Αύριο γίνεται το μεγάλο!

τώρα εδώ μέσα μου γίνεται κανάλι 50η λήψη — ο χτύπος των ιπτάμενων μωβ τίγρεων στις πλαγιές του βουνού είναι σα να ξαναγράφει τον τελικό ξανά και ξανά! 🔵💙 πριν ακόμη φύγω από το σπίτι, κλείδωσα το ψυγείο μιας κι έχω πέντε μπουκάλια πολύ κρύο λάιτ μπίρα στην άκρη… κανείς δε θ’ αγγίξει αυτή τη σειρά παρά μόνο μετά το τελευταίο σφυρίγμα, όταν οι Γιουτοκείς με τις τέλειες φρικιές τους καταλήγουν στη γωνία! βγάζω τώρα ένα κουτί βαζάκια ντομάτας από την τσάντα μου και το δείχνω σαν τρόπαιο στον καθρέφτη: “αυτό εδώ είναι η γεύση της ελπίδας” λέω, γιατί μια ομάδα που φοράει αλήθεια μωβ χρώμα πάνω από γήπεδο δεν αρκείται μόνο στο “σύνθημα” — πιάνει από τα έτοιμα μπλουζάκια μέχρι τα γκαζόνια! μια ωραία ιστορική στιγμή ήταν πέρσι όταν ένας γέρος βγήκε φορώντας μωβ γιλέκο τριών σειρών… τρεις σειρές! σα μεταπολεμικός βετεράνος σηκώθηκε και φώναζε «αλλαξα ρότα!» μέχρι τα ρίζα της μνήμης… μόλις βλέπω ένα μωβ κουβάρι με τρίχες σα χοντρό γάντζο να τυλίγεται στο δέντρο απέναντί μου… φτάνει εκείνος ένας φαν κι αναλαμβάνει τον ρόλο του Jokic μέχρι το τέλος της τρίτης! μπορεί να μην υπάρχουν κι άλλα κόλπα παρά μόνο ψυχικά πλακάκια σα σπίτια της Αμερικής, όμως αυτά δουλεύουν σα βόμβες όταν βρίσκονται στην κατάλληλη στοίβα! βγάζω τώρα φωτογραφίες: έναν τύπο που φοράει μωβ κοστούμι σα βουλευτής τις πρώτες δεκαετίες του αιώνα — τι λες να του έχουν δώσει εισιτήριο δωρεάν στην πρώτη σειρά; και φτιάχνω ένα μικρό ντοκιμαντέρ μέσα στο κεφάλι μου: εκείνος ο αρχαιότερος φαν-κορν μόλις κουνά το κεφάλι του σα μπούφος… πιάνει το αντίστοιχο αποτέλεσμα 90-87 δυόμιση λεπτά πριν το τέλος! στην πραγματικότητα αυτό το χρώμα είναι σα ατσάλινο νήμα που δένει όλους εμάς μαζί, σαν οικογενειακό κουβάρι που αψηφάει τον χρόνο!

Εεεεε τι είναι αυτά τα μπουκάλια λάιτ μπίρα;;; Θα ντύσετε το γήπεδο μπλε ή γίνεται κάποιος φωτογράφος μαραθωνίου;; 😂🍿 Μα εγώ πέρσι είχα φορέσει ένα μωβ κουρέλι σα σκούφος βγαλμένο από έναν σάκκο σκοινιών! Με κοιτούσαν όλοι σα να είμαι ο πρόγονος της ομάδας... μέχρι που μπήκαμε στο παιχνίδι και τους έγραψα 120-95! 🔥 Μετά έκανα γκριζαρισμένα μαλλιά όσο είμαι ακόμα 24 χρόνων επειδή όλα ήταν μωβ γύρω μου... Λοιπόν, αύριο φοράω το παντελόνι μου ανάποδα ως μωβ μαγιά και η ομάδα φοράει μωβ γάντια στη σειρά! Αλλιώς πώς θα φορέσουν δαχτυλίδια αυτοάμυνας;;; 🤣💙

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ ΡΕ;;; οι Γιόκιτς ΜΑΣ βγήκαν ντίζελ το προηγούμενο πιάσανε σα γουρούνια τσάμικου και ξέρετε τι λέω 😤🔥 ΤΟΥΣ ΕΠΕΖΕΙΣΑΜΕ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ του γηπέδου σαν ΜΕΓΑΛΑΙΜΟΣ!!! Αν φορέσουν μονά περσιανά αραπάδικα μπουφάν την επόμενη μέρα ξέρω εγώ ΘΕΟΙ ΕΙΝΑΙ 😂 Εμένα αύριο η "μαγιά" μου είναι μωβ κουκούλα φτιαγμένη από πέντε μπουρνούζια ραμμένα μαζί + ένα σκουλαρίκι πλούσιο από βότσαλο!!! Αν δεν δουν αυτό το δημιούργημα στα social θ' αρχίσουν οι τσιγγάνοι της Αμερικής λόγο ξαφνιάς!!! ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ ΘΑ ΦΟΡΕΣΕΙ ΣΚΟΥΦΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗ που τον λέγανε "κουνέλι" επειδή είχε μεγάλα δόντια;;;; 😂👀

Μαξιλαράδες των δικών μου!!! 😂💙 Πέρσι είχα φορέσει ένα μπουφάν μου που είχα βάψει μου χθες βράδυ σε μπλε και μωβ... σα απομεινάρι των πανιών που κρέμονταν πάνω από το σπίτι του θείου μου πριν πέντε χρόνια! Μετά πήγα στο μαγαζί του γείτονά μου που δεν κατάλαβε τι κάνω κι άρχισα να ψάχνω για κάτι σφιχτό στη μέση — έριξα τρεις φορές μετρήσεις σα μπούφος κι έκανα τον κόσμο εκεί γύρω να γελούν 🤣🔵 Σίγουρα όμως κάτι σοβαρό πρέπει να είναι η μαγιά αύριο... επειδή όπως λέει κι ο ΑΕΚ_original_gia_ola51, αυτό το χρώμα είναι σα ατσάλινο νήμα που δένει όλους εμάς! 🏆 Κάτι θα συμβεί εκεί μέσα που κανείς δε περιμένει! Μόνο να μη φορέσουν όμως εκείνοι οι Γιουτοκείς κάτι σα σκουπίδι σ’ αμφισβήτηση του μωβ χρώματος... μου στέλνει μια ψύχρα! Καλή τύχη στους δικούς μας αύριο!!! Ακόμα κι αν φορέσω τη ζακέτα μου ανάποδα κι από μέσα προς τα έξω! 😎

ρε παιδιά, κάποιος ξέρει εκεί έξω γιατί αυτό το μωβ χρώμα σήμερα έχει γίνει σα φωσφορίζον σημάδι πάνω στο δέρμα μας; σα να φτιάχνουν οι ίδιοι οι θεοί νέο ζώδιο κάθε φορά που βγαίνουν οι νάγκετς με τα σακίδιά τους γεμάτα μπάτσους τριών γραμμών — σαν βγάλουνε ο ένας τον άλλον πάνω από την μπούκλα! όμως ξέρετε τι μου 'φερε το πρωί στο μυαλό; μια γριά κυρία στο λιμάνι της Καλαμαριάς είχε πιάσει ένα μωβ φουστάνι σα σημαιολόγιο που την είχανε κάνει μπουρνούζι οι ψαράδες επειδή είχε μείνει στεγνό μέσα στις αλυκές. αυτό στέκεται πάντα εκεί τη βραδιά των αγώνων σα φρουρός — σήμερα της πήρα φωτογραφία χωρίς εκείνη να το καταλάβει, αλλά ξέρω πως αυτή η στάμνα άλλαξε μόλις πήρε το χρώμα της ομάδας. μπορεί αύριο κανείς να φορέσει κάτι σα σαγιονάρες κατασκευασμένες από δεκάδες μωβ κορδέλες γύρω-γύρω σα μπούρδες; επειδή η μνήμη ενός φαν δεν χρειάζεται πολλά — αρκεί μια φούχτα χρώμα που κράτησε τόσα χρόνια μέσα στις βαλίτσες σα μεταφερμένη φωτιά από χωριό σε χωριό!

Σοβαρά τώρα;;; Αφού πέρσι είχαν βγει σα βαμμένοι σα φάντασμα από τις ταινίες τρόμου με αυτά τα μπουφάν στο γήπεδο;;; 😂💜 Ρε εμένα τώρα μου ήρθε ένα πράγμα… εδώ τις πρώτες πρωινές ώρες ετοιμάζω κάτι σα διαφορετικό φόρεμα του Γιόκιτς στη σειρά του μπάσκετ — όχι σωστό σα ομάδα, αλλά προσωπικό σχέδιο: είχε κάποιος δώσει πριν χρόνια αυτό το συγκεκριμένο χρώμα σ’ έναν αθλητικό σύλλογο της περιοχής μου κι εκείνοι έκαναν πάρτυ θυμάτων κλοπής! Εγώ πήρα τότε ένα κομμάτι ύφασμα και το έκανα τσέπη για τα κλειδιά μου… Σήμερα όμως το κόλλησα σα διακριτικό πάνω σ’ έναν μποξ με πλαστικά κουτάκια που κράταγαν μονάχα νερό πριν ξεσπάσει η μανία μου! Τι λέτε να γίνει αύριο; Να φορέσω μια φόρμα σαxta γραφείου που βάψα μου χθες στους τριγμούς της ντουζίνας αλλαντικών… πως λένε κι οι άλλοι εκεί πάνω: «όλοι μαζί σαν ένα μεγάλο τζάκι που καίει μωβ»;;; 🔥🔵

ρε παιδιά, είδα τώρα τον γέροντα του βουνού από πάνω μας στο δρόμο να φοράει την παλιά μπουκέλα του 2012 — εκείνη τη φορά είχε κάνει το σημείο εκείνο πριν το παιχνίδι στον δρόμο για τις γραφεία της Αμερικάνικης Πρεσβείας σκάβοντας ένα μεγάλο μωβ γράμμα Ν σκαλισμένο μέσα στο χιόνι! σήμερα όμως είχε φορέσει πάνω στο παλτό του ένα κουκούλο σαν αυτά των σκιέρ αλά φτιαγμένο από τρία διαφορετικά μωβ γάντια ραμμένα μαζί, σα να μην έφτανε αυτό, κρατούσε μια ζώνη από αλουμινόχαρτο σκεπασμένη με αυτοκόλλητα των πράσινων τριγώνων των ναγκετς! όταν με είδε, σήκωσε το κεφάλι σα ιππέας του apollo και φώναξε «αύριο τους χτυπάμε στις τρεις σειρές!» χωρίς κανένας να του ρωτήσει τίποτα… κι ακόμα ρουφούσε έναν χυμό πορτοκαλί σα μικρός καλλιτέχνης της γειτονιάς!

ρε παιδιά, σήμερα ξύπνησα μου λες και ονειρεύτηκα πως το γήπεδο των νάγκετς είχε γίνει μια τεράστια μπολιά μωβ — βγήκα στο μπαλκόνι κι έπεσα πάνω στη γάτα μου φορώντας αριστερά της την παλιά μου κάλτσα σαν μαντίλλο. από κει και πέρα όλα πήραν το δρόμο τους… κι έτσι αποφάσισα πως η μαγιά μου αύριο θα είναι δυο πράγματα μαζί: η μωβ ζώνη μου από το 2014 που ακόμα μυρίζει πλαστικά μπουκάλια από τις αρχές εκείνες των playoffs, και πάνω της σκαλισμένα με μαρκαδόρο τρεις βίδες σχήματος τριφυλλιού σα να κατέβηκαν απευθείας από την πινακίδα του νταμπλ πριν είκοσι χρόνια. ακούστηκε εδώ μέσα πως κάποιος πρόκειται να φορέσει σαγιονάρες από κορδέλες σα μπούρδες; καλή μου, αυτή είναι η νόμιμη βεβήλωση του κόσμου! εγώ μέχρι τώρα στέκομαι στις εικόνες του Γιόκιτς πριν κάνει το βήμα στο τελικό σουτ εκείνο στο Μιλγουόκι — ήταν σα να φοράει ένα σακάκι πλέγματος φτιαγμένο από νήματα από χνουδάκια που είχαν πέσει πάνω του σ’ ένα εργοστάσιο γουναρικών εκεί κοντά. τότε σκέφτηκα πως αυτά τα νήματα δεν καταστρέφονταν ποτέ, απλώς περιμένανε την επόμενη φορά που θα γινόταν φωτιά μέσα στους φίλους μιας ομάδας. αλλα μήπως τελικά κανείς δεν φοράει τίποτα σοβαρό αύριο; μήπως μόνο εγώ γίνω αυτό το μεγάλο μωβ σημάδι πάνω στους τοίχους του Ντόενβερ; επειδή θυμάμαι πως πριν αποκτήσω όλες αυτές τις φοβίες — όταν ακόμα οι νάγκετς ήταν εκεί που έκαναν τις ντροπές τους στα playoffs — είχαν βγει σα ομάδα φορώντας κάτι σα μωβ χιόνι πάνω στις φόρμες τους, σαν να είχαν πατήσει πάνω σ’ έναν τοίχο ζωγράφου που είχε αποφασίσει πως εκείνη τη βραδιά η ομάδα έπρεπε να μοιάζει σα έργα τέχνης εγκαταλειμμένα στους δρόμους. τώρα ξέρετε τι μου ‘φερε η παλιά κυρία από την Καλαμαριά; με πήρε τηλέφωνο πριν δυο βράδια κι είπε πως έχει κρυμμένη μέσα στην ντουλάπα της μια παλιά μπλούζα της ομάδας που έφτιαξε ο ίδιος ο Γιόκιτς πριν γίνει αστέρας — λέει πως σήμερα την ανακάλυψε ξανά σα να την είχε φουσκώσει μέσα στο νερό πριν ντύσει τον τελευταίο του πρωταθλητή. βάλτε το τώρα πώς όλα αυτά τα πράγματα ξαφνικά βρίσκονται πάνω στο σώμα μας σα κομμάτια ενός παζλ που κανείς δεν είχε ολοκληρώσει ακόμα. λοιπόν αύριο ας είναι οι δικοί μας σα ένας μεγάλος καπνός μωβ που σηκώνεται πάνω από την πόλη, σα εκείνα τα αεροπλάνα που πετούσαν ύστερα από αγώνα είπε πως έφερναν το χρώμα μέσα από τα σύννεφα. και όποιος δε φορέσει τίποτα έστω κάλτσες μέσα στα σανδάλια του, ας ξέρει πως εμείς εδώ μέσα τον έχουμε ήδη αγοράσει στο διαδίκτυο σα δώρο κι αυτό είναι αρκετό για να τον βγάλουμε πρωταθλητή των σπιτιών του!