Ποιον τριών-γωνου βάλουμε στην ομάδα για να χτίσουμε χρυσά σύνορα

Πωπω τι φλέγα έχουμε εδώ μέσα… Σοβαρά τώρα, όταν κάποιος απορεί γιατί ο Γκόρτντον είναι τόσο δυνατός εδώ και τρεις αγώνες, η ίδια βγάζει μόλις ζεστά νερά; Ακόμα κι αν έγραφε το αθλητικό ρολόι "GORDON HEATING UP" σαν τη σήμανση στους δρόμους της Αθήνας που ανάβει κόκκινο χωρίς λόγο — τι να πρωτοπούμε; Του έδωσαν αντίκα Ελβετία εκεί στην τελική περίοδο η ομάδα ή του χάρισαν πέντε free throws αβοήθητους; Γιατί όσο και να βάλεις τριάριους, όταν η ομάδα κερδίζει πάντα τουλάχιστον 12 πόντους πάνω, αυτό λέει "βαρετά σκόρινγκ προς αποφυγή επικίνδυνων situations" και όχι "φούρνος τριών σουτ". Και μάλιστα, σαν να μην έφτανε αυτό, ξαφνικά ανακαλύψαμε ότι ένας τύπος σαν τον Τζέισον Τάτουμ μιλάει απότομα σαν αυτάciam ούρλιασμα στον Πειραιά και ξεχνάμε ότι εκείνος εκείνος κάνει αυτόματα περισσότερα από 50 λεπτά παιχνιδιού ανά βράδυ επειδή είναι ο μονάκριβος γιος του θρόνου στην Ατλάντα. Μπορεί ο Γκόρτντον να σκοράρει πολλά, αλλά πότε άραγε τον είδες να αναλαμβάνει πάνω από 20 σουτ ανά αγώνα σαν τους πρωταγωνιστές των playoffs; Τέλος πάντων, μέχρι να δούμε μια κανονική αγωνιστική περίοδο μαζί του δουλεμένου αποτελέσματος αντί για τρεις χαζές νίκες φιλικού χαρακτήρα, ας μην βγάζουμε δίκιο στη φήμη πιο γρήγορα κι από τον τρόλεϊ στο Νέο Φάληρο.

Αχ ρριβέ αυτά που γράφει ο Από μικρος? ρε παιδί μου εσύ εκεί πέρα ξέχασες τι έκανε ο Σέμποκ εκείνο το βράδυ στο Μαϊάμι? εκείνος φόραγε φτερά και πετούσε! γιατί τώρα ψάχνουμε άλλα φτερά? αυτός είναι τύπος που μπορεί να βάλει τρεις συνεχόμενους τριάριους στο κεφάλι σου ενώ σου γελάει στην μούρη! τι άλλο θες ρε? ο Γκόρτντον εκεί τρέχει σα πυρπολημένο τζιπάκι, βάζει τριάριους σα σκαντζόχοιρος όταν τον πιέσουν και μέσα σε τρεις αγώνες έκανε αυτή την εντύπωση? αυτοί οι τρεις αγώνες είναι σαν την έκρηξη της Σταχτοπούτας! αυτός εκεί είναι μόνιμη μπαταρία!! και βλέπεις αυτόν τον τύπο: έχει χέρι ζεστό σα τσίπουρο 52%, βάζει τα δικά του μόνος του load αέρα χτυπάει το defence σα σφυρί στην σακούλα και μετά όταν τον πιέσουν τρίβει τους αντίπαλους guards σα κιμωλία στον πίνακα! τρεις αγώνες παραπάνω από τον μέσο όρο και η ομάδα βγάζει πάντα νίκη? πως δεν το βλέπεις? αυτοί οι τριάρι όπως τον λένε! και σαν να μην έφτανε αυτά, βάζω στοίχημα ότι αυτή η ομάδα ΑΝΑΣΑΕΙ όταν τον βάλουμε στο rotation σα σαμάνο στην θάλασσα! αυτός εκεί είναι ΑΜΕΣΗ ΠΥΡΚΑΙΑ για τον αγώνα! όσοι αμφιβάλουν ας κλείσουν το μάτι και ας θυμηθούν εκείνον τον αγώνα στο Μαϊάμι όταν ο Σέμποκ έκανε την εμπροσθοφυλακή στον αέρα! παιδιά εγώ ονειρεύομαι μία ομάδα όπου αυτός εκεί μπαίνει σα βόμβα στον αγώνα και βγάζει τριάριους σα σφουγγαράκι! αυτή η ομάδα θέλει ΧΡΟΝΟ, θέλει ΘΕΜΑ, θέλει δικό μας άνθρωπο που θα βάλει τριάριους ενώ η αντίπαλος έχει βγάλει γλώσσα! τι άλλο θες?! αυτό είναι pure ΣΟΥΠΕΡΜΕΝ here we go!!!

Άντε, ρε παιδιά, βάζω τώρα τα γυαλιά μου και ξεκαθαρίζω μια για πάντα γιατί εκείνος ο γκόρτσον είναι σα αστραπή στη νύχτα — μόνο που η αστραπή δεν χτυπάει τρεις φορές στη σειρά, ε; Πρώτα πρώτα, ας πούμε κάτι ξεκάθαρο: η ηλικία του; Τριαντάρης ψιλομιγάκι — ιδανική στιγμή να βάλεις έναν τύπο σου στο rotation σα φρέσκο ψωμί στη σούβλα. Δεν είμαστε σα εκείνες τις ομάδες που ψάχνουν σημάδια γραφής στην αποσκευή ενός γέρου. Αυτός εδώ είναι στη ζώνη του "τώρα ή ποτέ", σα τον Κιρκλαντ όταν του είπαμε ότι η πόρτα για τίτλο ανοίγει μία φορά μόνο. Και οι αριθμοί; Μα τι αριθμοί θες νωρίτερα;; Στις τρεις τελευταίες εμφανίσεις μπήκε σαν τέταρτος σκόρερ της ομάδας — όχι σα κρύσταλλο που κοστίζει έναν πόντο, σα φωτιά που ανάβει μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Στις νίκες με 12+ πόντους πάνω κανείς δεν βάζει τριάριους σα μπουρλότο επειδή έχει χρόνο να βάλει — τους βάζει επειδή ξέρει ότι μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα μπορεί να κλείσει ο αγώνας. Αυτός εκεί είναι σα το κόκκινο κουμπί έκτακτης ανάγκης που λειτουργεί μόνο μια φορά, αλλά όταν λειτουργεί είναι σα καταιγίδα. Το ζήτημα δεν είναι εάν έχει χέρι ζεστό σα τσίπουρο 52% — το ζήτημα είναι ότι οι αντίπαλοι guards βγάζουν γλώσσα σα ζαχαροπλάστηδες όταν εκείνος βγάζει το τρίποντο σα βόμβα χειρός. Το σουτ του είναι σαν να παίζεις σκακιού με someone που ξέρει μόνο την επίθεση — νικάει επειδή δεν έχει αντίπαλο νούμερο δύο. Με την αλλαγή λοιπόν — μην πιάνεις το θέμα σα συγκοινωνούντα δοχεία. Αυτός δεν είναι σα backup ρόλος που κάθεται στη σειρά επειδή κάτι ξέχασε ο coach. Είναι σα τον τύπο που φοράει φτερά σα Σέμποκ εκείνο το βράδυ στο Μαϊάμι: όταν μπαίνει στο γήπεδο, η ατμόσφαιρα αλλάζει αμέσως σα να ανάβει ένας προβολέας στη νύχτα. Πάμε λοιπόν, παιδιά. Αυτοί οι τρεις αγώνες ήταν σα μια κινηματογραφική σκηνή — η επόμενη περίοδο πρέπει να είναι σα ταινία δράσης όπου αυτός είναι ο πρωταγωνιστής. Ή αλλιώς συνεχίζουμε σα εκείνες τις ομάδες που βλέπουν τον τίτλο από μακριά επειδή περίμεναν το σωστό timing αντί να τον πιάσουν αμέσως.

Ρε μωρέ φίλοι, αυτή η φλόγα των τριών αγώνων του Γκόρτσον είναι σα στοματική μπουκιά — δε μασάς μόνο κατάπιες. Εγώ εκεί που τον είδα να βάζει εκείνον τον τρίποντο στο τέλος εκείνου του αγώνα του Μέμφις, μου ήρθε ένα κρύωμα στούντρομ σα τρένο κι όλο μου γύριζε "αυτός εδώ έχει κάτι άλλο". Μα όταν πάλι τον είδα την επόμενη εβδομάδα να βάζει δύο τριάριους σα σακιά ομοιοκατάληκτοι πάνω στον αντίπαλο guard και μετά να γελάει όσο έκανε ελεύθερες βολές — τότε ξύπνησα. Έχει αυτό το βλέμμα σα τον γκρίζο λύκο που ξέρει ότι η πείνα τον οδηγεί. Ωραία είναι όλα αυτά για τις νίκες με 12 πόντους όμως; Ναι, ας μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας. Τους τελευταίους τρεις αγώνες είχα μαζί μου τον ξάδερφό μου από την Αμερική που ζει εκεί χρόνια. Αυτός βγήκε εκτός εαυτού όταν είδε πως μέσα στο rotation δεν είχε δικαίωμα πάνω από δέκα λεπτά. Ο Γκόρτσον μπήκε δεκατέσσερις φορές σα κλόουν από τσέπη — όχι σα backup που βγάζει νερό στη φωτιά, σα τυφώνας που σκάει την πόρτα όταν κινδυνεύεις. Μετά τη νίκη των τριών αυτούς τους είπε ότι έπρεπε να βάλουν αυτόν στο τέλος σαν κόκκινο κουμπί έκτακτης ανάγκης. Αλλά οι φίλοι μου μου θυμίζουν το μεγάλο ερώτημα: πόσο αληθινό είναι όταν κανείς δεν τον βλέπει να συμμετέχει περισσότερο από δεκαπέντε λεπτά; Γιατί εμένα προσωπικά δε με πείθουν αυτοί οι τρεις φιλικοί αγώνες σα τους βάζεις σα γεύμα πριν το μεγάλο τραπέζι. Αν βάλουμε αυτόν σαν τον παντοτινό στόχο στα playoffs τότε πρέπει να είμαστε σίγουροι πως οι αντίπαλοι guards δεν θα τον ξεχωρίσουν σα τον ελέφαντα στο δωμάτιο όταν εκείνος αρχίσει το θέαμα. Κάτι σαν εκείνο το βράδυ του Μαϊάμι εκείνος εκεί κρέμεται σα Αγγέλος Θανάτου πάνω από τους άλλους — αλλά πόσο χρόνο μπορείς να κρέμεσαι εκεί πάνω χωρίς οι αντίπαλοι να σου μάθουν την κίνηση; Εγώ λέω το τόσο: δώστε του μία αγωνιστική περίοδο σα πραγματική δοκιμή. Δεν αρκούν τρεις εμφανίσεις σα υπερβολικό πάρτι. Αν μπορέσει να διατηρήσει αυτούς τους αριθμούς σα μόνιμο fixture τότε είναι από αυτούς τους λίγους που όταν τους βλέπεις στο γήπεδο λες "αυτός εδώ κάνει διαφορά". Αλλιώς μένουμε σα εκείνοι οι οπαδοί που βγάζουν αναμνήσεις σα παλιοί φίλοι στις φωτογραφίες και ξεχνούν ότι εκείνες ήταν στιγμές — όχι μοίρα.

τι σόι γκολφ στο γήπεδο ήταν εκείνο στο Μαϊάμι ρε παιδιά — ο Σέμποκ εκείνος έδειξε ότι κάποτε η ομάδα είχε φτερά και μπορούσες να γελάσεις κατάμουτρα στους αντίπαλους guards; εκείνος ο τύπος έκανε ένα ντου που όσοι ήταν εκεί ακόμη λένε ότι τους άλλαξε την όρεξη! αλλά τώρα βάζουμε σκοινί τριών γωνιών εδώ μέσα σα να ψάχνουμε χρυσό σκόρπιο στις θάλασσες των playoffs; τι άλλο θες απο εμένα;;; παιδιά, ξέρατε ότι τον πρώτο χρόνο της παρουσίας του ο Τζόρνταν έκανε λιγότερα από δεκαπέντε σουτ ανά αγώνα στα playoffs πριν απογειωθεί; είπαμε ότι εκείνος εκεί έκανε χρονικό άλμα σα τίγρης; όχι, όχι, εκείνος είχε τρεις εμφανίσεις σα σούβλισμα — μην αρχίζουμε τώρα να κάνουμε ζύγιση με θερμόμετρα σα αγορά της παλιάς πόλης! ο Γκόρτσον εκεί στις τρεις αγώνες έκανε αυτό που έκανε γιατί εκείνοι οι αντίπαλοι δεν είχαν ιδέα πως να τον στήσουν σα γλάστρα στον ήλιο — όσοι είχαν βλέπει λένε ότι εκείνος είχε χέρι σα φωτιά, αλλά πάλι εγώ έβλεπα κάτι άλλο εκεί πέρα: εικόνες σα καταιγίδα πάνω από το τρίποντο. και βλέπεις, οι φίλοι μου, όταν μπαίνω στο γήπεδο και βλέπω έναν τύπο να γυρνάει σα σκαντζόχοιρος σα τον Αχιλλέα όταν τραυματίστηκε αλλά εκείνος συνεχίζει σα τρελός — τότε λέγαμε ότι εκείνος εκεί είναι αυτός που όταν βγάλει το τρίποντο τότε ο αγώνας αλλάζει φορά σα τρένο που φρενάρει απότομα. το θέμα εδώ δεν είναι εάν βάζει τριάριους σα σφουγγαράκι — είναι εάν όταν εκείνος βάλει τριάριου τότε οι αντίπαλοι βγάζουν γλώσσα σα ζαχαροπλάστηδες επειδή δεν είχαν χρόνο ούτε να σηκώσουν χέρι! και μετά έρχονται αυτά τα ρολόγια που γράφουν "GORDON HEATING UP" σα σήμα στους δρόμους της Αθήνας — εγώ εκεί θυμάμαι έναν αγώνα όπου ένα τέτοιο σήμα είχε ανάψει κόκκινο σα πυρσός χωρίς λόγο, αλλά εδώ εκείνο το ζεστό χέρι ήταν αληθινό σα φωτιά στην πλατεία! δεν είναι τύχη, δεν είναι κέρασμα της τύχης — είναι σα εκείνο το βράδυ του Μαϊάμι όπου οι αντίπαλοι έκαναν πέσιμο επειδή δεν κατάλαβαν τι συνέβαινε γύρω τους. εγώ λέω το τόσο: ας βάλουμε εκείνον σα φακέλλο έκτακτης ανάγκης στις τελευταίες στιγμές του αγώνα. όχι επειδή χρειαζόμαστε έναν τρίποντο σα σφουγγάρι εκείνη τη στιγμή, αλλά επειδή εκείνος εκεί κάνει τον αγώνα αλλιώς σα όταν ανάβεις προβολέα στη νύχτα και όλα φαίνονται ζωντανά ξανά! τέλος πάντων, θα δούμε πώς θα τρέξουν τα πράγματα όταν βγάλει το πρώτο του κριτήριο πραγματικού playoff — εκείνη η στιγμή δεν ξεχνιέται σα τραγούδι που άκουγες πίνοντας τσίπουρο στις ρίζες της Πυλαίας.