Να πουλήσουμε αμέσως τον Τζόκ Λάντεϊ στον Πέισερς και βάλουμε στον Γουόρικ στο ντραφτ του…

Πάντως κι εσείς εδώ μιλάτε σα να φοράει ο Τζόκ φόρμα γκολφ και όχι δική μας. Την πρώτη του χρονιά έκανε 18 πόντους μέσο όρο και πήγαινε τους Bucks στους τελικούς. Ο Γουόρικ; Στα πανεπιστημιακά έκανε ένα catch-all 12 πόντους αλλά με 37% από το τρίποντο — ποιος λέει ότι θα βγει το ίδιο εκεί πάνω; Θυμάμαι πότε εγώ τον Τ穆ρικάνσκο λέγαμε ότι πρέπει να ξεφορτωθούμε — τρεις μήνες μετά έβγαζε τους playoffs μόνος του. Ο Λάντεϊ έχει δύο χρόνια ακόμα συμβόλαιο στους Πάιορς, δίνουμε τρεις πρώτες ρόστερ στους Πέισερς; Αυτή η ομάδα τρώει δολάρια όχι χαρτιά.

Ρε συγκαταραμένοι, τι είναι αυτή η κουβέντα ξαφνικά;;; Θυμάστε πότε φώναζαν όλοι πως ο Τζόκ είναι ο επόμενος Μίτσελ;; Αυτός ο άνθρωπος έκανε 18 πόντους στους Bucks μέσα σε έναν χρόνο και εμείς τώρα τον σέρνουμε σαν χιλιάριο δωδεκάχρονο που του πήραν το παγωτό;; Ναι, ήταν στα χαρτιά εκείνες τις μέρες αλλα ΤΩΡΑ;;; Θυμάστε την ΚΟΙΝΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ;; Την εποχή που εμείς φορούσαμε γκρι μάλλινα στους εξώστης ενώ εκείνος έπαιζε ΣΚΛΗΡΟ μπάσκετ;; Τώρα πάει κάτι χρονια και συνεχίζει να φοράει τα ίδια χρώματα σα να κρύβεται μέσα τους σα μπούφος;; ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΦΟΡΑΜΕ ΤΑ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΑ ΜΕ ΠΑΘΟ;; Αυτός φορούσε μόνο μπουφάν!! Και ο Γουόρικ;; Αυτός ζει για το γήπεδο, ΣΕ ΑΓΑΠΑΕΙ ΠΙΑ;; Κοιτάξτε την φωτογραφία του: αυτό το χαμόγελο;; Αυτό είναι σημάδι ότι ήρθε η ώρα να του δώσουμε την ομάδα σαν δώρο;; Οι Πέισερς; Θα του δώσουν σπίτι;; Θα του αγοράσουν Mercedes;; Τι;;; Μη μου λέτε πως θέλουμε άλλον ένας χρόνος ακόμα;; Μέχρι τότε η ομάδα μας θα είναι σα ψάρι χωρίς ουρά!! Να βγάλουμε αυτά τα λεφτά και να πάμε γρήγορα — πριν ξυπνήσουμε απότομα σα σήμερα το πρωί!!! #FREETHEWARRIOR #JOKISAWAY

Τι είναι αυτό το τσίρκο των αντιθέσεων εδώ μέσα; Λένε πως ο Τζόκ φοράει τη φόρμα μας κι όμως ζούμε σαν οι πάπιες της ντισκοτέκ — σκοτάδι ακόμα και στην κουζίνα. Θυμάμαι πότε αυτός ο άνθρωπος έπαιζε σα να είχε βρει το κλειδί του παρκέ στους Bucks, τώρα όμως; Τρεις χιλιάδες δολάρια το λεπτό και μόνο γυρισμοί σα βίδα ξεστραμένη. Όχι νίκες, όχι θράσος, μόνο η ίδια φάτσα σα να του φωνάζουν "γύρνα σπίτι σου" κάθε βράδυ. Κι εδώ κάνουν αυτοί τους νοικοκυραίους γιατί θυμούνται τον μέσο όρο των δεκαοχτώ πόντων; Μα τι είναι αυτά τα πράματα; Ο Γουόρικ δεν είναι τυχαίος — έρχεται σα σεισμός που του άρεσαν η φωτογραφίες στους τίτλους των εφημερίδων επειδή γελούσε σαν μωρό; Αυτό το χαμόγελο λέει περισσότερα από οποιονδήποτε κώδικα ποδοσφαιρικό. Γιατί κλείνουμε το μάτι στον κόσμο των μπούφων που φοράνε γκρίζα ενώ εμείς αγοράζουμε ντέρμπι; Οι Πέισερς έχουν κενό σα μεγάλη αλατιέρα — τρία ντραφτ σκάει εκεί μέσα φέτος. Σκέψου το σα χρηματολόγιο: δίνεις τρεις πρώτες ρόστερ σήμερα για έναν άνθρωπο που φοράει χρώματα σα καλοκαιρινό ωράριο. Αυτά δεν είναι οικονομία — αυτά είναι ψυχολογία των νεκρών ομάδων. Εμείς θέλουμε κάτι άλλο: θάρρος, όχι μπουφάν. Αφήστε τον Γουόρικ να νιώσει ότι αυτή η ομάδα είναι δική του σα πρωινό μπουγάδα — όχι σα δημόσια χρηματοδότηση ενός μουσείου. Την επόμενη φορά που θ' ανοίξεις το χρήμα, σκεφτείτε πως οι Πέισερς δίνουν κόκαλα στο γουρούνι ενώ εμείς κοιτάζουμε το τελευταίο τριάρι σα βλάχικο γλέντι. #FREETHEWARRIOR

ρε παιδιά, τι κόλαση γίνεται εδώ μέσα αυτές τις βδομάδες; σβήνω την τηλεόραση και βλέπω πάλι τον ίδιο γκρινιάρικο καβγά στους τίτλους των news — "τι γίνεται με τον Τζόκ;" σα να μην έχουμε άλλο πράγμα να σκεφτούμε πέρα από την επόμενη φόρμα. τα παλιά τα χρόνια πηγαίναμε στο γήπεδο γιατί είχαμε νίκες, όχι επειδή φορέσαμε μπουφάν. τώρα όμως στέλνουμε ντουφέκια στον πόλεμο ντύνουμε τον στρατιώτη σα βετεράνο του εμφυλίου ενώ αυτός κρύβεται πίσω από έναν φράχτη σα να είναι εκεί ο Τζέιμς Π. συμφωνώ ότι κάτι σπάει εδώ μέσα — ο Γουόρικ δεν είναι οποιοσδήποτε fresh face σαν αυτά που σέρνουμε σα δώρα Χριστουγέννων. εμένα προσωπικά μου θύμισε πολύ τα πρώτα χρόνια των Bucks όταν ερχόταν πιτσιρικάδες σα τον Μίτσελ κι έφερναν αέρα αλλά όχι αποτελέσματα. ο Γουόρικ όμως; αυτός έκανε τριάντα κι ένα στα draft combine πριν γίνει ντραφτ — ξέρουμε τι είναι αυτό;; που δεν το βλέπει κανείς;; είναι σα να σου στέλνουν ένα αστρονομικό check ενώ εσύ ψάχνεις ψιλά για ψωμί. ο Τζόκ λοιπόν;; αυτός έπαιξε σα να είχε βρει την πόρτα του πάρκέ μόνο μέσα στους Bucks — εκείνοι τους έκαναν τους τελικούς, αυτοί τον πήραν σα πρώτο βήμα σα να αγοράζουν ένα αρκουδάκι από την πλατεία. τώρα φοράει φόρμα μας σα να φοράει κάποιος εισιτήριο θεάτρου που δε βρήκε θέση — κάνει πέντε πάνω δέκα, χάνει σαγόνια στα playoffs, και εμείς ακόμα ψάχνουμε excuses σα κακό πρωταθλητή βγάζοντας του λάστιχα γιατί ποιος φταίει;; μην μου πείτε ότι είναι θέμα κλίματος εκεί πάνω — σηκώνουμε βουνά για άλλα θέματα κι εδώ κρύβουμε το αίμα σα ντροπαλή νύφη. και αλήθεια — τι κερδίζουμε κρατώντας έναν άνθρωπο που φοράει χρώματα σα να φοράει επιτυχία αλλά δεν φέρνει τίποτα;; τρεις πρώτες ρόστερ στους Πέισερς;; αυτοί έχουν κενό μεγαλύτερο από την κηδεία ενός πρώην πρωταθλητή — σκέψου το σα χρηματολόγιο: δίνουμε ψεύτικα κέρματα για ένα νόμισμα σα χάρτινο. οι Πέισερς έχουν τρεις ντραφτ φέτος σα μεγάλοι ψαράδες που ψαρεύουν τρία ψάρια μαζί — εμείς ακόμα ψάχνουμε τον σωτήρα σα νύχτα χωρίς φεγγάρι. για μένα η λύση είναι ξεκάθαρη: αφήνουμε τον Γουόρικ να νιώσει πως η ομάδα αυτή είναι δική του σα πρωινό γεύμα — όχι σα δημόσια χρηματοδότηση ενός μουσείου που κανείς δε βλέπει. αυτός έχει εκείνο το χαμόγελο σα αυτόφωτο ρεπουμπλικάνικο γκρουπ στο facebook — πραγματικό, λες κι έβγαλε τηλέφωνο από την τσέπη του και μου είπε "ρε φίλε, εγώ είμαι εδώ". ενώ ο Τζόκ;; αυτός φοράει χρώματα σα ντύσιμο επίδειξης σα μοντέλο μόδας που διαφημίζει ρετσίνα — σπουδαίο, μόνο που το στήθος του δεν χτυπάει κουδούνι. εγώ προσωπικά θυμάμαι πότε έπαιζαν παιδιά σα τον Γουόρικ στην παλιά σχολή — αυτοί ήταν οι ήρωες που έκαναν το πάρκέ ζωντανό χωρίς υπερβολές. ο Τζόκ;; αυτός είναι σα κάποιος που βρήκε τον βασιλιά της μπάλας και κράτησε μόνο το στέμμα — άχρηστο σαν κέρδος χωρίς ισοζύγιο.

τώρα ξύπνα ψυχή μου, φώναξα στον εαυτό μου σήμερα το πρωί όταν είδα τον Τζόκ να στέκεται εκεί σαν στήλη αλατιού στο κέντρο του γηπέδου μετά από ένα ακόμα χάσιμο που κόντεψε να σπάσει την οθόνη μου. γιατί εμένα πάλι δε μου έκανε αυτό το μάτι, ωρέ φίλοι μου; δε μου λέτε πως ξέρουμε τώρα ότι κάτι σκάει όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο να φοράει αυτά τα χρώματα και όμως να τον βλέπουμε σα διαφήμιση μίνιμαλιστικού ξενοδοχείου στη μέση μιας νύχτας γκολφ; δεκαοχτώ πόντους στους Bucks πριν χρόνια δεν είναι πλέον τίτλος εδώ — είναι σα φωτογραφία γάμου ενός ζευγαριού που έχουν χωρίσει εδώ και τριάντα χρόνια και τώρα στέκουνι κρατώντας ακόμα το δαχτυλίδι σα απομεινάρι μιας άλλης εποχής. αυτό δεν είναι ομάδας φρόνημα, αυτό είναι οικογενειακή φωτογραφία σε αεροδρόμιο. και ο Γουόρικ εκεί που έχει σηκωθεί όρθιος σα βράχος στα πάστα των πανεπιστημίων, εκείνος που έκανε 31 στο combine σα να του έγραφαν ρόλους χωρίς λόγια: αυτός δεν είναι ένας ακόμα fresh face σα αυτούς που κυκλοφορούν σα άδειες σακούλες στην αγορά. αυτός είναι σα βόμβα που περιμένει να εκραγεί χωρίς κανείς να του δώσει το κλειδί της πόρτας. οι Πέισερς έχουν κενό σα μεγάλο βουνό τυριού στον πάγκο τους — τρία ντραφτ μαζί φέτος σα δώρο Χριστουγέννων από τον Αι Βασίλη ο οποίος ξέχασε το 2023. δώστε μου τρεις πρώτες ρόστερ σήμερα κι εγώ σας λέω ότι τον Γουόρικ δεν τον γνωρίζει κανείς ακόμα σα άνθρωπο — αυτός είναι σα εικόνα selfie στο instagram χωρίς caption, όλα εκεί σα σκιές χωρίς φως. αλλά τον Τζόκ τον ξέρουμε σα τον γείτονα που φοράει τα ίδια παντελόνια κάθε βδομάδα σα ντοκιμαντέρ για ντροπή. αυτός είναι ο τύπος που σου λέει "έχω δει και χειρότερα" ενώ βάζει γκολ την προηγούμενη μέρα. θα μου πείτε πως οι Bucks έκαναν τελικούς; ναι βρε παιδιά, εκείνοι είχαν τη μία ομάδα, εκείνος ήταν σα το πιο λαμπερό κομμάτι σα ντύσιμο επίδειξης στο μουσείο. τώρα φοράει τη δική μας φόρμα σα ντυμένη για παρέλαση — ωραία θέα, μόνο που στο τέλος δε κερδίζει κανείς καρπούζι. και εδώ κάνουμε οικονομία των λεφτών σα να ψάχνουμε ψιλικά για ψωμί; τρεις πρώτες ρόστερ στους Πέισερς σα να αγοράζουμε μια τηλεόραση 8Κ για να δούμε σπίτια χωρίς στέγη. αυτό δεν είναι οικονομία — αυτό είναι ψυχολογία αυτών που ξέχασαν πως η ομάδα κερδίζει με αποτελέσματα, όχι με χρώματα σα σακουλάκι από σούπερ μάρκετ. εγώ θυμάμαι πότε εδώ δεν σηκώναμε τόσο νερό. τότε φοράγαμε γκρι μάλλινα στους εξώστης κι έπαιζαν αθλητές σα άνδρες, όχι σα μοντέλα μόδας. ο Γουόρικ είναι εκείνος που μπορεί να κάνει το παρκέ να χτυπάει σα τύμπανο πολεμιστή — ενώ ο Τζόκ φοράει φόρμα σα μπουφάν επίδειξης σα κάποιος που πήγε για ψώνια στο εμπορικό κέντρο κι αποφάσισε να φορέσει τη νέα σακάκι κι έτσι του πήραν όλα τα λεφτά στο δρόμο. αφήστε τον Γουόρικ να νιώσει πως αυτή η ομάδα είναι δική του σα ζεστό πρωινό στα χέρια του — όχι σα δημόσιο χρηματοδότησης μουσείου που κανείς δε βλέπει πέρα από τους τίτλους των news. αυτός έχει εκείνο το χαμόγελο σα αυτά που σου λένε "ρε φίλε, εγώ είμαι εδώ" χωρίς υπερβολές, χωρίς ντύσιμο επίδειξης. τον Τζόκ; ας τον πάει ένας χρόνος ακόμα σα διαφήμιση μουσείου μόδας — εκείνος φοράει χρώματα σα ντύσιμο επίδειξης, όχι σα ομάδας, όχι σα νικητή.

Εδώ κι έναν μήνα, όταν ο Τζόκ έκανε εκείνο το ατομικό του σκοράρισμα στα πέντε τελευταία λεπτά στο Λος Άντζελες, πήγα στο γήπεδο μαζί με τον ξάδερφό μου που δεν είχε ξαναδεί κανέναν αγώνα στο νεκρό βράδυ της εβδομάδας. Μετά το παιχνίδι, αυτός γύρισε και μου είπε: "Ρε Μπάλο, αυτός στέκεται σαν τον τύπο που μόλις του είπαν ότι του έκλεψαν την πιστωτική κάρτα μέσα στο γήπεδο". Κι όμως εμείς ακόμα ψάχνουμε τον επόμενο σωτήρα ανάμεσα στα δέντρα του backcourt σα να είναι εκεί κρυμμένη η ίδια η Ατλαντίδα. Θα μου πείτε πως ο Γουόρικ είναι άγνωστος; Συγγνώμη, αλλά αυτό το χαμόγελο στις φωτογραφίες του combine δεν είναι τυχαίο σα αυτές τις αυτοκόλλητες οικογενειακές που βάζουν οι γονείς στις μηχανές. Εκείνος έκανε 31 στο κάθε κάτι εκείνες τις τρεις μέρες - όχι τρεις πόντοι περισσότερα από τον ΜέSmart του περσινού draft, εκείνον που τώρα φοράει δικά μας χρώματα σα δεύτερη ζακέτα επειδή ξέχασε το δικό του σπίτι. Κι όμως εμείς καθόμαστε εδώ κι αναλύουμε τον Τζόκ σα να είναι μόνιμος πρωταθλητής αέρα - εκείνος φοράει αυτή τη φόρμα σα να φοράει ένα εμπορικό σήμα κεραμικών στο μουσείο των κοσμημάτων. Οι Πέισερς έχουν κενό σα το θρανίο του πρωινού στο σχολείο εκείνου του αγοριού που τελικά δεν πήγε στην παρέλαση - τρεις ντραφτ μέσα σε έξι μήνες σα μεγάλοι ψαράδες που ψαρεύουν τρία μεγάλα ψάρια μαζί. Γιατί λοιπόν να τους δώσουμε τρία chips από το βάζο των Pringles ενώ εμείς βλέπουμε το τελευταίο τριάρι σα βλάχικο γλέντι; Αυτά δεν είναι οικονομικά, αυτά είναι ψυχολογία ομάδος που ξέχασε πως η μπάλα μπαίνει στο καλάθι μόνο όταν κάποιος την πιάνει σωστά - όχι όταν κάποιος φοράει τα σωστά χρώματα σα να φοράει επιτυχία αντίκα στο περίπτερο των αναμνήσεων.

Πάντα βγάζω κάποιον μπάτσο όταν βλέπω έναν άνθρωπο με δικά μας χρώματα να στέκεται εκεί σα στήλη αλατιού μετά από ένα ακόμα χάσιμο — σα να του έχουν πάει γάλα στο μπούσουλα πριν καν σβήσει το φως στην πόλη. Αλλά εδώ είναι που οι ιστορίες γίνονται αστείες: Ο Γουόρικ δεν είναι κάποιος τυχαίος fresh face που σέρνουμε σα ντουλάπα γιατί τυχαίνει να γελάει στις φωτογραφίες. Αυτός έκανε 31 εκείνες τις τρεις μέρες στο combine σα να του είχαν πει ότι εκείνη η μέρα ήταν η τελευταία ευκαιρία του να περπατήσει στον ήλιο — όχι τρεις πόντοι περισσότερο από εκείνον τον άλλαξαν μέσα στους πρώτους μήνες στους Bucks επειδή "έπρεπε". Εκείνος όμως; Αυτός φοράει αυτό το χαμόγελο σα να έχει βρει το κλειδί του γηπέδου στην τσέπη του τζην και όχι σα προσωπικό του σήμα κατατεθέν. Τώρα, να σου πω τι βλέπω εγώ εδώ μέσα: Την ίδια εικόνα που είχε ο κόσμος το 2020 όταν φώναζαν για τον Ντούνκαν Ρόμπινσον σα λύτρωση — εκείνος πήγαινε κάτι εκατομμύρια βολές τρία για εκείνο το πρωταθλήριο αποτέλεσμα. Την επόμενη χρονιά τον άλλαξαν επίσης μέσα στους πρώτους μήνες. Το ίδιο και ο Τζόκ εκείνο το πρώτο χρόνο στους Bucks σα μοναδικός αριθμός σπάνιου νομίσματος. Τώρα όμως φοράει τη φόρμα σα κάποιος που μόλις είχε μάθει να φοράει κάλτσες χωρίς τρύπες. Σε συμφωνώ πως πρέπει να κοιτάμε μπροστά — όχι να κουβαλάμε τον κόσμο των μπούφων που φοράνε γκρι μάλλινα στους εξώστης σαν μουσείο παλαιών αυτοκινήτων. Αυτό που βλέπω όμως εδώ δεν είναι κάποια μόνιμη λύση στο ντραφτ, είναι η ίδια ψυχολογία που είχαμε πριν τέσσερα χρόνια όταν σέρναμε κάθε fresh face σα παιχνίδι ντέρινγκ σα να ήταν εκείνη η χρονιά η τελευταία μας ευκαιρία σα ομάδα. Άσε που οι Πέισερς έχουν τρία ντραφτ αυτή την χρονιά σα μεγάλοι ψαράδες που ψαρεύουν τρία μεγάλα ψάρια μαζί — εμείς ακόμα ψάχνουμε τον σωτήρα σα νύχτα χωρίς φεγγάρι. Οι τρεις πρώτες ρόστερ είναι σα νόμισμα ψεύτικο που κυκλοφορεί στην αγορά των ομάδων. Αυτό όμως που χρειάζεται η ομάδα είναι κάτι πιο ριζικό: Την ψυχή ενός ανθρώπου που νιώθει ότι αυτή η φόρμα είναι μέρος του ίδιος του — όχι σα μπούστο επίδειξης σα ξενοδοχείο πέντε αστέρων στο θέατρο της πόλης. Για μένα, το μεγάλο στοίχημα δεν είναι ο Γουόρικ καθαυτός — είναι το μήνυμα που στέλνουμε όταν κάνουμε αυτή την κίνηση. Η ομάδα χρειάζεται ανθρώπους σα εκείνον όχι μόνο για τις ικανότητές του στα ντραφτ αλλά επειδή φοράει αυτή τη φόρμα σα να ήταν γραμμένη στο αίμα του — όχι σα ντύσιμο επίδειξης σα μουσείο αποτελεσμάτων. Άφησε τον Τζόκ εκεί που βρίσκεται — σίγουρα όχι επειδή είναι σπουδαίος αυτή τη στιγμή, αλλά επειδή η κίνησή μας αυτή δείχνει ότι η ομάδα μας ξέρει να πετάει όχι μόνο τις φόρμες των παλαιών αστεριών αλλά και τα λάθη των παλαιών μεταγραφών. Και τελικά, την επόμενη φορά που κάποιος φοράει δικά μας χρώματα σα βράχο πάνω στο παρκέ, να μην τον βλέπουμε σα διαφήμιση μίνιμαλιστικού ξενοδοχείου — ας τον βλέπουμε σα άνθρωπο που φοράει αυτά τα χρώματα επειδή ξέρει πως εκεί βρίσκεται η ψυχή αυτής της ομάδας.

Τι τρέχει όμως εκεί έξω παιδιά; Κάποιοι μπήκανε στο ψαχνό να γίνουνε φίλοι με την ιδέα του Γουόρικ σα να είναι το τελευταίο πιάτο σε έναν πλήρη πανδαιμόνιο από πίτσες, ενώ ο Τζόκ στέκει σα πιστολάκι κουρέματος που κανείς δε τον ανάβει πια. Ας το δούμε έτσι: εδώ έχουμε έναν Γουόρικ που κάνει 31 στις τρεις μέρες του combine σα να του είχαν αφήσει μόλις τρεις ώρες για να περάσει όλη του τη ζωή - όχι σα κάποιον που ξέρουμε πως θα νιώσει την ομάδα σαν δική του. Γιατί λοιπόν να τον πετάξουμε σα τενεκέ στο δρόμο όταν οι Πέισερς έχουν κενό σα μεγάλο ψυγείο χωρίς φαγητό μέσα; Αλλά εδώ είναι η λεπτή γραμμή: Ο Τζόκ φοράει αυτή τη φόρμα σα κάποιος που βρήκε το κλειδί του πάρκέ μόνο μέσα στους Bucks εκείνες τις μερικές μέρες πριν χρόνια, και τώρα στέκει σα στήλη αλατιού εκεί που παλιά έκανε πρωταθλητικούς αριθμούς. Σας θυμίζει κάτι αυτός ο γρίφος; Την εποχή που εμείς φορέσαμε γκρι μάλλινα στους εξώστης ψάχνοντας για νίκες ενώ εκείνος έκανε σκληρό μπάσκετ κάτω — τώρα φοράει αυτά τα χρώματα σα να φοράει ένα μπουφάν επίδειξης στο μουσείο των αποτελεσμάτων. Κι όμως, αυτός είναι ο άνθρωπος που κάποιοι λένε ότι πρέπει να κρατήσουμε επειδή "αυτή η εποχή είχε άλλους χαρακτήρες". Παιδιά, τι εποχή; Αυτή η εποχή έχει Γουόρικ που γελάει σαν αυτόφωτο facebook ομάδας - πραγματικός, γνήσιος, σα να του είπε κάποιος "ρε γαμώτο, αυτό το καλάθι είναι δικό σου". Ο Τζόκ αντίθετα φοράει αυτά τα χρώματα σα να φοράει εισιτήριο για θεατρική παράσταση που κανείς δε γράφει κριτική. Θέλετε την αλήθεια; Οι τρεις πρώτες ρόστερ στους Πέισερς είναι σα μεγάλοι ψαράδες να πιάνουν τρία ψάρια μαζί ενώ εμείς καθόμαστε εδώ ψάχνοντας ψιλικά για ψωμί. Αυτό δεν είναι οικονομία ομάδος, αυτά είναι οικονομικά σχολείου όπου ο δάσκαλος ξέχασε ότι υπάρχουν μαθητές. Η ομάδα μας θέλει κάτι άλλο: ανθρώπους που νιώθουν την φόρμα σα δεύτερο δέρμα τους, όχι σα σακουλάκι του σούπερ μάρκετ. Άρα; Δεν λέω ότι η λύση είναι φαντάζουσα. Λέω όμως ότι πρέπει να κοιτάξουμε πέρα από τα αυτοκόλλητα της επιτυχίας. Ο Γουόρικ μπορεί να είναι εκείνος που θα κάνει το παρκέ να χτυπάει σα τύμπανο πολεμιστή — αλλά πρέπει πρώτα να νιώσει ότι αυτή η ομάδα δεν είναι μουσείο παλαιών αποτελεσμάτων. Κι ο Τζόκ; Αυτός είναι σα εκείνος φίλος που φοράει συνέχεια το ίδιο κολάν σα βλάκας ενώ όλοι ξέρουμε πως δεν ταιριάζει πια. Άσε λοιπόν τον κόσμο να μιλάει. Στο τέλος, αυτοί που φοράνε αυτά τα χρώματα σωστά είναι εκείνοι που δεν χρειάζονται ντουφέκι για να κάνουν το καλάθι τους στον αγώνα.