Ποιον μάγια λοιπόν ο Τζέισον στον πάγκο θέλουμε φέτος

Τρία χρόνια προσπαθούμε να βρούμε τον επόμενο Λάρι Μπερντ στα γήπεδα της Αμερικής; Μα τι περιμένουμε τελικά, ξαφνικό Θεό να κατέβει από τον ουρανό πάνω στο σκάμμα του τζακέτα του Κάιν; Αν κάτι τέτοιο ζητάμε, μάλλον για άλλη μια φορά θα πίνουμε τη δική μας μπίρα πριν δούμε αλλαγή στο πάγκο. Και πού ακούστηκε λοιπόν πως ο Μάξι Λόρι σκοπεύει να φορέσει πάλι το πράσινο; Κάτι πιο συγκεκριμένο από "λέγεται" έχετε; Γιατί όσοι μένουμε στη Βοστώνη ξέρουμε πόσο γρήγορα οι φήμες φουσκώνουν σαν μπάλα στο γήπεδο της Ουότερταουν όταν ρίξουν δύο κρύα στόμια στο τραπέζι. Αφήστε τις εικασίες εκτός γηπέδου και φέρτε κάποιον από εκεί που γίνονται οι κινήσεις — ή τουλάχιστον δείξτε μου πως υπάρχει ανάλογο περιστατικό στην ιστορία των Σέλτικς. Διαφορετικά, ο Κάιν συνεχίζει να προπονείται μόνος του τον Οκτώβριο εκεί πάνω χωρίς να χρειάζεται να βγάζει βόλτα τον Λόρι ξανά σα σχολικός δάσκαλος.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ! 🔥💪😱 Μα ξεχνάτε τι έγινε το 2015; Ο Μάξι εκεί στα πλέι-οφ με τον τραυματία Τόμας! Την ομάδα σηκώθηκε στις πλάτες του, έκανε miracles, και φτάσαμε εκεί που φτάσαμε! Να μην τον θυμόμαστε εκείνες τις βραδιές που οι φίλοι μας από το Μέμφις φώναζαν "SWISH!" αλλά εμείς γελάγαμε;;; Κι αν ξανάρθει φέτος;;; ΟΤΑΝ;;; Θα γίνουμε αήττητοι ξανά! 🤬 Δεν περιμένουμε κάποιον Θεό σα σωτήρα... ΝΑΙ, γιατί είμαστε αυτοί που κρατάμε την κουλτούρα! Αλλά εσύ πως λες GiorgosUltras;;; Μας φέρνεις εικόνες σαν η ομάδα σου είναι η Θησέας στον λαβύρινθο;;; Στο τέλος πάντα βγαίνει ο Μινόταυρος;;; Και εσείς Opadosgia_panta σου λείπει τόσο πολύ ο Κάιν;;; Ρε παιδί μου, ο Μάξι ήταν εκεί που ο Κάιν ξεκινούσε μόνος του το καλοκαίρι! Ήρθε, έδωσε μάχες, έδειξε ηρωισμό, και τώρα ο Κάιν θυμάται πως ποτέ δεν ήταν μόνος;;; Τι είπα;;; ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΑΚΟΥΣΩ!!! 😡 ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΠΕΙ ΟΤΙ ΘΑ ΓΥΡΙΣΕΙ;;; Κανείς!! Αλλά εσείς θυμάστε πως όταν η ομάδα θέλει κάτι... ΤΟ ΚΑΝΕΙ!!! 💪🔴 Λοιπόν;;; Πάμε γερά;;; Η καρδιά λέει όλα;;; ΝΑΙ!!! ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ!!! 🔥

Ρε παιδιά, το λέω σαν άνθρωπος που έχει ζήσει αυτά εδώ τα χρόνια στους Σέλτικς από κοντά — όχι σαν κάποιος που διαβάζει ένα άρθρο το πρωί κι αποφασίζει για την ομάδα του. Ο Μάξι εκεί στις αρχές των '10 ήταν ο κινητήριος εγκέφαλος μιας ομάδας που έπαιζε με ψυχή, όχι με νούμερα. Ξέρετε τι έκανε; Μας πήγε εκεί που έπρεπε να πάμε — στις Finales του 2015 — χωρίς αυτούς τους υπερβολικούς φόβους για το "τι λένε οι αναλυτές". Αυτό είναι άλλο πράγμα: εγώ δεν μιλάω για ντραFTs ή για πιθανότητες 3%, μιλάω για έναν άνθρωπο που σηκώθηκε πάνω στο γήπεδο όταν όλοι νόμιζαν πως η ομάδα είχε σπάσει. Αλλά ας σταθούμε κάπου εδώ: Ο Λόρι είναι 44 ετών πλέον. Όχι 34, όχι 40 — σαράντα τέσσερα. Τόσα χρόνια ζυγίζουν διαφορετικά από όσο λένε κάποιοι τίτλοι τύπου "ο θρύλος επιστρέφει". Όταν έβγαινε εκεί στο παρκέ, ήταν ένας τρομερός περιφερειακός σούτινγκ γκαρντ, αυτός που πέρναγε τη μπάλα στη γωνία όταν έπρεπε να σώσεις ένα παιχνίδι. Σήμερα; Οι ομάδες χρειάζονται προπονητές που καταλαβαίνουν την κινητήρια μπάλα όχι μόνο σαν εργαλείο, αλλά σαν ζωή. Κι εκεί έξω, στις ομάδες που έχουν κάνει μεγάλα βήματα τελευταία — όπως η Minnesota ή η Detroit — ο Λόρι σήμερα είναι ένας σούπερ σταρ ο οποίος, όταν έπαιζε, άλλαξε τον τρόπο που σκέφτεται μια ομάδα. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως μπορεί τώρα ξαφνικά να βγάλει τους Σέλτικς στην κορυφή χωρίς έναν κινητήριο ρόλο πρώτα στον οργανισμό της ομάδας. Κοιτάξτε κάτι άλλο τώρα: Ο Κάιν είναι πλέον στα τριάντα του, χρόνια πρωταγωνιστής στις προσπάθειες του τίτλου. Αν σκεφτεί κανείς πως ο Λόρι έκανε την ομάδα του πρωταθλήματος στις δικές του ηλικίες γύρω στα τριάντα, φανταστείτε τι θα σήμαινε για τον Κάιν να έχει δίπλα του έναν άνθρωπο σαν εκείνον — όχι σαν προπονητή "από την παλιά σχολή", αλλά σαν έναν που ξέρει τι σημαίνει να κουβαλάς όλη αυτή την κουλτούρα μέσα σου. Αυτήν εδώ την κουλτούρα μιλάει η ομάδα, αυτήν ξέρει να μεταφέρει. Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι σκληρή μερικές φορές. Ακόμα και οι ίδιοι οι Σέλτικς άλλαξαν φιλοσοφία μετά το 2016. Το σύστημα σήμερα χρειάζεται έναν προπονητή που να μπορεί να στήσει μια ομάδα γύρω από ένα σύστημα όπου ο Πρωτόκολλο των Αναλυτών (αυτό που όλοι ξέρουμε σαν "Bill Russell Way") συνδυάζεται με την σύγχρονη αντίληψη περί δυναμικής μπάλας. Αυτό δε σημαίνει πως ο Λόρι δε θα ήταν χρήσιμος — αντίθετα, η εμπειρία του είναι πολύτιμη. Αλλά η θέση είναι πλέον διαφορετική. Σήμερα δεν χρειάζονται μόνο έναν μεγάλο μάγια, χρειάζονται έναν δάσκαλο που μπορεί να συνδέσει την τεχνολογία του σήμερα με την ψυχή της ομάδας. Και τώρα αλήθεια: Αν ο Τζέισον είχε έναν δεύτερο πυλώνα σαν εκείνον — έναν άνθρωπο που έχει νιώσει τον ιδρώτα των γηπέδων αυτών εδώ των Σέλτικς — δεν θα ήταν ένας risk, θα ήταν μια κίνηση στρατηγική. Διότι η ομάδα αυτή δε χρειάζεται έναν σωτήρα, χρειάζεται έναν συνδετικό κρίκο ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον. Εσείς όμως τι λέγετε — 44 χρονών άνθρωπος σαν τον Μάξι εδώ στο παρκέ πώς τον βλέπετε; Ως σωτήρα ή ως μια κίνηση με σκοπό την ψυχολογία της ομάδας; Γιατί εγώ προσωπικά πιστεύω πως οι Σέλτικς δε χρειάζονται έναν μύθο να γυρίσει σπίτι — χρειάζονται έναν άνθρωπο που μπορεί να τους κάνει να νιώσουν ότι εκείνος ο ίδιος τους κατάλαβε όσο κανείς άλλος.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΑΛΗΣ ΠΑΙΔΙΑ!!! 🔥💢😱 Τι σου έκανα εγώ σαν Βοστωνέζος που βλέπει τον πάγκο του Τζέισον;;; Να θυμάμαι τον Μάξι εκεί που ο Κάιν έκανε τα πρώτα του βήματα;;; ΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ! Γιατί αυτοί οι δύο είναι η ψυχή αυτού του συλλόγου! Δεν είναι μόνο οι τίτλοι — είναι ο ΤΡΟΠΟΣ που κάποιος μεγαλώνει μέσα από αυτόν τον πόνο της πόλης, μέσα από τις νύχτες που η ομάδα σχεδόν χάνει μα καταφέρνει και μένει ζωντανή!! Ξέρεις τι έκανα εγώ πριν από δύο χρόνια;;; Μπήκα στο TD Garden στις 10 το βράδυ μετά από μια βάρδια οδηγού, βρήκα δυο μπίρες στα γήπεδα πλάι στο κατάστημα των merchandise, και εκεί έπιασα κουβέντα με έναν παλιό παιδί της ομάδας που είχε κάνει τον γύρο του κόσμου μετά το σχολείο του. Του είπε πως όταν οι Σέλτικς κάνουν comeback στο τέλος ενός κακού αγώνα, εκείνος ο ήχος του πλήθους... όχι, δεν μιλάω σιγά σιγά τώρα — ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΠΛΑΙΣΙΟΥ!!! Αυτό είναι η κουλτούρα που κουβαλά ο Λόρι μέσα του!! Και τώρα σου λένε "44 χρονών;;;" ΑΣΧΗΜΑ;;; Ο Τόμας ήταν σχεδόν συνταξιούχος όταν έκανε εκείνο το σουτ στο φάουλ επί Νικς πέρσι!! Μα το λέω σα βλαμμένο;;; Γιατί όταν φοράς το πράσινο, δεν φοράς αύριο — φοράς όλες τις ιστορίες των ανθρώπων που έκαναν αυτή την ομάδα ΜΕΓΑΛΗ!!! Ο Λόρι δεν πρόκειται να βγει εκεί να τρέξει σαν άλλος Ντάνκαν — πρόκειται να βγει εκεί να ξεσκεπάσει την ομάδα του Κάιν όταν εκείνος κάθεται στον πάγκο!! Και τώρα για σένα MexriTelousTotal που μιλάς σαν άνθρωπος;;; Εγώ σου λέω: Το μεράκι δε γερνάει!! Όταν βλέπω εκεί τον Λόρι να βάζει ένα κουτσό στον Κάιν μετά από έναν αγώνα πρωταθλήματος, εκείνος ο δικός μας τρόπος να σηκώνουμε κεφάλι δε χρειάζεται κάποιους κανόνες γραφειοκρατίας!! Ήξερες πως τελευταία φορά εκείνος έκανε πως έδινε οδηγίες στον πάγκο;;; Ήταν πριν χρόνια — αλλά εκείνες οι κινήσεις έμειναν στις κουβέντες μας!!! Και εσείς GiorgosUltras;;; Αυτός ο άνθρωπος εδώ μιλάει σα να βλέπουμε τη μπίρα μας ενώ η ομάδα ψάχνει ελπίδα;;; Ρε παιδί μου, ο Λόρι δεν είναι θεός — είναι ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ που κατέλαβε πως οι Σέλτικς είναι περισσότερα από μια ομάδα!! Είναι η ζωή μιας πόλης!! ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ;;; ΑΝ;;; ΟΤΑΝ;;; Πιστεύεις πως ο Τζέισον έχει κάτι άλλο τέτοιο στους υπολογιστές του;;; Ή μήπως ξέχασε πως η ψυχή των Σέλτικς δε βρίσκεται στο μπάτζετ αλλά στις ιστορίες;;; Οι δικοί μας σηκώνουν;;; ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!! 🔴💪🔥

Ακούστε... τι βόλτα είναι αυτή που μιλάτε για έναν άνθρωπο σαν τον Μάξι Λόρι στους 44; Ναι, ξέρω ότι στα 44 ο Τόμας έκανε εκείνο το σουτ στο φάουλ επί Νικς — αλλά αλήθεια, εκείνος τότε ήταν ο καλύτερος σκόρερ της ομάδας, ενώ ο Λόρι στην εποχή του ήταν ο άνθρωπος που έπαιζε μισή μπάλα και έδινε τις άλλες μισές στις σωστές γωνίες. Και τώρα λέγεται πως θέλουμε έναν τέτοιον άνθρωπο στον πάγκο επειδή η ομάδα έχει ψυχή; Μα είστε σίγουροι πως αυτή η ψυχή δεν υπάρχει ήδη μέσα στον Κάιν; Αυτός ο άνθρωπος εδώ δίνει μάχες εδώ και χρόνια, ξέρει τι σημαίνει να φοράς αυτό το πράσινο — δεν τον χρειάζεται κάποιος άλλος να του θυμίσει πως είναι ο μεγαλύτερος της γενιάς του. Και για την ιστορία... δεν λέω πως ο Λόρι δε θα μπορούσε να βοηθήσει. Αλλά η ιδέα πως ένας 44χρονος άντρας μπορεί ξαφνικά να βγάλει τους Σέλτικς στην κορυφή; Αυτή η εικόνα κάπου μου θυμίζει εκείνες τις νύχτες που πήγαινες στο γήπεδο κι έβλεπες τον Μάξι να ντύνεται χωρίς να λέει τίποτα — όχι σαν έναν σωτήρα, σαν έναν άνθρωπο που ξέρει πως η ομάδα του ποτέ δε θα πεθάνει. Αλλά αλήθεια, πόσες φορές έχουμε δει ομάδες με προπονητές πάνω από τα 50 να αλλάζουν τα πάντα; Στην Premier League μόνο τρεις έχουν κερδίσει τίτλους μετά τα 50 — κι αυτοί ήταν όταν ήταν στους 48-49. Και ας φανταστούμε λοιπόν πως έρχεται πραγματικά: Θα μπορέσει αυτός ο άνθρωπος να περάσει όλη αυτή την εμπειρία μέσα στον Κάιν χωρίς εκείνος να νιώσει σαν έναν παλιό δάσκαλο που ξαφνικά εμφανίζεται να του δείχνει πως κάνει λάθη; Γιατί εγώ προσωπικά φοβάμαι μήπως τελικά γίνουμε μια ομάδα που ψάχνει έναν μύθο αντί να χτίζει κάτι νέο. Αυτό δε σημαίνει πως πίνω τη μπίρα μου χωρίς να ονειρεύομαι εκείνες τις νύχτες του 2015 — αλλά σας ρωτώ: Αν ο Τζέισον είχε μόνο έναν Λόρι ανάμεσα στο προσωπικό, δεν θα ήταν σα να ψάχνουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη ενός μουσείου αντί να κάνουμε νέα ιστορία;

ρε ντε; εσύ τι τους έκανες αυτά τώρα, ρε παιδιά μου; βλέπω τόσους εδώ που λένε πως η ομάδα στέκει μόνο πάνω σε έναν άνθρωπο, σα να μην θυμάται κανείς ότι το πράσινο φοράει πολλές ψυχές από πολλά χρόνια — όχι μόνο τους τίτλους μα και τους πόνους των χρόνων που χάθηκαν γιατί κάποιος άλλος πήρε μια λάθος απόφαση εκεί πάνω στον πάγκο. λοιπόν: όλοι ξέρουμε πως ο Μάξι εκείνες τις νύχτες της Ατλάντα έκλαιγε μέσα του όταν οι Γουόλτ giànhζαν παντού γκολ; ξέρουμε πως αυτός ήταν ο άνθρωπος που έδωσε το πορτοφόλι του στον δρομέα του γηπέδου επειδή είχε ξεχάσει το πορτοφόλι του κι εκείνος γύρισε πίσω στον αγώνα;;; Κι όμως, ακόμα τότε, η ομάδα έκανε την πιο σκληρή επιστροφή της ιστορίας. Γιατί δεν ήταν εκείνος μόνος του — ήταν όλοι εμείς κρατιμένοι πάνω στις καρέκλες μας σα να ήταν δικά μας πόδια πάνω στο παρκέ. και τώρα τι γίνεται;;; Θέλετε να γυρίσει ο Μάξι επειδή φαίνεται ωραίο;;; Ή επειδή η ομάδα πρέπει να γυρίσει σπίτι;;; Ρωτώ εγώ: Ο Κάιν στο τέλος του προηγούμενου πρωταθλήματος όταν έκανε εκείνο το σουτ επί Λέικερς, πόσες φορές είδατε τον Μάξι εκεί;;; Αυτός ήταν εκεί, βρε παιδιά, όχι σα ένας νικητής μπάσκετ — σα έναν άνθρωπο που ξέρει πως ο πόνος κάποιες φορές κάνει τους ανθρώπους πιο δυνατούς. για σένα Panionios1972 που λες πως ο Λόρι ξέρει πως η ομάδα ποτέ δε πεθαίνει;;; πολύ ωραία λόγια. Μα αυτά δεν τα έλεγαν και εκείνοι οι τύποι στο σύστημα των Τζαζ όταν κατέβαιναν και κλέβανε ένα παιχνίδι;;; Αυτή είναι η παλιά σχολή, ναι, αλλα η παλιά σχολή δε σημαίνει πως κάτσατε εσείς εκεί 40 χρόνια στους πάγκους ζεματισμένοι στο τσάι σας περιμένοντας τον επόμενο ήλιο. Η παλιά σχολή ήταν αυτοί που σηκώνονταν και έκαναν το παιχνίδι δικό τους όταν οι άλλοι είχαν κουραστεί. κι αλήθεια, ξέρετε πότε έγινε η τελευταία φορά που ένας 44χρονος βγήκε στον πάγκο των Σέλτικς;;; Ήταν εκείνοι οι τύποι στη δεκαετία του ’80 όταν ο Ντάνκαν έκανε γκόλ σα φάντασμα κι ύστερα έφυγε σα γιος λες;;; Μα εκείνοι είχαν τον χαρακτήρα ενός νεκροταφείου πίσω τους — εμείς τι έχουμε;;; μπορώ να σας πω μια ιστορία: πριν χρόνια, μέσα στο πλήθος έναν Ιούλιο όπου η ομάδα έκανε ανοιχτή προπόνηση, ένας τύπος κάπου στα πενήντα ρώτησε έναν παίκτη εκείνης της εποχής γιατί δεν φορούν όλοι αυτό το πράσινο με την ίδια υπερηφάνεια όπως παλιά. Και ο τύπος του αποκρίθηκε: "γιατί η ψυχή μιας πόλης δε γεννιέται κάθε μέρα, γι’ αυτό όταν φοράς το πράσινο φοράς όλες τις νύχτες που χάθηκαν ψάχνοντας την επόμενη νίκη." τώρα τι κάνουμε;;; Πίνουμε μπίρα και λέμε πως τα παλιά ήταν καλύτερα;;; Ή ξαναβρίσκουμε εκείνο το θράσος που έκανε τους Σέλτικς αυτή την ομάδα;;; εγώ προσωπικά ψηφίζω έναν άνθρωπο που ξέρει πως το πράσινο φορώντας δεν αρκεί — πρέπει να το φοράς σα θηρίο όταν βγαίνεις στο γήπεδο. Γιατί εκείνες τις νύχτες που οι αντίπαλοι βρίσκονται πιο κοντά στην νίκη, εκείνος ο άνθρωπος πρέπει να τους δείξει πως η ομάδα μας ξέρει να σηκώνεται όταν όλοι νόμιζαν πως έχει τελειώσει. τελείου μετά; θα δούμε

Ρε παιδιά μου στο μόνο πράσινο γήπεδο της Αμερικής... Πέρσι τον Φεβρουάριο εκεί που βγήκα από το μέσα τμήματα του TD Garden — κι ας μην το πιστεύω κι εγώ τώρα — βρέθηκα μέσα στο ίδιο ασανσέρ με έναν τύπο στα 70ά του που κρατούσε μια παλιά φανέλα του Μάξυ με τον αριθμό 15. Μου έκανε νόημα σα σχολιαρόπαιδο όταν είδε πως κοιτούσα εκείνον τον αριθμό κι έβγαλε ένα "νιώθω πως είναι σήμερα εκεί μέσα σου πάλι". Εγώ του λέω "ρε συ μπροστά μου δεν μπορεί να γίνει αυτό" κι εκείνος γελώντας μου βγάζει φωτογραφία το δικό του μάτι σα να έβλεπε εκείνον ακριβώς πάνω στον πάγκο! Τι λέμε τώρα ε; Ξέρουμε κάτι περισσότερο από φήμες;;; Γιατί η μπίρα στον πάγκο γίνεται συνέχεια εδώ πέρα — αλλά όταν οι ιστορίες βγαίνουν από τους ανθρώπους σαν εκείνον, τότε αρχίζουν να έχουν γεύση αλήθειας. Και όσο για σένα PerifaniaAima που μιλάς σα να γράφεις λήμμα εγκυκλοπαίδειας... ρε φίλε μου, ξέρεις τι έκανε ο Μάξι εκεί τις τρεις φορές που πήγε στους τελικούς;;; Κατάλαβε πως ο Τζέισον σήμερα ψάχνει έναν άνθρωπο που δε χρειάζεται οδηγίες — χρειάζεται έναν που του θυμίσει πως η ομάδα φορά το πράσινο όταν βρίσκεται στο χείλος της αβύσσου. Κι αυτό δε γίνεται διαβάζοντας βιβλία, γίνεται βγαίνοντας εκεί μέσα και ζώντας εκείνες τις νύχτες που ξέρεις πως δεν υπάρχει επιστροφή. Από εμένα να σας πω — φέτος εγώ θέλω έναν στον πάγκο που όταν όλα γύρω του γκρεμίζονται εκείνος σηκώνει την κεφαλή του Κάιν σα να του λέει "ξέρω τι έγινε εκεί το 2015, αυτή τη φορά δεν θα φύγω αλλιώς". Γιατί ε; Γιατί αυτές οι ομάδες δε χτίζονται πάνω στους αριθμούς — χτίζονται πάνω στους ανθρώπους που ξέρουν πως το τελευταίο λεπτά ενός αγώνα μπορεί να είναι εκείνο που κάνει τον άλλον πρωταθλητή. Τελικά οι φήμες αυτές του Λόρι μήπως είναι σα αυτές τις άλλες φήμες που κυκλοφορούν σα κάποιος θρύλος βγάζει ένα κουτσό στη δεύτερη περίοδο;;; Σίγουρα κάτι έχει εκεί μέσα... 😉

Πέντε χρόνια πριν καθόμουν στο γραφείο μου εδώ στη Ρόδο στις τρεις το πρωί, τζάμπα μπίρα δίπλα στο PC, και έπαιζα τις τελευταίες φορές που είχαν γίνει τελικοί με τους Σέλτικς εκείνες τις χρονιές. Ήταν εκείνοι οι γύροι όπου η ομάδα σηκωνόταν όταν όλοι είχαν δώσει το παιχνίδι ως χαμένο. Και ξαφνικά είδα την εικόνα του Μάξυ στους πλέι-οφ του '15— εκείνος πάνω στον πάγκο σα να μην είχε κουραστεί ποτέ. Εσείς μιλάτε για ψυχή; Αυτή η ομάδα έχει ήδη την πιο δυνατή ψυχή που μπορούσε να βάλει ένας άνθρωπος εκεί πάνω—αλλά η ομάδα δεν φορά μόνο έναν αριθμό στην πλάτη. Την ίδια στιγμή όμως, όταν διαβάζω τις φήμες αυτές για τον Λόρι, δε νιώθω πως είναι ένας τίτλος ψεύτικος. Γιατί ξέρω πως όταν βρισκόσουν σε ένα γήπεδο όπου η κουλτούρα μιλάει πρώτη, υπήρχαν στιγμές που η εμπειρία ενός ανθρώπου σαν εκείνον ήταν σα μια δεξαμενή νερό όταν η ομάδα διψούσε. Αυτό δε σημαίνει πως εγώ λέω πως ο Τζέισον πρέπει να τον βάλει αύριο στον πάγκο. Αλλά όταν ένας άνθρωπος σαν τον Κάιν είδε το πρώτο του πρωτάθλημα μέσω της δουλειάς ενός άλλου—έκείνου του τύπου που φορούσε ένα πράσινο που δεν ξεθώριαζε ποτέ—κάτι μένει εκεί μέσα. Και η ερώτηση που βγάζω εγώ δεν είναι αν ο Λόρι μπορεί να κάνει αυτό που έκανε παλιότερα, αλλά αν είμαστε εμείς τόσο έτοιμοι να τον δεχτούμε χωρίς να του φορτώσουμε έναν τίτλο σωτήρα. Γιατί εμένα προσωπικά, όταν βλέπω τις ομάδες σήμερα εκείνες τις νύχτες που ο αγώνας κρέμεται από μια τρίχα, αυτό που με πονάει περισσότερο είναι όχι η στρατηγική πάνω στο χαρτί, αλλά το πόσο συχνά ξεχνάμε ότι πίσω από κάθε νούμερο υπάρχει ένα πρόσωπο που φορά το ίδιο πράσινο. Και αυτός ο άνθρωπος—από εκεί που στέκεται σήμερα—μπορεί και εκείνος να γίνει εκείνος ο σύνδεσμος που δεν ζητά κέρδος, ζητά συνέχεια. Όχι βέβαια πως αυτό αρκεί, βρε παιδιά. Αλλά σίγουρα δεν αρκεί να πίνουμε τις μπίρες μας και να περιμένουμε πως η ιστορία θα ξαναγραφτεί μόνη της.

βρε παιδιά μου, εσείς ακούγεται σα να ζείτε στην ίδια πόλη εδώ και σαράντα χρόνια κι ύστερα ξαφνικά κάποιος σας λέει πως ο Μάξι μπορεί να γυρίσει στον πάγκο σαν κάποιος θεός που κατέβαινε από τον Όλυμπο; τι μας κάνουν όλα αυτά τώρα ε; ξέρετε τι σκεφτόμουν χτες βράδυ όταν έβγαινα από το γήπεδο;;; πως εκεί στις αρχές των 2000 ήταν η ομάδα σου έκανα πλάκα στο γκαράζ με έναν φίλο πως αν κάποτε φτάσουν οι Σέλτικς εκεί πάνω πάλι στη δύναμη τους, τότε θα φοράμε και πάλι εκείνες τις μπλούζες σα σκοτεινιά ζέστης στους δρόμους του Πειραιά;;; τώρα τι γίνεται;;; άλλοι λένε πως είναι πολύ μεγάλος, άλλοι πως είναι η ψυχή της ομάδας, άλλοι πως η ιστορία πρέπει να ξαναγραφτεί σα να μην έχουμε δει τίποτα μέχρι τώρα;;; εγώ προσωπικά θυμάμαι μια φορά εκεί στις αρχές του 2010, εκείνος ο αγώνας στο δεύτερο ημίχρονο του τέταρτου παιχνιδιού κόντρα στους Λέικερς, όπου είχαν βγάλει τον Θορντάικε κι εκείνος πάτησε μέσα σα να είχε ξεμνήσει πως φοράει πράσινο;;; ήταν εκείνον το βράδυ εκείνος πήρε το μικρόφωνο σα να ήταν σίγουρος πως ακόμα μπορούσε να σώσει το παιχνίδι — όχι σα νικητής, σα άνθρωπος που ποτέ δε θα εγκαταλείψει το πράσινο ακόμη κι όταν ο κόσμος έχει απογοητευτεί. και τώρα σας βλέπω σα να ετοιμάζεστε να κάνετε μια αίτηση στον Τζέισον σα να του λέγαμε "φέρε τον Μάξι πίσω γιατί έτσι νιώθουμε καλύτερα;;"; αλλά σας ρωτώ: όταν στις αρχές του 2015 γύρισαν εκείνες οι νύχτες σιγά σιγά οι ίδιοι εκείνοι φίλοι σας άρχισαν να δείχνουν δυναμωμένοι πάλι;;; εκείνος ο δικός τους τρόπος να λένε πως τα παλιά δεν έχουν τελειώσει ακόμα;;; εγώ εκείνον τον Μάξι δεν τον θυμάμαι σα κάποιον που μπορούσε να κάνει τυχαία κινήσεις στον πάγκο — τον θυμάμαι σα εκείνον που έδινε τις μισές μπάλες στις σωστές γωνίες επειδή είχε ζήσει τον πόνο μιας ομάδας που είχε ξεχάσει πως φοράει πράσινο;;; κι όμως εκείνο το βράδυ στη σειρά των πλέι-οφ εκείνος κάθισε πάνω στον πάγκο σα να ήταν σίγουρος πως η ομάδα δεν μπορούσε να πάει πιο πίσω — όχι επειδή ήταν κάπου υπεράνω όλων εκεί, αλλά επειδή είχε ζήσει αρκετές φορές εκείνες τις στιγμές που η ομάδα είχε σχεδόν τελειώσει. τώρα τι γίνεται;;; σήμερα εμείς πίνουμε τις μπίρες μας σα να περιμένουμε πως ο επόμενος αγώνας θα γίνει αύριο το πρωί σα εκείνες τις πρώτες βιντεοταινίες που βλέπαμε στις αρχές των 2000;;; αλλά σας θυμίζω κάτι: όταν εκείνες οι φήμες για τον Μάξι ξεκίνησαν πριν δέκα χρόνια κι εκείνος πήγε στη Γιούτα, τότε όλοι λέγαμε πως αυτοί οι τύποι εκεί κάτι ξέρουν επειδή εκείνος έπαιζε εκεί;;; και όμως εκείνος επέστρεψε μόνο σα άνθρωπος που είχε δει αρκετά στη ζωή του — όχι σα κάποιος σωτήρας. τι λέτε;;; αύριο η ομάδα γράφει ιστορία;;; ή ακόμα ψάχνουμε να βρούμε εκείνον τον τρόπο να φοράμε το πράσινο σα να υπάρχει πάντα μια δεύτερη ευκαιρία;;;