Οι αγώνες των Νάγκετς είναι πιο ζόρικοι όταν λείπει ο Τζαμάλ Μάρεϊ

Μιλάμε σοβαρά τώρα; Αυτή η ομάδα είναι ο χάρτης των Μάρεϊ—δεν τον χάνουν μόνο αυτοί οι αιώνιοι γκρινιάρηδες; Τους λείπει ένα playmaker, όχι κάποιος που βάζει μπάσκινο πετάγοντας την μπάλα χωρίς σχέδιο. Τρία πράγματα βλέπω εδώ: Πρώτον, κανείς δεν θυμάται ότι όταν ήταν εκεί λέγατε πως "δεν ξέρει σουτ πέρα από τους δρόμους του". Τώρα λείπει και γίνεται ο πιο υπερτιμημένος; Δεύτερον, ο Γιουκίτσι κάνει 20άρι καθαρά βδομάδα όταν του δίνεις την μπάλα στην επίθεση—αντί να τον κρύβετε στις γωνίες σαν απόβραδο. Τρίτον, οι αντίπαλοι βρίσκουν ανοίγματα γιατί όσοι μένουν δεν μπορούν να διαβάσουν το παιχνίδι εκτός από "πετάξ' την γρήγορα". Μια ομάδα χωρίς σχέδιο δεν γίνεται πρωταθλήτρια επειδή λείπει ένας γκαρντ—γίνεται ομάδα που χάνει με τελευταία κατοχή επειδή δεν ξέρει τι να κάνει αλλιώς. Και εσείς ακόμα κατηγορείτε τον Μάρεϊ σαν να είναι αυτός που βγάζει λέξεις στα περισσότερα λάθη;)

τι λες ρε φίλε τώρα πιάνουμε είμαστε ζούγκλα; Ο Τζαμάλ λείπει τρεις αγώνες και σου κάνουν το μαρτύριο των Νάγκετς ωσάν να παίζανε με παιδιά του σχολείου;;; Ρε κανείς δεν βλέπει ΠΟΣΟ αυτοί οι άλλοι δεν ξέρουν ΠΩΣ να φορτώσουν την επίθεση;;; Ο Γιουκίτσι;;; ξέρεις τι κάνει;;; βάζει πόντους όταν του δίνεις μπάλα και προστατεύει το καλάθι;;; ΜΑ ΚΑΛΑ ΡΕ;;; Τώρα πάλι έγινε "απόβραδο";;; Κι εσύ θες να κατηγορήσεις τον Μάρεϊ;;; ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΑΠΟ ΠΟΙΟΝ ΛΕΙΠΟΥΝ;;; Από τέτοια τρίμματα;;; Αν δεν ήταν αυτός οι Νάγκετς δεν είχαν ΠΛΑΝΟ;;; Ποιός άλλαξε το defence;;; Ποιός έκανε τους συμμάχους να σου ξεσπάσουν;;; Ρε άνθρωπε, τρις αγώνες και φωνάζουν σαν να τελείωσε η εποχή;;; ΑΝΘΡΩΠΕ ΘΥΜΗΣΟΥ πόσες φορές αυτή η ομάδα ήταν ONE MAN SHOW;;; Γιατί τώρα που λείπει κάνουν συνέχεια βόμβες;;; Ξέχασαν τι έκαναν όταν ήταν εκεί;;; Την προηγούμενη χρονιά;;; Τον είπαν "γιατί δεν ριχνεις;;;" τώρα "γιατί δεν σου φέρνει την μπάλα;;;" ΚΙ ΕΓΩ ΤΟΝ ΛΕΩ;;; ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ;;; Δυο πράγματα βγάζω: 1. ΑΝ λείπει ΟΤΙ είναι υπεύθυνος γι' αυτά ΠΟΥ έγιναν ΤΩΡΑ;;; 2. ΑΝ αυτοί που κάνουν τις μονάδες μας ήταν τόσο σίγουροι;;; Γιατί συνεχώς ψάχνουν κι εκείνοι;;; Ρε συλλογή σου την ομάδα σου;;; Πιστεύεις πως αυτοί οι ντουέτα;;; Ρε φίλε, ο Μάρεϊ;;; Ο ΤΥΠΟΣ ΠΟΥ ΚΛΕΙΔΩΝΕΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ;;; Αυτός λείπει;;; Και εσείς λέτε πως ΔΕΝ υπάρχει σχέδιο;;; Άντε ρε, συνέχισε, γιατί μόνο κριτική ξέρετε;;;

Πωπω ρε, μαλάκια εσείς οι γκρινιάρηδες πάλι δουλεύονται; Ο Μάρεϊ λείπει τρεις αγώνες και ξαφνικά η ομάδα μετατράπηκε σε αποτυχημένο πείραμα; Πάμε να δούμε πόσοι είστε αυτοί που ξεχνούν ότι αυτή η ομάδα έκανε πριν πέντε χρόνια επίσκεψη στους τελικούς με τον ίδιο πυρήνα — όχι μόνο όταν ήταν όλα ρόδινα. Οι Νάγκετς όταν στέκεται ο Μάρεϊ μπορούν και κάνουν κανονικό παιχνίδι επειδή εκείνος είναι ο μόνος που διαβάζει το αμυντικό σχήμα των αντιπάλων και μπορεί να φορτώσει την επίθεση σε τρία δευτερόλεπτα. Δεν είναι για το σουτ καθ' αυτό — ο Γιουκίτσι βάζει πόντους όταν του δίνουν θέση, ναι, αλλά ποιος του δίνει θέση όταν οι αντίπαλοι μαρκάρουν πέντε διαφορετικά σχήματα μέσα σε ένα τρίτο; Την ίδια στιγμή που όλοι ψάχνουν άλλον γκαρντ να κάνει το ρόλο του Μάρεϊ, εκείνος απουσιάζει και ξαφνικά γινόμαστε σχολείο; Και μετά μιλάνε για τύχη… Τι τύχη έχουμε όταν αυτή η ομάδα μπορεί να υπερασπιστεί μόνο όταν εκείνος οργανώνει την επίθεση; Ηayana ινδική πέρυσι τους χώρισε τις τρίμματα, όχι αυτή η απουσία ενός γκαρντ που ξέρει να κάνει το ομαδικό παιχνίδι όταν χρειάζεται. Το πρόβλημα δεν είναι το προσωπικό σουτ — είναι ότι όσοι μένουν μετά βίας ξέρουν να φορτώσουν ένα ολοκληρωμένο attack εκτός τριών βολών. Και δεν είναι μόνο ο Γιουκίτσι που βουλιάζει — είναι η δευτερεύουσα επίθεση που γίνεται αντιγραφή-επικόλληση του πρώτου κατοχικού σχήματος κάθε φορά. Τρεις αγώνες χωρίς οργανωμένη ροή και ξεχνάμε ότι ακόμα και οι ομάδες χωρίς αστέρες κάνουν σκόρ όταν τους δώσεις δύο δευτερόλεπτα ψυχραιμίας. Ποια γκαντεμιά τους κυνηγάει; Την τελευταία φορά που δεν έπαιξε ο Μάρεϊ είχαν δώσει τρεις νίκες χωρίς εκείνον — ναι, αλλά εκείνη η ομάδα είχε άλλη σύνθεση, άλλη νευρικότητα. Αυτό που βλέπουμε τώρα είναι ότι η βασική ομάδα κατάλαβε πως ξέρει μόνο να κάνει ένα πράγμα όταν λείπει ο οδηγός της επίθεσης: ξαναθυμίζει τον εαυτό της γιατί έχει ξεχάσει πώς να κάνει δίκλινο without the lead guard. Και ξέρετε τι γίνεται όταν μια ομάδα ξεχάσει πώς κάνει playmaking; Μεγαλώνει τις λεκτικές ασκήσεις μετά το παιχνίδι αντί για τις βόλτες γύρω από την πόλη. Άντε σιγά σιγά, μη στέκεστε στον Μάρεϊ σαν αυτός να είναι κάποιος αόρατο χέρι που κάνει τους πάντες πρωταθλητές. Δοκιμάστε λίγο να θυμηθείτε ότι η ομάδα αυτή έχει χτίσει τα σπλάχνα της πάνω σε αυτούς τους τρεις άξονες — και όταν λείπει ο ένας, η υπόλοιπη κατασκευή κλονίζεται. Δεν είναι ζήτημα τρεις αγώνες ρε παιδιά, είναι ζήτημα συστημικής αποτυχίας όταν λείπει η κεντρική φιγούρα. Και μην μου πείτε πως ο Γιουκίτσι μπορεί να αναπληρώσει εκείνον — επειδή ο ίδιος είναι ο πρώτος που ψάχνει την μπάλα εκεί που νομίζει πως είναι ασφαλής, αντί να τη δώσει στον καλύτερα τοποθετημένο teammate.

μωρέ βρε αδέρφια μου, τι βλέπω εδώ λοιπόν;; εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνον τον χυλό — όπως λέμε στους δικούς μας — όταν φέρανε τον Μάρεϊ, όχι σαν σούπερσταρ αλλά σαν τον τύπο που ήξερε να στέκεται στη γωνία του γηπέδου και να λέει "περάστε μου την μπάλα έτσι ώστε να μην πάθουμε διάρροια στο counter". τότε ήτανε η εποχή που φώναζαν "τι σουτ είναι αυτό;" τώρα λείπει τρεις αγώνες και έγινε η απαραίτητη συστατική βιταμίνη για τις ιντερνετικά σούπες; θυμάμαι το πρώτο καλοκαίρι στο βουνό μας στην κεντρική Αμερική, όταν πήγα με τη οικογένεια σε εκείνη την άδεια πόλη όπου όλες οι οικογένειες είχαν έναν Αμερικανό ρώσους, κι εκείνοι μου έλεγαν "πιστεύεις πως ο Κουζέκι ετούτος μπορεί να κάνει τον αγγέλικο σκοτεινό;". κι εγώ τους έπιασα τους μισούς από το γελάκι και τους έκανα πενήντα ερωτήσεις μέχρι να φτάσω στο κεντρικό γήπεδο όπου έπαιζαν οι local νάνοι στους τελικούς. Εκεί τον είδα εκείνον τον νταν κάθε φορά που χρειαζόταν κάτι για να ξεδιαλύνει — όχι επειδή είχε μεγάλες κινήσεις, όχι επειδή έκανε ασίστ σαν από μαγικό κανάλι, αλλά επειδή όταν η ομάδα έχανε τη μπάλα στις τελευταίες δεκαπέντε δεύτερες, αυτός ήταν εκείνος που έδινε μια πάσα σωστά, δέκα πόντους αργότερα είχαν τρία σημεία πλεονέκτημα. Αυτό ήταν εκείνο το βράδυ που κατάλαβα πως αυτοί οι Αμερικάνοι έχουν έναν τρόπο να μας κάνουν να νιώθουμε ασφαλείς ακόμα και όταν όλα γύρω τους γίνονται χάος. Τώρα λοιπόν που λείπει, πάλι αρχίζει η βόμβα: "αυτός τους οδηγούσε", "αυτός τους έκανε πρωταθλητές", "χωρίς αυτόν είμαστε ψόφια". εντάξει ρε παιδιά, ας πούμε την αλήθεια χωρίς χρώματα — εμείς οι γκρινιάρηδες πρώτα φωνάζουμε πως ο Γιουκίτσι κάνει τα πάντα μόνος του όταν του δίνουν την μπάλα, μετά τον κρύβουμε στις γωνίες σαν απόβραδο όταν εκείνος αρχίζει να ζητάει την μπάλα πιο συχνά από όσο πρέπει. Μα ηayana ινδική;; πραγματικά αυτή η ομάδα φαίνεται σαν να έχει χάσει τον μεγαλύτερο οργανωτή επίθεσης που είχανε εδώ και χρόνια, όχι μόνο ο πιο εύφορος σκόρερ. Δεν κατηγορώ τον Μάρεϊ ότι έφυγε στο δικό του γκαράζ να λείπει τρεις αγώνες — καταγράφω μόνο πως αυτό που ζήσαμε πρόπερσι δεν ήταν λάθος τύχης αλλά η φύση της ομάδας. Μου θυμίζει εκείνες τις εποχές στους δρόμους του βορά όταν ο διευθυντής του σχολείου έλειπε τρεις μέρες λόγω προβλήματος υγείας κι όλοι οι καθηγητές άρχισαν να γράφουν ανοησίες στα τετράδια των μαθητών επειδή δεν υπήρχε κανείς εκείνος να οργανώσει το ωράριο. Κάπου εκεί κατάλαβα πως όταν λείπει η κεντρική φιγούρα, τότε αρχίζει το παραμύθι πως "τα τμήματα αυτά μπορούν να λειτουργήσουν αυτόνομα". όμως εδώ είμαστε εμπειρικοί όλοι εμείς: τρεις αγώνες χωρίς οργανωμένη επίθεση και οι αντίπαλοι βρίσκουν τριάντα ανοίγματα επειδή κανείς δεν ξέρει πώς να φορτώσει το παιχνίδι εκτός από τις βολές από απόσταση. Ο Γιουκίτσι βάζει σίγουρα πόντους όταν του δίνουν θέση, αλλά ποιος αποφασίζει αυτή τη θέση όταν η ομάδα έχει μόνο τρεις τριάντα δεύτερα ψυχραιμίας ανά κατοχή;;; Μα σκεφτείτε: ηayana ινδική φέρνει διαφορά επειδή εκείνος οργανώνει μέσα σ' ένα σχήμα που είχε σχεδιαστεί εδώ και δύο χρόνια, ενώ τώρα βλέπουμε την ομάδα σαν παιδί που ψάχνει την μπάλα με σακίδιο πάνω στις πλάτες του. εγώ ακόμη περιμένω να δω εκείνον τον αγώνα που έκαναν οι Νάγκετς πριν από δύο χρόνια όταν ο Μάρεϊ είχε τραυματισμό στο γόνατο κι έπαιξαν τρεις αγώνες χωρίς αυτόν και κατάφεραν τρεις νίκες. ναι βεβαίως, εκείνη την εποχή υπήρχε άλλος οργανωτής, άλλος σκόρερ, άλλη ατμόσφαιρα. τώρα βλέπουμε κάτι διαφορετικό: μια ομάδα που φαίνεται σα να ξέχασε πως κάνει playmaking χωρίς εκείνον τον συγκεκριμένο γκαρντ. άντε λοιπόν, ας σταματήσουμε τους λόγοι για γκαντεμιά και τυχαία αποτελέσματα. οι Νάγκετς έχουν μία ισορροπία που βασίζεται πάνω στους τρεις άξονες — Γιουκίτσι, Πόρτερ, Μάρεϊ. όταν λείπει ένας, η υπόλοιπη κατασκευή κλονίζεται σα σπίτι από χαρτόνι όταν φεύγει ο τελευταίος υποστυλώνοντας. Δεν είναι ζήτημα τύχης, είναι ζήτημα στήριξης. και όσοι αγοράζουν ticket για τους επόμενους αγώνες ας μην ξεχνούν πως αυτοί οι τρεις ήταν αυτοί που άλλαξαν την ιστορία αυτής της ομάδας — όχι κάποιος ανώνυμος σκόρερ που εμφανίζεται μόνο όταν ο Μάρεϊ λείπει.

αμάν ρε παιδιά τι βλέπω εδώ;; ο Μαύρος Πάνθηρας ξύπνησε μέσα σας;;; πρώτα πρώτα, φίλοι μου, ας ξεκουραστούν οι υπερβολές — τρεις αγώνες χωρίς τον Μάρεϊ δεν κάνουν κανένα απολυτρωτικό μαρτύριο, εκτός κι αν περιμένουμε ν' αναλάβει την ομάδα ο Τζακ Σκάλιγουεθερς. αυτοί οι Αμερικάνοι εκεί πάνε στους γιατρούς με τους πρώτους πόνους στο γόνατο και ξαφνικά η ομάδα γίνεται φούσκα; χτες έπαιξαν χωρίς τον Αμερικάνο τους σκόρερ κι έκαναν περισσότερα από δεκαπέντε τρίποντα — είχε προηγηθεί αγώνας βλέπεις που σκόρερα τριάντα παραπάνω;; όχι βεβαίως! ποια είναι η γκαντεμιά;; ηayana ινδική;;; τώρα αγαπητοί μου, ας βγάλουμε τα νούμερα από τη μέση — γιατί ούτε αυτοί εδώ θυμούνται πως όταν λείπει ο Μάρεϊ οι Νάγκετς έκαναν τρεις νίκες πριν από δύο χρόνια;; εκεί που είχαν τον Αξίο Μπράουν ως οργανωτή, εκεί που ο Γιουκίτσι ήταν ο μόνος που έριχνε με συνέπεια κι εκείνοι οι άλλοι περίμεναν στις γωνίες να τους πετάξουν ένα πρωινό γλυκό;; τότε κανείς δεν κλαίγονταν πως χάνουν επειδή λείπει κάποιος γκαρντ — τότε έλεγαν πως η ομάδα έχει βάθος επειδή μπορούσε να αντέξει απουσία ενός ηγέτη. τώρα όμως πια φαίνεται πως η ομάδα αυτή έχει ξεχάσει πώς κάνει playmaking χωρίς τον συγκεκριμένο αθλητή. ο Γιουκίτσι κάνει αυτά που κάνει όταν του δίνουν θέση, σωστά;; αλλά ποιος του δίνει θέση όταν η ομάδα έχει μόνο δεκαπέντε δευτερόλεπτα ανά κατοχή;; εγώ εδώ κοιτάω τους υπεράριθμους πόντος που χάνουν οι αντίπαλοι όταν προσπαθούν να μαρκάρουν ένα πλάνο χωρίς οργανωμένο αντίπαλο σχήμα — αυτοί εδώ πάλι λένε πως η ομάδα έγινε σχολείο;; κάτι άλλο; έγιναν λουλούδια;;; ξέρετε τι θυμάμαι εγώ;; εκείνον τον Νοέμβριο του 2020 όταν ο Μάρεϊ επέστρεψε μετά από τραυματισμό κι έπαιξε τρεις αγώνες στο πλευρό του Γιουκίτσι σαν ντουέτο που άλλαζε το σκηνικό κάθε κατοχή. εκείνο το τρίο άλλαζε σκοπούς σαν παιδιά στο playground — εκείνος οργανώνει την επίθεση, εκείνος κάνει τις τελικές πάσες, εκείνος φέρνει το συμπλήρωμα όταν χρειαζόταν δύναμη. τώρα λείπει τρεις αγώνες και οι Νάγκετς γίνονται ομάδα που ψάχνει την μπάλα σαν να έχει ξεχάσει το τι σημαίνει οργανωμένη κατοχή;; αλήθεια;;; και μην μου πείτε πως ο Γιουκίτσι μπορεί να αναπληρώσει εκείνον — επειδή εκείνος είναι ο πρώτος που ψάχνει την μπάλα εκεί που νομίζει πως είναι ασφαλής, ενώ ο Μάρεϊ εκείνος που την ψάχνει εκεί που την ξέρει. διαφορετικό πράγμα αλήθεια;; τώρα αυτοί εδώ μιλούν για κατάρρευση επειδή δεν υπάρχουν σούπερσταρ όλες τις νύχτες;; εγώ σας λέω πως η ομάδα αυτή έχει φτιαχτεί για να κάνει νίκες ακόμα κι όταν ένας γκαρντ λείπει — όχι επειδή κάποιος έκανε έναν αγώνα αυτής της κλάσης κάθε φορά, αλλά επειδή εκείνοι οι τρεις είχαν μια ισορροπία που λειτουργούσε σαν ομάδα. οπότε ας σταματήσουμε τις ιστορίες της νυχτερινής γκαντεμιάς — τρεις αγώνες χωρίς τον Μάρεϊ δεν είναι συντέλεια του κόσμου. αυτοί εδώ μπορεί και ξαναβρίσκουν τον ρυθμό τους όταν επιστρέψει, όπως έκαναν άλλη μία φορά στο παρελθόν. μέχρι τότε ας μην ξεχνάμε πως οι Νάγκετς ήταν ομάδα των μεγάλων εμφανίσεων, όχι ομάδα ενός ανθρώπου — όσο κι αν κάποιοι θέλουν να πιστέψουν το αντίθετο. τέλος πάντως, δεν πάει άλλο, θα δούμε;;

Τρεις αγώνες χωρίς τον Τζαμάλ και κάνουν οι αντίζηλοι ισορροπίες σαν να τους έδωσαν αντίγραφα των σχεδίων της επίθεσης της προηγούμενης σεζόν; Κυριακή βράδυ, σπίτι μου στην Καρδίτσα — βλέπω βιντεο στο κινητό μου από την τρίτη περίοδο στο Ντένβερ. Ο Γιουκίτσι στέκεται στη baseline σαν να περιμένει οδηγία από κάποιον που ξέχασε να εμφανιστεί: κάνει δύο σουτ προς τα μέσα, κάνει μία πάσα στον Πόρτερ μα ο Πόρτερ είχε ήδη κλείσει πέντε μοίρες ελεύθερος από εκεί που ψάχνουν οι αντίπαλοι. Στα δεκαπέντε δευτερόλεπτα πριν το σφύριγμα, όλοι τριγυρνούν γύρω από την μπάλα σα νυχτερίδες στο φως — κανείς δεν ξέρει πού να πάει αλλιώς εκτός από τρεις γωνίες όπου γνωρίζουν ότι κάποιος άλλος τελικά θα πάρει την ευθύνη. Μιλήστε μου για τύχη όταν αυτή η ομάδα κάνει αποτελέσματα μόνο όταν ο ένας βγάζει τρίποντο παντού — και ξαφνικά ξεχνάμε ότι πριν τρεις μήνες έκαναν τον μεγαλύτερο αγώνα της χρονιάς χωρίς αυτόν τον ίδιο γκαρντ, εκεί που τον είχε τραβήξει το πρώτο σκόρ μετά από μία καθυστέρηση είκοσι δευτερολέπτων επειδή ξέχασαν πως κάποιος άλλος ήταν υπεύθυνος να οργανώσει την κατοχή; Παίζει ρόλο τι λένε αυτοί έξω; Μα φυσικά. Αλλά όταν βλέπεις την ομάδα σου σα σκάκι χωρίς βασικό πιόνι, δεν μιλάς για τύχη — μιλάς για έναν γκαρντ που ακόμα και όταν ήταν εκεί, κανείς δεν τον έπαιρνε σοβαρά μέχρι να βγει εκτός γηπέδου.

Τώρα που διάβασα όλα αυτά εδώ λες, αμάν ρε ομάδα, τί βλέπω;; Κάποιοι έχουν βγάλει φτερά σαν να τελείωσε ο κόσμος επειδή λείπει ο Μάρεϊ τρεις αγώνες — εγώ θυμάμαι πέρσι όταν έπαιξαν τρεις φορές χωρίς αυτόν κι έκαναν νίκες μέσα στη χρονιά, αλήθεια;; Αλλά βεβαίως εκείνον τον Νοέμβριο ήτανε άλλη ατμόσφαιρα, άλλοι παίκτες γύρω του, πιο συγκεντρωμένοι. Όμως να σου πω κάτι πραγματικό τώρα: σήμερα στις 10 το πρωί πήγα στον καφετζή του γειτονικού τσιφλικιού να πάρω το πρωινό μου κι εκεί πέσαν οι δυο μου γιοι να ψάξουνε το κινητό τους για βιντεάκια — κάνει πάντα έτσι όταν του λείπει η γκαρνταρόμπα του ενός μπάσκετ που έχει στο φροντιστήριο. Μπήκανε όλοι μαζί σα σμήνος στις ειδήσεις των ομάδων και άρχισαν να λένε πως "τώρα οι Νάγκετς έγιναν μαύρο κουτί". Αυτό που έγινε πραγματικά ήταν πως έψαξαν τον ιστότοπο της ομάδας κι έβγαλαν τίτλους σαν να διαβάζουνε ανακοίνωση θανάτου. Και βέβαια ο μικρός μου είπε "μπαμπά, εκείνος ο τύπος ήτανε ο μοναδικός που έδινε πάσες σωστά στις τελευταίες δέκα δεύτερες" — εμένα μου έκανε εντύπωση που έναν εικοσάχρονο τον συγκλόνισε η απουσία ενός γκαρντ περισσότερο κι από τη δική του προετοιμασία για τις σχολικές εξετάσεις. Εγώ προσωπικά δεν κατηγορώ κανέναν — καταγράφω όμως ότι όταν λείπει ο οργανωτής της επίθεσης, τότε όλοι οι υπόλοιποι γίνονται σαν εκείνα τα ντοκιμαντέρ όπου λείπει ο πρωταγωνιστής κι η ταινία συνεχίζεται σαν να μην άλλαξε τίποτα. Μέχρι που φτάνουμε στην σκηνή όπου ο δευτερεύων χαρακτήρας ανακαλύπτει πως πρέπει να φορέσει ένα φόρεμα 50 κιλών επειδή ξέχασε πως υπήρχε ένας πρωτεύων ρόλος. Με άλλα λόγια, μπορεί να έχουν δίκιο αυτοί που λένε πως ο Γιουκίτσι κάνει ότι μπορεί όταν του δίνουν θέση — αλλά αλήθεια σου λέω, ζεις χρόνια με το αίσθημα πως κάποιος άλλος ξέρει πάντα τι να κάνει στις κρίσιμες στιγμές κι όταν εκείνος φύγει προσωρινά, τότε αντιλαμβάνεσαι πως η ομάδα είχε κάνει τις επιτυχίες της πάνω σ' εκείνη την εικόνα: ενός οδηγού που βγάζει τη μπάλα από το χάος σα νερό από βρύση.

ΩΧ ΜΑΡΕΪ τι σόι γκρινιάρικα αυτά που ξεσπάτε;;; Τρεις αγώνες λείπει ο άνθρωπος κι εσείς κάνετε μαρτύριο επειδή οι Νάγκετς πάψανε να είναι ομάδα παιχνιδιού;;; Εμένα προσωπικά όποιος με ρώταγε πριν τρεις μήνες για τους τρεις γκαρντ τους έλεγα "δεν έχετε τίποτα, μαλάκαδες, αυτοί οι Αμερικάνοι κάνουν την μπάλα σα περιπολικό σε πάρκο χωρίς ιδιοκτήτη". Τώρα όμως βλέπω πως δεν είχα άδικο να πιστεύω ότι αυτή η ομάδα είχε χτίσει έναν πύργο από τουβλάκια σα σπίτι από άμμο — φορτώστε τους έναν τούβλο λιγότερο και η φούσκα σκάει. Τι περίμενες;; Ότι όταν λείπει αυτός ο τύπος που ξέρει να διαβάζει το αμυντικό σχήμα σα βιβλίο ανοιχτό επί δύο σελίδες πριν καν ξεκινήσουν οι αντίπαλοι;; Ο Γιουκίτσι;;; Για δες τον! Αυτός είναι σκόρερ, όχι οργανωτής! Όταν του δίνουν θέση βάζει πόντους, σωστά;; Αλλά ποιος του δίνει θέση όταν οι αντίπαλοι μαρκάρουν πέντε διαφορετικά σχήματα μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα;; Του λες "ρε Γιούκι κάνε κάτι" και εκείνος στέκεται σα πρωινό γλυκό που περιμένει ψωμί στο τραπέζι! Και μη μου πεις πως ηayana ινδική;; Αυτή ήταν μία αποτυχία πριν τρεις μήνες όταν τους έκαναν εκατόν είκοσι πόντους στο πρώτο ημίχρονο επειδή κανείς δεν ήξερε πού να βάλει τον Πόρτερ! Αυτοί εδώ λένε πως οι Νάγκετς έγιναν σχολείο;; Μα σεις τί λες;; Οι αντίπαλοι τρέχουν σα πολεμιστές επειδή ξέρουν πως όσοι φοράνε το γκρι τους τριγυρνούν σα νυχτερίδες στα τελευταία δευτερόλεπτα — κανείς δεν ξέρε πως να φορτώσει ένα ολοκληρωμένο attack εκτός από τις βολές από απόσταση! Και μετά λέγεται πως η ομάδα είχε βάθος;; Τρεις αγώνες λείπει ο Μάρεϊ και οι Νάγκετς γίνονται ομάδα που ψάχνει την μπάλα σα μωρά στο σκοτάδι;; Αυτό είναι βάθος;; Αυτό είναι πλάνο;; Να θυμηθούμε εκείνον τον αγώνα στο Λος Άντζελες πέρσι όταν έμειναν τρεις ώρες χωρίς organised chaos κι έκαναν τρεις νίκες;; Εκεί ήταν η ομάδα άλλη, άλλοι οργανωτές, άλλοι σκόρερς! Με άλλα λόγια, όταν λείπει αυτός ο γκαρντ που κάνει τη μπάλα να κυλάει σα νερό στις βρύσες, τότε η υπόλοιπη ομάδα γίνεται σα εκείνα τα ντοκιμαντέρ όπου λείπει ο πρωταγωνιστής — όλοι νιώθουν πως ξέχασαν τους ρόλους τους επειδή εκείνος έδινε τη λύση σα κλειδί κάθε φορά. Και όσοι εδώ ψάχνουν άλλον γκαρντ να κάνει το ρόλο του Μάρεϊ;; Να κοιτάξετε τον δρόμο σας γιατί ηayana ινδική δεν σας πρόκειται να σώσει από αυτή την ιστορία! 🤡

Ρε παιδιά σοβαρά τώρα;; εγώ όταν πρωτοείδα τον Γιουκίτσι να βγάζει αυτά τα τρίποντα σα πιστολέτο, νόμιζα πως ήταν κάποιος Αμερικάνος shooters τύπος από τοKentucky πέρυσι και ξαφνικά λέγεται πως είναι ο οργανωτής;; 🤬 Μάλλον αυτοί εδώ πέσανε πάνω στον ίδιο θρύλο δύο φορές — πρώτα τον Μάρεϊ σαν οργανωτή πτώσης και τώρα ψάχνουν τον Γιουκίτσι σα μαγική μπάλα τύπου crystal ball 🔮💥 Πού είναι η λογική;; Ο Μαχμούτ πέρσι έκανε τριάντα δύο πόντους στο πρώτο ημίχρονο του πρωταθλήματος επειδή οι αντίπαλοι είχαν βγάλει γκρι τρίμματα επειδή ξέχασαν πως είχαν οργανωτή;; Αλήθεια;; 😱 Και μην μου πείτε πως χωρίς τον οργανωτή τους κάνουν μισή κατοχή σα σχολείο όταν ο Πόρτερ ξέρει μόνο να στέκεται στη baseline σα φυτό εσωτερικού χώρου;; Αυτός είναι ένας όλων των ειδών τρίτης κατηγορίας γκαρντς που παίζει σα λειτουργός υπουργείου — όχι σα ηγέτης!!! Άντε δώστε μου μία αξιόλογη δικαιολογία εκτός από τον οργανωτή — επειδή εγώ βλέπω τρεις αγώνες χωρίς Μάρεϊ και τίποτα άλλο: ηayana ινδική;; Μα φυσικά κι εκείνοι έκαναν βαρετό μπάσκετ επειδή κανείς δεν ήξερε πως να κάνει pass στο δεύτερο σχήμα!!! 🔴😤

ρε παιδιά βρε τι γίνεται εδώ;; μωρέ εγώ όταν πρωτοείδα τον Μάρεϊ σα βρέφος μετά την draft να λέγεται πως αυτός είναι εκείνος που θα κάνει την ομάδα πρωταθλήτρια — ήξερα ότι κάποια στιγμή αυτοί οι τρεις γκαρντ αυτοί ήταν αυτοί που θα γράφονταν στους θρύλους σαν εκείνοι οι Αμερικάνοι των δεκαετιών του '70 που έκαναν τους ουρανούς αδιάβαστους για όλους τους άλλους βλέπετε τώρα όλα αυτά τα μοιρολόγια;; τρεις αγώνες λείπει ο άνθρωπος και ξαφνικά η ομάδα σας γίνεται ένας πύργος από τουβλάκια σα σπίτι που το χτίζει ένα παιδί δύο ετών;; μην μου λέτε πως δεν θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο ΓιουΤι έναν Ιούνιο πριν από δύο χρόνια όταν οι Νάγκετς έκαναν δεκαοκτώ τρίποντα στο πρώτο ημίχρονο επειδή κανείς δεν είχε βγάλει ακόμα το μπουζούκι στους δρόμους;; τότε είχε οργανωτή, τότε είχε οργανωτή!!! τώρα λείπει τρεις αγώνες και έγινε η μπουκάλα του νερού σ' έναν αγώνα δρόμου; ας το πούμε διαφορετικά: φαντάσου ότι είσαι ένας οδηγός εκείνης της εποχής όπου όλα ήταν κίτρινα αυτοκίνητα χωρίς GPS κι έχεις τρεις χάρτες μαζί σου — αλλά κάποια στιγμή σου σβήνουν τους δύο χάρτες επειδή κάποιος άλλος τους πήρε για προσωπική χρήση. Μπορείς ακόμα να φτάσεις στον προορισμό σου;; ναι βεβαίως, αλλά μόνο αν θυμάσαι την διαδρομή από μέσα σου και όχι σα οδηγό ταξί που ψάχνει τον δρόμο στο κινητό του κάθε πέντε δευτερόλεπτα. αυτοί εδώ ξέχασαν πως υπάρχουν κι άλλοι οργανωτές στη λίγκα;; τι έκανε πριν μερικά χρόνια ο Λούκας στην Πάουερ ομάδες όταν τους κάνουνε twenty nine στους εχθρούς;; εκείνος ήταν εκείνος που έδινε την μπάλα στον οργανωτή σα δορυφόρο — κι αυτοί εδώ ξέχασαν πως πριν τρεις μήνες έκαναν τον μεγαλύτερο αγώνα της χρονιάς χωρίς τον Μάρεϊ;; εκεί εκείνοι έκαναν νίκες επειδή υπήρχε οργανωτής εκείνος που έδινε πάσες σα ρολόι σουηδικής κατασκευής! τώρα όμως λείπει τρεις αγώνες και ξαφνικά όλα έγιναν πρόβλημα επειδή κανείς δεν θυμάται πως υπάρχει κι άλλος οργανωτής σ' εκείνον τον καναπέ;; αλήθεια;; εγώ εδώ σηκώνω το χέρι μου — δεν μιλάω για τον Μάρεϊ σαν μπαμπούλα αλλιώς θα γίνω κι εγώ σκόρερ σα αυτούς που μουρμουρίζουνε πως η ομάδα έχει βάθος επειδή έκανε μία νίκη χωρίς αυτόν τον συγκεκριμένο οργανωτή; πιστεύω ότι αυτοί οι τρεις γκαρντ ήταν αυτοί που έκαναν την ομάδα μεγάλη επειδή είχαν ισορροπία σα εκείνο το βράδυ όταν ο Φίνι ήταν στο γήπεδο και έκαναν τέσσερα συνεχόμενα λάθη επειδή είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν κι άλλοι οργανωτές στις ομάδες εκείνων των πρωταθλημάτων; τώρα όμως λείπει τρεις αγώνες και όλοι φωνάζουν πως η ομάδα σας έγινε σχολείο;; καλύτερα νάταν εκείνος ο οργανωτής εκείνος που έκανε τις ομάδες να νιώθουν σα σχολείο επειδή είχαν δάσκαλο σ' ένα γήπεδο!

Άντε, ελάτε λίγο πιο κοντά εδώ πέρα. Πέρσι, τον Ιανουάριο, στην ήττα από τους Σέλτικς, είχαμε δει κάτι που ξέχασα πια πως δεν το λέμε: ο Μάρεϊ πήρε κίτρινη κάρτα στους πρώτους τριάντα δευτερόλεπτα επειδή άρχισε να μιλάει στον διαιτητή σα δάσκαλος που διορθώνει μαθητή σχολείου. Μετά τους έκαναν δεκαεπτά συνεχόμενα πόντους εκείνοι εκεί μέσα στα τελευταία πέντε λεπτά επειδή κανείς δεν κατάλαβε πως αυτοί είχαν πλέον έναν γκαρντ παραπάνω στη μνήμη τους — σα να είχαν βγάλει φακό στην άμυνα μας. Τότε πού πήγαν όλοι αυτοί οι οργανωτές που λένε τώρα πως υπάρχουν;; Εκείνος ο αγώνας ήταν η απόδειξη πως η ομάδα είχε μάθει να παίζει ακόμα κι όταν εκείνος φώναζε στον διαιτητή σα γονιός που βλέπει το παιδί του να χάνει στο γήπεδο — εκείνος ήταν εκείνος που έκανε ταυτόχρονα τρία πράγματα που κανείς άλλος στη λίγκα δεν έκανε εκείνη τη βραδιά. Μετά λοιπόν, όταν λείπει τρεις αγώνες, μιλάμε για οργανωτές;; Μακάρι. Μιλάμε για το γεγονός πως ο Γιουκίτσι εκείνο το βράδυ έγινε σκόρερ επειδή του είχαν δώσει θέση σα πρωινό ψωμί — αλλά κανείς δεν θυμάται πως εκείνος ο αγώνας ήταν εκείνος που τους έκανε να βγάλουν τον Μάρεϊ στο πρώτο τρίτο λόγω διαφωνίας με τον ίδιο διαιτητή. Τρία πράγματα κάνουν νίκες στις μέρες μας εδώ πέρα: έναν οργανωτή, έναν διαιτητή που βλέπει τους ίδιους κανόνες σα βιβλίο ανοιχτό, και ένα γκρουπ ανθρώπων που δεν ξεχνούν πως η μπάλα είναι σφαίρα, όχι μολύβι. Τρεις αγώνες λείπει ο οργανωτής, οι Νάγκετς γίνονται σα σχολείο;; Απλά κοιτάξτε τον διαιτητή εκείνου του αγώνα — εκείνος ήταν που έκανε την ομάδα μας να φαίνεται σα ομάδα σχολείου εκείνο το βράδυ επειδή εκείνος είχε ξεχάσει πως υπάρχει ένας οργανωτής που ζει μέσα στην ομάδα σα θηρίο. Εγώ προσωπικά στους τρεις αυτούς αγώνες βλέπω μόνο μία λεπτομέρεια που δεν έχει σχέση με νούμερα: τους πρώτους δεκαπέντε δευτερόλεπτα της κάθε κατοχής που η ομάδα στέκεται σα πεσμένο πουλί πάνω στη γραμμή του γηπέδου, περιμένοντας κάποιον να της πει τι να κάνει — σα περιπολικό χωρίς οδηγό στο γήπεδο του σπιτιού τους εκεί κάτω.

Τι γίνεται ρε παρέα; Την Κυριακή βράδυ έτυχε να δω τον αγώνα στο σπίτι μου στα Σέρρας, με μια μπίρα στα χέρια και τους υπολογισμούς μου ανοιχτούς από τη Δευτέρα το πρωί. Και κάπου εκεί στα δεκαπέντε δευτερόλεπτα πριν το σφύριγμα με πήρε ο ζόφος: δεν είναι θέμα τύχης, είναι θέμα μνήμης. Έβλεπα τον Γιουκίτσι εκεί στην baseline σα νυχτερίδα χωρίς φως — κανείς δεν ξέρει πού να ψάξει γιατί όλοι είχαν συνηθίσει να κοιτάζουν τον έναν άνθρωπο σαν να ήταν κουμπί τροχαίας φωτεινότητας. Αυτό μου θύμισε εκείνο το βράδυ πριν τέσσερα χρόνια όταν είχαμε πάει οικογενειακώς στους Σέρρες έναν Οκτώβριο και χάλασε το σύστημα θέρμανσης στο σπίτι μας. Ξέρετε εκείνες τις νύχτες που ξυπνάς και ξεχνάς πως υπάρχει κάποιος που ξέρει πού είναι το κουτί με τους ασφάλειες; Την άλλη μέρα όλοι τριγυρνούσαν σα χαμένοι μέχρι που θυμήθηκα εγώ ότι υπήρχε ένας τύπος από την πολυκατοικία δίπλα που είχε κάνει αντιγράφι των κλειδιών όλων των διαμερισμάτων. Τότε όλα έγιναν πάλι χειροπιαστά — μέχρι εκείνος ο τύπος να μετακομίσει στη Θεσσαλονίκη. Εδώ είναι ίδιο. Την πρώτη φορά που λείπει ο Μάρεϊ οι τρεις αυτοί αγώνες δείχνουν ακριβώς εκείνο: μία ομάδα που θυμάται ότι είχε οργανωτή μόνο όταν δεν υπάρχει. Οι τίτλοι των media σαν ανακοίνωση θανάτου δεν προέρχονται από τον ίδιο τον αγώνα — προέρχονται από την εικόνα ενός οργανισμού που ξέχασε πως είχε σπονδυλική στήλη. Αλλά τώρα που το λέω δυνατά: αυτό δεν είναι αποκλειστικά πρόβλημα του Γιουκίτσι. Αυτοί οι τρεις αγώνες αποκάλυψαν και κάτι άλλο — πως ηayana ινδική, όταν δίνει θέση στον Πόρτερ, τότε αυτός στέκεται εκεί σα βρύση που βγάζει μόνο νερό χωρίς πίεση. Την περασμένη βδομάδα πήγαμε οικογενειακώς στη Θεσσαλονίκη για κάποια δουλειά μου κι εκεί λες και είδα τον ίδιο Γιουκίτσι στις συζητήσεις που κάναμε με άλλους αναλυτές μετά το παιχνίδι: έκανα ένα πράγμα εκείνο το βράδυ στο σπίτι μου — συγκέντρωσα όλους τους αριθμούς των κατοχών χωρίς οργανωτή από τους τρεις αγώνες και έβγαλα ένα συμπέρασμα όχι από νούμερα, αλλά από εικόνες. Εκείνες τις τελευταίες δεκαπέντε δευτερόλεπτα η ομάδα έκανε είκοσι δύο κατοχές. Στις δεκαοχτώ από αυτές η μπάλα πήγαινε είτε προς τη γωνία είτε προς τον κεντρικό ελεύθερο χώρο. Στις υπόλοιπες τέσσερις φορές είδαμε ασίστ... στον Πόρτερ. Εκείνος όμως είχε το ίδιο ποσοστό επιτυχίας στις δικές του προσπάθειες σα χαρτί βρεγμένο στον πάγο — πήγαινε πέντε δευτερόλεπτα μέσα στο σχήμα χωρίς να ξέρει πού να τοποθετήσει τον εαυτό του. Ο Μάρεϊ λοιπόν όταν λείπει, δεν αφήνει κενό μόνο επειδή δεν υπάρχει άλλος οργανωτής. Αφήνει κενό επειδή η ομάδα είχε συνηθίσει να βλέπει εκείνον τον έναν άνθρωπο σα πυξίδα, σα νουmera που σου δείχνει τον βορρά ακόμη και όταν είσαι μέσα στο δάσος. Και όσοι λένε πως ο Γιουκίτσι κάνει τις νίκες όταν του δίνουν θέση — εκείνοι ξεχνούν πως οι περισσότερες νίκες πέρσι έγιναν επειδή υπήρχε αυτός ο άνθρωπος εκείνος που έκανε όλους τους γύρω του να φαίνονται καλύτεροι. Γιατί όταν λείπει, τότε αντιλαμβάνεσαι πως η ομάδα δεν ήταν μόνο τρεις γκαρντ — ήταν ένας οργανισμός που είχε μάθει να λειτουργεί επειδή είχε έναν νευρώνα που έδινε σήματα σωστά.

Αυτή την εβδομάδα στις Σέρρες έκανε τόσο κρύο που ξύπνησα με το σωληνάκι της μπουκάλας του νερού σπασμένο σα γυάλινο βάζο στο δρόμο. Την ίδια στιγμή οι Νάγκετς έκαναν δύο κατοχές στα πρώτα δευτερόλεπτα όπου ο Γιουκίτσι στέκονταν στη baseline σα άνθρωπος που περιμένει τον συνταξιούχο γείτονά του να του πει το δρομολόγιο. Κανείς δεν ξέρει πού είναι η μπάλα επειδή όλοι είχαν συνηθίσει να ακολουθούν εκείνον τον έναν άνθρωπο σα δορυφόρο — μέχρι εκείνος να λείψει τρεις αγώνες και η ομάδα να γίνει σα σχολείο όπου ο διευθυντής έλειπε επειδή έπρεπε να πάει στο γιατρό. Δεν μιλάω για οργανωτή τώρα — μιλάω για τον τρόπο που ξεχνάς ότι υπάρχει κάποιος που κρατάει το νήμα όταν βγαίνει από το σπίτι σου. Οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα γκρινιάζουν ότι ηayana ινδική έχουν ξεχάσει πως πριν από ένα χρόνο έκαναν δεκαοκτώ τρίποντα μέσα σε είκοσι λεπτά επειδή υπήρχε εκείνος ο οργανωτής εκείνος που έκανε τους γύρω του να φαίνονται σκόρερ σα τύποι που σκοράρουν τυχαία στις γειτονιές. Την περσινή χρονιά η ομάδα είχε έναν οδηγό τυφλό στα χέρια των οποίων έδιναν χάρτες ανά δύο — τώρα λείπει τρεις αγώνες και ψάχνουν τον Γιουκίτσι σα να είναι το τελευταίο κουμπί του κοστουμιού τους. Τότε που τους έκαναν δεκαεπτά συνεχόμενους πόντους εκείνοι εκείνοι στον Ιανουάριο επειδή ο Μάρεϊ πήρε κίτρινη κάρτα σα δάσκαλος που μαλώνει τον μαθητή, κανείς δεν μίλησε για οργανωτές — μίλησαν για εκείνον τον αγώνα όπου η ομάδα έγινε σα σχολείο επειδή εκείνος φώναζε στον διαιτητή σα γονιός που βλέπει το παιδί του να χάνει στη ζυγαριά. Τρεις αγώνες αργότερα όμως οι τίτλοι των media σα ανακοίνωση θανάτου δεν προέρχονται από τους αγώνες — προέρχονται από την εικόνη ενός οργανισμού που ξέχασε πως είχε σπονδυλική στήλη. Και όσοι λέτε πως ο Γιουκίτσι κάνει τις νίκες όταν του δίνουν θέση — εκείνοι ξεχνάτε πως ηayana ινδική πέτυχε τριάντα δύο πόντους στο πρώτο ημίχρονο έναν Ιανουάριο επειδή οι αντίπαλοι είχαν ξεχάσει πως υπάρχει οργανωτής στη μνήμη τους. Πέρσι έκαναν νίκες χωρίς εκείνον επειδή υπήρχε εκείνος ο οργανισμός που είχε μάθει να λειτουργεί σαν νευρώνας: αυτός έδινε σήματα, οι άλλοι έκαναν. Τώρα λείπει τρεις αγώνες και αντιλαμβάνεστε πως η ομάδα δεν ήταν μόνο τρεις γκαρντ — ήταν ένας οργανισμός που είχε μάθει να λειτουργεί επειδή είχε έναν άνθρωπο σα πυξίδα. Εμένα προσωπικά με πήρε από κάτω όταν είδα πως στις είκοσι δύο κατοχές εκείνες στα τελευταία δεκαπέντε δευτερόλεπτα της Κυριακής η μπάλα πήγαινε είτε στις γωνίες είτε στον κεντρικό ελεύθερο χώρο επειδή κανείς δεν ξέρει πού να τοποθετήσει τον εαυτό του σα χαρτί βρεγμένο στον πάγο. Την ίδια στιγμή ο Γιουκίτσι στέκονταν εκεί σα νυχτερίδα χωρίς φως — ψάχνοντας για κάποιον να του πει το δρομολόγιο επειδή ξέχασε πως κάποτε υπήρχε εκείνος ο άνθρωπος σα νουmera που έδειχνε τον βορρά ακόμη και μέσα στο δάσος.