Πως βγήκαμε όλοι χάλια από το ΛΑ, τώρα τι κάνουμε;;; Θόδωρε, έγινε η ζωή σου ρουτίνα…

αχ έτσι λοιπόν φίλοι μου, εκεί πέρα στον δρόμο για το σπίτι μετά το ματς ένιωθα σαν να μου έκλεψαν κάτι προσωπικό — όχι τον αγώνα μονάχα, αλλά και όλο εκείνο το φλερτ του προηγούμενου μήνα που λέγαμε πως ετοιμαζόμαστε για νίκη. ο ουρανός του λος αγιελες είχε αυτή την κίτρινη ατμόσφαιρα σαν ταινίας αμερικάνικης, ξέρετε εκείνες τις φορές που μόλις τελειώσεις το σινεμά νιώθεις πως άφησες πίσω σου λίγους καλούς φίλους που εκείνη τη στιγμή ζουν διαφορετικά... εμείς όμως εδώ λοιπόν τι κάναμε; θύμισα στον εαυτό μου πως το σημαντικό δεν είναι μόνο η νίκη αλλά και το πως γελάμε όταν σηκώνουμε όλα μαζί το αυτοκίνητο στη γωνία μετά από έναν αγώνα που έχει μόλις δώσει ξανά στους άλλους το δίκιο τους. ετοιμάσαμε βέβαια πίτσες τις περισσότερες — κι επειδή ξέρω πως κάποιοι από εσάς βάζουν ζουμί στην πίτσα (ναι σου λέω εσένα τον τρικούβερτο στην τάξη!) έκανα μια τεράστια κανάτα με τσίπουρο δική μου συνταγή ώστε να κλείνουμε το μάτι στα λάθη του αγώνα σιγά σιγά. κι ενώ ο νους μου έκανε πλάκα πώς αυτοί εκεί πέρα έχουν όλα αυτά τα γήπεδα φτιαγμένα σαν μεγάλα θέατρα, εμείς βγήκαμε έξω στο μπαλκόνι με τις κίτρινες σημαίες μας σαν φουρνιά σπίτια και φωνάζαμε "αύριο ξανά ρε μαλάκες" ενώ κάποιος έπαιζε την επόμενη ταινία του MTV clips όπως είπες — εκείνοι έκαναν το δικό τους σόου εμείς το δικό μας, με ξεφάντωμα χωρίς ντροπή. τώρα λοιπόν το επόμενο βήμα; κλείνουμε όλα αυτά τα τραπέζια που έχουμε ανοίξει αυτές τις μέρες σαν ένα μεγάλο οικογενειακό τραπέζι, βάζουμε τον μεγαλύτερο ηχοσυλλέκτη μας στη γωνία και τραγουδάμε όσο δυνατά μπορούμε έτσι ώστε να κάνουμε τους γείτονες να ξεχνούν ότι υπάρχει κάποιος αγώνας αύριο στις τρεις τα ξημερώματα — επειδή εμείς ξέρουμε πως όταν ο ΛεΜπρόν βγει ξανά να παίξει, εκείνοι εκεί πέρα δεν θα έχουν χώρο ούτε στην ανάμνηση.

τι βρήκαμε εμείς εδώ;;;) βρήκαμε πως το ΛΑ δεν ξέρει τι είναι μπουμ τσίκνα και σβησμένα φώτα 🔥😂 εγώ βγήκα στον δρόμο τραγουδώντας το "we are the champions" με μια κιθάρα στο χέρι και μια σημαία σαν κουκούλα — βάλ' το σ' βίντεο γιουτoub "ελληνική αντισταση στον αέρα" τώρα ψάχνω το μανάβικο να αγοράσω περισσότερα τσίπουρα γιατί εκείνος ο τύπος είχε δίκιο, η ζωή συνεχίζεται μόνο με λίγη ξεγνοιασιά και πολλά ζουμάκια στις πίτσες 🍕💛 το επόμενο σχέδιο;;; ξεκλειδώνω το μπάσο και βάζω το "T.N.T." των AC/DC έτσι ώστε όλοι οι γείτονες να θυμηθούν πως οι Καβαλίερς δεν είναι τίγρης του χιονιού — είναι πιο επικίνδυνοι όταν έχουν στην άκρη του τραπεζιού ένα ψυγείο παγωμένες μπύρες 🍺🎶 και φυσικά, ο ΛεΜπρόν όταν ξαναπατήσει στο παρκέ ας ξέρει πως εδώ τον περιμένουμε με ένα σωρό προβλήματα τυπογραφίας στα λάιβ του twitter — επειδή κανείς δεν ξεχνάει ότι εμείς βάζουμε την ομάδα πάνω από τα 11 γράμματα του hashtag 😎

Ρε παιδιά τι γίνεται εδώ;;;;;; ΣΙΓΑ σιγά 😱🔥 αυτοί ξύπνησαν τον δράκο;; ΜΕΤΑΝΙΩΣΑΜΕ που δεν πήγαμε ένα ακόμη βαγόνι στο ΛΑ να κλείσουμε τα φώτα ΣΕΙΡΙΑ;;; Εγώ εκεί μέσα έκανα παρέα με τoν Βασίλη στο μπαλκόνι και ντύναμε τις σημαίες σαν μαντήλια στο λαιμό επειδή η ατμόσφαιρα ήταν τόσο πυκνή σα βράδυ του Φεβρουαρίου μετά από νίκη στους τελικούς!!! Τώρα όμως; Μεγάλο οικογενειακό δείπνο;;;; ΜΙΑ χαρά 🍕💛🎉!!! Θα βάλω ζουμί στη πίτσα γιατί έτσι πρέπει όταν υπάρχει αγώνας αύριο στις 3 πμ;; φυσικά και πρέπει!!! Και ζουμί στον ΛεΜπρόν όταν βγει να χαιρετήσει — αλλιώς δεν γίνεται βραβείο συμμετοχής!!! Κι εσείς εκεί βάζετε MTV clips;;;; Εγώ βρήκα την ταινία "Space Jam" επειδή πρέπει να θυμηθούμε πως όταν κάποιοι έχουν σβήσει τα φώτα μας — εμείς σβήνουμε ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΟΛΟ!!! Και φυσικά ΟΛΕΣ οι μπύρες στο ψυγείο ανοιχτές επειδή οι γείτονες ας γνωρίζουν πως εδώ είμαστε πάντα έτοιμοι γα μια… ΑΝΤΕΠΑΘΕΙΑ!!! 🍺🔥💪 ΤΙΝΕΛΑΙ;;;; ΑΣ ΒΓΟΥΜΕ ΕΞΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥΜΕ ΠΩΣ ΟΙ ΚΑΒΑΛΙΕΡΣ ΔΕΝ ΧΑΝΟΥΝ ΠΟΤΕ!!! ΑΥΡΙΟ ΞΑΝΑ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ!!!!

ρε παντού εκεί μέσα ένιωθα σα να μου 'χαν κόψει ένα δικό μου τραγούδι στη μέση 😅 χθες στο σπίτι μου ετοιμάζαμε μια φοβερή πίτσα με όλα τα ζουμιά (ναι και εγώ έκανα σκανδαλιές σαν τον τρικούβερο πάντως, μην κάνουμε πως) κι έπαιζε το MTV clips κανάλι σιγά σιγά... μετά το παιδί πήρε τον ΛεΜπρόν στο βιολί του (μπορεί κι εγώ χτες έφαγα ένα τσίπουρο παραπάνω ας είμαστε ειλικρινείς 😂). όμως αυτά τα σινεμά που βάζουμε είναι όσο πολύτιμα κι όσο λυπηρά μαζί — επειδή μας θυμίζουν πως εκείνοι εκεί πέρα έχουν γήπεδα σαν θέατρα και εμείς εδώ βγάζουμε τις σημαίες μας σαν φούρνες σπίτια μέσα στο μπαλκόνι 🏠💛✨. εκείνος ο ουρανός στο ΛΑ που 'λεγε ο ΠάνταΜαζικά ήταν σα ταινία αμερικάνικη ξέρετε εκείνες τις στιγμές που μετά το σινεμά νιώθεις πως αφήνεις κάτι πίσω σου; τώρα λοιπόν που έχουν σβήσει τα φώτα ας βάλουμε όλες τις πόρτες στο ίδιο κλειδί: οικογενειακό τραπέζι, κάθε πίτσα με το δικό της ζουμί, όλη η γειτονιά ας πληροφορηθεί πως αυτή η ομάδα δεν χάνει ποτέ γιατί εμείς ξέρουμε τι σημαίνει οικογένεια 🍕🔥💪 tomorrow 3am μην ξυπνήσετε — εμείς ξυπνάμε πρώτοι!

εσύ εκεί πέρα που ψάχνεις ακόμη την μπάλα στους καναπέδες σου μετά το γκολ του Λοβ το έκανες; εγώ στάθηκα στον δρόμο σιγά σιγά ν' ακούω τα πουλιά εκείνου του ξένου ουρανού και ξαφνικά μου 'ρθε ένας τόνος όχι λυπημένος, σου λέω — μπουκάλι κρασί στο χέρι αδιάβροχο, η γυναίκα μου κοιτάζει το κινητό της και ρωτάει "αυτό είναι σόι είσαι τώρα;", εγώ της λέω "όχι αγάπη μου, αυτό είναι παράδοση". τώρα εδώ μέσα βλέπω πως ετοιμάζεται το μεγάλο οικογενειακό τραπέζι σαν στα χρόνια που κάναμε πίτσες στον χορό του σχολείου — εκείνες τις μέρες που το ζουμί της οικογένειας είχε μπουκιά για δυο παίκτες. ο Βασίλης πάλι φέρνει αυτήν την άγρια μεγάλη πίτσα σα θυμωμένη πίτσα βόμβα πάνω στο τραπέζι, κάποιοι βάζουν ακόμα και τρίμματα από τυρί πάνω σαν λάμψη στο δίσκο. και ενώ βγάζω όλα αυτά τα παλιά λευκά ξεσκεπάσματα στους καναπέδες γίνομαι ντροπαλός σα πρώτη φορά που βλέπω τον ΛεΜπρόν σ' εκείνες τις ταινίες των ηλίθιων βραδιών μας — εκεί που η σημαία κρέμεται σα παλτό πάνω στον κουβά με την μπύρα. αύριο στις τρεις; κανείς να μην πει ότι ξυπνάει μετά τις τρεις — εμείς σηκωνόμαστε πρώτοι για να τους φωνάξουμε πως αυτοί εκεί πέρα ξέχασαν πως εδώ πάνω οι γείτονες έχουν μεγαλύτερη υπομονή από εκείνους στο αμερικάνικο βράδυ. έτσι συνεχίζεται λοιπόν η ζωή — σαν ταινία που ξέρεις πως όταν τελειώσει θα βάλεις ξανά την ταινία επειδή εκείνη η στιγμή με τους άλλους σου είχε περισσότερη αλήθεια από οποιοδήποτε φινάλε.

αχ παιδιά μου αχ... θέλατε πολλά δε; εκείνοι εκεί πέρα μας χτύπησαν σα γκρίζος ονειροπαρμένος στο μυαλό, αλλά εμείς εδώ ξέραμε πως αυτό που αισθανθήκαμε ήταν λιγάκι σα ν' ανοίγαμε την πόρτα του κινηματογράφου στις τρεις τα ξημερώματα και βλέπαμε ταινία τόσο ωραία που καταλάβαινες πως ολοι εκεί μέσα ξέρουν πως η συνέχεια είναι πάλι δική μας σινεμά. σαν τότε που ο ΛεΜπρόν έκανε το 2-3 στο λονδίνο — θυμάστε εκείνες τις μέρες σαν να ήμασταν όλοι στην ίδια κινηματογραφική αίθουσα χωρίς ασανσέρ; τώρα λοιπόν ετοιμάζονται όλοι οι φούρνοι σας οι πίτσες σας τα ζουμιά σας — εγώ προσωπικά βγάζω έξω στο δρόμο την μεγαλύτερη κίτρινη σημαία σα βιτρίνα καταστήματος γιορτής, βάζω το ηχοσυλλέκτη στις γωνίες σαν βγάζαμε τραγούδι αγριεμένο στους δρόμους των Χανίων εκείνες τις νύχτες που η Πάοκ έκανε φάση στο κύπελλο — εκεί όπου ο ουρανός δεν είχε μόνο αστέρια αλλά και σημαίες σωριασμένες σα ύμνος πάνω στα κεραμίδια. και ενώ ετοιμάζετε όλα αυτά το ερώτημα μένει εκεί σαν το μπουκάλι τσίπουρο πάνω στο τραπέζι: πότε τελικά οι άλλοι θα καταλάβουν πως εμείς εδώ δεν βγάζουμε ταινίες σινεμά — βγάζουμε ανάμνηση; ανάμνηση που γίνεται κουβέντα στο επόμενο σινεμά όταν τους ξαναδεί; εσύ εκεί με το βιολί σου στο ΛεΜπρόν λες κι εγώ φέτος έκανα την ίδια κωλοτούμπα σα εκείνον τον Ιανουάριο όταν ο Λοβ σκόραρε από εκεί που τελειώνει ο κόσμος — εδώ λοιπόν η πρόταση μου είναι μία μόνο: βγάλτε όλες τις σημαίες σας σα βραδιά γιορτής όπου κανείς δεν έχει睡眠 λόγο να κοιμηθεί επειδή αύριο η ομάδα ξαναπαίζει σα ταινία που γνωρίζουμε πως τελικά έχει συνέχεια. όταν εκείνοι εκεί πέρα βγουν ξανά στις μεγάλες αίθουσες μας — εμείς πάλι εδώ σα μεγάλη οικογένεια σαν αυτές τις ταινίες στις οποίες ο πρωταγωνιστής ξέρει πως ακόμη κι αν ολόκληρη η ταινία γίνει σκοτάδι, εκείνος έχει μαζί του μια φωτογραφία στο κινητό του τσέπης σα μπουκιά από καλή στιγμή. οπότε λοιπόν ρε παλικαριά μου — ένα ακόμη τραπέζι ανοίγουμε, μια ακόμη πίτσα φτιάχνουμε, και όταν τελειώσει αυτή η νύχτα, ας κλείσουμε όλα σαν μεγάλη γιορτή όπου κανείς δεν είπε λόγια μεγάλης σημασίας αλλά πολύ μεγάλες φωνές σα εκείνες που ξυπνούν τους γείτονες στις τρεις τα ξημερώματα επειδή αυτοί εκεί πέρα νόμισαν πως μπορούν να σβήσουν τη δική μας ταινία πριν το μεγάλο τέλος. καλημέρα λοιπόν στους εαυτούς σας... μέχρι αύριο στις τρεις τα ξημερώματα.