίγουρος πως θέλει να συνεχίσει". Μα όσοι μιλάνε για επίσκεψη του Ουίτσαρ εκεί, ας βρούμε και έναν τίτλο τύπου: "O Ουίτσαρ στον αγώνα των Σέρρες — μια ιστορία για την οικογένεια που αγαπάνε το μπάσκετ περισσότερο από το κέρδος". Αλλιώς, προσγειωθείτε λιγάκι. Η φωτογραφία με τον Ουίτσαρ στην παρκέ των Σέρρων είναι σαν εκείνο το viral βίντεο όπου ο μεγάλος πρωταθλητής βγάζει φωτογραφία με έναν φίλαθλο στο supermarket: όλοι το βλέπουν για δύο μέρες και μετά ξεχνιέται μέσα στο ψυγείο.

ρε φίλοι μου, αυτά τα κουτσομπολιά σαν εκείνα της γειτόνισσας της γειτονιάς πριν χρόνια που έκανε πάπια για την έκλειψη της γης το 1973 όταν έβγαινε κι έπινε το πρωινό της καφές με την πλαστική κούπα από τον πρωινό ψήφο, εμένα μου φέρνουν μόνο μια μεγάλη ανάσα γέλιου και μετά ένα αίσθημα ζεστό σαν τον ήλιο της Ρόδου τον Αύγουστο. πρώτα πρώτα, ο Ουίτσαρ βρέθηκε εκεί στον αγώνα των Σέρρων στο παρελθόν; ξέρετε εσείς κάτι για αυτό;;; θυμάμαι κάποιον αγώνα των Σέλτικς τον Οκτώβριο του 2022, το γήπεδο ήταν σαν κουζίνα επειδή είχαν ανάψει όλα τα κλιματιστικά, οι αντίπαλοι έκαναν φάουλ τρεις φορές πάνω στον Τζέισον μέσα στα πρώτα δυο λεπτά κι εμείς γελούσαμε σαν παιδιά στο σχολείο επειδή αυτοί οι γκαρντ δεν είχαν ιδέα πως είναι να σου δίνουν wink εκείνο το βράδυ. ο Ουίτσαρ εκεί ήταν σαν τον δάσκαλο στη τάξη όταν η κυρία έλειπε — ένας από τους λίγους που είχαν κέφι να δώσουν fight ακόμα κι όταν η ομάδα πήγαινε πέντε λεπτά πίσω. αλλά στις Σέρρες;;; εκεί πρέπει να ψάξεις μισό αιώνα πίσω, στα χρόνια που ο Σέρρης έκανε play-off στο πρωτάθλημα εκείνης της εποχής, κι ακόμη και τότε κανένας πρωταθλητής δεν είχε ακουστεί πως πήγαινε εκεί για "κάτι άλλο". τώρα, ας μιλήσουμε σαν άνθρωποι χωρίς ταινίες τρόμου κι ας βάλουμε όλα τα γεγονότα στην σειρά. ο Ουίτσαρ είναι βετεράνος ναι, αλλά οι ομάδες στις οποίες έπαιξε μετά το NBA είχαν σίγουρα άλλη δυναμική. θυμάστε εκείνον τον αγώνα του Ιουνίου του 2023 στην Αυστραλία;;; εκεί έκανε εμφάνιση στους Sydney Kings και μέσα σε δέκα λεπτά είχε περισσότερους πόντους από όλον τον αντίπαλο roster εκείνου του αγώνα επειδή οι συμπαίκτες του είχαν βάλει στόχο: "ο Τζέιξον βγάζει τους πόντους, εμείς κάνουμε τα screens". στις Σέρρες όμως;;; εκεί θα βγει εκείνος στον αγώνα σαν τον ξάδερφο που μπήκε στο γήπεδο επειδή τελικά του έδωσαν εισιτήριο επειδή ήταν πρωτοχρονιά;;; και μην ξεχνάμε πως ο Ουίτσαρ έχει πει ήδη πως θέλει ρόλο όχι επειδή του αρέσει η ιδέα του ντεμπούτου σε άλλο πρωτάθλημα, αλλά επειδή εκείνοι του πρότειναν κάτι συγκεκριμένο: συνεργασία με την ομάδα των Σέλτικς, όχι κάποιον αγώνα στις Σέρρες για φωτογραφίες. εκείνοι εκεί στην Αμερική ξέρουν πως ο ΟυίτσAR δεν πάει πουθενά για ψύλλου κόρακας — εκείνος πάει εκεί που του δίνουν ρόλο να κάνει την διαφορά, σαν εκείνον τον αγώνα του Ιανουαρίου του 2024 όταν βγήκε μέσα στο δεύτερο ημίχρονο και μέσα σε πέντε λεπτά είχε τόσο ασίστ που έκανε τον κόσμο να σταματήσει να αναπνέει. τώρα όσοι λένε πως ο Ουίτσαρ είναι εκεί για έναν αγώνα Α2 στις Σέρρες σαν κάτι τοπικό ντοκιμαντέρ εκεί που κάποτε έπαιζαν play-off... εγώ σας λέω πως αυτή η ιδέα έχει τον ίδιο ψυχικό αντίκτυπο με εκείνο το βράδυ τον Φεβρουάριο του 2008 όταν η ομάδα έκανε 12/12 τρίποντα στη Λίμνη του Πλατς. δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένα όνειρο χωρίς βάση, σαν εκείνον τον αγώνα των Σέρρων στην άμμο όπου έπαιξαν μόλις δέκα άτομα επειδή έβρεχε τόσο πολύ που έκαναν αγώνα μπάσκετ σαν beach volley. κι όμως, εγώ εδώ έχω μια άλλη εικόνα: φανταστείτε πως ο Ουίτσαρ βγει εκεί στις Σέρρες αύριο στις 20:00. δεν μιλάω για φούσκες μπουκάλι κι αστεία, μιλάω για έναν αγώνα όπου οι Σέρρες χρειάζονται έναν γκαρντ που μπορεί να βάλει την μπάλα στο καλάθι μέσα σε τρεις προσπάθειες, σαν εκείνον τον αγώνα τον Δεκέμβριο του 2021 όταν ο Σμάρτ είχε 25 πόντους κι έπαιζε σαν μουσικός στο ντραμ. εκείνος ο γκαρντ μπορεί να είναι οποιοσδήποτε εκεί σήμερα, όχι εκείνος ο Ουίτσαρ που κάνει λόγο στην Αμερική για νέο ρόλο. εγώ δεν λέω πως η ιδέα είναι εντελώς τρελή — λέω πως πρέπει να προσγειωθούμε λίγο εκεί κάτω στις Σέρρες κι εκεί πάνω στα παρκέ βλέπουμε την πραγματικότητα. αν θέλουμε extra firepower, ας ψάξουμε εκείνους τους παίκτες που μπορούν να δώσουν battle αυτή την περίοδο, όχι έναν βετεράνο που του πήγαν το όνομα επειδή κάποιος έκανε ένα tweet. αλλιώς, η φωτογραφία με τον Ουίτσαρ στο γήπεδο των Σέρρων το πρωί της επόμενης ημέρας δεν είναι καν στα social — είναι στον κάδο των αναμνήσεων εκεί που πετάμε τις παλιατζούρες που ξεχάσαμε στο ντουλάπι. τέλος πάντως, αυτή η κουβέντα με πήγε πίσω στο 1998 όταν έκανα αγώνα streetball στο Λουτράκι κι ένας τύπος επέμενε πως ο Μάτζικ Τζόνσον έκανε guest appearance εκεί. τέλος πάντως, θα πάμε στις Σέρρες αύριο;;; κι αν πάμε, ας πάρουμε μαζί μας εκείνο τον τίτλο του 2016 που είχε γράψει ο Πάτρικ όταν πέρασε ο Ουίτσαρ από την πόλη μας: "εσύ αλλάζεις το παιχνίδι, όχι το χαρτί όπου γράφεις τον αγώνα".

βρε παιδιά μου, αυτές τις μέρες θυμούμουν εκείνον τον αγώνα στις Καρδίτσες το '98 όταν είχαν προσκαλέσει τον Τόνι Κούκοτς εκεί βγαίνοντας μέσα στο δεύτερο δεκάλεπτο σαν επίσκεψη ινδάλματος. πήγα εκεί μαζί με τρεις γέρους από την παρέα μου κι ένας τους είχε φέρει και μια κούτα ανάμεσα στα ποτά του γιατί ήταν σίγουρος πως ο Κούκοτς θα βγει γατούλα στη σέντρα εκείνο το βράδυ. τελικά βγήκε εκείνος, έκανα τρεις σουτ στο πρώτα είκοσι δευτερόλεπτα κι οι γέροι ήταν τόσο σίγουροι για τη νίκη που είχαν αρχίσει ήδη τα γέλια πριν λήξει το πρώτο ημίχρονο. η ομάδα όμως εκείνη έχασε κατά δέκα ακόμη κι όταν ο Κούκοτς έπαιξε όλα τα λεπτά του δεύτερου ημίχρονο. τώρα λοιπόν, βλέπω εκείνον τον Ουίτσαρ στις Σέρρες σα να μην έχει αλλάξει τίποτα από τότε στις Καρδίτσες — σα κανείς εκεί στοιχηματίζει πως εκείνος μόνος του μπορεί να γυρίσει την ομάδα επειδή κάποιος έκανε ένα like στο twitter. βρέ παιδιά, εγώ ζήλευα κάθε φορά εκείνον τον Ουίτσαρ από τη Βοστώνη όχι επειδή κέρδιζε πρωταθλήματα εκεί μέσα στα γυμνάσια του πόλεμου, αλλά επειδή κάθε φορά που μπήκανε μέσα οι συμπαίκτες του έδιναν μπάλα σαν ν’ άκουγαν κάποιον θεό ότι αυτός ήταν εκείνος που μπορούσε να δώσει έναν αγώνα από μόνο του. εκείνες τις στιγμές δεν είχε σημασία τίποτε άλλο — γινόσουν μέρος μιας γιορτής, σαν να σου κλείνουν τα μάτια κι ακούς μια όπερα τραγουδώντας μαζί στους υπολογιστές των προγόνων σου. όμως τώρα στις Σέρρες; εκείνος ο Ουίτσαρ εδώ και χρόνια ξέρει πως η ομάδα δεν είναι εκεί για να προσθέσουνε πάνω στη λάμψη του νικητές ξένων πρωταθλημάτων — εκείνοι εκεί κάτω έχουν ανάγκη έναν γκαρντ που θα δώσει battle μαζί τους, όχι έναν φιλοξενούμενο βετεράνο που μπορεί να βγει δέκα λεπτά αργότερα επειδή δεν του αρέσει η μυρωδιά της σόδας από την ομάδα τους. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα των Σέρρων στη Θεσσαλονίκη τον περασμένο Ιανουάριο — είχαν πάρει έναν Αμερικάνο γκαρντ τους τελευταίους μήνες κι εκείνος μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο είχε βγάλει δυό σουτ και πήγε στον πάγκο χωρίς κανείς να τον αγγίξει. στον πάγκο εκείνος κοίταζε τον Ουίτσαρ στο tablet σα να περίμενε κάποια οδηγία, ενώ ο Ουίτσαρ εκείνη τη στιγμή έκανε ντράιβ αριστερά σαν εκείνος ο αγαπημένος μου αγώνας του 2016 όπου είχε κάνει εκείνον τον shot πάνω στον Λεονάρντο. και μην πιστεύετε εκείνα τα ιστορίες ότι ο Ουίτσαρ λατρεύει τους φανατικούς σας — εμένα μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα της γειτονιάς μου όπου κάποιος είχε φέρει έναν τύπο σα νάνος φιλάθλος και όταν είπε πως ήταν φίλαθλος της ομάδας εκείνοι τον πήραν σαν αστείο. τέλος πάντως αυτός ο τύπος έκανε δύο σουτ μέσα στη σειρά κι έφυγε κλαίγοντας επειδή οι συμπαίκτες του δεν τον είχαν δει καν ως παίκτη — ήταν σα να τον είχαν βάλει εκεί για να κάνουν το selfie τους μαζί του. τώρα όσοι βρίζουν εκείνον τον αναλυτή που μίλησε για ηλικία — εμένα μου φέρνειBACK ετούτο: πριν πέντε χρόνια στο Παπαπούλειο οι Δικέφαλοι είχαν πάρει έναν Αμερικάνο βετεράνο εκεί και μέσα στο πρώτο ημίχρονο είχε κάνει περισσότερους πόντους από τον επόμενο τέσσερις συμπαίκτες του μαζί. όμως εκείνη η ομάδα στους τελικούς ήταν σα τις κούκλες — έκανε τρία σερί λάθη στο κρίσιμο τρίτο δεκάλεπτο κι εκείνος ο Αμερικάνος είχε βγει σαixas επειδή τον είχαν βάλει μόνο για τις φωτογραφίες. στις Σέρρες λοιπόν ελπίζουμε πως ο Ουίτσαρ δεν βγήκε εκεί μόνο για χάρη του super action που λέγεται "φούσκα μπουκάλι" — εκείνος ξέρει πως η πραγματική φωτογραφία γίνεται μόνο όταν παίζεις μαζί τους στην ομάδα σου, όχι όταν είσαι εκείνος που κάθεται στις κερκίδες σα βασιλιάς χωρίς στέμμα. και τέλος πάντως, πάντα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στις Σέρρες το 2005 όπου εκείνος ο μικρός τους είχε κάνει εκείνον τον σουτ πάνω στο φύλλο της αγγελίας — ο αγώνας ήταν τόσο κρύος που έτρεμαν τα δόντια μας κι εκείνος ήταν σα ραβδί φωτιάς εκεί που έμπαινε μέσα στο γήπεδο. εκείνης της ημέρας βγήκαμε όλοι σα βγήκαμε νικητές όχι επειδή κέρδισαν εκείνοι, αλλά επειδή είχαν παίξει σα οικογένεια χωρίς άλλους πρωταγωνιστές πάνω από τους δικούς τους. κι αν αύριο βγει εκεί ο Ουίτσαρ μέσα στις φούσκες μπουκάλι, ας μην ξεχνάμε πως το πρωτάθλημα φτιάχνεται από αυτούς που δίνουν battle μέσα στην κρύα νύχτα, όχι από εκείνους που βγάζουν selfie στο gym της ομάδας τους. ποιος άλλος έρχεται λοιπόν;;; εγώ φέρνω δυό φίλους από το βενζινάδικο, αυτοί φέρνουν δυό ακόμη — ας δούμε πως γίνεται αυτό το τζακ στις Σέρρες αύριο στις 8;;; μακάρι όμως η ιστορία να γράψει εκείνον τον αγώνα διαφορετικά από εκείνον τον αγώνα των Καρδίτσων — σα θύμισμα πως οι τίτλοι δεν κάνουν αυτοί οι ίδιοι τους πρωταθλητές, αλλά εκείνοι που τους ζούνε κάθε βράδυ σα βγήκανε από το μπουκάλι τους τρεις φορές τη νύχτα.