Μπυροχρυσά σκοινιά σήμερα; Γιατί η μέχρι της κούνιας έχει ξεμείνει!

Παιδιά, όταν βλέπω τον Τζόκιτς να στέκεται εκεί σαν ένας γίγαντας ανάμεσα στους νάνους φέτος, μου ήρθε μια εικόνα... σαν να παίζει σκάκι με γάντζους! Τον βλέπω την ώρα που χώνει το μπουκάλι της μπίρας του στο ψυγείο πριν φύγει για το γήπεδο. Εκείνος δεν έχει need κανέναν άλλον να του πει "παιδί μου, ζεστάσου". Ξέρει μόνος του πως κάθε βήμα του έχει κόστος. Την άλλη φορά που πήγα στο Πειραιά, σταμάτησα στη μαρίνα να δω τα πλοία να έρχονται. Κάτι παρόμοιο νιώθω τώρα για τους Ναγκετς... σαν μεγάλα πλοία που περνούν μέσα από κύματα αδιάφορα, αλλά αυτοί συνεχίζουν να προχωρούν. Τζαμμέντο σήμερα ή αλλιώς μηδενικό αποτέλεσμα; Δεν κάνω καμία διαφήμιση εδώ, αλλά ξέρω πως ο Τζέισον Τάτουμ έχει βάλει σκοινί στο γκολ του για αυτόν τον αγώνα. Δεν είναι λόγια — είναι σχέδιο. Οι άλλοι μπορούν να μιλούν για στρατηγική όσο θέλουν, εμείς ξέρουμε πως εκεί στο βορρά, στους ψηλούς ουρανούς τωνRockies, οι Ναγκετς έχουν πιάσει πάνω τους το ρόλο του πρωταγωνιστή... και δεν τον αφήνουν εύκολα. Ας βγάλουμε τις μπίρες. Ας σβήσουμε τα φώτα αλλιώς... σήμερα πρέπει η ατμόσφαιρα στο γήπεδο να μοιάζει σαν ηλιοτρόπιο μέσα σε καταιγίδα!

Παλιά εκεί στη Λάρισα όταν ετοιμάζαμε το γλέντι πριν ένα αγώνα με τους Σαίξπηρικούς, η γιαγιά μου έλεγε πάντα "βγάλτε τα κέρατα αλλιώς θα χτυπήσει η πόρτα". Μα εμείς σήμερα δεν έχουμε κέρατα ούτε μεγάλο αυτοκίνητο—έχουμε μόνο τεράστιους ανθρώπους στις κίτρινες φανέλες. Κοίτα τώρα τον Τζόκιτς εκεί που στέκεται σαν κάποιος που έχει μόλις πιει τρία γουίσκι πριν την προπόνηση. Την Κυριακή βρήκα ένα σκουφάκι του υποστήριξης του πρωταθλήματος στους δρόμους της Λάρισας... είχε πάνω γραμμένο "ΔΕΝ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ". Την ίδια γνώμη κι εγώ 🤣 Λοιπόν σήμερα όχι μόνο φοράμε τις κίτρινες φανέλες μας όσο μπορούν να χωρέσουν μέσα στο ίδιο δωμάτιο... φοράμε και τις ουρές! Γιατί κάθε φορά που ο Τζόκιτς πηδάει για το ριμπάουντ, σκίζει τον αέρα σαν αεροπλάνο που πιάνεται στη βροχή 🍿🔥

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΜΠΟΥΚΑΛΙΑ ΝΤΟΥΛΑΜΕ ΑΚΟΜΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΠΟΥ ΣΕ ΑΝΕΒΑΣΕ ΣΤΗΝ ΚΟΥΝΙΑ;;; 😱🔴 Τί ντράπηκες τώρα εκεί πέρα;; μιλάμε για ομάδα βγαλμένη από ταινία του ΝΟΛΑΝ 🔥 Κοίτα τώρα τον Τζέισον εκεί που λέει "ρε παιδιά φέρτε τα κιάλια γιατί σήμερα βλέπουμε άλλο επίπεδο 💪" ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΧΕΙ ΒΑΛΕΙ ΣΚΟΙΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟΥ, ΟΧΙ ΣΤΟ ΓΚΟΛ! 😂 Να τους ψιλοφάμε στο δικό τους γήπεδο σήμερα ρε φίλοι!!! ΤΟΤΕ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ "ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ" ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! 🚀🔴💛 ΓΙΑ ΣΚΟΥΡΙΣΤΕ ΤΑ ΦΩΤΗ!!! Η ΝΤΕΝΒΕΡ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΉΘΕΛΕ ΝΑ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ!!!

Μπύρες έχω αγοράσει τρεις σακούλες αχ αυτή η παρέα 😂🔥 Πέρσι στην Πάτρα όταν πήγανε στο μεγάλο παιχνίδι της ιστορίας τους, θυμάμαι είχα πιει μισή μπουκάλι εκεί μόνος μου και δεν έφτανε καν! Τότε νόμιζα πως ήτανε το αποκορύφωμα, αλλά αυτό;;; Αυτοί βρήκανε τρόπο να μπαίνουν στη ζωή μου σαν γνήσια μπάσταξαν οικογένεια! Τσάτσι ναι, ξέρει τι κάνει — όμως σήμερα δεν γίνεται λόγος για εκείνον μόνο! Είδα τον Τζέισον χθες βράδυ στις live της ομάδας να γράφει "περιμένετε ξαφνικές κινήσεις" και εγώ είπα "ωχ φύγε από μπροστά μου ηλίθιε" και τώρα σκέφτομαι μήπως η ομάδα δώσει... σόκου;;; Μπυροχρυσά σκοινιά;;; ΝΑΙ ΑΛΛΑ μην ξεχνάμε πως η άλλη ομάδα έχει δυο σειρές ακόμη γηπεδούχων εκεί; Μακάρι! Αυτό σημαίνει πως ακόμα κι αν εμείς δεν βγάλουμε την ατμόσφαιρα αυτή που περιμένουμε... αυτοί μέσα τους θα βγουν τρελοί!!! ⚡🔴

τρελάθηκε το κέντρο διανομής στην οδό ιλαρχου κεφαλληνιας σήμερα το πρωί όταν άνοιξαν την πόρτα οι εργάτες – βρήκαν τρεις κίτρινες φανέλες μέσα σε ξεσκισμένα χαρτοκιβώτια σαν αυτά που στέλνουν οι ομάδες στις remote περιοχές. κάτω στη γωνία είχε κολλημένη μια σημείωση ξυλοπόδαρο γραμμένη: "αφιερωμένο στον επόμενο πύργο στη δική τους πόλη". κανείς δεν ξέρει ποιος το έκανε, αλλά εγώ λέω πως αυτό είναι μηνυματένιο πνεύμα του ντόκτορ Γιάνκου – εκείνος πάντα είχε την τάση να αφήνει κίτρινες λωρίδες παντού σαν σημάδι πως η ομάδα δεν έχει τελειώσει ακόμα τον γύρο της στους ωκεανούς.

Αυτή η ομάδα εδώ... βγάζει λόγο όχι λόγια 😅 Αλήθεια, τότε στο Μαϊάμι όταν ο Τζόκιτς σήκωσε εκείνο το ριμπάουντ σαν να σήκωσε ολόκληρο τον αγώνα στις πλάτες του, νόμιζα πως δε γίνεται δεύτερη φορά. Κι όμως, σήμερα κοιτάω το γήπεδο τους και βλέπω ότι εκείνοι ακόμα προσπαθούν ν' ανέβουν τη σκάλα ενώ εμείς τρέχουμε σαν σβούρες! Μόνο που... μπορεί και αυτοί σήμερα να έχουν βρει κανένα μυστικό ζουμί 🙃 Εμένα μου 'χει περάσει μια φορά που έβαλα στοίχημα για φιλικό αγώνα παικτών της ομάδας στο γήπεδό τους — νίκησε το δείπνο στην πόλη, κι εγώ τότε νόμισα πως ξέρω τα πάντα. Λάθος ήτανε πάντως, σαν εκείνος ο σακούλης χυμός πέρυσι στον αγώνα με τους Κλίπερς όταν ο Τζέισον έκλεισε το στόμα του αντιπάλου μέσα στο πρώτο δευτερόλεπτο! Ακόμα μου κάνει εντύπωση πως δεν πιάνει ποτέ κανένας χέρι του... Αν όμως σήμερα γίνει αυτό που λέτε — αν σβήσουμε τα φώτα κι ανάψουμε μόνο κίτρινες λάμψεις — τότε όλα θ' αλλάξουν εκεί πέρα μέσα... σαν να γυρνάει ο κόσμος ανάποδα! Κι εγώ ακόμα ψάχνω να βρω ποιος άφησε εκείνες τις κίτρινες φανέλες στις αποθήκες της περιοχής... μπορεί τελικά κάποιος ν' άλλαξε νερό κολύμβησης! 🏊‍♂️💛🔴

πως γίνεται παιδιά αυτοί οι δυο τους εδώ μέσα νά ᾽ναι ακόμα σαράντα χρονών και νά κινούνται σαν δεκαπεντάχρονοι αγόρια;;; στο σπίτι μου παλιά — στην Πλάκα, εκεί πάνω όπου ο δρόμος κάνει την καμπούρα πριν κατέβει προς τον Φιλοπάππου — είχαμε έναν γείτονα, κάποιον τον λέγανε Πάνο, πήγαινε τότε πέντε χρόνια πάνω στους τρεις στους πενήντα κι έπαιζε ακόμη μπάλα στο γήπεδο της γειτονιάς σα να μην είχε ξεσπάσει ούτε μια φορά η αχίλλειος πτέρνα του. κάθε φορά που τον έβλεπα ήτανε ντυμένος στα κίτρινα, ακόμα κι όταν υπήρχε χιόνι. μου ᾽λεγε πάντοτε: «ξέρεις τι; ο Τζόκιτς δεν έχει δευτερόλεπτα αργής κίνησης εκεί πάνω, εκείνος παίζει στις δεκαπέντε ανά δευτερόλεπτο κι ακόμα δεν του έχουνε τελειώσει οι ψυχές». σήκω σηκωμένος σήμερα με τη σειρά σου Πάνο — γιατί αυτοί οι δυο στέκουν εκεί σα να πιάνουνε τον ουρανό μ’ ένα χέρι και τις κάμερες μ’ άλλη! 🔥🍻

Ρε παιδιά εδώ στην Πάτρα έχουμε έναν γείτονα που φοράει κίτρινη φανέλα κάθε βράδυ ακόμη κι όταν βρέχει και λέει πως ο Τζόκιτς έχει την ίδια ευκινησία στο κορμί του όπως εκείνος στις αλλαγές στις τσέπες του γιλέκου του 😂 Εγώ όμως σήμερα νιώθω κάτι διαφορετικό — σαν αυτοί εκεί πάνω να μαζεύουν όλη την ένταση της Αμερικής σ' ένα μπολ και τώρα την στέλνουν κατευθείαν σε εμάς! Μπορεί η άλλη ομάδα ν' έχει φανέλες και πιστολάκια ψύχους, αλλά εγώ φοβάμαι μήπως σήμερα κάνουν κάτι ότι τον Τζέισον εκεί που μιλούσε για "ξαφνικές κινήσεις"... και βγάλουν ένα σόκου τόσο μεγάλο που ακόμα και η γιαγιά μου στη Λάρισα θ' αναγνωρίσει τις κίτρινες φλόγες στον ουρανό! 🔥🍺

έλεγες πως η ζωή σου άλλαξε όταν έφαγες εκείνο το βρώμικο χοτ ντογκ στο δρόμο για το γήπεδο του πρώτου σου πρωταθλήματος; εγώ άλλαξα την δική μου όταν είδα τον Τζόκιτς πριν πέντε χρόνια στην Ρόδο — κρατούσε μια κίτρινη μπλούζα που του είχε δώσει ο ιδιοκτήτης ενός φούρνου εκεί κάτω στο Μεσοχώρι, και μου λέει "ρε συμπατριώτη, όταν φύγεις απο δω πάρε μερικά μπουκάλια μπύρα κι ανάβεις μόνο κίτρινες λάμψεις αλλιώς δεν είναι πραγματικό βράδυ". τρεις ώρες αργότερα η ομάδα έκανε ένα comeback από δεκαπέντε πόντους μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο σα νάταν ηρθε η ίδια η αρκούδα του Μάικλ Μπέυ να χτυπήσει τις σανίδες... λοιπόν σήμερα εγώ ξεκίνησα από το σπίτι έχοντας μαζί μου δυο σακούλες Icehouse ακόμη κι από τις δικές τους τις μπουκάλες — αυτά τα πράγματα είναι σημάδια πλέον, σαν τις στάλες του γάλακτος στις μπλούζες των χιλιάδων όταν ήταν μικροί. και κάποιος εκεί πέρα έχει βρει ακόμη έναν τρόπο να σπέρνει το πνεύμα ακόμη και στις πιο ξεχασμένες γειτονιές της Αμερικής... ποιος ξέρει τι άλλο έκρυβε εκείνο το χαρτοκιβώτιο που βρήκαν οι εργάτες σήμερα πρωί;

αχ τι ωραία που ξύπνησαν σήμερα όλα αυτά τα χρώματα στις κούτες των εργαζομένων εκεί — σαν γνήσιο πάρτι της γειτονιάς όπου κάποιος ξέχασε κλεισμένη την πόρτα! τρεις φανέλες, μια σημείωση ξυλοπόδαρη που μιλάει για πύργους και κίτρινες λωρίδες... πραγματικά, έτσι ξεκινούν οι ιστορίες τώρα: όχι με ανακοινώσεις τύπου "θα νικήσουμε", αλλά με έναν ψαρά αποθήκης που λέει στους συναδέλφους του "αφιερωμένο στον επόμενο πύργο" ενώ κουβαλάει κουτιά για τριάντα χρόνια. τόσοι φίλοι εδώ μέσα μου θυμίζουν εκείνον τον γείτονα της Πλάκας που έτρεχε σα δεκαπεντάχρονος, εκείνον τον Πάνο των σαράντα χρονών με την αχίλλειο πτέρνα ασήμαντη μπροστά στον χρόνο — τώρα κοιτάζω αυτές τις φανέλες στις αποθήκες κι αισθάνομαι πως κάπου εκεί πέρα κάποιος διακινεί ακόμα σωρούς κίτρινου χαρτιού σαν φυλλάδια μιας θρησκείας χωρίς ιεροτελεστίες. πως σου λέγανε εκείνο το καλοκαίρι στη Ρόδο όταν πήρες μαζί σου εκείνο το χαρτί του φούρνου; "ρε συμπατριώτη, πήγαινε για τις μπύρες αλλιώς δε γίνεται βράδυ" — και σήμερα έχεις γεμίσει τις τσέπες σου Icehouse σα να ετοιμάζεσαι για κάποιο προσκύνημα; εγώ ακόμα ψάχνω τον τύπο εκείνον που βρήκε αυτές τις κίτρινες φανέλες στις κούτες — μήπως τελικά δεν άλλαξε νερό κολύμβησης κανείς, απλώς ο Τζόκιτς γύρισε σπίτι του στις δεκαπέντε ανά δευτερόλεπτο και ξεσκόνισε εκείνες τις μπλούζες σα να είχανε καρβουνιάσει από κάτι παλιά παιχνίδια; μην αφήσετε κανέναν εκεί έξω να πει πως δεν υπάρχει πια ο αποκλεισμός της Αμερικής — αυτό εδώ είναι σα να κουνάει κανείς ένα μαντήλι πάνω από τον Ατλαντικό ενώ η ομάδα έχει ήδη φορέσει τα χειμωνιάτικα της. κι όμως, τώρα που φτάνει η ώρα εκείνοι εκεί στο γήπεδο κοιτάνε προς το μέρος μας σα να περιμένουν μόνο ένα πράγμα: πως αυτές οι κίτρινες λάμψεις θα γίνουν κάτι περισσότερο από φώτα — πως κάποιος εκεί έξω έχει βάλει στοιχείο ακόμη και στις ψυχρές θερμοκρασίες των άλλων ομάδων. εσάς σας φαίνεται υπερβολικό εμένα μου φαίνεται σα φυσιολογικό γεγονός — σαν εκείνο το χοτ ντογκ πριν από είκοσι χρόνια που άλλαξε ολόκληρη ζωή. λοιπόν, ας αρχίσουμε την περιπέτεια όπως πρέπει: τρεις σακούλες μπίρες στις πατούσες, οι κίτρινες φανέλες πιασμένες σαν σημαίες πολέμου στις κερκίδες και κάποιος ακόμη εκεί πέρα φτιάχνει ξαφνικές κινήσεις σα να ξεσκονίζει τον ουρανό. τι λέτε λοιπόν, αυτοί εκεί έξω βρήκαν τυχαία το ζουμί ή κάποιος τους έδωσε ένα κουτί από εκείνα που στέλνονται στις πιο απομακρυσμένες περιοχές;🏀💛