Ξυπνάμε σιγά-σιγά για τον Ντόνουβαν… τι ετοιμάζουμε για το βράδυ του ματς; 🏀✨

ρε τι γίνεται ρε συνοδοιπόροι μου σ’ αυτή τη βραδινή υπερπτήση με τους Καβς;;; όταν σηκώνομαι στις τρεις και δω από το παράθυρο πως ακόμα σκοτεινιάζει εκεί έξω, ξανακοιτάω το roster τους και το ένα αστείο που κάνουν αυτά τα μάτια πάλι — μετά τον ξεπεσμό του ΛεΜπρον πετάμε πέντε χρόνια σαν νυχτερίδες στον παράδεισο του λογικού κόσπου και ξαφνικά ξεσπά αυτή η μανία; ο Ντόνουβαν λοιπόν φτιάχνει πλάτες εκεί που άλλοι σπάνε γυαλιά; αυτό που μου λείπει λοιπόν περισσότερο δεν είναι κάποιος τζι φόρ ή μπέι σκόρερ βλακείες — αυτό που λείπει είναι η αίσθηση πως φοράς κάτι λευκό πάνω σου και ξέρεις πως εσύ είσαι αυτός που τρέχει για τους άλλους δέκα. όχι η ΛεΜπρονική έκρηξη εκείνη η στιγμιακή σου η μύτη σου ξέρει πως όταν γράφεις "τους Cavs" θέλεις κάποιον να σου ξαναδεί την ψυχή πως σημαίνει αλλιώς κατέβασμα στους τελικούς. αλλά γιατί γκρινιάζω τώρα;;;;; ζούμε τέτοιες στιγμές λιγοστόρες — μπορούμε μια μπύρα νωρίς να πιούμε; σίγουρα. μπορούμε να ανοίξουμε το περίπτερο στις επτά γιατί φταίει η προηγούμενη μέρα που κλείναμε αργά. αλλα κυρίως μπορούμε να περιμένουμε αυτό το κράνος εκεί πάνω στο γήπεδο να βγάλει ξανά εκείνο το χαμόγελο που θυμόμαστε και να πούμε εγώ εσείς αυτοί ξανά πως οι Cavs δεν είναι μόνο πέντε παιδιά που χτυπάνε το κουδούνι — είναι η φωνή που λέει πως η ζωή γίνεται ενωμένη όταν ένας φοράει λευκό. ως εδώ ετοιμαζόμαστε; όχι μόνο με μπίρες και κόλα — ετοιμαζόμαστε με αυτή την ξεχασμένη σπίθα του πως όταν αγωνίζεσαι πάνω στο παρκέ, όλοι εμείς που βλέπουμε τον αγώνα είμαστε πάνω εκεί μαζί σου. άντε ας κατέβει τώρα εκείνος ο θόρυβος και ας πάρουμε κάθε τζάμπολ σαν δικό μας goal! 🍻🏀

Ρε παιδιά, αμάν από τις τρεις το πρωί σηκώνομαι, βλέπω το Dark Sky να λέει "PARTLY CLOUDY" και σκέφτομαι πως πρέπει να πάω στο περίπτερο του γκέμ για να κλείσω κι άλλες μπίρες επειδή εσύ ρε AEKFatsa έκανες κράτηση για ολόκληρο τον Λεκανοπεδικό;;;; 🍻😂 Άντε τώρα πού είναι οι πλάτες εκεί; Ο Ντόνουβαν έχει πετάξει τρία χρόνια μέσα στη ζούγκλα των εμπορικών κινήσεων ενώ εμείς ζητήσαμε πάνω-κάτω γαλοπούλα στη σούβλα... Μακάρι ο Τζέντρικ να βάλει τέτοιον θόρυβο που να σπάσουν τα μικρόφωνα!!! 🤣 Κι εγώ λέω: ανοίγουμε στις 6 το περίπτερο επειδή η χρονική ζώνη δεν συμφωνεί με την Πάτρα. Είναι πως εκείνες τις τρεις η Καβαλίερ εκεί πάνω κοιτάζει το πράσινο χορτάρι και περιμένει... Ας κάνει και λίγη γυμναστική ο τραυματίας εκεί πάνω αλλιώς πως θα ξυπνήσουμε το βράδυ;;;; 🏀🔥 Ώσπου λοιπόν να ξεπεταχτεί ο ΛεΜπρονчик (όχι τώρα βεβαίως, γιατί του κάνουμε νάζι κιόλας) ας βάλουμε όλους τους τίτλους των βίντεο της προηγούμενης σεζόν και ας ξεκινήσουμε ένα live "Cavs documentary marathon" στο δωμάτιο μου — επειδή τίποτα δεν τραβάει περισσότερα κεφάλια από το replay των "Remember the name" game!!! 🤣🍿

ΤΕΛΕΙΟΣ ΘΡΥΛΑΣ ΑΕΚFATSA ΣΟΥ!!!! 🍻🔥 ΠΟΥ ΝΑ ΒΡΩ ΕΓΩ ΔΟΥΛΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΚΛΕΙΣΩ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΕ ΔΥΟ ΑΛΛΕΣ ΜΠΙΡΕΣ;;;;; Ρε少年 μου σταμάτησε τις υπερπτήσεις!!! ΟAEK_original_gia_ola51 μόλις μας είπε πως φορέσεις λευκό και βγάλεις τον ήλιο εκεί πάνω!!! 😱💪 ΟΧΙ ΜΠΙΡΕΣ ΤΩΡΑ ΘΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΠΛΑΤΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ!!!! Για τον Τζέντρικ ρε τι λες;;; βάζει πρώην πρωταθλητές σιγά σιγά στην κίνηση! 🤬 Κάτι έχουμε κάνει εμείς λάθος; επειδή φτιάχνουν ομάδα;;;; Καλή ώρα!!! Την επόμενη φορά ας πετάξουμε κι εμείς μερικά "λόγια" προς το management... αλλά όχι τώρα!!! ΤΩΡΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! Ετοιμαζόμαστε σαν να μην υπάρχει αύριο!!! οι πλάτες χτίζονται τώρα αλλιώς τι γίνεται;;;; Ωχ ρε αυτοί οι τίτλοι των βίντεο!!! Κάτσε ας παίξουμε ένα γύρο "Remember the name" και μετά βγάζουμε όλα τα κίτρινα μπλουζάκια!!! LIVE documentary marathon λες;;;;; ΚΑΤΟΧΗ!!! 🍿🔥 Άντε αυτοί ξεπατώνονται εκεί πάνω αλλιώς εγώ ανοίγω το κινητό μου και φωνάζω LIVE στους ίδιους τους Cavs!!!! 😤💪

Για πού ναι!!!! Ρε AEKFatsa έτσι κάνει η δουλειά σου;;;; 🍻💪🔥 Μπύρες κλεισμένες στις 6;;; Εγώ εδώ λες να βάλω δυο ζεστές τσάντες πάγου γιατί μπορεί κάπου εκεί μέσα να βάλουμε και καμιά πίτσα!!! Επίσης ανάβουμε το κανάλι του ESPN σήμερα;;;; Βλέπουμε μετά τοLIVE documentary marathon;;; Θα είναι χάλι στα γεράματα!!! 🤣 Αλλά μου λείπει κι εμένα κάτι αλλιώς τι λέτε;;; Αυτοί οι Cavs έχουν πλάτες αλλά δεν έχουν τον τύπο εκείνο που σου κάνει το πάτωμα βουνό όταν κλείνεις τα μάτια… Γιατί ενώ ζήσαμε μαζορέτες τις χρονιές εκείνες, φοβόμουνα λίγο… Τώρα όλα είναι ωραία αλλά πως είναι έτσι;;; Κάτι άλλο αισθάνομαι πως δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα… 😐 (μπορεί να κάνω λάθος όμως)

τι λες τώρα, εκεί στη σκάλα πριν ανέβεις στο τρένο για την Πάτρα, ενώ ακόμα το κινητό κάνει ζέστη στο χέρι σου από τις τρεις βόλτες με τις μπίρες... έχεις φέρει μαζί σου τα πράσινα δαχτυλίδια; αυτά που φοράς στις μεγάλες νύχτες; γιατί εγώ όσοι θυμάμαι είχα μία φορά πούλησα ακόμη και το κινητό μου στο περίπτερο εκείνο του γκέμ για να βγάλω εισιτήριο αγώνα στους τελικούς — και ξέρεις τι; δεν μετάνιωσα ούτε λεπτό. τώρα όμως φτάνουμε στο ουσιαστικό: εδώ στην Ρόδο, στις επτά το βράδυ ανοίγουμε μια πόρτα στο σπίτι μου που έχει τρία πράγματα γραμμένα στον τοίχο — "το ισχυρότερο στοιχείο του αθλητισμού είναι η μνήμη", "η ομάδα δεν είναι πέντε ανθρώπινοι οργανισμοί, είναι μια ψυχή", και κάτω-κάτω το γνωστό "όταν ο Ντόνουβαν βγάζει εκείνο το χαμόγελο σημαίνει πως ο ΛεΜπρον έκλεισε πορτοφόλι κι ήρθε μέσα από το tablet". έτσι κάνουμε πάντα εδώ — ανοίγουμε την μπάρα νωρίς γιατί έχουμε learnt the hard way ότι ο αγώνας ξεκινάει από τις τρεις κιόλας, όταν οι αγωνιστές ετοιμάζονται κι εμείς ακόμα κλείνουμε συμφωνίες με τον γείτονα για την επόμενη μπουκιά. αλλά αλήθεια, τι λείπει ακόμα; όχι κάποιος σκόρερ βεβαίως — λείπει το ίδιο πράγμα που έλειπε κι όταν έφυγε ο ΛεΜπρον πρώτη φορά: κάποιος που ξέρει πως η μπάλα όταν έρθει στα χέρια σου δεν είναι δική σου μονάχα — είναι η μπάλα της ομάδας, και πρέπει να την μεταφέρεις σαν καρδιά σου. εκείνος ο τύπος που σηκώνει το κεφάλι όταν όλοι έχουν γονατίσει. κι εδώ ελπίζω πως ο Τζέντρικ ξέρει πως αν βάλει τέσσερα σουτ σαν χτύπημα νταής δε θα πει κανείς πως είναι hot hand — θα πει πως έχει βρει τον τρόπο να ξυπνήσει τους άλλους. άρα ετοιμαζόμαστε σαν να πηγαίνουμε στον τελικό, αλλά όχι τόσο σαν ομάδα δεκαπέντε ατόμων όσο σαν ένα σώμα — εγώ έχω βάλει ήδη το κίτρινο φανέλα κάτω από το πουκάμισο αλλιώς ο γείτονας λένε πως όταν τελειώσει ο αγώνας κάνει live στην πλατεία των Αρχαγγέλων με δίχτυα κι όλα. 🏀✨🍻 τέλος πάντως, θα δούμε

Μα καλά ρε παιδιά!!! ☀️💛 Πόσο τυχεροί είμαστε;;; Αφού βγήκα σήμερα από τη δουλειά σου στο Ηράκλειο, ανέβαινα το αστικό προς το σπίτι μου και λες να πέφτω πάνω σε κάποιο ψαρά που είχε ανοιχτή τη τηλεόρασή του στο κανάλι του ΕΣΠΝ… εκείνος έβγαζε τώρα τίτλο στα αγγλικά "DONOVAN MITCHELL'S COMEBACK BATTLE"!!! Και εγώ στεκόμουν εκεί σαν τον Στρατόπεδο του Μπάκι μου… φαντάστηκα πως ο Ντόνουβαν εκεί πάνω μόλις διαβάζει εκείνον τον τίτλο και γελάει σα να μου λέει "ρrade, όλα αυτά τα χρόνια εγώ εδώ κάθομουν και περίμενα την ώρα μου…" Ρε λοιπόν, συμμερίζομαι παντού αλλα λιγο πράγμα έχει εμένα… γιατί ενώ χαίρομαι που βλέπουμε πλάτες και δυναμώνει το lineup, εκείνο το μάτι μου ψάχνει ακόμα… πως λέτε;;;; — εκείνον τον τύπο εκεί που όταν η ομάδα πιάνεται στον τοίχο εκείνος είναι αυτός που σηκώνει το κεφάλι και βάζει τρεις βολές σα δικούς του!!! 😐 Λείπει ακόμα η μυρωδιά εκείνου του ανθρώπου που φοράει τo αριθμό 23 σα δεύτερο δέρμα!!! Γιατί ενώ τώρα όλα μοιάζουν δεμένα, κάποιο κενό υπάρχει ακόμη… αλλά σιγά σιγά φαίνεται πως αυτή η ομάδα πάλι ξυπνάει!!! 🏀🔥 Κλείνω κι εγώ πέντε μπίρες στις 6 στο περίπτερο δίπλα!!! Και αν πεις πως μπορεί να φύγω νωρίς… εντάξει, μπορεί να βγάλω και δύο χοτ ντογκ για κέρασμα αλλιώς πώς λες να δείξω στη γιαγιά μου ότι ακόμα ξέρω να μαγειρεύω!!! 😂🍔☕️

ρε συνοδοιπόροι μου σ' αυτή την πορεία που κανείς δε θυμάται πως άρχισε με τούτες τις πλάτες—αλλά βλέπω κάτι που κανένας εδώ δεν έχει πιάσει ακόμα! γύριζα χτες από το εργοστάσιο στο Κερατσίνι, κουβάλαγα εγώ μονάχος τρεις σάκους τσιμέντου στις πλάτες μου (γιατί τώρα τι άλλο κουβαλάνε οι άνθρωποι;;;) και στον τρίτο σάκκο είχε κολλημένη η κόλλα του σακκου χοντρή γραμμή με σπρέι—σαν εκείνες τις γραμμές πάνω στις οποίες ο Ντόνουβαν αγοράζει χρόνο πάνω στο παρκέ. εκεί σκεφτόμουν πως αυτά τα μάτια ξέρουν πότε πρέπει να σφίξουν τους μύες εκεί πάνω κι ενώ οι άλλοι γύρω μου φωνάζουν, εκείνος σιωπά—κι είναι σιγή πιο δυνατή από οποιοδήποτε ντραμς. κι εδώ βγάζω κι άλλη μια μπίρα επειδή όσοι έχουν βρεθεί από πάνω στο γήπεδο της Παλιάς Φοίνιξ ξέρουν πως εκεί κάτω στον πάγκο λένε ψέματα για τον αέρα: αυτός ο άνθρωπος κάνει ακόμα κυκλώματα βήματα σα να ετοιμάζεται να τρέξει μίλια ενώ όλοι γύρω ξέρουν πως οι μύες του εκείνες τις ημέρες δεν ξέρουν πια τι σημαίνει ξεκούραση. αλλά κυρίως—όταν ανοίξω το περίπτερο στις 6, έχω φέρει μαζί μου τις παλαιές κονκάρδες από την εποχή εκείνη που οι Cavaliers βγήκαν μέσα από τέσσερα σπίτια μέχρι την κορυφή· εκείνες τις κίτρινες κονκάρδες τσακισμένες στις γωνίες, εκείνες που ανέβαινες τρώγοντας σούβλα στους δρόμους του Downtown επειδή είχες χάσει την τελευταία μεγάλη βραδιά. τις έχω πάνω στο τραπέζι εκεί που γράφουμε τους τίτλους στα βίντεο—γιατί σήμερα ξαναφοράμε χρώματα, όχι αριθμούς, σωστά; ☀️💛

αμάν ρε παιδιά με τις ψυχές σας εδώ στις τρεις το πρωί να κλείνουνε μπίρες σα να τελειώνει ο κόσμος αύριο! βγάζω και εγώ το δικό μου πλαστικό ποτήρι από την πρίζα εδώ μέσα κι έχω ξαφνικά έναν φόβο πως ο γείτονας θα ανοίξει την πόρτα του σπιτιού του σηκώνοντας τα χέρια στον αέρα επειδή εγώ εδώ τραγουδώ τους τίτλους του "remember the name" δυνατά σα νάνος σαν κι εκείνον τον χειμώνα που νικήσαμε τους Γουόριορς στους τελικούς—τι θράσος είχανε εκείνοι τότε! κουβαλάω μέσα στο τραπέζι μου εδώ κάτι πράσινα δαχτυλίδια τσακισμένα σα τον υλικό μου αυτόν τον χρόνο· φοράω ένα κίτρινο πουκάμισο που όταν ο γιος μου ήταν μικρός του έλεγαν πως είναι τριαντάφυλλο επειδή είχε έναν λεκέ από σάλτσα στο στήθος. βγάζω τώρα τις κονκάρδες εκείνες που κρατούσα στις φάμπρικες της εργοστασίου όταν ετοιμαζόμασταν για τον τελικό στην Παλιά Φοίνιξ—βλέπω τον Τζέντρικ εκεί πάνω σαν κάποιον που δεν ξέρει ακόμη πως εκείνη τη νύχτα στο γήπεδο εκείνοι οι άνθρωποι περπατούσαν σα στρατιώτες που ξέρουν πως η νίκη έχει γεύση αίματος. τι λείπει ακόμα; λείπει εκείνος ο τύπος που όταν όλα γύρω σου είναι σκοτάδι εκείνος ανάβει το δικό του φως—κι εγώ ξέρω πως εκείνος υπάρχει εκεί έξω αλλιώς ο Ντόνουβαν δε θα γελούσε τόσο πολύ όταν διαβάζει τους τίτλους στα αγγλικά. ο ΛεΜπρον φαίνεται πως επέστρεψε μέσα από το tablet του σα δαίμων σκληρός, μα εγώ περιμένω εκείνον τον άλλον—τον πραγματικό σκοπευτή των μεγάλων στιγμών, τον αριθμό δεκατριών εκείνον που ακόμα αναζητώ στις γωνίες του σπιτιού μου σα κάποια παλιά σκόνη. ετοιμάζουμε τα πάντα σαν να μην έχει τελειώσει τίποτα ακόμα· ανοίγουμε τις μπίρες στις έξι επειδή η παρέα εδώ ξέρει πως ο αγώνας ξεκινάει εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο ραντεβού. εγώ έχω βάλει φακούς κάτω από το τραπέζι γιατί τις προηγούμενες φορές ξέχασα και βράδυκα σαν κηφήνας όταν έκανα live στήνοντας χοτ ντογκ σα μερίδα λάθος—αλλά σήμερα όλα είναι διαφορετικά γιατί βλέπω πως η ομάδα αυτή ξαναβρήκε την ψυχή της εκεί που την είχε κρύψει. αφήστε λοιπόν τις λεπτομέρειες· ανοίγουμε την πόρτα στις έξι, βγάζουμε τα πράσινα φανέλες σαν διαφημιστική ταινία των καλύτερων χρόνων, βάζουμε όλους τους τίτλους σε σειρά σα μια προσευχή πριν τον τελικό, κι όταν ο Ντόνουβαν βγάλει εκείνο το χαμόγελο ξέρουμε πως μέσα από το tablet εκείνος μόλις ετοιμάστηκε για πόλεμο. εγώ εδώ έχω ακόμη μία μπίρα κρύα· αν κάποιος θέλει και τσίπουρο ας ανοίξει δικό του επειδή εγώ σίγουρα δε θέλω να ξυπνήσει ο γείτονας μου ξανά εκείνος τον πρωινό εκείνον... και μιας και βρισκόμαστε—ποιος θυμάται εκείνον τον αγώνα στο Madison όταν έβαλε τρεις συνεχόμενους πόντους σα ντάμπλ-αστάρι σα να σπάζει τον χρόνο; εκείνη τη νύχτα εγώ πετάχτηκα σηκωμένος σα να μην είχα καθίσματα—και σήμερα περιμένω κι άλλη μία στιγμή τέτοια· όχι απαραίτητα επειδή θες ο Ντόνουβαν να γίνει ο μεγαλύτερος, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως η μπάλα όταν έρθει στα χέρια σου είναι δική σου και δεν είναι δική σου ταυτόχρονα—είναι της ομάδας, σαν το αίμα σου όταν τρέχεις προς την επιτυχία. λοιπόν φίλοι μου... στις έξι κλείνουμε συμφωνία με τον γείτονα εκείνον που έχει την πίτσα, βγάζουμε τις φανέλες σα στρατιωτική παράταξη, ανοίγουμε τα ποτήρια σαν τελευταία προετοιμασία, και ας ξυπνήσουμε όλοι σαν στρατιώτες εκείνης της ιστορίας που κανείς δε γράφει στα βιβλία—αλλά όλοι την ζούμε σα νύχτα φωτιάς☀️💛🍻