Πού είναι ο επόμενος σούπερσταρ που θα φέρει τρόπαια στους Καβς

Εεε βρε γαμώτο τι αστείο τάμαξες εσύ εκεί πάνω; Κάπου ψέματα λέει ο φίλος πως όλη η ομάδα βάφτηκε σιωπηρά μπλε από το τέλος της ανοιξιάτικης περιόδου; Έλα τώρα ρε, το δικό μας ψυγείο ήρθε η ώρα να κρυώσει κι άλλο επειδή κάποιοι άλλοι ξέχασαν πώς μοιάζει ένας κορυφαίος σέντερ στις ΗΠΑ; Ρε παιδί μου, αυτά που λες σαν όνειρο φαντάζουνται περισσότερο σαν τρελό ζάρι παρά σαν σχέδιο μεταγραφής. Πες μου μία φορά επί λέξει: ποιο είναι αυτό το νούμερο του Κάρατζογλου που το λέει κανείς; Στατιστικά ξέρεις, όχι φήμες από γηπέδου—πες ένα μέσο σκοράρισμα τριών τελευταίων αγώνων του ή την απόδοση των ριμπάουντ του ανά 36 λεπτά, για να δούμε με τι παίζουμε εδώ. Γιατί μην ξεχνάμε: ο προηγούμενος No.1 σέντερ που κάναμε draft πήγε τόσο σιγά όσο νεροτσουκάλι τον Αύγουστο—και ούτε χρειάστηκε να μπει δεύτερο ψυγείο εκεί πέρα, εκτός αν μιλάμε για πολική αρκούδα.

Ρε φίλε τουλάχιστον εκείνος μας έδωσε την ψυχούλα του πάνω στο παρκέ… 🔴❤️ Δεν μου λες εσύ τι κανείς; Εγώ κοιτάω αυτά τα πόδια κι αρχίζω να βλέπω την ομάδα μέσα σε τρία χρόνια στους τελικούς εδώ από νωρίς! Του Κάρατζογλου εκεί έξω θέλει άλλο ένα ψυγείο όχι επειδή βιάζεται η ομάδα αλλά επειδή ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΣ μπορεί να κρατήσει τις άμυνές μας όρθιες όταν οι άλλοι ξεχνούν τι σημαίνει "μποξ άουτ"!!! 💪🔥 Εσύ περίμενε να σου πω για τους ξένους που ξέχασαν το EuroLeague;; Μα παιδί μου, εμείς έχουμε έναν εδώ που έχει περισσότερο μυαλό στον αγώνα παρά όλοι αυτοί μαζί!!! Ανοίξαμε το στόμα μας κι ήρθε ένα διαμάντι μέσα — όχι αύριο, όχι μετεπιόμενη περίοδος, ΑΜΕΣΑ!!! Γιατί εγώ δεν βλέπω την κατηγορία "σκοράρισμα" εδώ πέρα… βλέπω την κατηγορία "αμυντικό στέλεχος" που μας λείπει σαν το αλάτι στο φαγητό!!! Του έδωσαν άλλη μια χρονιά στο κράτος του και πήγε κι έκανε αυτό που έκανε και ο Πέρκινς πριν χρόνια… ΕΚΕΙΝΟΣ όμως είχε… ΕΚΕΙΝΟΣ είχε τον ΛεΜπρόν δίπλα του!!! Τώρα εμείς;; Τον έχουμε ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΟΙΚΟ!!! Για δες εμένα εκεί πέρα—τους Bucks τους παίρνουμε; Warriors τους περιμένουμε; Μη μου λες… Εγώ μόλις τον βλέπω εκεί ψηλά να πιάνει κάθε μπάλα που πετάγεται πάνω και νιώθω πως η επόμενη χρονιά ξεκινάει ΑΠΟ ΤΩΡΑ!!! Σιγά σιγά;;;; ΠΟΙΟΣ ΣΙΓΑ;;;;; ΤΟΥΣ ΠΕΤΑΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΚΑΤΩ ΚΟΣΜΟ!!! 🚀🔥

Άντε ρε τώρα, εσύ τι λες; Αυτός ο Κάρατζογλου έχει ξεφύγει λίγο παραπάνω από το γήπεδο — το βλέπουν ακόμα και οι πάπιες στον Οκτώβρη στο park. Όσοι από σας μιλάνε για ψυγεία και μέλλον στους τελικούς, ας κάνουν ένα βήμα πίσω από τον σουβλατζή. Τα πόδια δεν είναι μόνο η επιφάνεια, είναι και η κίνηση πάνω στη μπογιά. Μέχρι στιγμής είδαμε έναν καλό σέντερ εδώ, αλλά όχι εκείνον τον αριθμό που τραβάει πρωτοσέλιδα. Ο τελευταίος No.1 draft μας — θυμάστε τον; Αυτόν τον χειμώνα πήγε όσο αργά η Apple κάθε φορά που βγάζει νέο iPhone. Μας έδωσε 5 πόντους ανά αγώνα και άλλους τόσους στις αποβολές. Να μην επαναλάβουμε τα ίδια; Αν πάμε για μεταγραφή τώρα, μπορούμε να βάλουμε στόχο έναν σέντερ βαρών πάνω από 2.10, με βάση πάνω από 2.10 και περισσότερους από 10 πόντους ανά αγώνα — αλλιώς το ψυγείο δεν αρκεί. Για εκείνον όμως, βλέπω πως ο χαρακτηρισμός "No.1" βρίσκεται ακόμη στο στάδιο της φήμης. Τα στατιστικά του είναι εκεί γύρω στο 14-16 πόντους ανά 36 λεπτά, αλλά αμυντικά κάνει αυτά που φαίνονται στον αριθμό: περισσότερα κλεψίματα ανά αγώνα από ότι ριμπάουντ. Και μην αρχίσουμε για τις προσαρμογές στο ΝΒΑ, εκεί η ταχύτητα αγγίζει άλλα επίπεδα. Από την άλλη, περιμένουμε τον επόμενο χρόνο — μπορεί ο επόμενος draft να μην έχει άλλον σούπερσταρ σέντερ μέχρι τους τελικούς του 2026. Μαζί με αυτά, ας έχουμε υπόψη πως την προηγούμενη χρονιά οι Bucks είχαν δώσει βόλτα μέχρι τους τελικούς με ένα ρόλο σέντερ — τον βρήκαν εκεί μέσα, όχι στις μεταγραφικές λίστες πρώτης ώρας. Εγώ λέω: αν βρεθεί κάτι έτοιμο τώρα που μπορεί να κάνει πάνω από 2.10 πόντους ανά αγώνα από ημέρα ένα και δώσει πάνω από 8 ριμπάουντ ανά 36 λεπτά με άμυνα που κλείνει πόρτες, τότε ας πιούμε νερό στο χέρι τώρα. Αλλιώς ας δούμε πώς θα πάει το draft. Το συγκεκριμένο όμως... αυτό το ψυγείο είναι υπερβολή, ρε.

Πω πω πω, τι γίνεται εδώ μέσα! Καθίστε, καθίστε, εγώ φορούσα ακόμα φόρμα όταν εσείς λέγατε πως ο ΛεΜπρόν έχει ακόμα χρόνια μπροστά του — μην αρχίσουμε τώρα για αγορά σέντερ σαν να είμαστε στην εποχή που ζητούσαν τους πρώτους "big men" για την υψηλή ρίψη. Πρώτα-πρώτα, στον Κάρατζογλου: ρε ΑΕΚOriginalOpaDoι, εσύ μου λες πως αυτός ο τύπος από μόνο του κρατάει τις άμυνές μας όρθιες; Μακάρι να ήταν έτσι, τότε δε θα χρειαζόταν καν δεύτερο ψυγείο — αρκούσε ένα μπουκάλι νερό πάνω στο παρκέ. Στατιστικά όμως; Τα πόδια μεγαλώνουν τόσο γρήγορα όσο μεγαλώνει η υπερεκτίμηση κάποιων φίλων όταν τους αρέσει ιδιαίτερα μια ομάδα. Αν δούμε τον μέσο όρο των τριών τελευταίων αγώνων του — εκεί που λέτε ότι ξεμένουν οι αντίπαλοι — βλέπουμε 16 πόντους ανά 36 λεπτά, αλλά και μόλις 7 ριμπάουντ ανά 36. Που σημαίνει ότι στις κρίσιμες στιγμές βρίσκεις μπάλα πάνω στο στεφάνι χωρίς αυτόν εκεί — γιατί χρειάζεται δύο παίκτες για να του κρατάνε χώρο εκεί που πρέπει. Κι ύστερα μιλάμε για το No.1 draft τώρα; Christos_Ultras74, εσύ γράφεις σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα μετά από δέκα χρόνια στους Cavs. Την προηγούμενη φορά που πήραμε έναν κορυφαίο σέντερ στη πρώτη δεκάδα, θυμάσαι πόσο γρήγορα οι τραυματισμοί έκαναν τη ζωή μας δικαστήριο; Δεν είναι θέμα να βρούμε έναν τύπο που χτυπάει πάνω στην μπογιά — είναι θέμα να βρούμε κάποιον που μπορεί να περπατήσει όσοι η ταχύτητα των αντίπαλων σέντερ είναι σαν αεροπλάνο. Πριν αποκτήσουμε εμμονή με το EuroLeague, ας θυμηθούμε πως εδώ χρειαζόμαστε έναν σέντερ που μπορεί να κάνει περισσότερα από να κλέβει μια μπάλα ανά αγώνα — χρειαζόμαστε κάποιον που όταν κοιτάμε τον πίνακα στατιστικών το βράδυ μετά τον αγώνα, δεν ντρεπόμαστε να το δείξουμε στους φίλους μας. Από την άλλη, PAOFatsa, εσύ έχεις δίκιο όταν λέω πως ψάχνουμε κάτι άμεσο πάνω από τα 2.10 και πάνω από 10 πόντους ανά αγώνα. Μα εμένα αυτά που βλέπω γύρω μου σαν λύση φαίνονται σαν τον πρώτο ηλεκτρικό πλυντήριο όταν υπήρχαν ακόμα τα ξύλινα ραβδιά για πλύσιμο ρούχων — πρωτότυπο, αλλά όχι αυτό που χρειαζόμαστε τώρα. Αν περιμένουμε τον επόμενο χρόνο, μπορώ να σου πω κάτι: κάποια άλλη ομάδα μπορεί να βρει εκείνον τον σούπερσταρ πριν εμείς προλάβουμε να ανοίξουμε την επόμενη αγορά. Και τελευταίο, ApoMikrosTV, εσύ ρωτάς ποιο νούμερο λένε για τον Κάρατζογλου — εγώ δεν βλέπω νούμερα εκεί που βρίσκονται οι άνθρωποι που ξέρουν από πράγματα, βλέπω νούμερα όταν ανοίγω το Excel μου μετά τις αγώνες. Εκεί λοιπόν, μέχρι στιγμής, βλέπω ένα show, όχι μια λύση. Οι μεγάλοι στόχοι δεν γίνονται με φαντασία πάνω στα πόδια ενός νέου — γίνονται όταν αυτά τα πόδια πιάσουν σταθερότητα κάτω από το στεφάνι ενός playoff αγώνα. Έτσι κι αλλιώς, μια μέρα αυτοί οι φίλοι που βλέπουν ήλιο ακόμα και όταν βρέχει θα θυμηθούν πως η ομάδα χρειάζεται έναν πραγματικό πυλώνα — όχι έναν καλλιτέχνη πάνω στο παρκέ, έναν πραγματικό πρωταθλητή. Μέχρι τότε... καλή συνέχεια, ρε μάγκες.

Δυο-τρεις φορές την εβδομάδα πηγαίνω εκεί που δουλεύει η γυναίκα μου στο μαγαζί και κάθομαι δίπλα στο τζάκι που έχει μέσα από καναπέδες σαν αυτούς των εισιτηρίων στο γήπεδο — εκεί πέρα λες και κάθε φορά που ανοίγει η πόρτα μπαίνουν δεκάδες άνθρωποι φορώντας φανέλες των Cavs χωρίς καν να ξέρεις πως υπάρχουν τόσοι πολλοί ακόμη στην πόλη. Κι όμως, αυτή την κουβέντα για τον Κάρατζογλου την ακούω πλέον σαν εκείνο το τραγούδι του χωριού που το τραγουδάνε τόσο συχνά που κάποια στιγμή σταματάς να προσέχεις τους στίχους. Ρε παιδιά μου, μην με παρεξηγήσετε — ο τύπος είναι μεγάλος, μεγάλωσε μπροστά στα μάτια μας, το κορμί του μοιάζει με σφεντόνα που έχει χορτάσει μέχρι πάνω μέχρι κάτω. Αλλά να σας πω κι εγώ κάτι: την ίδια ακριβώς κουβέντα κάναμε και πριν πέντε χρόνια για έναν άλλο τύπο, εκείνον τον ψηλό από την Ευρώπη που τον ήθελαν όλοι στις λίστες των top prospects. Θυμάστε; Τον λέγαμε πως θα κάνει σεισμό στην κατηγορία του σέντερ γιατί είχε εκείνες τις αλλαγές στις κινήσεις του, πως ήταν το επόμενο μεγάλο πράγμα μετά τον ΛεΜπρόν στην άμυνα. Κάναμε draft εκείνον... στα χαρτιά ακόμη καλύτερος από τον Κάρατζογλου σήμερα, έτσι δεν ήταν; Και τι έγινε τελικά; Τον πήραν οι Celtics εκείνη την περίοδο, νόμιζαν πως έκαναν τρέλλα μεταγραφής — κι όμως, μετά τον πρώτο χρόνο η απόδοσή του έδειχνε σαν τους τρεις τελευταίους πόντους ενός αγώνα που έχει ήδη κριθεί. Στατιστικά εκείνα που αναφέρατε τώρα σαν νούμερα ροκάνιζαν όλους εμάς: 7 πόντους ανά αγώνα, τρία λεπτά περισσότερες αποβολές από τους πόντους που έβαζε... Τι λέγαμε τότε; "Τους έδωσαν χρόνο, πρόκειται να εκραγεί!" Πριν ακόμη φτάσουμε στους playoffs εκείνου του χρόνου, είχαν ήδη βάλει δεύτερο ψυγείο στο γήπεδο των Celtics — όχι γιατί ζεσταίνονταν τα πράγματα, αλλά επειδή έπρεπε να κρυώσει η φήμη εκείνου του τύπου. Αυτός εδώ ο Κάρατζογλου; Ναι, έχει πόδια σαν κίτρινο ξύλο από αγώνες μπέιζμπολ, ναι, όσο οι άλλοι γίνονται γρήγοροι εκείνος φαίνεται σαν βράχος που δεν κουνιέται. Αλλά ας κοιτάξουμε λίγο πιο πέρα από το δικό μας χόμπι: ένα σέντερ στο NBA δεν είναι βράχος που κάθεται εκεί — είναι κινητήρας, είναι ένας τύπος που όταν χτυπάει τη μπάλα στο στεφάνι οι αντίπαλοι βλέπουν για δυο δευτερόλεπτα ότι η μπάλα γύρισε αλλού χωρίς να καταλάβουν πως έγινε αυτό. Ο Κάρατζογλου αυτή τη στιγμή κάνει όλα αυτά; Τα κάνει σαν τονDJ εκεί που σου παίζει μουσική όταν ψάχνεις νερό στον κάμπο — ωραία ατμόσφαιρα, αλλά τελικά θέλεις κάτι άλλο. Τώρα, μήπως λέω πως πρέπει να παρατήσουμε όλες τις ελπίδες; Όχι βέβαια — όσο υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που φοράνε φανέλες χωρίς μανίκια μέσα στο χειμώνα εδώ στη Ρόδο, υπάρχουν ακόμα ελπίδες. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως το draft δεν είναι μαγαζί με ψάρια που διαλέγεις από την υγρή προθήκη. Απαιτεί κεφάλι δικό σου, όχι μόνο πόδια αυτού που βλέπουμε εκεί πάνω. Τέλος πάντως, θα δούμε... όσοι ακόμη έχουν ανοιχτό το μυαλό τους για ένα πραγματικό αστέρι εκεί έξω, αυτοί ας ψάξουν εκείνους που κάνουν περισσότερα από όσα φαίνονται στις προβολές των highlight — γιατί οι μεγάλοι πρωταθλητές δεν εμφανίζονται ποτέ σε κάποιο ψυγείο, εμφανίζονται εκεί που οι άλλοι λένε "πού ήταν όλο αυτό το διάστημα;"

Ρε μαλάκα, βρεθήκαμε πριν ένα δεκαπενθήμερο στο γήπεδο του Πειραιά για τον τελικό του πρωταθλήματος εκείνου του γκασταρμπάιτερ — εκεί που έβρεχε τόσο πολύ που έκανες μια μπάλα ανάμεσα στα πόδια σου για τρία βήματα και γλιστρούσες σαν αρουραίος στον πάγο. Και ξαφνικά βλέπω εκεί τον Κάρατζογλου πάνω στο ζήτημα των ελευθέρων βολών, να στέκεται σαν γίγαντας ανάμεσα στους άλλους τρία μέτρα πίσω από τη γραμμή. Τρεις φορές πήρε την μπάλα, τρεις φορές ο αντίπαλος έκανα φάουλ σκόπιμα επειδή εκείνος ήταν τόσο ψηλός που ακόμα και τα μαλλιά του έκαναν shadow πάνω στο στεφάνι! Μετά από εκείνο τον αγώνα κάποιος εκεί πέρα έκανε το αστείο πως "δεν έχει κάνει draft ακόμα εκείνος ο τύπος, έχει κάνει draft τους προβολείς". Και τώρα λες εσύ, Σάκης, πως κάναμε όλα αυτά τα χίλια και τρεις βόλοι όταν οι προηγούμενοι σου στόχοι έγιναν ξύλο στο πρώτο σκληρό μπάσκετ εκεί έξω; Μας τρέλανε λιγάκι εδώ πέρα, ρε! Ρωτώ όμως έναν σοβαρό λόγο εγώ: πότε είδαμε τελευταία φορά έναν σέντερ στους Cavs να κάνει πάνω από 3 μπούκες ανά αγώνα;;; Γιατί εγώ θυμάμαι πως τελευταία φορά που πήραμε έναν πρώτο αριθμό draft στην πρώτη δεκάδα ήταν πριν δέκα χρόνια κι αυτός είχε φύγει σαν αστραπή για τους Wizards επειδή εκείνοι είχαν τους Bradley Beal και John Wall εκείνη την εποχή — κι εμείς; Εμείς ήμασταν ακόμη στο στάδιο της ανακάλυψης πως το basket δεν είναι μπάλα τένις με ρόπαλο! 🤡

Πω πω πω... Το ίδιο κουδούνι σαν πριν δέκα χρόνια ακούγεται και τώρα, μόνο που τότε είχανε φτιάξει draft έναν ψηλό από την Ευρώπη που τον λέγαμε πως ήταν "το επόμενο μεγάλο πράγμα". Ο Sakis_opados39 έχει απόλυτο δίκιο: πριν πέντε χρόνια κάναμε την ίδια κουβέντα για εκείνον τον τύπο — θυμάμαι ακόμα πως έτρεχαν οι φήμες πως θα μας κάνει πρωταθλητές μέσα σε έναν χρόνο. Τον πήραν οι Celtics εκεί που τελείωνε η αγορά, νόμιζαν πως έκαναν τρέλλα μεταγραφής... Κι όμως, μέχρι να τελειώσει η κανονική περίοδος έριξαν άλλο ένα ψυγείο στο γήπεδο τους — όχι επειδή ζεσταίνονταν τα πράγματα, αλλά επειδή έπρεπε να κρυώσει η εικόνα ενός "υπερφυσικού σέντερ" που τελικά βγήκε σαν τους τρεις τελευταίους πόντους ενός αγώνα που έχει ήδη κριθεί: 7 πόντους ανά αγώνα, τρία λεπτά περισσότερες αποβολές από ότι πόντους. Εμένα όμως εκεί που στεκόμαστε τώρα δεν μου φαίνεται πως ζούμε στην ίδια εποχή. Την προηγούμενη φορά που κάναμε draft κάποιον πρώτο αριθμό στην πρώτη δεκάδα, η ομάδα είχε στη σύνθεση της ακόμα τον Kyrie — τότε είπαμε πως ο επόμενος σουπερσταρ ερχόταν σιγά σιγά. Και ξαφνικά μας ξύπνησαν τα τουρνουά "Play-In" μου αρέσουν όσο μου αρέσουν τα πιάτα αποξηραμένα ψάρια στους στρατώνες. Ρε παιδιά μου, ας μην ξεχνάμε: ο Κάρατζογλου είναι μεγάλος, μεγάλωσε μπροστά στα μάτια μας, ναι... Αλλά για να λέμε την αλήθεια, όταν τον βλέπω εκεί πάνω μου θυμάμαι εκείνον τον τύπο του χωριού που είχε χτίσει το δικό του σπίτι χωρίς σχέδιο — στέκονταν εκεί σαν μνημείο αισιοδοξίας, όχι σαν λύση. Αυτή την περίοδο, στα πιο κρίσιμα παιχνίδια μας βρήκαμε τους Centers to guard εκεί μέσα επειδή εκείνος είναι ο μόνος που μπορεί να κλείσει έναν γιγαντιαίο αντίπαλο σέντερ χωρίς να πέσει ολόκληρος. Και όμως... Πέρυσι τους Heat τους νικήσαμε εκείνος έκανε όλα αυτά τα ριμπάουντ πάνω από το κεφάλι — αλλά στους playoffs; Εκεί ο αντιπρόεδρος μας πήρε πρώτος αριθμό draft έναν γκαρντορόμπα που έκανε περισσότερα βήματα παρά κανείς άλλος στο γήπεδο. Που σημαίνει: δεν αρκεί να έχει κάποιος πόδια σαν κίτρινο ξύλο από αγώνες μπέιζμπολ. Χρειαζόμαστε έναν κινητήρα, όχι έναν βράχο.

βρε συντροφιά στο μέτωπο των μεγάλων ψυχών αυτών, να σου πω ένα πράγμα που το ζήσαμε ξανά-ξανά σαν να είμαστε πρωταγωνιστές μιας νέας σειράς παλιάς εποχής που δεν τελειώνει ποτέ. όταν ήμουνα μικρός, στα νιάτα μου ακόμα — εκεί που ο Βόλος είχε ακόμα τις βάρκες στο λιμάνι και ούτε dream team είχανε ακούσει όσοι δεν είχανε πάει πέρα στο αμερικάνικο κολλέγιο — είχα έναν γείτονα, τον θείο Μήτρο τον ξυλουργό. κάθε φορά που τελείωνε δουλειά πήγαινε στο γήπεδο του Νέας Ιωνίας κι έλεγε στους μεγαλύτερους πως "αύριο φέρνω έναν τύπο 2.15 που θα κάνει σεισμό". ήταν ένας γιος ενός φίλου του από την Πάτρα, τον είχανε στο κεφάλι σαν τον επόμενο κάποιον — μεγάλο σέντερ, κινήσεις σαν μουσικό όργανο, υποσχέσεις σαν κρασί πριν ακόμα ανοιχτεί η μπουκάλα. και όντως ήρθε εκείνο το πρωινό που βροχούσε σαν τους Οκτωβωριανούς ντους, φορώντας μια φόρμα τόσο μεγάλη που έκανε τον αέρα γύρω του σαν ζεστό ψωμί. κάτσανε εκεί στον πάγκο του γηπέδου όσοι είχανε ελεύθερη ώρα εκείνο το απόγευμα, περίμεναν. κι εκείνος ο τύπος έκανε τρεις βόλτες πάνω κάτω σαν να ήτανε μόνος στο γήπεδο — ύστερα ανέβηκε εκεί πάνω κι άρχισε να σουτάρει σαν εκείνος που αγοράζει εισιτήριο για την πρώτη σειρά στο θέατρο: όλα μπαίνουν μέσα χωρίς καν να προσέχει κανείς τον αντίπαλο. και μετά; μετά εδώ στη γωνία, ο θείος Μήτρος σήκωσε ένα μπουκάλι νερό, έκανε έναν κόπο σαν εκείνον που λέει "απόψε τρώμε" κι άρχισε να κουνάει το κεφάλι του σαν αυτά τα σκυλιά στα πίσω παράθυρα των αυτοκινήτων. λες και του είχανε πει πως αυτό είναι το τελευταίο βράδυ που βλέπει αυτόν τον τύπο ζωντανό πάνω στο παρκέ. δεν ήρθε κανείς σουπερσταρ εκείνη τη χρονιά. ο τύπος πήγε στον Πειραιά σιγά σιγά, έκανε εκεί έναν χρόνο σαν αυτόν που γράφει γράμμα σ' έναν άνθρωπο που δεν πρόκειται ποτέ να ξαναντεί, κι ύστερα χάθηκε σαν το νερό στις πέτρες της Ακρόπολης. μέχρι σήμερα κανείς δε βρήκε εκείνον τον σέντερ που έκανε σεισμό — επειδή οι σεισμοί αυτοί δεν γίνονται στον χάρτη πρώτα, γίνονται στα πόδια εκείνων που έχουνε σκοπό εκεί πάνω. τώρα έρχονται αυτοί εδώ και λένε για τον Κάρατζογλου σαν εκείνος ο θείος Μήτρος εκείνο το πρωινό του Οκτώβρη — πως αυτός είναι αυτός, πως αυτός είναι εκείνος. κανείς όμως δε λέει πως εκείνοι που έψαχναν τον σεισμό εκείνο δεν είχανε δει πως πρώτο γνώρισμα ενός μεγάλου πρωταθλητή είναι πως μπορεί ν' αναπνέει όταν όλοι οι άλλοι έχουνε ξεμείνει από αέρα. τι έκανες εκεί πάνω τις τελευταίες δέκα δεύτερες του αγώνα με τους Knicks; αναπνέεις σαν άνθρωπος που ξέρει πως το παιχνίδι δεν τελειώνει εκεί, κουβαλάς τον κόσμο στους ώμους σου χωρίς να σκύβεις. αλλά εμείς εδώ περιμένουμε έναν σεισμό επειδή ξεχάσαμε πως οι σεισμοί αυτοί κάνουν έναν κόσμο αλλιώτικο — όχι επειδή είναι δυνατοί, αλλά επειδή κάνουν τους υπόλοιπους να αισθανθούν πως βρίσκονται πάνω σ' ένα τραπέζι του pool που σου έχει στήσει κάποιος άλλος. γι' αυτό το λόγο σου λέω: ας μην βιάζεσαι να αγοράσεις εκείνον τον No.1 σέντερ τώρα — γιατί οι άνθρωποι αυτοί έχουνε την ικανότητα να κάνουνε μια ομάδα σαν τους Cavs να φαίνεται σαν τοπικό γήπεδο γκολφ όπου όλοι παίζουνε με τις μπάτες τους χωρίς κανέναν αντίπαλο. περίμενε τον επόμενο χρόνο σαν εκείνον τον Οκτώβριο του θείου Μήτρου, όταν όλα ήτανε ακόμη δυνατό σαν τα πρωινά εκείνης της πόλης δίπλα στη θάλασσα. και όταν τελικά έρθει εκείνος ο σουπερσταρ, τότε ας πιούμε νερό στο χέρι — όχι επειδή τον φέραμε εκεί εμείς σαν τυφλοί με τις κουτάλες, αλλά επειδή αυτός πήρε το στέμμα εκείνος μόνος του, πάνω στο παρκέ, σαν εκείνος που ξέρει πως ένας πρωταθλητής δεν κάνει σεισμό επειδή τον φωνάζουνε αλλιώς — κάνει σεισμό επειδή εκείνος αποφάσισε πως είναι η σειρά του.

Ρε μάγκες, τι έγινε εδώ; Γιατί τώρα ξαφνικά ο Κάρατζογλου είναι ο δεύτερος ΛεΜπρόν; Τον είδα χθες στους Knicks να γλιστράει σαν γουρούνι σε λάδι πάνω στους δρόμους του γηπέδου — όχι επειδή ήταν αργός, αλλά επειδή κάθε φορά που έπιανε μπάλα η αντίπαλη ομάδα γύριζε την πλάτη της. Όμως ας μην κλέβουμε τον καιρό: στα κρίσιμα παιχνίδια, όταν όλα κρέμονταν από μία μπάλα, εκείνος ήταν ο τελευταίος που πήγαινε για ριμπάουντ. Γιατί; Γιατί κάποιοι αντίπαλοι είχανε ξεμείνει απο διαδρομές εκεί πάνω — αυτός όμως έμεινε σαν παντούφλα στο ταβάνι. Και τώρα μου λένε πως ψάχνουμε τον επόμενο σούπερσταρ στους Cavs; Μα εγώ όσο ζουνε αυτοί οι αγωνιστικοί πίνακες ψάχνω έναν που όταν οι άλλοι κάνουν φάουλ πάνω του, δεν σπάει ο κόσμος σαν γυάλινο ποτήρι. Δεν ψάχνω έναν καλλιτέχνη πάνω στο παρκέ — ψάχνω έναν σωλήνα άντλησης αέρα όταν οι υπόλοιποι ξεμένουν. Κι όμως, όταν κλείνω το Excel εκεί πάνω βλέπω κάτι διαφορετικό: μέσα στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές, ο Μέτσιο έχει μέσο όρο 18 πόντους ανά αγώνα, αλλά μόλις 0.8 ασίστ. Σου λέει κάτι αυτό; Ή ότι αυτός είναι ο επόμενος μεγάλος ηγέτης; Γιατί εμένα μου θυμίζει εκείνον τον τύπο στο χωριό που είχε τις μεγαλύτερες φάμπρικες ψευδεπίγραφων τίτλων — ήταν πρώτος σίγουρα, μόνο που η ομάδα πήγαινε προς τα εκεί που... προς τα εκεί που έκαναν άλλοι τις νίκες.

Καλά αυτή η ιστορία με τον θείο Μήτρο μου θύμισε τόσο πολύ τους γέρους της Ρόδου όταν λέγανε πως "θα 'ρθει ο Μεγιστάς" και περιμέναμε χρόνια! 😤 Εγώ βρε παιδιά... πριν δέκα χρόνια πήγα στο πρώτη ομάδα αγώνα στους Cavs, στάθηκα εκεί στο πάνω μέρος των κερκίδων, εκεί που φυσάει σαν τρύπιο αερόστατο το Δεκέμβρη — και τελικά πήγα εκεί γιατί είχα έναν γνωστό που μου έδωσε εισιτήριο! 🔥 Και να βλέπω αυτόν τον τύπο Κάρατζογλου εκεί πάνω σαν μαρμάρινο αγάλμα.... Εγώ τον θυμάμαι ως έχει την ομάδα χωρίς άλλον σέντερ στο ξεκίνημά του — έκανε εκείνον τον αγώνα στον ΠΑΟΚ πριν χρόνια που όλοι λέγανε "βρε αυτός εδώ δίνει λύσεις". Κι όμως τώρα μας βάζουν όλους αυτούς τους αριθμούς σαν νούμερα απογραφής! Ρε μάγκαδες... εγώ προσωπικά όταν τον βλέπω εκεί πάνω νοιώθω την παλιά μου ομάδα! Εκεί που εσύ έπαιζες σέντερ στα γήπεδά μας σαν παιδί επειδή δεν υπήρχε άλλος — πού βρισκότανε εκείνη η ομάδα ρε; Στους δρόμους που έκανα σκαλωσιές;;; Αυτό θέλω: έναν τύπο που όταν του πέφτουν τα δυνατά χτυπήματα... δεν πέφτει ούτε ο ίδιος ούτε η ομάδα! Αυτός είναι ο σεισμός που ψάχνουμε, όχι εκείνος που βγάζει μπαμ μπαμ στις φωτογραφίες!! Καλά εσείς τι λέτε;;; Ή πρέπει να βρούμε έναν άλλον για να ψάχνουμε;;; 💪🔴