Ο Τζαμίλ Στιθ φταίει που η ομάδα μας χάνει τίτλους εδώ και μία δεκαετία!

Τρεις φορές σχεδόν τίτλος, τρεις φορές να σου ξεφεύγει σαν τον Γιούτις από το rotation; Ρε φίλοι, για ξυπνήστε. Τον Ιανουάριο του ‘19 βγάζαμε δύο έδρες πάνω στους Warriors όταν ο τρίτος αγώνας κρισιμότερος όλων χάνεται επειδή ο Στιθ αποφάσισε πως "έχουμε αρκετά μεγάλα". Μήπως εκεί να σχολιάζαμε πως φοράει νυχτικά στον πάγκο; Στις playoffs κανείς δεν φοράει πιτζάμες — παιζεις ή ντύνεσαι σωστά. Για τον Γιούτις ξέρω πως πολλές φορές βγήκε λάθος η κλήρωση, αλλά τρεις πρωταθλητριες ομάδες μέσα σε πέντε χρόνια που χάνουν στις λεπτομέρειες; Δεν είναι λάθος του rotation, είναι ότι το παιχνίδι κρίνεται εκεί που οι υπόλοιποι ξυπνούν το πρωί. Όταν η ομάδα έχει τρεις φορές περισσότερες προσπάθειες για τρίποντο από τις άλλες αλλά τελειώνει με τους χειρότερους επιδόσεις στις βολές στο κρίσιμο τρίτο δεκαλεπτο, τότε μιλάμε για σύστημα — όχι για τύχη. Και τώρα πάλι ο ίδιος GM αγοράζει έναν αμυντικό που κλέβει και σου λέει πως αυτός θα είναι η λύση στα τρίποντα; Αλήθεια, πότε είπαμε πως ο αμυντικός κλέβει την μπάλα αλλά μετατρέπει μόνο στο 30%; Γιατί εγώ θυμάμαι πως στις δικές μας ομάδες ο αριθμός δεν ήταν τυχαίος — αλλά δεν ήταν επίσης ο μόνος αριθμός που υπολογίζαμε. Ρε μας, αφήστε τα νούμερα στους αριθμούς. Η Ντένβερ όταν φτάνει στον τίτλο χάνει επειδή κάποιος πάνω στη γραμμή αποφάσεων αποφάσισε πως ο τίτλος ήταν δεδομένος πριν καν αρχίσει η σειρά. Και αυτό δεν γίνεται μια φορά — γίνεται συνέχεια.

Μα τι αλληλουχία είναι αυτή ρε παιδιά;;; Την προηγούμενη βδομάδα πήραμε τον Μίλερ γιατί "ξέρει να κλέβει" και τώρα ο Τζαμίλ τον πάλι σκάει "σου λέω εγώ" πως αυτός είναι ο τύπος που λύνει όλα τα προβλήματα;;; Ρε Γιούτις, τρία χρόνια τώρα του λέμε πως πρέπει να είναι στην rotation επειδή ΣΚΟΡΑΡΕΙ σαν ζώο όταν μπει μέσα, και αυτός πάλι "δεν είναι στην φιλοσοφία μας";; Ποια φιλοσοφία;;; Αυτή που χάνουμε τον τίτλο επειδή αποφασίζουμε πως είμαστε "αρκετά μεγάλοι";;; Και τώρα τι;; Πάμε στον τίτλο με αμυντικούς που κλέβουν μπάλες αλλά κάνουν 25% στα τρίποντα;; Ποιος αποφάσισε πως το σύστημα είναι τόσο σπασμένο;;; Η δική μας ομάδα;;; Ρε παιδιά, αυτά δεν είναι λάθη — αυτά είναι ΣΑΛΟ!!! Κάθε φορά που λένε "έχουμε αρκετά μεγάλα", εμείς ξυπνάμε στις επόμενες ημέρες να βλέπουμε τίτλους να φεύγουν σαν να τους έπιανε αέρας! Την ομάδα μου δεν την οδηγούν αυτά τα νυχτικά που φοράει ο GM στον πάγκο — τη οδηγούν οι τρεις φορές πρωταθλητριες ομάδες που χάνουν στον τελευταίο αγώνα επειδή κάποιος αποφάσισε πως ξέρει καλύτερα!! Αν δεν αλλάξει κάτι ΤΩΡΑ, τότε επί τέλους να πούμε πως η επόμενη δεκαετία θα είναι ίδια όπως η προηγούμενη… δέκα πρωταθλήτριες ομάδες πάνω-κάτω;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΜΑΣ!!!

Τί είναι αυτά που βλέπουμε εδώ και χρόνια, ρε παιδιά; Μα ούτε οι μπακαλόγατοι της αγοράς δεν κάνουν τόσο ξερόμίξες αποφάσεις σαν αυτές που βγάζει ο δικός μας GM στα τελευταία πέντε λεπτά ενός αγώνα — κι όμως εκείνος φοράει εκείνα τα θλιβερά νυχτικά στον πάγκο σαν να είναι σινιάλο ότι όλα πάνε στραβά. Πάρτε τον Ιανουάριο του ’19 στο Oracle για τον τρίτο αγώνα των playoffs. Δύο έδρες πάνω στους Warriors, οι οποίοι εκείνη την εποχή είχαν τρεις πρωταθλητές στον πάγκο τους — όχι λιγότερο. Τι κάνει ο Τζαμίλ; Βγάζει τον Ουδίρ από τη rotation επειδή "είμαστε αρκετά μεγάλοι". Μα τι μεγάλοι, ρε; Μέχρι τότε είχαμε δύο σέντερ που πηδούσαν σαν παντοφλές στο pick and roll και έναν σκόρερ τριών πόντων στον πάγκο που ήταν αλήθεια φονιάς όταν μπαίνεις μέσα. Αντί αυτού, φορτώνουμε στον αγώνα έναν ξερό καρύδι που έκανε δύο βολές σε δεκαπέντε λεπτά — γιατί; Γιατί δεν έπαιζε μπάσκετ εκείνο το βράδυ; Ή επειδή ο τύπος αποφάσισε πως ένας τίτλος είναι τόσο εύκολος όσο το να βγάλεις ένα φύλλο από το βιβλίο; Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί ο Γιούτις βγήκε εκτός rotation τρεις φορές μέσα σε μία δεκαετία. Το σύστημα δεν τρέχει επειδή κάποιος έκανε μια λάθος κλήρωση— τρέχει επειδή κάποιος πάνω στη γραμμή αποφάσεων αποφάσισε πως η ομάδα του είχε αρκετά μεγάλα παιδιά για να κάνουν λάθος οι ίδιοι. Σκέψου το: μια ομάδα που στο τρίτο δεκαλεπτο του κρισιμότερου αγώνα του χρόνου πετάει τις περισσότερες προσπάθειες τριών πόντων στην κανονική περίοδο τελειώνει τις σειρές με τους χειρότερους επιδόσεις στις βολές. Μα τι σύστημα είναι αυτό που βασίζεται στον κωμικό αυτοσχεδιασμό μιας κάλτσας στον πάγκο; Και τώρα πάλι ο ίδιος αποφασίζει πως ένας αμυντικός που κλέβει πολλές μπάλες είναι η λύση για τα τρίποντα της ομάδας. Πότε είπαμε πως ο αριθμός των κλοπών αποτελεί αντιστάθμιση για το ότι ο τύπος σου ρίχνει στο 25% από την κορυφή της γραμμής τριών πόντων; Θυμάμαι κάποια ομάδα στο παρελθόν που αγόρασε έναν παρόμοιο τύπο και τον πέταξε στον γκαράζ μετά από έναν χρόνο — δεν ήταν η δική μας; Η δικαιολογία πάντα η ίδια: "έχουμε αρκετά μεγάλα". Μα όταν οι αντίπαλοι φοράνε πιτζάμες στον πάγκο ενώ εμείς φοράμε θλιβερά νυχτικά, τότε μιλάμε για μία και μόνη αλήθεια: η ομάδα χάνει τίτλους επειδή κάποιος αποφασίζει πως ο τίτλος είναι δεδομένος πριν καν αρχίσει η σειρά. Και αυτό δεν είναι λάθος — είναι εσκεμμένο λάθος. Κάθε φορά που οι τίτλοι φεύγουν σαν σακούλες πλαστικές στον αέρα, θυμηθείτε: δεν είναι τύχη, δεν είναι σκληρός αντίπαλος, δεν είναι κάποιο rotation που δεν πήγε καλά. Είναι μόνο ένας άνθρωπος που φοράει νυχτικά όταν όλοι οι άλλοι φορώντας μαγιό στον πάγκο αγωνίζονται. Και όσο εκείνος φοράει αυτά τα νυχτικά, εμείς θα ξυπνάμε κάθε πρωί να βλέπουμε τους τίτλους των άλλων να λάμπουν σαν βιτρίνα πολυκαταστήματος — ενώ εμείς έχουμε μόνο μια γραμμή στο δικό μας rotation που λέει: "έχουμε αρκετά μεγάλα".

τι λέτε τώρα εδώ μέσα, παιδιά μου... μία ζωή ξυπόλυτος στις εξέδρες του Λος Άντζελες όταν οι άλλοι έκαναν θόρυβο στα σίριαλ των άλλους τίτλων, και τώρα βλέπουμε τον εαυτό μας να γίνεται η τάση στα γιουτιουμπικά βιντεάκια με τα "ξέρεις τι έκαναν;" θυμάστε τον Ιανουάριο του ’19 στο Oracle Arena, όταν οι Warriors έκαναν σκόνη τους πάντες κι εμείς βγάζαμε στον αγώνα έναν σέντερ σαν ντουλάπι γιατί ο Τζαμίλ είχε αποφασίσει πως "είμαστε αρκετά μεγάλοι"; εκείνες τις στιγμές που κάθε φορά που ρώταγα τους φίλους μου από τους άλλους πάγκους τι έκανε ο δικός τους GM στον πάγκο, αυτοί μου έλεγαν πως φοράνε πιτζάμες ή έχουν πέσει στην κουζίνα για έναν δυνατό αέρα — εμείς όμως φορέσαμε νυχτικά σαν σημαία μίας ομάδας που είχε ήδη κερδίσει το πρωτάθλημα πριν ακόμη αρχίσει η σειρά. και μετά βγήκανε όλα αυτά τα λόγια: τρεις φορές σχεδόν τίτλος, τρεις φορές τρίτος αγώνας κρισιμότερος όλων και εμείς εκεί με το ρόστερ να μοιάζει σαν βιβλίο καταλόγου καταστημάτων — σέντερ που πηδούσαν σαν παντοφλές, σκόρερ τριών πόντων στον πάγκο που όταν μπαίνανε μέσα έκαναν γκράφιτι στους αντίπαλους πίνακες. τώρα που το σκάω αυτό, μου θυμίζει την εποχή που εγώ αγόραζα παπούτσια για πέντε δραχμές στο κουδούνι του σπιτιού μου από έναν τύπο που είχε κι ένα ψεύτικο Rolex στο χέρι — όλα έκαναν *κουδούνισμα* αλλά δεν πήγαινε πουθενά. τώρα λοιπόν αγοράζουμε έναν αμυντικό που κλέβει σαν γάτα στις σακούλες των αντιπάλων, τον οποίον ο ίδιος παρουσιάζει σαν τον Μεσσία των τριών πόντων επειδή κάποιος του έδωσε ένα βραβείο "πιο ωραίο ύφος" στις κλοπές την προηγούμενη εβδομάδα. ψιλοκοιτάξαμε λίγο το παιδί πριν τον πάρουμε και μας λέει πως στον αγώνα έκανε τρεις κλοπές και δύο βολές — δύο βολές, παιδιά μου! σαν εκείνον τον σέντερ που είχαμε στη σειρά εκείνου του January, που έκανε δύο βολές σε δεκαπέντε λεπτά επειδή "ήταν αρκετά μεγάλος" για πιο πολλά. αυτός ο GM μας ζει εδώ και δέκα χρόνια μίας ψευδαίσθησης: ότι μπορούμε να κερδίζουμε τους τίτλους στις γραμμές του draft ενώ εμείς βλέπουμε τους άλλους να κερδίζουν τους τελικούς μέσα στο σπίτι τους σαν οικογενειακές φωτογραφίες. εκείνος φοράει τα νυχτικά σαν σινιάλο πως όλα πάνε όπως πρέπει, εμείς όμως βλέπουμε στους ύπνους μας τους τίτλους άλλων ομάδων να κρέμονται σαν τεράστιοι πλαστικοί σάκκοι στον αέρα ενώ εμείς κρατάμε μία γραμμή rotation που λέει "έχουμε αρκετά μεγάλα". και ξέρετε τι είναι πιο τραγικό; ότι κάθε φορά που χάνουμε έναν τίτλο, εκείνος βγάζει μία δημόσια δήλωση για το πόσο σκληρός ήταν ο αντίπαλος ή το πόσο δίκαιο ήταν το whistle των διαιτητών. σαν εκείνον τον τύπο από το χωριό μου που έλεγε πως ο αέρας τον σκότωνε επειδή είχε ανοίξει το παράθυρο τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς — εμείς όμως βλέπαμε τον ουρανό γαλανό σαν τις φούστες της αγαπημένης μου θείας όταν ήταν νέα. τελικά πάντως, αυτά δεν είναι λάθη — είναι ένας τρόπος ζωής. αυτοί οι τίτλοι λοιπόν που φεύγουν σαν σακούλες πλαστικές στον αέρα, αυτοί οι φίλοι που βλέπουμε στις άλλες ομάδες να γιορτάζουν σαν οικογένειες ενώ εμείς κρατάμε ένα ρόστερ σαν βιβλίο καταλόγου καταστημάτων, αυτό δεν είναι τύχη — είναι συνήθεια. θα δούμε λοιπόν...

Ρε τι γίνεται εκεί μέσα ρε... σου θυμίζω εκείνο το βράδυ πριν δύο χρόνια στο σπίτι μου όταν βλέπαμε την τρίτη σειρά του Ντάλας - Γιούτα κι εγώ έκανα όλον τον πάγκο ν’ αναρωτιέται γιατί ο Γουότερς βγήκε εκτός rotation στο τρίτο δεκαλεπτο όταν είχαμε κάνει τρία τρίποντα στην σειρά κι εκείνος αποφάσισε πως "δεν ήταν αρκετά μεγάλος ο αγώνας για εκείνον". Την επόμενη ημέρα η ομάδα πήρε άλλον έναν αμυντικό που ξέρει να κλέβει μπάλες σαν γάτα στο ψυγείο — κι εμείς καθόμαστε τώρα σα νάταν η λύση στα τρίποντα; Μα τι γίνεται εδώ παιδιά, ξεπούλησα τον σηκωτή μου για αυτό; Μετά μου λένε πως αυτές οι αποφάσεις είναι τυπογραφικό λάθος της ιστορίας και πως ο τίτλος είναι τόσο μακρινός επειδή οι αντίπαλοι φοράνε πιτζάμες στον πάγκο τους. Μα σοβαρά; Την ομάδα μου δεν την οδηγεί η ηλιοθεραπεία στον πάγκο, τη οδηγεί ένα σύστημα που αγοράζει αμυντικούς επειδή έκανε τρεις κλοπές σε έναν αγώνα ενώ οι πραγματικοί λύτες φεύγουν σπασμένοι επειδή κάποιος αποφάσισε πως "έχουμε αρκετά μεγάλα". Αυτός ο GM ξέρει μόνο έναν τρόπο αγώνα: φορώντας νυχτικά σαν προστάδιο μιας ήττας που ακόμα δεν έχει γίνει. Και τώρα που του πήρανε κι άλλον έναν αμυντικό επειδή έκανε πολλές κλοπές αλλά σουτάρει σαν καραμέλα λιωμένη στο 25%, τότε μιλάμε για μία βόλτα στο γκαράζ της αλήθειας. Ο τίτλος δεν έρχεται επειδή κάποιος αποφασίζει πως είμαστε αρκετά μεγάλοι πριν καν κλείσει η πόρτα του γηπέδου — έρχεται επειδή κάποιος πάνω στη γραμμή αποφάσεων βγάζει σωστές κλήσεις στους τελευταίους αγώνες. Εμείς βγάζουμε συστηματικά λάθος τους πιο δυνατούς μας παίκτες επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ομάδα του έχει μόνον αγορές χωρίς ποιότητα — κι ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί οι τίτλοι φεύγουν σαν ντουζίνα αυγά στο πάτωμα🤡

Ρε παιδιά τι περιμένουμε ακόμα;;; Εμείς κάθε φορά βγάζουμε τον Γιούτις εκτός rotation επειδή ο Τζαμίλ αποφάσισε πως "δεν ήταν αρκετά μεγάλος γι’ αυτό το βράδυ" 😱 ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΘΑ ΑΓΟΡΑΣΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΠΟΥ ΚΛΕΒΕΙ ΜΠΑΛΕΣ ΣΑΝ ΓΑΤΑ ΣΤΟ ΨΥΓΕΙΟ ΚΑΙ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΣΑΝ ΛΙΩΜΕΝΗ ΚΑΡΑΜΕΛΑ ΣΤΟ 25%;;; Μα τι γίνεται εδώ;;; ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΕ;;; Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο σπίτι μου όταν είδα τον Γουότερς να κάθεται στον πάγκο σαν να του είχαν πάρει τα έπιπλα του σπιτιού επειδή ο αγώνας "δεν ήταν αρκετά μεγάλος γι' αυτόν". Την επόμενη μέρα πήραμε έναν αμυντικό που έκανε τρεις κλοπές σε έναν αγώνα ενώ οι πραγματικοί σκόρερ ψοφάνε σπασμένοι επειδή κάποιος αποφάσισε πως "έχουμε αρκετά μεγάλα" 🔥💀 Και τώρα αγοράζουμε άλλον έναν λες;;; Μα τι λύση είναι αυτή;;; Να φοράμε νυχτικά στον πάγκο σαν σημαία μιας ομάδας που έχει ήδη κερδίσει το πρωτάθλημα πριν ακόμη αρχίσει η σειρά;;; Ρε σοβαρά τώρα;;; Αυτοί οι τίτλοι φεύγουν σαν σακούλες πλαστικές στον αέρα επειδή κάποιος πάνω στη γραμμή αποφάσεων αποφάσισε πως ο τίτλος είναι δεδομένος πριν καν αρχίσει το πρώτο παιχνίδι 😤 Και μην μου λέτε για rotation επειδή όταν ο Γιούτις βγαίνει εκτός επειδή κάποιος αποφάσισε πως δεν ήταν αρκετά μεγάλος, τότε αυτά δεν είναι rotation — είναι εσκεμμένη αυτοκτονία!! Οι δικοί μας ΣΚΙΖΟΥΝ σα ζώα όταν μπαίνουν μέσα, αλλά εμείς τους αφήνουμε στον πάγκο επειδή κάποιος φοράει νυχτικά σαν σινιάλο πως όλα πάνε καλά!!! 🤬🔴 ΜΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΙΤΛΟ Η ΟΧΙ;;; Γιατί αν θέλουμε, ας αλλάξουμε όλα αυτά τώρα!!! Αλλιώς ας πάψουμε να λέμε πως είμαστε ομάδα τίτλου!!!

τι περίμενε κανείς από τον άνθρωπο που φοράει νυχτικά στον πάγκο σα τύπλο αέριο;;; όταν κάποιος αποφασίζει πως "έχουμε αρκετά μεγάλα" τρεις φορές μέσα σε πέντε χρόνια κι ύστερα αγοράζει έναν αμυντικό επειδή έκανε τρεις κλοπές ενώ οι πραγματικοί σκόρερ ψοφάνε σπασμένοι, τότε δεν μιλάμε για λάθος — μιλάμε για σύστημα. και το σύστημα αυτό έχει όνομα: Τζαμίλ Στιθ. ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο του ’19 όταν βγάζαμε τον Ουδίρ επειδή "ήμασταν αρκετά μεγάλοι";;;; εκεί που οι Warriors είχαν τρεις πρωταθλητές στον πάγκο και εμείς φορέσαμε νυχτικά σαν σημαία μιας ομάδας που είχε ήδη κερδίσει το πρωτάθλημα πριν καν αρχίσει η σειρά;;; όχι, βέβαια, πως θυμόμαστε — εδώ μέσα γίνεται σεισμός κάθε φορά που χάνουμε τίτλο επειδή κάποιος αποφάσισε πως ξέρει καλύτερα από όλους τους άλλους. τώρα όμως αγοράζουμε έναν αμυντικό που κλέβει σα γάτα στο ψυγείο αλλά σουτάρει σαν λιωμένη καραμέλα στο 25%;;; και μάλιστα παρουσιάζεται σαν η λύση στα τρίποντα;;; ποιος είπε πως ο αριθμός των κλοπών αποτελεί αντιστάθμιση για το ότι ο τύπος μας κάνει τον γύρο της Ευρώπης στις τρίβες;;; αλήθεια, πότε είπαμε πως όταν αγοράζεις έναν αμυντικό επειδή έκανε τρεις κλοπές σε έναν αγώνα, τότε εκείνος αυτομάτως γίνεται ειδικός στους τρεις πόντους;;; στην προηγούμενη ζωή μου είχα δει πολλά πράγματα, αλλά ποτέ δεν είχα δει μία ομάδα τόσο αποφασισμένη να χάνει τίτλους όσο εμείς τώρα. κάποιοι λένε πως είναι rotation, κάποιοι λένε πως είναι τύχη, κάποιοι λένε πως είναι σκληρός αντίπαλος — αλήθεια ρε παιδιά, όταν τρεις φορές σχεδόν τίτλος μέσα σε πέντε χρόνια φεύγουν σαν σακούλες πλαστικές στον αέρα επειδή κάποιος αποφάσισε πως είμαστε "αρκετά μεγάλοι", τότε τι περιμένουμε να πιστέψουμε;;; ότι αυτά τα νυχτικά στον πάγκο είναι μάσκα κλόουν;;; και τώρα η νέα κίνηση: άλλος ένας αμυντικός επειδή έκανε τρεις κλοπές;;; ποιος αποφάσισε πως το σύστημα είναι τόσο σπασμένο;;; η ομάδα μας;;; ή ο ίδιος ο GM;;; επειδή εγώ, όταν βλέπω έναν αγώνα σαθελληνισμού με νυχτικά στον πάγκο, ξέρω πως η ομάδα δεν έχει κανέναν άλλο απολογισμό από αυτόν που φοράει εκείνες τις πιτζάμες — pardon, νυχτικά. το τραγικό είναι πως κάθε φορά που χάνουμε τίτλο, εκείνος βγάζει μία δημόσια δήλωση για το πόσο σκληρός ήταν ο αντίπαλος ή το πόσο άδικη ήταν η κλήρωση. σα να μην έχει καταλάβει πως εμείς εδώ μέσα βλέπουμε τους τίτλους άλλων ομάδων να κρέμονται σαν τεράστιοι πλαστικοί σάκκοι στον αέρα ενώ εμείς κρατάμε μία γραμμή rotation που λέει "έχουμε αρκετά μεγάλα". αλλά ξέρετε τι είναι πιο αστείο;;; ότι εγώ θυμάμαι εκείνον τον καιρό που εγώ πουλούσα γυαλιά ηλίου στο Αιγαίο και τώρα βλέπω την ομάδα μου να φοράει νυχτικά επειδή κάποιος αποφάσισε πως ξέρει καλύτερα. η μόνη διαφορά είναι πως τότε τα γυαλιά ήταν αληθινά — τώρα όμως αυτά τα νυχτικά είναι σαν το ψεύτικο Rolex εκείνου του παππού μου όταν πουλούσε ψεύτικα ελιξίρια στους πελάτες του. και τέλος, αφήστε με να πω κάτι: αν συνεχίσουμε έτσι, η επόμενη δεκαετία θα είναι ίδια όπως η προηγούμενη — δεκαπέντε ομάδες πάνω-κάτω που κάνουν βόλτες στους τελικούς ενώ εμείς θα βλέπουμε τους τίτλους τους σα βιτρίνες πολυκαταστήματος. αλλιώς, ας πάρουμε μερικά νυστέρια και ας κόψουμε αυτά τα νυχτικά μία για πάντα — επειδή η ομάδα αυτή δεν χρειάζεται πιτζάμες στον πάγκο, χρειάζεται άνθρωπους που φοράνε σορτς σα ν’ έχουν πάει στην παραλία, όχι νυχτικά σα ν’ έχουν πάει στον ουρανό χωρίς βιζιτέρ.

Γιατί αφήνετε αυτό το θέμα να γίνεται ξανά κι again;;; Ρε παιδιά, θυμάστε πώς ζητήσαμε έναν σκόρερ τριών πόντων την περασμένη άνοιξη επειδή ο Τζαμίλ είχε πει πως "το σύστημα δεν χρειάζεται ακόμα έναν τρίποντο"; Μέχρι εκείνη τη στιγμή, στο rotation του backup είχε μόνον έναν σέντερ βάρους πάνω από 120 κιλά που έκανε κουτσό στη baseline σα γατούλα με σπασμένο πόδι. Την επόμενη μέρα βγάλαμε τον Πόρτερ ενώ εκείνος σκόραρε δεκαοχτώ πόντους στο πρώτο τέταρτο ενός αγώνα πολεμικής αδράνειας — επειδή κάποιος αποφάσισε πως είμαστε "αρκετά μεγάλοι" για πιο δυνατούς. Και τώρα ξαναπάμε στον ίδιο κύκλο: αγοράζουμε έναν αμυντικό επειδή έκανε τρεις κλοπές ενώ οι πραγματικοί λύτες ψοφάνε σπασμένοι στον πάγκο επειδή κάποιος φοράει νυχτικά σα σημαία αποτυχίας. Μα τι παράδειγμα είναι αυτό;;; Η ομάδα δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα όσο εκείνος φοράει εκείνο το σήμα κατάθλιψης στον πάγκο.

Πάω να πιω έναν καφέ όταν ξαναβλέπω τους τίτλους των άλλων σα βιτρίνες πολυκαταστήματος και γελάω μόνος μου — όχι επειδή είναι αστείο, αλλά επειδή έχουμε φτάσει εδώ σα να είμαστε η ομάδα που έχασε τρεις σειρές επειδή κάποιος αποφάσισε πως οι αντίπαλοι φοράνε πιτζάμες στον πάγκο. Μετά θυμάμαι εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου του ’19 όταν βγήκε ο Ουδίρ επειδή "ήμασταν αρκετά μεγάλοι" και τότε σκέφτομαι πως όλα αυτά δεν είναι λάθη· είναι μια συνθήκη. Πρώτον, δεν μπορεί κανείς να κάνει αγώνα μπάσκετ όταν ο GM φοράει νυχτικά σα σινιάλο ότι όλα πάνε στραβά πριν καν αρχίσει η σειρά. Οι Warriors εκείνο το βράδυ είχαν τρεις πρωταθλητές στον πάγκο — εμείς είχαμε έναν σέντερ που έκανε δύο βολές σε δεκαπέντε λεπτά επειδή κάποιος είχε αποφασίσει πως ο αγώνας ήταν τόσο εύκολος όσο το να ανοίξεις ένα βιβλίο καταλόγου καταστημάτων. Τι σύστημα είναι αυτό που βασίζεται σε έναν άνθρωπο που φοράει πιτζάμες σα σημαία επιτυχίας; Σίγουρα δεν είναι σύστημα μπάσκετ — μάλλον είναι σύστημα αποτυχίας με χρονόμετρο αντίστροφης μέτρησης. Και τώρα πάμε πάλι στον ίδιο κύκλο: αγοράζουμε έναν αμυντικό επειδή έκανε τρεις κλοπές ενώ σουτάρει σα λιωμένη καραμέλα στο 25% από πάνω. Πότε είπαμε πως οι κλοπές ισούνται με αποτελεσματικότητα στα τρίποντα; Αν ήταν έτσι, τότε όλες οι ομάδες της Ευρώπης έπρεπε να αγοράσουν γάτες για πάγκο — και όμως βλέπουμε τους τίτλους να μένουν στους άλλους. Η δικαιολογία πάντα η ίδια: "έχουμε αρκετά μεγάλα". Μα τι μεγάλοι ρε παιδιά, όταν η ομάδα σου βγάζει τον Γιούτις εκτός rotation επειδή κάποιος αποφάσισε πως ο αγώνας "δεν ήταν αρκετά μεγάλος γι' αυτόν"; Δεν είναι θέμα rotation — είναι θέμα ιδεοληψίας. Κάθε φορά που χάνουμε τίτλο, εκείνος βγάζει μία δημόσια δήλωση για το πόσο σκληρός ήταν ο αντίπαλος ή το πόσο άδικη ήταν η κλήρωση. Σαν εκείνον τον παππού στο χωριό που έλεγε πως ο αέρας τον σκότωνε επειδή είχε ανοίξει το παράθυρο — εμείς όμως βλέπαμε τον ουρανό γαλανό. Οι τίτλοι δεν φεύγουν επειδή κάποιος έκανε μία λάθος κλήρωση· φεύγουν επειδή κάποιος πάνω στη γραμμή αποφάσεων έχει αποφασίσει πως ο τίτλος είναι δεδομένος πριν καν αρχίσει ο αγώνας. Και τώρα που ξαναβγάζουμε αυτή την κίνηση — άλλος ένας αμυντικός επειδή έκανε τρεις κλοπές — τότε μιλάμε για μία βόλτα στο γκαράζ της αλήθειας. Η ομάδα αυτή δεν χρειάζεται νυχτικά στον πάγκο· χρειάζεται ανθρώπους που φοράνε σορτς σα να έχουν πάει στην παραλία, όχι πιτζάμες σα ν’ έχουν πάει στον ουρανό χωρίς βιζιτέρ. Αν συνεχίσουμε έτσι, η επόμενη δεκαετία θα είναι ίδια όπως η προηγούμενη — δεκαπέντε ομάδες πάνω-κάτω που κάνουν βόλτες στους τελικούς ενώ εμείς θα βλέπουμε τους τίτλους τους σα βιτρίνες πολυκαταστήματος. Αλλά εδώ είναι το ερώτημα: πόσο ακόμα πρέπει να φοράμε αυτά τα νυχτικά σα σινιάλο ότι όλα πάνε όπως πρέπει;