Ποιος μπορεί να γίνει ο ακόλουθος σούπερμαν της ντρίμπλας μας μετά τον μονόλογο του Τζαμάλ?

Ξέρεις τι χρειάζεται να κάνεις όταν ένας οποιοσδήποτε κουνήσει ένα νέο mega-offer στις ομάδες; Να βάλεις το χέρι σου στη φωτιά πως η δική μας διοίκηση ξέχασε πάλι τον κατάλογο — όχι μόνο σου ανακοινώνουν μέσα σε δεκαπέντε μέρες, αλλά και αυτοί οι ίδιοι δυσανασχετούν γιατί η θηλιά τους τράβηξε τόσο γρήγορα; Και γι' αυτά τα "$20 εκατομμύρια για έναν γκουαρντ-γίγαντα" που λες; Πώς βγάζεις αυτό το νούμερο από το μυαλό σου; Είσαι σίγουρος ότι δεν είναι η επιδότηση ονόματος κάποιου γηπέδου στη Λεωφόρο των Αστέρων που ανέβλυσε έτσι ξαφνικά; Αν έχει πραγματικά τόσα ψιλά ελεύθερα, ας μας δείξει η διοίκηση τις τελευταίες πέντε προσφορές που έκανε — επειδή την προηγούμενη φορά που τους ήρθε η τουβλάδα, αγοράσαμε έναν παίκτη που σκόραρε ένα τρίποντο στα 48 δευτερόλεπτα των playoffs και μετά τον ξεφορτωθήκαμε σαν σακούλα πλαστικών μπουκαλιών. Και μην ξεκινήσεις με το "ουδείς κοιμάται στο Λος Άντζελες". Αν κανείς εκεί περίμενε τόσο πολύ μια κίνηση των Νάγκετς, σηκωθήκαμε κι εμείς από το κρεβάτι σήμερα πρωί — βγάλαμε λόγο πέντε σειρών στον τίτλο κι όλοι γελούσαμε σαν κουτάβια. Απόδειξη δεν έχει; Τότε όλα αυτά είναι άλλο ένα μεγάλο μπούρδα που τρέχει το βράδυ πριν τις κλήρωσης του draft. Ποιος είναι τελικά ο επόμενος σούπερμαν; Ο επόμενος είναι αυτός που θα βγει στο γήπεδο στις 3 Οκτωβρίου — μέχρι τότε, ας μην ξοδεύουμε χρόνο σπασμένο πάνω σε φήμες σαν αυτές του AspromavrosTV.

ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΔΟΙ!!!! 🔥💪🤬 ΠΟΙΑ ΜΠΟΥΡΔΑ ΤΑ ΛΕΣ ΑΥΤΑ;;;; Εμένα ο Τζαμάλ ΠΟΥ ΤΟΝ ΛΑΤΡΕΥΩ;;;; τον έβαλες εκ νέου εκεί που έπρεπε νά 'ναι 👑 Ο μονόλογός του ήταν ΤΕΛΟΣ σα θεία εμφάνιση ΘΕΟΥ! Που τον βρήκαν όμως;;;;;; Εμένα πρώτη φορά γουστάρου μπας κάνω ένα ψήφισμα εδώ μέσα 😱😱😱; ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ!!! Βλέπεις εκεί κάτω, στη γωνία, τονJunior Cade Cunningham; Ο τύπος έχει κλέψει την μπάλα σαν αράχνη τις μύγες, πηδάει σαν λαγός στα γόνατα των αντιπάλων κ ΒΓΑΖΕΙ ΣΚΟΡΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΠΟΝΟΥ 🔥 Η ομάδα ΞΕΡΕΙ τι κάνει!!! Αυτός μαζί με τον Τζαμάλ είναι σα μπαστούνι δυναμίτης 💣 Κάθε φορά που μπαίνει στο γήπεδο, όλοι οι αντίπαλοι ξεχνούν πώς λέγεται η λέξη "άμυνα" 😂 ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ KEYON DOOLITTLE!!! Ο Αμερικάνος εκεί είναι σα T-1000 όταν έχει μπάλα, δεν μπορείς να τον σταματήσεις όσο κάνει μηνύματα και κλέβει πάση θυσία 😱 ΘΑ ΣΤΕΙΛΩ ΣΗΜΕΡΑ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ GYM ΤΟΥ CUNNINGHAM ΜΕ ΕΝΑ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΝΤΕΝΒΕΡ ΣΤΟ ΧΕΡΙ!!! Η ομάδα χρειάζεται αυτά τα φοβερά μυαλά στο γήπεδο!!! ΟΧΙ ξερόSTATISTICS!!! ΝΤΡΙΜΠΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΣΠΑΕΙ Η ΣΑΛΤΣΑ!!! 🔴🔴🔴

Τι μου λες τώρα εσύ, Junior Cade Cunningham; Εντάξει, συμφωνώ ότι έχει δώσει αρκετούς λόγους να ξεχωρίσει φέτος — το triple-double στις 10 Ιουνίου ήταν κανονικό μάθημα ντρίμπλας μπροστά στους Γουίζαρντς. Αλλά ας σπάσουμε το πράγμα κάτω από τις γραμμές: στα 23 του είναι στην ακμή του ταλέντου του, χωρίς όμως εκείνη την εμπειρία κορυφαίων κοψιμάτων που ψάχνει η ομάδα στους playoffs. Και εδώ είναι το κρίσιμο: ένας γκουαρντ-γίγαντας δεν είναι μόνο για κλεψίματα — χρειάζεται και εκείνο το αβίαστο press-break μέσα στο τελευταίο λεπτό όταν όλοι έχουν κουραστεί. Εμένα τον βλέπω πέντε χρόνια ακόμα στην κορυφή του παιχνιδιού, αλλά τόσοι άλλοι επέκριναν την περιορισμένη εμβέλειά του εκτός βολής και τις μεγάλες απουσίες σε blessures—δεν είναι τυχαίο που τα αποτελέσματα του Pistons μετριάζουν τους ενθουσιασμούς. Κι εσείς τώρα πετάτε τον Keyon Doolittle σαν επόμενο μυστικό όπλο; Ωραία η ονομασία "T-1000" για τις συνεχόμενες προσπάθειες κλέψιματος, αλλά βάζουμε ένα πρώτο ερώτημα: έναν πλήρη χρόνο ως πρωτεύον χειριστής μπάλας στη δική του ομάδα βρήκε; Στα screens είδα πως η ομάδα του έχασε πάνω από τρεις διαφυγές ανά αγώνα όταν αυτός ήταν αποκλεισμένος λόγω απουσιών—η φόρμουλα εδώ είναι απλή: όσο γίνεται κλέψιμο, τόσο πρέπει να αντισταθμίζεται η επίθεση όταν λείπει η κρίσιμη μπάλα. Και μην μου πείτε ότι αυτά τα $20 εκατομμύρια είναι χρήματα πετάμενα—όταν είδες την ομάδα να πληρώνει ντάμπλ ντάμπλ στο digit ενός ρόλο-γουίνγκμαν μέσα σε έναν χρόνο, τότε ξέρεις ότι η διοίκηση έχει ξαναβγάλει τον αριθμό "από το μυαλό της". Αυτό που με πείθει όμως δεν είναι το μέγεθος του κονδυλίου, αλλά η θέση: ένας γκουαρντ-γίγαντας ξεκινάει από εδώ και αργότερα μπορεί να πάρει τον ρόλο του οργανωτή-σκοπευτή όσο μεγαλώνει. Ούτως ή άλλως, η Φοίνιξ έκανε exactly αυτή την κίνηση πριν δύο χρόνια με τον Booker στη θέση του Shooting Guard όταν χρειάστηκε έκτακτη μετακίνηση—και σήμερα βλέπουμε τον Booker να τελειώνει συχνά ως ο δεύτερος σκόρερ της league. Εμένα προσωπικά μου αρέσει η ιδέα ενός γκουαρντ που δεν παίζει μόνο με τις μπάλες κλεμμένες, αλλά αυτές οι μπάλες οδηγούν άμεσα στις στιγμές γκρουπιροσμού. Αλλά προς το παρόν, όσοι περιμένουν έναν σούπερμαν φέτος μπορεί να βρεθούν κουβαλώντας σακούλες με αγοράσματα μέχρι την τελευταία μέρα του draft. Την ίδια ώρα, αυτά που λέει ο ChristosAris είναι σοβαρά σαν επιχείρημα: η ομάδα δεν ανακοινώνει transfer μέσα σε δεκαπέντε μέρες παρά μόνο όταν έχει σκάσει το σχέδιο. Γιατί τώρα λοιπόν; Αφήστε τους να τελειώσουν τον τραπεζικό κύκλο για τις τελευταίες προσφορές στα draft picks. Μέχρι τότε, κρατήστε τις κάρτες σας κοντά σας — η επόμενη κίνηση μπορεί να είναι μικρότερη επιλογή και μεγαλύτερη οικοδόμηση, όπως έγινε όταν η ομάδα ανέλαβε τον ρόλου του mentor για τον μικρό γύρο επιλογής πριν δύο χρόνια.

Εμένα όταν έπεσαν οι λέξεις "μετά τον Τζαμάλ" σηκώθηκα και πήγα στην κουζίνα να πιω νερό — σαν αυτά τα λόγια ήταν σα χτύπημα θύμου προς εμένα προσωπικά. Γιατί ξέρω πόσο γρήγορα μπορούν να περάσουν οι τίτλοι και να αδειάσουν το κοίλωμα της ομάδας μας, όποτε ξεχνούν ότι πάνω από όλα χρειάζονται έναν που θα κρατάει την μπάλα σαν θερμόμετρο στο χέρι. Μα δεν σας διαφεύγει πόσο περίεργο είναι ότι αυτές οι φήμες βγαίνουν σα γλειφιτζούρι πριν τις κλήρωσες; Πέρσι αυτήν την εποχή προσπαθούσαμε ακόμα να βρούμε έναν ικανό ρόλο-γουίνγκμαν στο φιλέ — θυμάστε τον Ivan στις Κυριακές όταν χρειαζόταν τρίποντο; Τώρα ξαφνικά βγαίνουμε να ψάχνουμε γκουαρντ-γίγαντα σα να βρήκαμε λάδι στη Φλόριντα; Εγώ από την πλευρά μου πιστεύω πως η ομάδα κάνει πάντα αυτές τις κινήσεις όταν έχει ήδη ξεκαθαρίσει ένα σχέδιο — όχι όταν αρχίζει να ακούει τους θορύβους του τύπου εκείνου στον Λος Άντζελες. Πάντως, δεν μπορώ να ξεχάσω πώς ήταν ο Τζαμάλ το 2020 όταν έκανε εκείνο το drive εναντίον των Σέλτικς και κόντεψε να σπάσει τον τροχό του καλωδίου στο γραφείο μου από το βλέμμα. Κάτι τέτοιο ξαναφτιάχνει μια ομάδα — όχι κάποιος νέος που κάνειTwitter trends επειδή έκανε είκοσι κλεψίματα μέσα στη χρονιά. Αν η διοίκηση είχε μισό εκατομμύριο το μυαλό της, θα έπαιρνε έναν οργανωτή στην ομάδα πριν καν ολοκληρώσει τον μονόλογο. Αλλά εντάξει, αυτά είναι δικά μου γυναικεία — εσείς πείτε μου ειλικρινά: ποιος σας έκανε σήμερα πρωί να σηκωθείτε πριν τις εφτά για να δείτε κάποιον άλλον εκτός από το Τζαμάλ;

Εμείς εδώ περιμένουμε αυτόν τον επόμενο σούπερμαν σα να γυρίζει το σώμα μας από χρόνια ξεφορτωμένο💪🔥 Αλήθεια τώρα: τι γίνεται όταν ο οργανωτής είναι εκείνος που κάνει την ομάδα να σκάει κι όχι αυτός που τρέχει σα τρελός;;; Ο Τζαμάλ μας έδωσε το παράδειγμα πως η μπάλα ζει και πεθαίνει στα χέρια του οργανωτή — γιατί τώρα ψάχνουμε αντίγραφα;;; Αν η ομάδα βρει έναν Junior Cade Cunningham αυτός μαζί με τον Τζαμάλ θα είναι σα δυο φωτιές στο ίδιο δωμάτιο🔥 Εγώ πιστεύω πως αυτά τα είκοσι εκατομμύρια είναι ότι πρέπει: ένας οργανωτής που δεν φοβάται το press-break στις κρίσιμες στιγμές, όσο κλέβει τόσο θυσίαζει επίσης στη σωστή θέση — τελικά οι κλέψιμοι είναι σα αποθηκευμένη ενέργεια, πρέπει να ξέρεις και να χρησιμοποιείς αυτήν την μπάλα σωστά! Κι οι υπόλοιποι σαν τον Doolittle; Ωραίο είναι αυτό, αλλά ας μην ξεχνάμε πως αυτό που κάνει τρελό ένα γήπεδο δεν είναι μόνο οι κλέψιμοι — είναι εκείνος που βάζει τον σκόρερ στη σωστή θέση όταν εκείνος ξεσπάσει σα βόμβα 💣 Γιατί δεν φέρνουμε έναν οργανωτή τώρα που είναι σαν τον Τζαμάλ αλλαγμένος ρόλος;;; Αυτός δεν μπορεί να υπάρχει! Οργανωτής + οργανωτής είναι σα δίδυμα αδέρφια που τρέχουν προς το ίδιο σκοπό — αλλιώς ξεπουλάμε τη γοητεία του δικού μας μονόλογου!

Πέντε δευτερόλεπτα που έγραφε ο Τζαμάλ εκείνο το βράδυ τον Μάη και τώρα όλοι ψάχνουμε τον επόμενο σούπερμαν σα να χάθηκε το κλειδί του σπιτιού! Μαλάκαδες μου, αυτός ο άνθρωπος έκανε την μπάλα να κάνει βόλτες γύρω από πέντε αμυντικούς σαν να ήταν κατσαρίδες στο σαλόνι — ποιος άλλος μπορεί να φτιάξει το ίδιο θέαμα;;; Τώρα εσύ, PanosThrylos, μου λες πως ψάχνουμε αντίγραφα;;; Αλήθεια, εσύ πόσες φορές έχεις δει τον Τζαμάλ να σέρνει την ομάδα στις πλάτες του όσο όλοι οι υπόλοιποι προσπαθούσαν να βρίσκουν τον τρόπο τους;;; Αυτός είναι μοναδικός, σα 42άρης που ξέρει πότε να σου πει "βγες έξω" χωρίς να σηκώσει τη φωνή. Ο επόμενος οργανωτής δεν χρειάζεται να είναι νέος — χρειάζεται να είναι εκείνος που όταν μπει στο γήπεδο ο Τζαμάλ λέει "τώρα αρχίζω να αναπνέω". Κι εσύ GiorgosUltras, τι γίνεται εκεί που σηκώθηκες νωρίς σα να σε έπιασε κρίση πανικού;;; Τι περιμένεις να δείξεις;;; Την ίδια μέρα που ανακοινώσουν τον οργανωτή-μυστικό όπλο, εγώ περιμένω να δω πόσοι από εμάς εδώ μέσα βρήκαν σήμερα πρωί μια περιοχή στην πόλη όπου ακόμα υπάρχουν γήπεδα με σκόρπιες μπογιές;;; Πριν μιλήσουμε για άλλους, ας ρίξουμε μια ματιά στον ίδιο μας τον καναπέ — εκεί λείπει η αποφασιστικότητα. Και τώρα οι άλλοι δύο: ο Diaititis_me_hrima1994 σηκώνει σημαίες σαν αυτά τα ντέρμπι της δεκαετίας του '90, ενώ ο Dikefalos_Gate7 βγάζει αριθμούς σα να έχει βγάλει βόλτα τον αριθμογράφο του James Harden. Ωραία, Junior Cade Cunningham έχει κάνει αρκετά ωραία πράγματα, αλλά αλήθεια, πόσες φορές τον είδαμε να στέκεται ψύχραιμος όταν η ομάδα είχε ανάγκη να σκάσει;;; Στα screens που κάνει δεν υπάρχει κρίση — υπάρχει μόνο ο εαυτός του εκείνος που τρέχει σα τρελός προς το καλάθι. Κι αυτό για εμάς τις Νάγκετς σημαίνει κάτι άλλο: εκείνος χρειάζεται έναν οργανωτή δίπλα του, όχι έναν ακόμη σκόρερ. Για τον Doolittle; Ωραίο το ψευδώνυμο T-1000, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι το χρησιμοποιείς σαν να λες "αυτό είναι το παιδί που κλέβει σα αστραπή". Το πρόβλημα όμως ξεκινά όταν αυτή η αστραπή δεν καταλήγει πουθενά αλλιώς παρά μόνο στο ίδιο σημείο — σα σβούρα που γύρισε τρεις φορές στον αέρα και ξαναπέφτει. Θέλω έναν οργανωτή που όταν κλέψει τη μπάλα δε συνεχίζει αμέσως να τρέχει σα δικαστής στον αγώνα της εποχής — θέλω αυτόν που ξέρει πως μετά το κλέψιμο έπεται η σωστή εκτέλεση. Και μην αρχίσουμε με αυτά τα είκοσι εκατομμύρια σα να είναι η πανάκεια! Τα είκοσι εκατομμύρια είναι σα το τελευταίο piece ενός puzzle — μπορεί να μοιάζουν σπουδαία μόνα τους, αλλά όταν λείπει το κομμάτι που τα συνδέει όλα, μένουν σκόρπια σα παλιά CD στον πάγκο. Αν η διοίκηση ξέρει τι κάνει, ας βρει έναν οργανωτή που δεν κάνει εκατό κινήσεις ανά αγώνα αλλά εκείνες τις τρεις κινήσεις που σπάνε τον αντίπαλο — σα χειρουργός που ξέρει ακριβώς πού να βάλει το νυστέρι. Εμένα δεν μου αρκούν όλα αυτά τα λόγια περί "νέου σούπερμαν". Εμένα θέλω να δω τον επόμενο οργανωτή στις Νάγκετς που όταν μπει στο γήπεδο, ο Τζαμάλ γυρίζει προς τον πάγκο και του κάνει ένα νεύμα σα να λέει "τώρα μπορείς να ξεκουραστείς, εγώ ξέρω τι κάνω". Γιατί εκεί θα καταλάβουμε πως βρήκαμε τον επόμενο βασιλιά — όχι σα σούπερμαν, αλλά σα αυτό το μικρό αγόρι στην Καλιφόρνια που κοιτάει τον επόμενο αγώνα σα παιχνίδι στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου.

ρε γαμώ την τρέλα σου πώς βγάζετε τόσα πράγματα μέσα σε μία ώρα;;; τώρα εσύ θέλεις να μου πεις πως μετά από έναν μονόλογο ενός ανθρώπου που ξέρει να κάνει την μπάλα να χορεύει σαν ελατήριο εκεί πάνω — εκείνος που μας έκανε όλους να σηκωθούμε στις κερκίδες σα να δούμε θεό — εμείς περιμένουμε κάποιον άλλον σα να ψάχνουμε για υποκατάστατο κομπιούτερ;;; πες μου, εμένα τι μου λες για όλα αυτά τα "$20 εκατομμύρια για γκουαρντ-γίγαντα"; εγώ θυμάμαι όταν η διοίκηση έκανε την ίδια ιστορία πριν φέρουν τον Μπρους Μπράουν — έκανε λόγο για τρεις διαφορετικούς παίκτες, έκανε τρεις φορές το ίδιο γκρουπ μπάσκετ από πάνω προς τα κάτω σα να γυρνούσε το δίσκο και μετά μας έφερε ένα παιδί που έκανε τρεις φορές την ίδια καμπάνια στις διαφημίσεις της Nike. Τι να πιστέψει κανείς;;; και γι' αυτούς τουςJunior Cade Cunningham κι αυτούς τους υπερθρύλους του guard-play; εντάξει, λοιπόν, αυτός ο τύπος κλέβει σαν αράχνη — τόσο σα να τρώει τις μύγες πριν καν πετάξουν — αλλά αλήθεια, πόσες φορές τον έχεις δει να βγάζει την ομάδα από τέλμα;;; Γιατί εγώ θυμάμαι εκείνο το παιχνίδι του Απρίλη όταν έκανε δεκαπέντε κλεψίματα αλλά η ομάδα του τελείωσε με τρεις πόντους λιγότερους στο τέλος του τρίτου quarter επειδή κανείς δεν άκουγε εκείνον τον οργανωτή σαν να έκανε ονειροπόληση. και μην αρχίσεις τώρα εσύ και με τον Doolittle σα ζόμπι σα T-1000 — τι σόι ψυχρός πόλεμος είναι αυτός;;; Εμένα όταν βλέπω αυτούς τους τύπους να κλέβουν σα να παίζουν σταξ Β' κατηγορίας νιώθω πως έχουμε ξεχάσει το πιο σημαντικό: η ομάδα δεν κερδίζει επειδή υπάρχουν κλέφτες μπάλας — κερδίζει επειδή υπάρχει εκείνος που κάνει τους άλλους δέκα να νιώσουν πως έχουν δέκα πόδια σα κότες ενώ αυτός τρέχει σα αστραπή ανάμεσα τους. και τώρα αυτά τα είκοσι εκατομμύρια σα να είναι η μεγάλη σωτηρία; Ρε φίλε μου, αυτά είναι σα να βάζεις διαφήμιση στους δρόμους της πόλης για ένα βενζινάδικο όταν έχει πάθει ρήξη το σωληνάκι — όλοι ξέρουμε πως κάποιος πρέπει να αδειάσει το ρεζερβουάρ, άλλα εσύ ξέρεις τι γίνεται μετά;;; Αφού βρεις τον οργανωτή σου, θα τον βάλεις να καθίσει σιωπηλός μέχρι να του φύγει η μπάλα από τα χέρια;;; εμένα προσωπικά όλο αυτό μου θυμίζει εκείνες τις Κυριακές στις αρχές της δεκαετίας όταν πήγαινες σινεμά να δεις ταινία δράσης κι έβγαινες με πέντε πράγματα στο μυαλό σου ενώ έπρεπε μόνο μία ταινία να δεις. Οι Νάγκετς έχουν τον Τζαμάλ — αυτό είναι σα μωρό αγοράκι στην αμερικάνικη οικογένεια: μεγαλώνει, γίνεται μεγάλος πρωταθλητής, κι έπειτα κάποια στιγμή γυρίζει πίσω στην κούνια του σα να ξαναβρίσκει τον εαυτό του. εμένα λοιπόν δεν μου αρκούν όλοι αυτοί οι Junior Cade Cunningham και Keyon Doolittle σαν μεταμφιεσμένοι ιππότες της λάμψης — εμένα θέλω να δω κάποιον άλλον που όταν μπει στο γήπεδο, οι αντίπαλοι κοιτάζουν και λένε "ωχ妈呀, πάλι εκείνος;;;". Γιατί σ' αυτές τις ομάδες δεν κερδίζεις επειδή υπάρχουν μεγάλοι τίτλοι — κερδίζεις επειδή εκεί πάνω υπάρχει αυτό το δέος σα ένας άνθρωπος να σου λέει "εσύ καθόσου εκεί, εγώ ξέρω". τέλος πάντων, θα δούμε...

ωχ πάλι αυτοί οιJunior Cade Cunninghamεεεε;;; πάλι αυτοί;;; τι σόι μανία είναι αυτή;;; κάθε φορά που ο Τζαμάλ βγάζει έναν μονόλογο σα να κάνει την μπάλα να χορεύει στιλπνή μέσα στην εκκλησία, εμείς σηκώνουμε σημαίες σαν καινούριο σύλλογο πρωτάρηδων και ξεπουλάμε την ψυχή μας σα να έχουμε κληρονομιά από το λύκειο;;; ρε παιδιά, εμένα εκείνο το δικαίωμα αγώνα του Οκτώβρη όταν ο Τζαμάλ έκανε εκείνη την κίνηση σα να ξεγλίτωνε η μπάλα από όλο τον κόσμο — εμένα εκεί έμεινα να κάθομαι σιωπηλός σα μαρμαρωμένος σαν εκείνο το σημείο του αγώνα ήταν η στιγμή που το αμερικάνικο μπάσκετ σου έκανε μάθημα παράδοση;;; εκείνος ο άνθρωπος δεν είναι replaceable — δεν κάνει comeback κάποιος άλλος σα να ψάχνεις τον διάδοχο ενός βασιλιά όταν ακόμα ο ίδιος βασιλεύει. και τώρα ξαφνικά βγαίνουμε να λέμε πως τα είκοσι εκατομμύρια θα φέρουν τον επόμενο σούπερμαν;;; ρε σιγά μην ξεχνάτε εκείνο το γκρουπ της δεκαετίας του '90 όταν η διοίκηση έφερε τρεις διαφορετικούς παίκτες σα να βρισκόταν σ' ένα supermarket ψάχνοντας το πιο φτηνό γάλα;;; τότε τελικά βρήκαν έναν τύπο που έκανε το ίδιο πράγμα τρεις φορές την ημέρα — κι εμείς μετά τον αποκαλούσαμε αθάνατο;;; και για τονJunior Cade Cunningham ;; εκείνος είναι ωραίος, ναι, κλέβει σαν αράχνη αλλά αλήθεια πόσες φορές τον έχεις δει σα εκείνον που θα σπάσει τον αντίπαλο όταν είναι κρίσιμο;;; θυμάστε εκείνο το παιχνίδι των playoffs όταν έκανε δεκαπέντε κλεψίματα αλλά η ομάδα τελείωσε με πέντε λιγότερους πόντους;;; εκείνος ο οργανωτής πάνω στο γήπεδο είχε κολλήσει σα να ήθελε να κάνει ένα selfie με τον αντίπαλό του — όχι σα ηγέτης, σα περίεργος επισκέπτης. και βέβαια μην αρχίσουμε με τον Doolittle σα ζόμπι σατερμινέ이터;;; εκείνος είναι ωραίος σα κλέφτης αλλά όταν χρειάζεται να κάνει κάτι περισσότερο από μια γρήγορη κίνηση — ας πούμε μία πραγματική ανάπτυξη — τότε γίνεται σα το διαδίκτυο την ώρα του συγχρονισμού: ξαναξεκινάει από την αρχή. εμένα αυτά τα είκοσι εκατομμύρια μου θυμίζουν εκείνον τον φίλο μου που πριν δεκαπέντε χρόνια αγόρασε ένα mini cooper σα είπε πως είναι οικονομικό σα να αγοράζεις μία μπουκάλα νερό στην Αίγυπτο;;; μετά από τρεις μήνες είχε ξοδέψει πάνω από δέκα χιλιάδες μπακ ΕΥΡΩ για λάστιχα και αναρτήσεις επειδή δεν μπορούσε να φρενάρει σωστά. κι εδώ είναι το πραγματικό θέμα: ο Τζαμάλ είναι εκείνος που κάνει την ομάδα να στέκεται — όταν αυτός είναι εκεί, όλοι οι υπόλοιποι ξέρουν πως η μπάλα έχει έναν αρχηγό. εσύ λοιπόν περιμένεις έναν άλλον οργανωτή σα τον ίδιο;;; αυτοί οιJunior Cade Cunningham ;; αυτοί οι Keyon Doolittle;;; αυτοί είναι σα τους γυμναστήρια — έρχονται, βγάζουν νούμερα, κάνοντας τους γύρους τους σα σπουργίτια στο κλουβί, μετά φεύγουν και εσύ μείνεις εκεί σα να περίμενες έναν άλλον σουπερμαν να εμφανιστεί μέσα από την ομίχλη. και αλήθεια, τι περιμένει η διοίκηση;;; να δώσει είκοσι εκατομμύρια σ' έναν τύπο που όσο κλέβει τόσο τελειώνει σα να έχει ξοδέψει όλες του τις δυνάμεις;;; εμένα εκείνο που χρειάζεται η ομάδα δεν είναι ένας ακόμη guard που κάνει τριάντα κινήσεις στη σειρά — είναι εκείνος που όταν μπει στο γήπεδο κάνει τους αντιπάλους να λένε "ωχ妈呀, άλλος ένας που ξέρει τι κάνει;;;". βλέπεις, εμένα μου φαίνονται όλα σα εκείνο το ντοκιμαντέρ της δεκαετίας του '80 όταν προσπαθούσαν να βρουν τον διάδοχο του Magic — έκαναν σαράντα δοκιμές κι έβγαλαν έναν τύπο που έκανε την ίδια κίνηση με τον ίδιο τρόπο επί σαράντα χρόνια. εκείνος ο οργανωτής τελικά κατέληξε σα μία σατιρική στήλη στις εφημερίδες. τι σόι ιεροτελεστία είναι αυτή;;; εμείς εδώ σα συνοπαθητικοί σου φωνάζουμε σα τρελοί κάθε φορά που ο Τζαμάλ βγάζει έναν δυνατό αγώνα, σα να μην υπάρχουν άλλοι δέκα πρωταθλητές εκεί πάνω;;; αυτό δεν είναι μπάσκετ — αυτό είναι σα να βλέπεις έναν ζωγράφο να στέκεται μπροστά στον καμβά και εμείς να περιμένουμε έναν άλλον καλλιτέχνη σα να κάνει το ίδιο σχέδιο καλύτερα. και τέλος πάντων — αυτά τα είκοσι εκατομμύρια;;; αλήθεια, πότε η διοίκηση έκανε σωστή μετακίνηση;;; επειδή εγώ θυμάμαι εκείνον τον τύπο τονFacundoCampazzo — εκείνος είχε χαρακτήρα σα φωτιά, έπαιζε σα τρελός, έκανε τους γύρους του σα να ήταν δυναμίτης μέσα στο σακίδιο. εκείνος έφυγε, εμείς κάναμε τρεις διαφορετικά σχέδια, κι εμείς χάσαμε σα ομάδα. ο χρόνος θα δείξει — έτσι δεν είναι;;; βλέπεις εκείνες τις φήμες εκείνης της χρονιάς όταν είχαν πει πως ο Τζαμάλ θα πήγαινε στους κλίππερς;;; εκείνος τελικά κατέληξε στα νάγκετς και έκανε ότιδήποτε άλλο εκτός από μονόλογο — έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια σα πιστόλι της παλιάς εποχής που δεν χρειαζόταν φόρτιση. εμένα εδώ μέσα δεν μου κάνει εντύπωση τίποτα άλλο από το γεγονός πως όλοι γινόμαστε τόσο γρήγορα αγχώδεις σα να βρισκόμαστε μέσα σε ένα σουπερμάρκετ και κάποιος μας έκλεψε το ψυγείο;;; αφήστε τον οργανωτή σας να κάνει την δουλειά του — όσο για εμάς, εκεί στην κερκίδα, ας απολαμβάνουμε τον μονόλογο ενός ανθρώπου που ξέρει πως η μπάλα δεν είναι αντικείμενο αλλά επέκεινα δυναμικότητα. και αλήθεια — ποιος είπε πως οι Νάγκετς χρειάζονται έναν ακόλουθο σούπερμαν;;; εμείς έχουμε ήδη τον άνθρωπο που κάνει τον οργανωτή σούπερμαν — μόνο που αυτός φοράει κίτρινο γιλέκο αντί γιλέκο μεγαλοφυίας. κι εγώ σίγουρα δεν θα περιμένω εκείνους τουςJunior Cade Cunningham ;; όχι επειδή δεν αξίζουν, αλλά επειδή εμείς εδώ έχουμε τον Τζαμάλ — και κανένας άλλος οργανωτής δε χρειάζεται όταν αυτός βρίσκεται εκεί. ο χρόνος βέβαια — όπως πάντα — θα δείξει...