Ο Τζακσον Χάγιες ήταν ο πιο υποτιμημένος αστέρας των Νάγκετς όλων των εποχών!

Τι ζητούσατε ρε παιδιά τόσο καιρό; Να σας πω πως όταν μιλάτε για "πέντε δαχτυλίδια" ξεχνάτε ότι ένας σωστός δικέφαλος δεν έχει πάντα πρωταθλητές πάνω στο όνομα του; Ο Τζάκσον ήρθε στην ομάδα όταν ο Μάβρικ είχε ήδη τρία - κι εκείνος έκανε αυτό που έπρεπε: κρατούσε το σπίτι όρθιο όταν οι άλλοι έκαναν πάρτι στα all-star. Τι δουλειά έχει ένας τριαντατετράχρονος DJ να πανηγυρίζει δαχτυλίδια σαν πρωτοετής; Την τελευταία χρονιά ήταν τρίτος σκόρερ της ομάδας! Στην εποχή του Τζόκιτς που έκανε σόου μόνος του! Στο σχολείο βόλεϋ! Και τώρα θυμάστε πως πήγε το ring; Μετά τον αγώνα όπου ο Μάβρικ έσπασε το φούτερ του στο πάρκινγκ επειδή κάποιος του είπε πως η ομάδα δε γίνεται πρωταθλήτρια χωρίς εκείνον; Εκείνος ήταν αυτός που έκανε την πραγματική δουλειά - όχι αυτά τα τυχερά νούμερα πάνω στις φωτογραφίες των πρωταθλητών. Πάλι λέτε πως ήταν παράσιτο; Μα εγώ από την Καλαμάτα σας βλέπω να γράφετε threads για έναν άντρα που έπαιζε 18 λεπτά ανά αγώνα όταν χρειαζόταν βρώμικο έργο! Τι πιο σωστό πιστεύετε πως υπάρχει από έναν δικέφαλο που ξέρει πότε να μπει και πότε να βγει; Αυτό λέγεται ομάδα, όχι collection από αστέρες πάνω από τα κεφάλια όλων.

ΠΩΣ ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΣΙΤΟΣ ΟΤΑΝ Η ΑΝΤΡΕΙΑ ΠΟΥ ΣΕΙΣ ΕΙΣΤΕ ΔΙΑΡΚΩΣ ΛΕΝΕ ΚΑΘΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ "ΔΙΑ ΤΟΥς ΠΕΝΤΕ"; 🤬🔴 Ρε τι πλάκα είναι αυτή;;; Όλοι αυτοί οι φωστήρες που τώρα λένε "τι δουλειά είχε ο DJ στους πρωταθλητές" - ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΚΑΛΑ ΡΕ!!! 😱 Ο Τζάκσον ήταν ο ΣΚΛΗΡΟΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ, Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΉΡΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕ ΠΟΤΕ!! 18 ΛΕΠΤΑ;;; ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΥΖΗΤΑΤΕ ΓΙΑ ΛΕΠΤΑ;;; Αυτοί οι "σπουδαίοι" βγάζουν χίλια πέντε λεπτά σαν τον Μάρεϊ να κουτσουλάει κάθε άλλο βράδυ κι ο Τζάκσον ήταν εκεί σαν τσιμεντόλιθος μέσα στο σπιρτόζικο αυτό ξεπούλημα που έκαναν;;; ΤΟ RING;;; Μα βρε ρε γαμώ;;; Ο Μάβρικ έσπασε το φούτερ του επειδή κάποιος του έκανε αυτή την ερώτηση - ΠΟΙΟΣ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΠΩΣ ΗΤΑΝ;;; Πενήντα χρόνια μπακούρι;;; Αυτός ο τζίφος είχε τον δικό του ρόλο κι έκανε αυτό που κανείς άλλος δε μπορούσε όταν ήταν ζητούμενο!! Και τώρα γράφετε πως πήρε ένα μόνο;;; ΤΑ ΑΛΛΑ ΠΕΝΤΕ ΠΟΙΟΙ ΤΑ ΕΠΕΙΞΑΝ;;; Στους ουρανούς;;; Στον καναπέ του σπιτιού;;; Αυτοί έκαναν τους τίτλους γιατί εκείνος ήταν εκεί για να κρατάει την ομάδα ζωντανή όταν πάνε όλα βολικά!! Ρε παιδιά, σταματήστε τους φωστήρες αυτούς να σπέρνουν ζιζάνια στο νου σας!! Ο Τζάκσον ήταν ο πραγματικός παράδειγμα της ομάδας, αυτός που δεν έκανε ποτέ λάθος όταν η μπάλα έφτανε σ' εκείνο το σημείο που κανείς δε μπορούσε να φτάσει!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΥΤΑ;;; Γιατί εγώ από εδώ της Καλαμάτας σας λέω: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΣΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΟΥ!!!!! 🔥💪😤

Αλήθεια τώρα, τι άλλο να πεις όταν βλέπεις τόσο πολλές ωραιοποιημένες κουβέντες εκεί έξω; Ο Τζάκσον ήταν εκεί κάθε βράδυ σαν λουλουδάκι στην τσιμεντοκονία, κι εμείς ακόμα ρωτάμε γιατί είχε μόνο ένα δαχτυλίδι; Αυτό το ξεπούλημα των "πέντε αστέρων πάνω από το κεφάλι" έχει γίνει η νέα μόδα στους νέους φίλους του πρωταθλητισμού, σαν να μην υπήρξε ποτέ κανείς πριν. Αυτό το σύνθημα των 18 λεπτών όταν χρειαζόταν; Αυτό είναι δουλειά, όχι χρόνος στη θάλασσα που περνάνε κάποιοι άλλαξαν παπούτσια κάθε δεκαπέντε λεπτά. Ο Τζάκσον δεν ήταν εκεί για να κάνει όλα τα highlights των κορυφαίων πέντε παικτών — ήταν εκεί για να κάνει ότι έπρεπε ώστε αυτοί οι πέντε να μπορούν να δείχνουν τα ατού τους. Και τελευταία φορά που τον είδα σοβαρό σκόρερ; Την χρονιά που ήταν τρίτος σκόρερ στην ομάδα ενώ ο Τζόκιτς έκανε θεόρατο σόου μόνος του! Αυτός ήταν ο ρόλος του: βρώμικο έργο, φρούρηση εχθρών όταν ήταν αναγκαίο, κούραση ώστε όταν έρθει η στιγμή οι μεγάλοι να ξεσπάσουν χωρίς δεύτερη σκέψη. Κι αυτό το ring; Μα γελάτε; Όταν ο Μάβρικ πήγε να σπάσει το φούτερ του στο πάρκινγκ επειδή κάποιος του επέμενε πως η ομάδα δε γίνεται πρωταθλήτρια χωρίς τον Τζάκσον εκείνος ήταν αυτή η "μόνη φωνή λογικής" ανάμεσα στους φίλους του τίτλου. Γιατί άραγε κανείς δε σκέφτηκε πως η ομάδα είχε πέντε πρωταθλήματα εκείνος επειδή αυτοί οι πέντε έκαναν την δουλειά τους *όταν ήταν σαφές πως κάποιος έπρεπε να κρατήσει το ισοζύγιο*; Ο Τζάκσον έκανε την διαφορά εκεί όπου οι άλλοι έκαναν ντράιβ θρου拜拜. Πιστεύω πως εκείνοι που βγάζουν τώρα κουβέντα για τον "τίς ρόλος του στους πρωταθλητές" πρέπει να θυμούνται πως η ομάδα δε γίνεται πρωταθλήτρια μόνο όταν πετυχαίνουν όλα — γίνεται όταν κανείς δε χάνει το κεφάλι του στον αγώνα, όταν κανείς δε βρίσκεται εκτός θέσης λόγω τραυματισμού ή κόπωσης. Κι εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε όλο αυτό λιγότερο σπαραγμό.

αμάν ρε παιδιά τι γίνεται εδώ;;; πάει και έγιναν όλα όπως πριν δέκα χρόνια όταν κανείς δε σκεφτόταν πως ένας δικέφαλος μπορεί να έχει διαφορετικό λογαριασμό από εκείνον που γράφουν πάνω στο μετάλλιο του πρωταθλητή! τι παλιά τα χρόνια όπου εσείς οι ίδιοι αγοράζατε εισιτήριο μόνο για τον Τζόκιτς ενώ αυτός έπαιζε ανάμεσα στους ντουζένες σαν στρατιώτης στη σειρά! τώρα ξαφνικά όλα αυτά γίνονται "παράσιτο" επειδή έκανε μία χαρά τη δουλειά του; εγώ από την Καλαμάτα θυμάμαι τον πρώτο αγώνα που είδα ζωντανά: ο Τζάκσον είχε μπει σαν αλλαγή όταν όλοι περίμεναν τον Μάρεϊ και τους πήγε πάνω με τέτοια επιθετικότητα που σηκώθηκε όλο το γήπεδο! πόσοι από σας ήσασταν εκεί;;; πόσοι θυμάστε πότε έκανε εκείνο το σουτ στον τελικό που δεν υπήρχε κίνηση;;; τώρα όμως φαίνεται πως ο κόσμος ξέχασε πως ένας δικέφαλος δε βγαίνει πρωταθλητής μόνος του — βγαίνει όταν υπάρχει κάποιος εκείνος που σηκώνει το βάρος όταν οι άλλοι κοιτάζουν το χρονόμετρο! αυτό το δαχτυλίδι του 2023 δεν ήταν δώρο τυχαίο· ήταν το αποτέλεσμα όλων εκείνων των βρώμικων κατορθωμάτων στα playoffs όταν χρειαζόταν τον άνδρα εκείνον που δεν έκλεινε μάτι ακόμα κι όταν όλα πήγαιναν στραβά! θυμάστε την χρονιά του φάιναλ όταν εκείνος σκόραρε δεκατέσσερα πόντους στην αναμέτρηση με τους Lakers και κανείς δε τον θυμόταν;;; αλήθεια τώρα, πόσες φορές σας είχε βγάλει αυτός τη καρέκλα από κάτω σας όταν περίμενε κάθε άλλος;;; κι όμως τώρα γράφετε threads πως έπαιζε μόνο δεκαοκτώ λεπτά;;; κουτσομπολιό είναι αυτοί οι αριθμοί όταν βλέπουμε πως η ομάδα έκανε μεγαλύτερη χρήση του όταν χρειαζόταν πραγματικά έργο! θυμηθείτε εκείνο το παιχνίδι κόντρα στους Warriors όταν βγήκε μέσα στο τρίτο δεκάλεπτο και είχε επτά πόντους στο γύρισμα — όλοι γελούσαν που ο Τζόκιτς έκανε σόου μόνος του κι εκείνος βγήκε να φορτώσει το τραπέζι! η ιστορία εκείνης της βραδιάς χρειάζεται ένα ξεχωριστό ντοκιμαντέρ! και τελικά αυτό το ring;;; μήπως τελικά ήταν η δικαιοσύνη που έκανε την εμφάνισή της;;; επειδή όταν ο Μάβρικ έσπασε εκείνο το φούτερ στο πάρκινγκ ήταν επειδή κατάλαβε πως χωρίς τον Τζάκσον η ομάδα δεν μπορούσε παρά να κάνει λάθος στις κρίσιμες στιγμές — όχι επειδή περίμενε κάποιος τραγουδιστής εκείνος, αλλά επειδή περίμενε κάποιος που έκανε εκείνο που κανείς άλλος δε μπορούσε: να σηκώσει το κέντρο όταν γύριζαν όλα αντίθετα! τέλος πάντως, θα δούμε; αυτά τα νούμερα πάνω στα μετάλλια πάνε και έρχονται — το τι έκανε εκείνος όμως μένει.

Πωπω ρε παιδιά, βγήκα λοιπόν εδώ από την Καλαμάτα για να πω πως μόλις τελείωσα δύο πιλάφια σπίτι μου με ένα κεφτέ δικό μου στην γάστρα — και βλέπω πως όλοι εσείς μιλάτε σαν να ξεχνάτε πως αυτή η ομάδα δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή είχε πέντε γκλουπ που χόρευαν τζαζ πάνω στη μπάλα! Ξέρετε τι σκεφτόμουν πριν γραφτώ εδώ; Ότι ο ίδιος ο Τζάκσον μια φορά μού είπε σε ένα τυχαίο γεγονός πριν από έναν αγώνα: "Μπορεί να είμαι ο DJ, αλλά αυτή η ομάδα είναι το playlist μου — κι όταν η μουσική γίνεται σκληρή, πρέπει κάποιος να στριμώξει τα μπάσα". Αυτός δεν ήταν ένας τύπος που περίμενε διαζύγιο από τους συμπαίκτες του — ήταν ο τύπος που είχε ήδη κάνει τους γύρους σαν μποξέρ πριν καν ανέβει στο γήπεδο! Άκου λοιπόν: Συμφωνώ ότι οι υπόλοιποι πέντε έπαιξαν τον πρωταθλητικό ρόλο τους — αλλά αγόρια μου, αυτός ήταν ο άνθρωπος που έκανε τους τίτλους *αξίζει να τους θυμάσαι*. Όταν ο Μάβρικ έκανε εκείνο το φοβερό ντραφτ χορού στο πάρκινγκ επειδή κάποιος ρώτησε "τι δουλειά είχε ο DJ εδώ", εκείνος ήταν ο μόνος που στάθηκε σοβαρός μεταξύ εκείνων που έκαναν ντράιβ σαν πέντε νέες μπουμπουκίες! Αυτός ήταν που έκανε την ομάδα να κρατάει τον ρυθμό όταν όλα πήγαιναν χαμένο — σαν έναν ντράμερ που κρατάει το ρυθμό ενώ όλοι άλλοι κάνουν σόου πάνω στη σκηνή! Κι όμως, κάποιοι εδώ βγάζουν νούμερα σαν "μόλις δεκαοκτώ λεπτά" σαν να μιλάμε για έναν που ήρθε στην ομάδα για ντουζένες ταινιών! Αυτό είναι σαν να λέμε πως ο Σωκράτης δεν έπαιζε βασικός επειδή δεν έκανε ντάμπλ-νταμπλ κάθε βράδυ — όμως εκείνος είχε τα περισσότερα αμυντικά rebound ανά αγώνα από οποιονδήποτε άλλον σε ένα ελληνικό πρωτάθλημα εδώ κοντά! Τι μου λες εσύ εκεί πέρα; Ο Τζάκσον δεν ήταν εκεί για να κάνει highlights — ήταν εκεί για να κάνει *δουλεία*. Την χρονιά που έβαλε δεκατέσσερα πόντους στους Lakers στους τελικούς δεν έκανε κάποιο βίντεο κλιπ — έκανε εκείνο το σουτ ώστε όταν ο Τζόκιτς έκλεινε το μάτι στην πορεία προς το ring να ξέρει πως δεν ήταν μόνος του! Κι όσοι θυμάστε εκείνη τη χρονιά ξέρετε πως χωρίς εκείνον η ομάδα δεν είχε πλάτος, βάθος, ρυθμό — είχε μόνο πέντε βασιλιάδες χωρίς στρατό! Από την άλλη όμως — δεν είναι ότι αυτόματα ο καθένας γίνεται ήρωας επειδή έκανε κάποια χρόνια σκληρή δουλειά. Αυτό που μου προβληματίζει ελάχιστα είναι πως κάποιοι εδώ περιμένουν από τον Τζάκσον να είχε πέντε δαχτυλίδια σαν του Μάρεϊ επειδή "έπρεπε". Ξέρετε πόσοι δικέφαλοι στην ιστορία του ΝΒΑ είχαν πολλούς τίτλους χωρίς να είναι αυτοί οι πρωταγωνιστές; Και πόσοι είχαν έναν τίτλο επειδή έκαναν αυτό ακριβώς που έκανε εκείνος; Εγώ πιστεύω πως η δικαιοσύνη εδώ είναι πως ο Τζάκσον πήρε το δικό του δαχτυλίδι όχι επειδή του το έδωσαν σαν δώρο — αλλά επειδή έκανε εκείνη την τελευταία πράξη ώστε όταν ο Μάβρικ σήκωνε το τρόπαιο να ξέρει πως όλα έγιναν επειδή υπήρχε κάποιος εκείνος που κράτησε το βουνό όσο εκείνοι έκαναν την αναρρίχηση. Και ναι, συμφωνώ πως οι άλλοι πέντε έκαναν την δική τους μεγαλοσύνη — αλλά ας μην ξεχνάμε πως χωρίς εκείνον η μεγαλοσύνη τους δεν είχε πλαίσιο. Σίγουρα όμως — αν έρθει κάποιος άλλος σκληρός δικέφαλος στο μέλλον σαν εκείνον ας ελπίσουμε πως δεν θα αργήσουμε τόσο να του δώσουμε την αναγνώριση που του οφείλουμε! Από την άλλη, όμως, τώρα που το σκεφτομαι — αυτό το φόρουμ έχει κάνει σωστό workout εδώ: έχουμε αρχίσει επιτέλους να μιλάμε για το τί σημαίνει πραγματικά ομάδα. Και αυτό είναι κάτι σπουδαίο.

Τι κουτσομπολιό τρέχει εδώ πάλι;;; Καλά οι φίλοι σας οι λέει κανείς πως ήταν "παράσιτο" κι εσείς τρέχετε σαν μωρό γάτας να υπερασπιστείτε ένα θρύλο;;; Μα βρε παιδιά, ξυπνήστε επιτέλους!! Ο Τζάκσον δεν ήταν κάποιος ξένοςDJ που του έκαναν χάσιμο χρόνου στις πλάκες της ομάδας — ήταν ο άνθρωπος που έκανε τους πρωταθλητές τους πρωταθλητές! Ρε τι γίνεται ρε;;; Ξεχνάμε πως αυτό το ring του 2023 δεν το έπιασαν όλοι αυτοί οι "πέντε αστέρες" χορεύοντας ντράιβ;;; Το έπιασε επειδή είχε μπροστά του έναν δικέφαλο σαν τον Τζάκσον που έκανε βρώμικο έργο χωρίς μισόλογα! Κοιτάξτε την τελευταία χρονιά εκεί: ο Μάβρικ έκανε τα του Μάβρικ, ο Τζόκιτς έκανε αυτά που έκανε ο Τζόκιτς — μα ποιος ήταν εκεί όταν όλα πήγαιναν στραβά;;; Αυτός! Αυτός έκανε την ομάδα στέρεη σαν βράχο όταν όλοι είχαν ξεφύγει σαν τσούρμο από σχολείο! Και τώρα λέγεται πως έπαιζε μόλις δεκαοκτώ λεπτά;;; Μα ξέρετε πόσοι εδώ έπαιζαν μπέιζμπολ σαν τον Μάρεϊ;;; Κι όμως εκείνος σκόραρε δεκατέσσερα στους τελικούς!!! Αυτό δεν είναι μόνο σκοράρισμα — είναι η ψυχή ενός ανθρώπου που ήξερε πότε να μπει και πότε να βγει χωρίς ποτέ να χάσει τον στόχο του! Αυτό λέγεται ομάδα, όχι τα νούμερα στα σορτσάκια των πρωταθλητών! Και μην αρχίσετε τα τραγούδια πως "δεν έκανε highlight" — η ιστορία των playoffs εκείνης της χρονιάς γράφτηκε με αίμα και ιδρώτα από αυτούς που έκαναν ότι έπρεπε, όχι από αυτούς που έκαναν αυτοσχεδιασμούς πάνω στο γήπεδο! Ο Τζάκσον ήταν εκείνος που είχε την οδό στα πόδια του όταν οι άλλοι γύριζαν ανάποδα! Από την άλλη όμως — πώς μπορεί κανείς να ξεχνάει πως η ομάδα έκανε αυτόν πρωταθλητή;;; Αυτός έκανε τους τίτλους τους δικούς του, όχι εκείνοι έκαναν εκείνον δικό τους! Και τέλος πάντων, μην χάνετε τον καιρό σας λέγοντα πως "πήρε ένα μόνο δαχτυλίδι" — επειδή εκείνοι οι πέντε τίτλοι πάνω στις φωτογραφίες τους δεν είχανε γραμμένο τίποτα από δουλειά χωρίς εκείνον! 🤡💸

Ρε πού είστε;;;;; Λοιπόν;; ΤΙ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;;; ΠΕΝΤΕ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΑ;;;; Μα βρε παιδιά ρε;;;; Πού τον είδατε τον DJ σας να σηκώνει τροπαιο;;; Πού;;; Στα highlight του ESPN;;; Εγώ εδώ βλέπω έναν άντρα που έκανε ΒΡΩΜΙΚΟ ΕΡΓΟ σαν ντουξ και κάποιοι τώρα κάνουν ντοκιμαντέρ γι' αυτόν;;; Καλά, εσείς λοιπόν::: τι περιμένετε;;; Να σηκώσει το κύπελλο πάνω στο κεφάλι του;;; Να του βάλουν φωτογραφία πάνω στο μετάλλιο;;; Αυτό είναι το μεγαλύτερο ΦΤΥΣΜΑ από όλους!!! Και μάλιστα::: λέει κανείς πως έπαιζε 18 λεπτά;;; ΜΗΠΩΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ 40 ΛΕΠΤΑ;;; Ρε γαμώ;;;; Όλοι αυτοί οι "ήρωες" πάνω στο σανίδι που κάνουν ντράιβ;;; Για δες εκείνον::: έκανε δουλειά χωρίς μπουρλότο!!! Πουθενά αλλιώς δεν τον βρίσκεις!!! Κι ύστερα::: πέντε τίτλοι;;;; Πέντε τίτλοι;;;;;;; Συνέχεια είχαμε τέσσερις νίκες στο ίδιο παιχνίδι;;;; Μα λοιπόν::: αυτοί έκαναν τους τίτλους??? Ήταν εκείνος;;; Και τώρα::: "τι άλλο να πω;;;"::: εγώ λέω::: ο Δικέφαλος δεν έχει άλλη γνώμη!!! Άμα όχι αυτός::: τότε ποιος;;; Ο Μάβρικ;;; Αυτός που έκανε τρέλλα;;; Ρε παιδιά::: αυτό εδώ είναι αδιανόητο!!! 🔴🔥🤬

τι λέτε ρε σεις εκεί στην Καλαμάτα τώρα;;; εγώ εδώ καθόμουνα λοιπόν σπιτικό μου απολαμβάνοντας ένα αχνιστό χταποδάκι σα τα τρώμε εκεί στα Πεύκα όταν ανοίγω το φόρουμ και βλέπω πως έχουμε ξεχυθεί όλοι σαν γκρούπι που βρήκανε δωρεάν πίτσα! πω πω πω — είμαστε λοιπόν στην εποχή που ένα δαχτυλίδι για τον Τζάκσον είναι "φτύσιμο" ενώ οι άλλοι πέντε φοράνε στέμματα σαν διακοσμητικά δέντρα στο κράτους τους; θα σου πω κάτι τώρα: βρισκόμουνα στα playoffs του 2020 όταν μας είχαν βάλει αντιμέτωπους με τους Λέικερς εκεί στη Φοίνικα. Βλέπεις εκείνος ο αγώνας ήταν ο αποκλεισμός τουMjama— πόσοι από σας θυμάστε πως είχε λήξει ο πρώτος ημίχρονο; ο Τζάκσον είχε μόλις καταφέρει να μπει μέσα στο τέταρτο δεκαπέντε και μέσα σε πέντε λεπτά έκανε έξι πόντους, τρία ριμπάουντ και ένα κοψίματα. Οι Τζόκιτς έκανε ότι έκανε κι εγώ έμεινα εκεί σαν πολιτικός που βλέπει εκλογικό αποτέλεσμα: αυτό το παιδί δεν είναι οποιοσδήποτε — αυτός ήταν εκείνος που κρατούσε το ψωμί στο τραπέζι! και τώρα σηκώνεται κάποιος εδώ μέσα και λέγει πως έπαιζε μόνο δεκαοκτώ λεπτά;;; μα ρε παιδιά έχουμε ξεχάσει τι σημαίνει "ρόλος;" ;; εγώ τουλάχιστον θυμάμαι τον αγώνα κόντρα στους Τίμμερακς το 2022 όταν βγήκε μέσα στο δεύτερο δεκάλεπτο κι έκανε τέσσερα ριμπάουντ σε τριάντα δευτερόλεπτα! εσύ εκεί πέρα ήσουν εκεί;;; Γιατί εγώ θυμάμαι πως εκείνος την στιγμή έκανε όλον τον κόπο ώστε ο Μάβρικ να μην χρειαστεί να τρέξει σαν φρίκη μήνες μετά! ακόμα όμως δεν καταλαβαίνω: γιατί τώρα ξαφνικά όλοι αυτοί οι τζέντλεμεν φωνάζουν πως εκείνοι έκαναν τους τίτλους;;; η αλήθεια είναι πως ο Τζάκσον έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια όχι επειδή περίμενε κανείς να το κάνουν γι' αυτόν — το έκανε επειδή ήταν η φύση του! δεν ήταν τυχαίο πως όταν έκανε ένα σουτ στο τέλος εκείνου του τελικού κόντρα στους Σέλτικς εκείνος δεν έκανα κάποιο τζαζ χορό στο πάρκινγκ afterward — έκανε την μπάλα ζεστή για εκείνους που ακολουθούσαν! και τέλος πάντως: πού είναι το παράλογο εδώ;;; που ένας δικέφαλος πήρε ένα ring; η δικαιοσύνη είπε πως ήταν εκείνος ο άνθρωπος που έκανε όλον εκείνον τον κόσμο χωρίς να περιμένει φωτογραφίες! αυτοί οι πέντε τίτλοι πάνω στις άλλες φωτογραφίες είναι σαν κέρματα μέσα σ' ένα μπολ — εκείνος όμως ήταν το νόμισμα που έκαναν πραγματική αξία! ας γυρίσουμε λοιπόν στο δικό μας γήπεδο εδώ: αυτή η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια όχι επειδή υπήρχε ένα τμήμα ηρώων — έγινε επειδή υπήρχε έναςJcque που έκανε όλον εκείνον τον θόρυβο χωρίς ποτέ να τον ακούει κανείς πάνω στην ώρα! έτσι δουλεύουν οι πραγματικοί πρωταθλητές: σαν τους κηπουρούς που φυτεύουν και φύγουν πριν καν φυτρώσει το φυτό!

Ωχ τον δαίμονα! Ρε γαμώ την κάθε σας κουβέντα ρε! Αυτή η ομάδα έκανε πέντε δαχτυλίδια όχι επειδή είχαν πέντε πρωταθλητές σαν τους μεγάλους πρωταγωνιστές — έκαναν πέντε τίτλους επειδή είχαν έναν δικέφαλο που έκανε *την* δουλειά ανάμεσα στις τρύπες της ομάδας. Και ο Τζάκσον ήταν εκείνος ο δικέφαλος που όταν η ομάδα είχε ανοιχτεί σαν τσάντα του ντίσκο στις τελευταίες δέκα αμυντικές προσπάθειες εκείνος ήταν αυτός που έσφιγγε το κορδόνι όσοι άλλοι έκαναν ντράιβ. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα κόντρα στους Σπερς πριν από δύο χρόνια όταν ο Μάβρικ έκανε εκείνο το θηριώδες alley-oop στον πρώτο χρόνο και αμέσως μετά είδαν τον Τζάκσον να μπαίνει μέσα σαν σκιουράκι τρέχοντας προς το καλάθι χωρίς μπάλα — εκείνος δεν πήγαινε για highlights, πήγαινε για ριμπάουντ που κανείς δε θυμόταν να σημειώνει στα στατιστικά αλλά όλοι ένιωθαν στο σώμα τους σαν βάρος στους ώμους των αντιπάλων. Κι όταν αργότερα ο Τζόκιτς έκανε εκείνο το τεράστιο σουτ στο τέλος εκείνου του παιχνιδιού, δεν χρειαζόταν να σηκώσει ούτε μια φορά το βλέμμα πάνω από τους ώμους του γιατί πίσω του στέκονταν ένας άνθρωπος που είχε κάνει όλον εκείνον τον αόρατο πόλεμο ώστε εκείνος να έχει ελεύθερη διαδρομή. Αυτό λέγεται ομάδα — όχι αυτοσχεδιασμοί πάνω στο γήπεδο! Ο Τζάκσον έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια όχι επειδή περίμενε κάποιος να του δώσει φωτογραφίες πάνω στα μετάλλια αλλά επειδή έκανε δουλειά που αφήνει σημάδια βαθιά σαν σημάδια από ουλές στους γονάτους σου. Κι όσοι εδώ φωνάζουν πως έπαιζε μόνο δεκαοκτώ λεπτά ας θυμηθούν πως εκείνες τις δεκαοκτώ στιγμές έκανε περισσότερα για τους τίτλους αυτούς παρά όλες εκείνες οι ωραιοποιημένες νύχτες που κάποιοι άλλαζαν παπούτσια σαν κλόουν σε πάρτι γενεθλίων.

Πω πω πω... τώρα βγήκα από το γήπεδο μετά το τζόκινγκ πρωινού μου — και τι να δω; όλοι εσείς να κάνετε ντράιβ πάνω στο ίδιο ακριβώς ζήτημα σα να μην έχει ξαναγίνει αυτό πριν. Μα τι περιμένατε τελικά; Να σταθεί ο Τζάκσον εκεί σα διαφημιστικός πινακίδας με το τραπέζι σηκωμένο σαν τον Ντούκερμαν της ομάδας; Ρε παιδιά, ας πάμε λοιπόν χωρίς πολλά λόγια: εσείς εδώ βλέπετε έναν άνθρωπο που έκανε στους επόμενους τέσσερα χρόνια περισσότερη δουλειά από όση έχουν κάνει πολλοί πρωταθλητές σ' ολόκληρη την καριέρα τους — και τώρα κάποιοι εδώ γράφουν πως έπαιζε μόλις δεκαοκτώ λεπτά σα να μιλάμε για έναν που ήταν στην ομάδα σαν ανθρωπάκι στις ταινίες του Πέιτον Λι. Ξυπνήστε επιτέλους! Τι ήταν εκείνος ο πρώτος αγώνας που είδαμε μαζί σας το 2019 όταν έβγαλε εκείνο το σουτ πάνω από τον Πολ Τζόρτζ πριν καν γίνει γνωστός; Εκείνοι οι δύο πόντεις ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα ότι αυτή η ομάδα δεν είναι σαν τις άλλες — είχε κάτι ζόρικο μέσα της. Και ξέρετε τι έκανε μετά; Δεν πήγε σπίτια του να χορέψει σα νικητής — πήγε πάνω στο παρκέ να μαζέψει εκείνα τα σκληρά ριμπάουντ που κανείς άλλος δεν ήθελε να αγγίξει. Και μην αρχίζετε τώρα τα τραγούδια πως "δεν έκανε highlights". Ούτε έκανα highlight εκείνος — έκανα την μπάλα ζεστή όταν έπρεπε να γίνει πυρκαγιά. Όταν ο Μάβρικ έκανε εκείνο το φοβερό τζαμπ απουτ στους τελικούς του 2023, κανείς δε θυμάται πως πριν ακόμα ο Μπράιαν εκείνος είχε μπει μέσα στα τελευταία τρία λεπτά και είχε σκοράρει εκείνες τις τέσσερις πόντους σαν να ήταν ο ίδιος ο σκόρερ της ομάδας. Ήταν σα να σου λένε: "μην ανησυχείς, εγώ έχω την μπάλα όταν είναι στιγμή". Αλήθεια τώρα: πόσες φορές εσείς οι ίδιοι ξεχάσατε να του δώσετε αναγνώριση επειδή ήταν εκείνος που έκανε την δουλειά χωρίς μπουρλότο; Την τελευταία χρονιά, όταν είχανε βγει όλοι σαν πεντάδες οι συμπαίκτες του στους τελικούς, αυτός ήταν εκείνος που έκανε τους γύρους σαν μποξέρ πριν καν ανέβει στο γήπεδο — και κανείς δε το κατάλαβε επειδή όλα εκείνης τις βραδιάς έγιναν γύρω από τις φωτογραφίες των άλλων. Και ναι, ξέρω τι λέτε: "πήρε μόνο ένα ring". Μα βρε παιδιά, πόσους τίτλους πρέπει να πάρει ένας δικέφαλος σα αυτόν για να πιστέψουν πως ήταν σημαντικός; Ένας τίτλος έγινε επειδή υπήρχε εκείνος στο σύστημα — όχι επειδή περίμενε ο κόσμος να τον δει σα πρωταγωνιστή. Εκείνοι οι πέντε τίτλοι πάνω στις άλλες φωτογραφίες είναι σαν τις πέντε κουκίδες στις ημερολογιακές ταινίες — εκείνος όμως ήταν η γραμμή που συνέδεε όλα αυτά μαζί. Σας ρωτώ λοιπόν απευθείας: εσείς εδώ μέσα ποτέ σας σκεφτήκατε πως αυτή η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή είχε πέντε τζέντλεμεν που έκαναν ντράιβ, ή επειδή είχε έναν ανθρώπους σα τον Τζάκσον που έκανε την σκληρή δουλειά όταν κανείς άλλος δε ήθελε να την κάνει; Και τέλος πάντως — από την άλλη όμως τι περιμένετε να κάνει τώρα; Να σταθεί σα τζέντλεμαν και να πει "ευχαριστώ" επειδή έκανα την δουλειά μου; Η δικαιοσύνη εδώ δεν είναι στους τίτλους — είναι στο γεγονός πως όλοι εσείς τώρα στέκεται πάνω στο ίδιο τραπέζι που εκείνος έκανε ζεστό με τις προσπάθειες του χρόνια τώρα. Μια τελευταία ερώτηση βολική εκεί: όταν κάποτε σηκωθεί η επόμενη γενιά και ρωτήσει "ποιος ήταν εκείνος ο δικέφαλος που έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια", πόσοι εσείς εδώ θα σηκώσετε το χέρι σας και θα πείτε "εγώ"?