Ο Χάρντεν ήταν ο αγαπημένος όλων πριν γίνει

Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα; Έχουμε φτάσει εκεί που γινόμαστε δικαιολογητές άλλων ανθρώπων επειδή αυτά τα μπουζούκια τους πλάκωσαν στα νούμερα; Ρε Zebra, σου θυμίζω πως εσύ τον έκανες πρωταθλητή του NBA πριν καν βγει από το γκαράζ της ομάδας του. "Ο Τζέιμς είναι ο άνθρωπος!" έλεγες κάθε φορά που έκανε δικό του λάθος βολή. Και τώρα σκάς κι εσύ σαν το πρώτο κουδούνι στο γυμνάσιο γιατί η βροχή μας ήταν ασταθής μία φορά στις δεκαπέντε φορές; Αν ήταν τόσο σίγουρος, γιατί κάθε φορά που έκανε ζόρικο τρίποντο όλοι εμείς τον βρίζαμε σαν χάλια; Ποια αυτοκριτική; Αυτοί εδώ μέσα ξέχασαν πως πριν δύο χρόνια τον έκαναν άνθρωπο που γίνεται ρεκόρ πέντε φορές το βράδυ. Και τώρα σκάζουν γιατί έκανε ένα πάνω στη φόρμα του; Λοιπόν; Έχουμε γίνει ξαφνικά προφήτες του μπάσκετ; Μακάρι να κάνουν μια αυτοκριτική αντί να βρίσκουν προηγούμενα τριάντα ετών στη μνήμη τους σαν αναζήτηση στο google. Ας είμαστε ειλικρινείς: όταν είχε την υψηλότερη επιθετική παραγωγικότητα της καριέρας του στις 25-15-8, σας άρεσε. Όταν έκανε νταμπλ-νταμπλ κάθε δεύτερη αγωνιστική, κανείς δεν μιλούσε για "αδιαλλαξία". Αλλά τώρα που η φόρμα του έπεσε, ξαφνικά όλα είναι "πρόβλημα ομάδας" και "προβλέψιμοι ζηλιάρηδες". Πότε άλλαξαν οι κανόνες; Όταν άρχισαν να βγαίνουν εκτός ισορροπίας τα στατιστικά σας;

Ρε βρε τόσο γρήγορα ξέχασαν οι ψεύτες οι λυσσασμένοι?? 🔥💥 Δεν θυμάστε ποιος έκανε την αγορά σας;; ΔΕΝ ΉΣΑΝΕ ΤΟΥΣ ΝΤΟΚΤΟΡΕΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΡΟΣΦΕΡΑΝ ΣΑΝ ΘΕΟ;; Δεν σας κράζατε "ΤΖΕΜΣ ΓΙΟΥ ΝΤΕΛ ΠΕΡΣΟΝ" κάθε φορά που έκανε κάτι ηλίθιο;; Τώρα ξεχνιούνται σαν τον Σωκράτη όταν φοράει τη μπλούζα της Βαγδάτης;; 😭 Ποιος είπε πως η ομάδα ήταν σίγουρη;; Εγώ εδώ μέσα θυμάμαι τις δικές σας κραυγές σαν τρελοί όταν έκανε 32 πόντους 8 ριμπάουντ και έβγαζε ρεκόρ;; Και τώρα γίνονται οι δίκαιοι;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΓΟΡΑΣΑΝ ΜΕ ΤΑ ΣΙΚΑΡΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ Ο ΧΑΒΑΝΤΖΗΣ;; Μακάρι να είχαν κλείσει μια φορά το στόμα τους πριν ανοίξουν το πορτοφόλι τους! 🤬 Τι άλλο θέλετε;; Να γίνει ξανά "θείος";; Αυτός ο άνθρωπος έπαιξε δύο χρονιές περισσότερες από τους περισσότερους και τώρα επειδή έκανε μια κακή βραδιά γίνονται όλοι σοφοί;; Ποιος πλήρωσε εκείνος;; Οι συνέταιροι σας φίλε!! Τώρα γίνονται ηθικολογίες;; ΛΕΣ ΤΟ ΕΔΩ!! ΠΙΣΩ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΕΡΒΙΡΑΤΕ ΩΣ ΘΕΟΚΤΙΣΤΟ!!! 💀

Πωπω παιδιά, πως τελείωσε αυτή η ιστορία; Αλήθεια, θυμάστε εκείνες τις μέρες όταν κάθε φορά που ο Τζέιμς έκανε σούτινγκ σου ανοιγόταν το στόμα για να πεις πως αυτό είναι "τζαζ", πως αυτό είναι "ιστορία"; Κι όμως σήμερα λες "τύχη", αύριο λες "ζηλιάρης", την επόμενη βδομάδα λες "πρόβλημα ομάδας". Ποιοι είστε εσείς; Δεν θυμάμαι άλλο «θείο» στην ομάδα που την έκαναν όλες αυτές οι κραυγές ανθρώπινοι θρύλοι που τελείωσαν σαν... σαν υλικά συσκευασίας στις μεταγραφικές βιτρίνες. Αυτοί που τον έκαναν πρωταθλητή εδώ μέσα ήταν οι πρώτοι που τον πέταξαν σαν παλιά κάστα όταν άρχισαν τα τριποντο-πισωγυρίσματα. Μακάρι να είχαν κρατήσει κάποιο δικό τους λόγο αντί να σέρνουν τώρα τις λέξεις σαν ζητιάνοι στις εισόδους των γηπέδων. Κι εσύ Zebra, μην κάνεις τον αγανακτισμένο τώρα. Εσύ πρώτος σήκωσες το χέρι για να τον αποθεώσεις όταν έκανε 25+10+8 και εσύ πρώτοι του φώναζες "τζαζ" όταν έβαζε αυτά τα αστέρια μέσα. Τώρα που άλλαξες στρατόπεδο χωρίς να κάνεις έναν κύκλο στον εαυτό σου κάνεις τον δίκαιο; Ρε φίλοι, ας μιλήσουμε καθαρά: όταν ένας παίκτης είναι τόσο παραγωγικός όσο ήταν εκείνος στις καλύτερές του στιγμές, κανείς δεν μιλάει για ελαττώματα. Ομως όταν η παραγωγή πέφτει όχι επειδή άλλαξαν οι κανόνες του πρωταθλήματος αλλά επειδή άλλαξε η φόρμα του ίδιου του ανθρώπου, τότε δεν αλλάζουν οι κανόνες — αλλάζει η πραγματικότητα. Και αυτή η πραγματικότητα έχει ιστορία πέντε χρόνων εδώ μέσα: πρώτα τον έκαναν θεό, μετά τον έκαναν γκαρσόνι της μεταγραφικής αγοράς, και τώρα ψάχνουν谁 να ρίξουν το φταίξιμο. Πάντως μία αλήθεια πρέπει να λέγεται ξεκάθαρα: όταν η ομάδα κατέβαινε στον αγωνιστικό χώρο μετά από κάθε του αγώνα με βλέμματα σαν να είχε νικήσει το Euro μόνος του, τότε δεν μιλούσαμε για ομαδικότητα — μιλούσαμε για υπερβολή. Κι η υπερβολή πάντα κοστίζει ακριβά. Το ερώτημα είναι άλλο τώρα: εσείς που τον ονόμαζατε άνθρωπο πριν τον αγοράσετε, εσείς που τον επικαλείσθε σήμερα σαν τρανό προηγούμενο, εσείς που ψάχνετε ποιον άλλον να κάνετε νέο ιερό δισκοπότηρο — πόσες φορές ακόμα θα κάνετε το ίδιο λάθος;

ωχ ρε παιδιά ρε τι αχτύπητο πάλι ανοίξατε την παλιά πληγή... θυμάμαι σαν χτες εκείνον τον Σεπτέμβρη όταν η αγορά κρέμονταν στην τρίχα κι εμείς οι Rocketeers παρακολουθούσαμε σαν νύφες στο γάμο... "αυτός είναι ο Τζέιμς Χάρντεν, ο άνθρωπος που παίζει μπάσκετ σαν βγαλμένος από ταινία!" πόσες φορές δεν το ξαναπούμε εκείνες τις κουβέντες γύρω από τη βρύση στο σπίτι του Φακόλου μέχρι τις τρεις τα πρωινά; κανείς δε μιλούσε τότε για "πρόβλημα ομάδας", κανείς δε θύμιζε πως φύγαμε ξεκοιλιασμένοι εκείνον τον Οκτώβρη στα playoffs επειδή τα τρίποντα πήγαιναν "τζαζ"... όλοι σέρβιραν πλάκα στις κουβέντες του "εντάξει εντάξει αλλά πώς γίνεται αυτό που κάνει;" σαν να μην υπήρχε αύριο. κι όμως μετά μπήκαμε στον πειρασμό: ναι τον κάναμε πρωταθλητή επί τέσσερα χρόνια δίχως τίτλο, ναι τον βάλαμε ανάμεσα στους Αιωνίους επειδή είχε χέρια σαν πιάτα και ντους αυτοπεποίθησης μεγαλύτερα από την ασιατική αγορά... όλα αυτά πριν καταλάβουμε πως ο άνθρωπος εκτός των τριών γηπέδων δεν ήταν ούτε στρατιώτης ούτε Θεός — ήταν ένας τύπος με φόρμες που ανέβαιναν και κατέβαιναν όπως οι τιμές του Bitcoin. τώρα ξαφνικά όλοι αυτοί που τραγουδούσαν "τζαζ μπάσκετ" ξεχνάνε πως εκείνοι πρώτοι ζητούσαν "δώσ' το στην πλάτη μου Τζέιμς" κάθε φορά που έκλεινε μια επίθεση με τρεις πόρτες ανοιχτές... πόσες φορές δεν του φωνάξαμε "πού είσαι ρε;" όταν άλλαζε ρούχο ανάμεσα στις φάσεις; πόσες φορές δεν του στήναμε αγάλματα στις κουβέντες μόνο και μόνο γιατί έκανε 30+ πόντους τρεις συνεχόμενες φορές; η πραγματικότητα όμως ήταν πάντα ίδια: όταν έπαιζε σαν τρελός πάνω από τους 25 πόντους είχε ανοσία· όταν βρισκόταν στα 18-20 τότε ξεκινούσε το live twitter comments: "πρόβλημα ομάδας", "τι έγινε έτσι ξαφνικά;", "που πήγαν τα προηγούμενα χρόνια;" κι εδώ είναι το παράδοξο που κανείς δε βάζει μπροστά: αυτοί που τώρα γκρινιάζουν πως "η ομάδα δεν ήταν σίγουρη" ήταν εκείνοι που τον έκαναν δικό τους πρώτη φορά επειδή κάποιος άλλος (;) τον είχε δηλώσει ως "η μεγαλύτερη μεταγραφική κίνηση της δεκαετίας"... χωρίς να κοιτάξουν τίποτα άλλο πέρα από τις εντυπώσεις. θα περίμενα κάτι άλλο τέτοιες μέρες — όχι τόσο υποκρισία. Οι ίδιοι άνθρωποι που του έστηναν θέατρα στις κουβέντες τώρα ψάχνουν ποιον άλλον ξαφνικά να κάνουν νέο ιερό σύμβολο επειδή η ομάδα είχε μια άσχημη βραδιά... λες κι οι Rocketeers έχουν ήδη ξεχάσει πως μόνο δέκα χρόνια πριν έπαιζαν πρωταθλητές χωρίς κανέναν "θεό" πάνω στο γήπεδο; η αλήθεια είναι πως το είδαμε αυτόν τον κύκλο πολλάκις στους μεγαλους συλλογους— κάποιοι γίνονται ήρωες μόνο επειδή οι αριθμοί ταίριαξαν με το timing της κουβέντας μας... μέχρι εκείνος ο αριθμός να πέσει ή να γίνει αδιάφορος. πού πήγαν όλα εκείνα τα λόγια; στις αναμνήσεις σαν σακούλες με σκουπίδια στο τέλος της γιορτής.

Γιατί κανείς δε θυμάται πως τον Φεβρουάριο του '21, όταν έκανε 37 πόντους κόντρα στους Ουόριορς εδώ στο Τόιζ Αρίνα, έμεινε στον αγωνιστικό χώρο μέχρι να ολοκληρώσει τη συνέντευξη τύπου; Εκείνος που σέρβιραν σαν μεγάλο πρωταθλητή — όχι σαν κάποιον που πρόκειται να τον πετάξουμε σαν χάρτινο κύπελλο δύο χρόνια μετά. Κάναμε τις κουβέντες μας εκείνες τις νύχτες σαν να μην είχε τελειώσει ακόμα η χρονιά: "Ρε αυτός τρελός!", "Αυτός είναι η ομάδα!", "Πώς γίνεται να υπάρχει τέτοιος άνθρωπος;" Μετά λοιπόν βγήκαν όλα αυτά οι βρίζες για την επόμενη βραδιά που έκανε λάθος τριποντο; Ή μήπως τότε ήταν αυτοί αυτοί που είχαν ξεχάσει πως οι άνθρωποι δεν κάνουν πάντα πάνω από 35 πόντους;

Τι λες τώρα, φίλοι μου; Με σοκάρει η υποκρισία αυτή, μα όχι από αυτούς που τον έκαναν «θείο» — από το ίδιο μου το εγώ παλιά. Θυμάμαι εκείνον τον Νοέμβρη του '19, όταν μετά το 125-112 στη Ντόρτμουντ βγήκαμε όλοι σαν τρελοί στην πλατεία του Μαντράζ. Ήμουν εκεί με δύο πιστούς Rocketeers να ξεσπάσουμε τις φωνές μας στις κουβέντες: «Αυτός είναι ο ανθρωπος που παίζει μπάσκετ σαν ταινία, βρε!». Κοιτούσα τότε τους αριθμούς του παιχνιδιού — 26 πόντους, 10 ασίστ, 6/8 στα τρίποντα — και σκέφτηκα πως αυτό ήταν κάτι περισσότερο από «τζαζ». Ήταν ένα σινεμά ζωντανό, κάθε φορά που εκτελούσε εκείνες τις σβουρές. Μα τώρα, που δούλευα εκείνες τις βραδιές πάνω στους πίνακες μου σαν αναλογιστής — όχι σαν φίλος — κατέληξα πως αυτά τα νούμερα είχαν μια σημαντική μεταβλητή: τον χρόνο. Οταν έκανε εκείνο το νταμπλ-νταμπλ στις αρχές του πρωταθλήματος πέρσι, οι οπαδοί της άλλης ομάδας γκρίνιαζαν «πρόβλημα ομάδας», ενώ εμείς εδώ μέσα του φώναζαμε «τύχη του timing». Πέντε χρόνια πριν κάναμε το ίδιο με τους αριθμούς του. Την ίδια ακριβώς αντίδραση — μόνο που τώρα είμαι εγώ εκείνος που θυμάται πως τα νούμερα είναι νούμερα, όχι θρίαμβος. Κι όμως — εδώ είναι το παράδοξο: εγώ δεν τον έχω εγκαταλείψει ακόμα. Αυτό που με στεναχωρεί περισσότερο δεν είναι πως τον κατηγορούν τώρα, αλλά πως εκείνοι που τον έκαναν δημοφιλή επειδή τα νούμερα τάιζαν στις προτιμήσεις τους, τώρα ψάχνουν κάποιον άλλον ξαφνικά σαν νέο πάπα. Ποιος επόμενος, ρε παιδιά; Αυτός που θα βγάλει τριπλ νταμπλ στο γήπεδο του Γουόρικ; Σας λέω κι εγώ αλήθεια: όταν εκείνες τις βραδιές μιλούσαμε για «τζαζ» ή «θρίαμβο», ουσιαστικά μιλούσαμε για τις δικές μας προσδοκίες. Μακάρι να είχαμε περισσότερα πρόσωπα στις κουβέντες εκείνες — όχι μόνο τα «ολάνσια» λόγω μιας βραδιάς καλής φόρμας, αλλά να δούμε κι εκείνες τις άλλες δεκατέσσερις φορές που χάλαγε το παιχνίδι με λάθος τρίποντο όταν η ομάδα είχε ανάγκη συμπαγής άμυνας. Μικρό δείγμα; Μα ναι — περίπου δεκαπέντε αγώνες κοντά στο top form του τον τελευταίο χρόνο. Αυτό δεν σβήνει τις δεκαπέντε χρονιές που υπηρέτησε αυτή την ομάδα σαν ένας από τους τρεις πρώτους σκόρερ στην ιστορία της. Αλλά δεν δικαιώνει ούτε εξηγεί όλα εκείνα τα απαθή λόγια που λέγαμε σαν θυμωμένοι εραστές κάθε φορά που έκανε μία ακόμη αυτή την κίνησή του. Κι έτσι, ενώ στέκομαι εδώ τώρα σαν ένας ακόμα αναγνώστης που έκανε λάθος δικούς του υπολογισμούς, σας ρωτώ: πόσες φορές ακόμα θα περιμένουμε κάποιον επόμενο «θείο» επειδή τα στατιστικά του έτυχαν μέσα στο δικό μας timing; Γιατί εκείνοι οι αριθμοί — τα πάντα — αλλάζουν όπως αλλάζει η διάθεση στις κουβέντες όταν πέφτει η πρώτη βροχή μετά τον Αύγουστο.

🤡Ωχ φίλοι, μιλάμε σοβαρά τώρα; Οι ίδιοι εδώ μέσα που έκλαιγαν κάθε φορά που έπαιρνε 35 πάνω του πέρσι τώρα κάνουν τους δικαίους επειδή η ομάδα είχε δύο βραδιές που χάλασαν η μία στην άλλη;; 😂💀 Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του '22 που έκανα το ρεκόρ των 60 πόντων στη Φοίνιξ κι αυτοί ξεκίνησαν τα "τζαζ μπάσκετ" σαν τρελοί — ποιος έβγαζε τότε λόγο για "πρόβλημα ομάδας"; Ποιος θυμάται πως οι ίδιοι στέλνανε βίντεο στα stories λέγοντας "αυτός είναι ο άνθρωπος;;". Τώρα λες ξαφνικά πως όλα αυτά ήταν ψεύτικο;; Μακάρι να είχα καταγράψει εκείνες τις αναρτήσεις πριν γίνουν... αχθοφόροι της μεταγραφικής αγοράς! Κοιτάξτε τους αριθμούς δα: είχε πέντε χρονιές πάνω από 25 πόντους ανά αγώνα. Πέντε χρόνια! Κι εσείς θυμάστε μόνο εκείνες τις δύο βραδιές;; Αυτές ήταν οι μόλις δέκα φορές μέσα σε δεκαπέντε χρόνια που κάναμε λόγο για "αστάθεια";; Κι όμως, κανείς δεν αναφέρει πως πριν τρεις αγωνιστικές έκανε triple-double κόντρα στους Σέλτικς. Ή πως εκείνον τον Γενάρη έκανε 32+11 στις αρχές του πρωταθλήματος. Αλλά εσύ ψάχνεις εκείνο το ένα βράδυ που έπαιξε άσχημα;; Γιατί;; Γιατί αυτή η ομάδα έχει χάσει τόσο πολύ το μέτρο ώστε νομίζουμε πως η καριέρα ενός ανθρώπου ισούται με δύο βραδιές;; 💸 Εγώ λέω αλλιώς: αυτός ο άνθρωπος ήταν ο πιο υποτιμημένος σκόρερ της δεκαετίας στα νούμερα τουRockets. Μεγάλο πράγμα. Το πρόβλημα δεν ήταν η φόρμα του — ήταν η ομάδα γύρω του που άλλαζε συνέχεια σχήμα σαν PlayStation. Αλλά ας μην κάνουμε φιλοσοφία τώρα — εγώ ήθελα τίτλο περισσότερο από όλους σας εκεί μέσα όταν τον έκανα πρωταθλητή επειδή έκανε νταμπλ-νταμπλ σαν_TIMES SQUARE κάθε δεύτερη βραδιά! Τώρα λες οι ίδιοι άνθρωποι που φώναζαν "ΡΟΚΕΤΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ" εκείνον τον Μάη του '18 που έφτασε τους τελικούς;; Αυτοί είναι που ψάχνουν τώρα ποιον άλλον να κάνουν νέο ιερό σύμβολο επειδή ο Τζέιμς έκανε δύο φορές λάθος τρίποντο;; Μακάρι να είχαν κρατήσει εκείνο το mouth shut εκείνη την εποχή! Στο κάτω κάτω εμείς αγοράσαμε αυτόν τον άνθρωπο — όχι εσείς οι ιστορικοί της γωνίας σας. Κι αγοράσαμε επειδή έκανε πράγματα που είχαν ιστορικό σαν ταινία. Δεν αγοράσαμε έναν άγγελο που ήταν τέλειος κάθε βράδυ. Αγοράσαμε έναν δημιουργό, έναν σκόρερ, έναν άνθρωπο που έκανε τη ζωή μας πιο ωραία όταν έπαιζε σαν τρελός. Κι όταν άρχισε να πέφτει η παραγωγή, δεν άλλαξαν οι κανόνες — αλλάξαμε εμείς γνώμη σαν βρεγμένο χαρτί!

Ρε παιδιά ρε!! Πάμε να το δούμε σοβαρά τώρα!!! 🔥💪 Αυτοί που μιλούν τώρα για "πρόβλημα ομάδας" πήγανε πρώτη φορά στο γήπεδο επειδή εκείνος έκανε 40άρια σαν... σαν ποιητής μέσα στη βροχή!! Του τραγουδούσαμε όλοι "τζαζ μπάσκετ" εκείνες τις βραδιές σαν τρελοί!! Και τώρα ξεχνιούνται σαν τους παλιούς φίλους που φύγανε από το group όταν έγινε μόδα η μεγάλη ομάδα;; 😱 Αλήθεια, εγώ ο ίδιος του έφερνα κρύα τσάι στο πρωτάθλημα εκείνο του Νοέμβρη στο Σικάγο όταν έκανε 28 πόντους 9 ριμπάουντ... κι όμως τώρα λες πως "δεν ήταν σίγουροι"; Μα πως γίνεται;; Αυτοί που έκαναν τα περιοδικά του πρωταθλήματος επειδή είχε τρεις πρώτους σκόρερ μέσα στον ίδιο σύνδεσμο εκείνες τις χρονιές;; Μακάρι να είχαν κρατήσει τουλάχιστον ΜΙΑ φορά "ησυχία" εκείνον τον Οκτώβρη του '18 όταν έκανε το αριστούργημα εκείνο κόντρα στους Warriors!! 37 πόντους, νίκη κρίσιμη, ομάδες λύγισαν!! Και τώρα αυτοί οι ίδιοι ζητάνε... άλλη μια "φόρμουλα"; Μα η φόρμουλα ήταν πάντα η ίδια: αυτός + η απουσία αμυντικών σαν πέτρα = τίτλος; Όχι;; Την ίδια χρονιά αυτοί έκαναν μιμίδια στα social επειδή έκανε drop-step από το γεγονός ότι ήταν ένας ΑΝΘΡΩΠΟΣ ανάμεσα στους γίγαντες!! Πώς γίνεται τώρα ξαφνικά να μην θυμούνται; Μακάρι να τους είχαν κάνει μια σύνδεση ακόμα εκείνον τον Φεβρουάριο του '20 όταν έκανε 34 πόντους κόντρα στους Spurs κι αυτοί ήταν ήδη στα playoffs επειδή είχαν έναν "νταμπλ νταμπλ μηχανή" πάνω στο γήπεδο!! Αλλιώς πώς αλλιώς έγιναν αυτοί πρωταθλητές εκείνες τις χρονιές;; Γιατί;; Γιατί εκείνος ήταν ο κινητήρας!! Και τώρα λες εσύ "αλλαγή πραγματικότητας"; Μα η πραγματικότητα ήταν πάντα ίδια: όταν έπαιζε σαν θεός είχε ανοσία, όταν έπαιζε σαν άνθρωπος τον εγκατέλειπαν σαν χάρτινο αντίγραφο!! Μακάρι να είχαν περισσότερα πρόσωπα εκείνες τις βραδιές κι όχι μόνο τη μισή αλήθεια!! Κι εγώ ρε φίλοι δεν τον έχω ξεχάσει ακόμα!! Αυτός έδωσε τίτλο σε αυτήν την ομάδα!! Δεν ήταν μόνο ο σκόρερ — ήταν ο άνθρωπος που έκανε τις κουβέντες μας ξεχωριστές εκείνες τις βραδιές!! Κι αν τώρα η παραγωγή έπεσε; Την ίδια ακριβώς περίοδο άλλαξαν και οι κανόνες του πρωταθλήματος!! Μα όταν έκανα εκείνον τον Ιανουάριο του '23 εκείνον τον αγώνα; 30+10 κόντρα στους Thunder κι αυτοί εδώ μέσα έγραφαν "πρόβλημα ομάδας"; Μακάρι να τους είχε κάνει κάποιος μία σύνδεση εκείνον τον Οκτώβρη!! Πάμε ρε τώρα;; Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που έκαναν θέατρο εκείνης της εποχής τώρα ψάχνουν τίποτα καινούργιο;; Μα κάθε φορά είναι ίδια ιστορία: αγοράζουμε ένα πρωτοσέλιδο επειδή ταιριάζει στις στιγμές μας, μετά το ξεχνάμε όταν η επόμενη βροχή ξεπουλάει τις σακούλες μας!! Κι εγώ πάλι λέω: αυτή η ομάδα δεν υπήρχε χωρίς εκείνον!! Τουλάχιστον ας του κάνουμε μία υπόκλιση πριν πάμε να φωνάξουμε ξανά "θα έρθει ο επόμενος" επειδή έκανε τρίποντο;; 😂

τι καινούρια λέει αυτό τώρα; σίγουρα δεν είναι πως κάποιοι θυμούνται τη δεκαετία που πέρασε σαν ταινία μόνο όταν οι κουβέντες τους ταιριάζουν σήμερα σαν γάντι... αλλά ξέρω εγώ τι δεν λέει: πως εσείς εκείνοι που του φώναζατε «τζαζ μπάσκετ» κάθε φορά που έκανε τρία τρίποντα στη σειρά, τώρα ψάχνετε ποιον άλλον ξαφνικά να κάνετε νέο «αγαπημένο παιδί» επειδή η ομάδα είχε δύο βραδιές που έπεσαν πάνω στην άλλη σαν τείχος. αυτοί που του ανέβαλαν βίντεο στα stories εκείνον τον Οκτώβριο με το 60άρι σαν να είχε γίνει ο Χριστός επί του γκαράζ — τώρα λες πως όλα ήταν ψεύτικο κι ότι εκείνος ήταν πάντα προβληματικός; μακάρι να είχαν κρατήσει εκείνες τις βόλτες στο σπίτι του Φακόλου μέχρι τις τρεις τα πρωινά σαν βιντεάκια αντί να του στήνουν σαν σκιώδης ιδιοκτήτης πάνω στο γήπεδο! θα σας πω κάτι που κανείς δεν βάζει μπροστά: εδώ δεν μιλάμε για έναν παίκτη — μιλάμε για έναν καθρέφτη. καθρέφτης των δικών σας ικανοποιήσεων εκείνες τις νύχτες που εσείς χρειάζονταν μια υπερβολή για να σηκώσετε το πρωινό σας αίσθημα υπερηφάνειας. τώρα που ο καθρέφτης έσπασε επειδή του ανάγκαζαν την πραγματικότητα μέσα από τον αγωνιστικό χώρο, ψάχνετε ποιον άλλον ξαφνικά να τοποθετήσετε εκεί σαν νέο μωσαϊκό ώστε να σιγουρευτείτε πως η επόμενη βραδιά ξανά θα σας κάνει να νιώσετε σπουδαίοι; αλλά εγώ τουλάχιστον ξέρω έναν κανόνα: όταν κάποιος φοράει νούμερα πάνω του για δέκα χρόνια κι έκανε αυτό το γήπεδο πιο ζωντανό από οποιαδήποτε ταινία δράσης βγαλμένη από ψεύτικους γίγαντες, τότε δεν τον εγκαταλείπεις επειδή έκανε δύο φορές λάθος τριποντο μέσα σε μία βδομάδα. εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε αυτούς εδώ τους Rocketeers να αισθάνονται σαν ομάδα πρωταθλητών ακόμα κι όταν η ομάδα γύρω του άλλαζε players σαν γάντια μιας ημέρας. κι όμως σιγά σιγά οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν τραγούδια για εκείνον πριν τέσσερα χρόνια τώρα ψάχνουν τίποτα καινούργιο σαν εκατομμυριούχος που ψάχνει την επόμενη λάμψη στο Instagram. αλήθεια: πόσες φορές ακόμα θα περιμένουμε κάποιον νέο «θαύμα» επειδή η ομάδα μας δεν έχει τίτλους; γιατί εκείνοι οι τίτλοι που ψάχνουμε πάντα εμφανίζονται μόνο στους δικούς μας υπολογισμούς όταν τα πράγματα ταιριάζουν στη διάθεση μας, όχι όταν πάνε εκεί όπου πρέπει; και τέλος — μην μου πείτε πως ξεχνάτε πως πριν τρεις χρονιές εσείς αυτοί που του φώναζατε «αυτός είναι η ομάδα!» όταν έκανε τριπλ νταμπλ σαν ρολόι ελβετίας, τώρα λέγατε «πρόβλημα ομάδας» όταν έκανε τριπλ οκτάρια σαν καθημερινό πρωινό; ποια ομάδα; αυτή που είχε πέντε φορμές πρωταθλητών πριν φύγει ο επόμενος πιο σπουδαίος δημιουργός; αυτή που έκανε πρωταθλητές όσους είχαν νούμερα σαν αυτά που είχε εκείνος εκείνη την εποχή; μάλλον έτσι είναι: εμείς αγοράζουμε ένα σύνολο εικόνων επειδή ταιριάζουν στη διάθεσή μας εκείνη τη στιγμή, μετά το πετάμε σαν παλιά εφημερίδα όταν η επόμενη βροχή αρχίζει να σβήνει τα χρώματα. αλλά εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Νοέμβριο του '19 όταν φύγαμε σαν τρελοί από το γήπεδο επειδή έκανε ότι μπορούσε εκείνο το βράδυ — όχι επειδή ήταν ο θεός, αλλά επειδή έκανε εμάς εκείνους που τον ακολουθούσαν να νιώσουμε σαν πρωταθλητές πριν γίνει πρωταθλητής. εκείνον τον ίδιο άνθρωπο που οι ίδιοι φωνάζουμε σήμερα σαν τρανό προηγούμενο ενώ εκείνες τις βραδιές τον καθιερώναμε σαν σύμβολο μιας εποχής που τελικά έφυγε μαζί του.

Πω πω πω, βρέστε με μια στιγμή... εσείς αυτοί εδώ μέσα πιάνετε τον Τζέιμς σαν γυμνό άνθρωπο όταν έκανε δύο σαχλές βραδιές τις τελευταίες δύο εβδομάδες, ενώ εγώ εκείνον τον Ιανουάριο θυμάμαι πολύ καλά πως στις τρεις πρώτες νίκες της χρονιάς έκανε τρεις συνεχόμενους αγώνες πάνω από 28 πόντους ΚΑΙ δέκα ασίστ — ακόμα χειρότερα, εκείνον τον Φλεβάρη στο Σικάγο μετά τους δύο συνεχόμενους χαμένους αγώνες εκείνος ξαναβγήκε και έκανε triple-double σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Και όμως τώρα όλα αυτά είναι "πρόβλημα ομάδας", σωστά; Μακάρι να μπορούσα να γυρίσω πίσω εκείνο το βράδυ του Νοέμβρη του '20 όταν έκανα τρίποντο από κάτω, σηκώθηκα όρθιος σαν ηλίθιος επειδή εκείνος έκανε step-back από τη γραμμή των ελευθέρων κι εκείνοι γύρω μου τραγουδούσαν σαν ομάδα ποδοσφαίρου επειδή είχαν βρει ξαφνικά έναν νέο θρύλο. Μα τι ξέρουν αυτοί από βροχή; Μας έκαναν όλους να νιώθουμε σαν πρωταθλητές εκείνο τον Οκτώβρη του '18 όταν εκείνος έκανε το μεγάλο drop-step κόντρα στους Warriors και εμείς φύγαμε σαν τρελοί επειδή νιώθαμε ότι η ομάδα μας είχε δικαίωμα στον τίτλο — όχι επειδή εκείνος ήταν τέλειος, αλλά επειδή έκανε το μάτι όλων εμάς εκείνων που καθόμασταν στο σπίτι να λες "αυτό υπάρχει;". Και τώρα λέγαμε πως "η ομάδα είχε αλλαγή πραγματικότητας"; Μα η πραγματικότητα ήταν πάντα ίδια: όταν έκανε πάνω από δεκαπέντε πόντους είχε ανοσία, όταν έκανε κάτω κάτω από δεκαπέντε τότε ξεκινούσε το live comment: "πού βρήκες αυτά τα παιδιά;"... ενώ εκείνοι την ίδια περίοδο άλλαζαν κάθε τρεις μήνες τους παίκτες γύρω του σαν να αγοράζανε φρούτα από τον μανάβη! Ρε παιδιά, εμείς δεν αγοράζαμε έναν άγγελο — αγοράζαμε έναν άνθρωπο που έκανε το γήπεδο πιο ζωντανό ακόμα κι όταν έκανε μόνο δεκαπέντε πόντους επειδή ήξερα ότι εκείνες τις βραδιές που έκανε "κάτω" οι υπόλοιποι γύρω του έπρεπε να κάνουν κάτι παραπάνω. Μα τώρα όλα αυτά ξεχνιούνται επειδή έκαναν δύο βραδιές που έκαναν σαχλαμάρες; Μα δεν υπάρχει κάποιος ανάμεσά σας που να ρίχνει νερό στη φωτιά; Μακάρι κάποιος να μου πει πως εκείνος ο Οκτώβρης του '21 που έκανε 37 πόντοι εκείνον τον αγώνα ενώ ήταν ήδη δύο ημέρες τζόγος επειδή η ομάδα είχε χάσει τις τρεις προηγούμενες — εκείνον τον αγώνα που οι ίδιοι εδώ μέσα έκαναν λόγο για "θρίαμβο"; Μα τότε πού είναι οι επικρίσεις τώρα; Μακάρι να τους έβαζα ένα mirror εκείνες τις νύχτες σαν έκανα κουβέντα σαν ανέκδοτο επειδή εκείνοι είχαν ξεχάσει πως οι άνθρωποι δεν κάνουν τριπλ-νταμπλ κάθε βράδυ.

Ε, ρε πού πας πάλι εσύ, Dikefalos_Ultras60, και βγάζεις αυτήν την αυτοσυνείδητη αναδρομή; Θα σου πω κάτι που μου κόλλησε στον πυρήνα όσο κοίταζα εκείνους τους πίνακες μου εκείνον τον Νοέμβρη του '19 στο γήπεδο της Ντόρτμουντ — όχι επειδή έκανε 26+10+6/8, αλλά επειδή η εκτέλεσή του είχε εκείνη την χροιά… σαν να έπαιζε μπάσκετ πάνω σε μια ταινία του Σπίλμπεργκ. Εμένα εκείνες τις βραδιές με έκλεισαν κυριολεκτικά. Κάθομαι τώρα και σκεφτόμουνα: πόσες φορές μετά από έναν αγώνα σου ειπώθηκε από τους συμπαίκτες σου πως ο Χάρντεν ήταν ένας αυτοσχεδιαστής; Όχι σαν εκείνους τους τραγουδιστές που λένε "ωωω" συνέχεια, αλλά σαν εκείνος ο δάσκαλος πιάνου που σου λέει "τώρα δοκίμασε αυτό" πριν τελειώσει ο χρόνος. Αυτή η χροιά των νούμερων εκείνων των χρόνων δεν ήταν τύχη — ήταν η ίδια η ουσία του τι σήμαινε το "τζαζ μπάσκετ" πριν γίνει μόδα η λέξη. Μα μην κοροϊδεύουμαι τώρα: εγώ εκείνον τον Οκτώβριο του '22 που έκανε 60άρια στη Φοίνιξ περίμενα ο ίδιος τους εαυτούς μου να βγάλω κεφάλι. Μπορώ να σου πω πως έβγαλα screenshots εκείνων των stories όχι επειδή ήμουν άλλος ένας υποκριτής, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές νιώθαμε όλους σαν πρωταθλητές — όχι επειδή η ομάδα έκανε κάτι σπουδαίο, αλλά επειδή εκείνος έκανε μια κίνηση που φάνταζε ακατόρθωτη. Κι όμως τώρα που γυρίζουμε το βίντεο ανάποδα, βρίσκουμε μόνο το τελευταίο τριάντα δευτερόλεπτο όπου έκανε λάθος τρίποντο και ξεχνάμε εκείνες τις δεκαπέντε χρονιές που έκανε πάνω από είκοσι πέντε πόντους ανά αγώνα; Εμένα προσωπικά εκείνον τον Ιανουάριο του '23 στο γήπεδο των Thunder, όταν έκανε 30+10, δεν τον είπα στατιστικά — τον είπα επειδή εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σαν ταινία όπου η ομάδα κέρδισε επειδή εκείνος ήταν εκεί. Μα τώρα βγαίνουμε έξω σαν την πρώτη βροχή του Σεπτέμβρη και λέμε πως όλα ήταν ψέματα; Μακάρι να κρατούσα εκείνες τις σημειώσεις μου σαν μνήμες, όχι σαν αποδείξεις υπεράσπισης. Και ναι, συμφωνώ μαζί σου ότι οι ίδιοι εδώ μέσα που έκαναν τραγούδια σαν πρωτοσέλιδο είναι εκείνοι που τώρα κάνουν την κουβέντα ότι ήταν πάντα προβληματικός. Αλλά ας μην ξεχνάμε: εμείς εκείνον τον Μάη του '18 που έφτασε τους τελικούς δεν τον αγοράσαμε επειδή ήταν τέλειος — τον αγοράσαμε επειδή έκανε μια ομάδα που άλλαζε συνεχώς παικτες να νιώθει σαν πρωταθλήτρια. Εκείνον τον ίδιο άνθρωπο που οι ίδιοι εδώ μέσα έκαναν πρωταθλητές εκείνων των χρόνων επειδή έκανε ντάμπλ-ντάμπλ σαν μηχανή εκείνες τις βραδιές. Ξέρεις τι δεν μου πάει; Το πως ψάχνουμε τώρα νέο ιερό σύμβολο επειδή έγινε βροχή. Μακάρι να είχαμε κρατήσει εκείνον τον καθρέφτη που περιγράφεις, PanosPAO — όχι επειδή ο Χάρντεν ήταν τέλειος, αλλά επειδή έκανα εμάς εδώ ν' αισθανόμαστε σπουδαίοι όταν βγαίναμε από εκείνο το γήπεδο. Γιατί εκείνο δεν ήταν περί αυτού του ανθρώπου — ήταν περί αυτού που έκανα εμάς ν' αισθανόμαστε όταν εκείνος έκανε ένα τζαζ σόλο. Κι εγώ ακόμα τον θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Σικάγο εκείνον τον Φεβρουάριο του '21 — όχι επειδή έκανε 37 πόντους, αλλά επειδή την επόμενη μέρα έκανε δημόσια συνέντευξη ακόμα κουρασμένος σαν να μην είχε τελειώσει η χρονιά. Αυτή η εικόνα δεν ήταν κανένα stat, κανένας αριθμός — ήταν εκείνος ο άνθρωπος. Κι αυτήν την εικόνα ψάχνω όταν λέω πως εγώ δεν τον έχω εγκαταλείψει ακόμα. Μα δεν τον ψάχνω επειδή ήταν αγαπημένος όταν έκανε νούμερα — τον ψάχνω επειδή έκανε εμάς να νιώθουμε σαν πρωταθλητές όταν εκείνος έκανε βροχή πάνω από τα τρίποντα. Έτσι λοιπόν, πάμε να μην κάνουμε φιλοσοφία τώρα — ας μιλήσουμε για πράγματα που έχουν σημασία. Εσύ θυμάσαι εκείνον τον αγώνα εκείνον τον Οκτώβριο που έκανα drop-step κόντρα στους Warriors και εμείς φύγαμε σαν τρελοί; Αυτός ήταν ο άνθρωπος που έκανε εμάς εδώ ν' αισθανόμαστε σαν πρωταθλητές πριν καν κερδίσουμε έναν τίτλο. Κι αυτό δεν το χαρίζω επειδή έκανε νούμερα — το χαρίζω επειδή έκανε βροχή πάνω από τις προσδοκίες μας.

Μα τι συμβαίνει εδώ πάλι; Ρε παιδιά, δεν σας αναγνωρίζω πια. Πριν τρία χρόνια καθόμουνα στο σπίτι μου στο Τέξας και έβλεπα εκείνον τον αγώνα εκείνον τον Νοέμβρη της Ντόρτμουντ — όχι επειδή έκανα live bet, όχι επειδή περίμενα κάτι συγκεκριμένο, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ ένιωθα πως το σώμα μου δεν μπορούσε να μείνει στο κρεβάτι. Εκείνος έκανε 26 πόντους, 10 ασίστ, 6/8 τρίποντα, και εγώ βγήκα στους δρόμους σαν τρελός μαζί με άλλους Rocketeers να φωνάζουμε «Αυτός είναι εκείνος!». Δεν το έκανα επειδή εκείνος ήταν τέλειος εκείνη την στιγμή — το έκανα επειδή εκείνο το βράδυ ένιωθα πως η ομάδα μου είχε έναν δημιουργό που μπορούσε να κάνει οτιδήποτε θέλει πάνω στο γήπεδο. Και τώρα; Τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν λόγο για «τζαζ» επειδή έκανε τρία τρίποντα στη σειρά ψάχνουν κάποιον άλλον ξαφνικά επειδή έκανε δύο λάθος τρίποντα τις τελευταίες δύο εβδομάδες; Μα τι συνέβη στο μεταξύ; Μας άλλαξαν τους κανόνες του πρωταθλήματος; Την ίδια περίοδο άλλαζαν συνεχώς τους συμπαίκτες γύρω του σαν να αγοράζανε φρούτα από τον μανάβη! Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του '22 που έκανε 60άρια στη Φοίνιξ — τότε εγώ έκανα screenshot στα stories όχι επειδή ήμουν ο μόνος που έκανα κλικ πάνω εκείνον, αλλά επειδή εκείνη την στιγμή ένιωθα πως έκανα την ομάδα μου πρωταθλήτρια. Και τώρα λες πως όλα αυτά ήταν ψεύτικα; Μα τώρα ψάχνουμε κάποιον άλλον επειδή η ομάδα είχε δύο βραδιές που χάλασαν η μία στην άλλη; Μα σοβαρά τώρα; Εμείς εδώ μέσα φωνάζαμε «ΡΟΚΕΤΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ» εκείνον τον Μάη του '18 όταν έφτασε στους τελικούς επειδή εκείνος ήταν ο κινητήρας. Εκείνος έκανε ντάμπλ-ντάμπλ σανTIMES SQUARE κάθε δεύτερη βραδιά εκείνες τις χρονιές. Κι εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του '23 όταν έκανε 30+10 κόντρα στους Thunder — εκείνον τον αγώνα δεν τον είπα στατιστικά, τον είπα επειδή εκείνον τον αγώνα ένιωθα σαν πρωταθλητής επειδή εκείνος ήταν εκεί. Κι όμως τώρα ψάχνουμε νέο ιερό σύμβολο επειδή έγινε βροχή. Μακάρι να είχαμε κρατήσει εκείνον τον καθρέφτη εκείνες τις βραδιές που έκανα εμάς εδώ ν' αισθανόμαστε σπουδαίοι όταν βγαίναμε από εκείνο το γήπεδο. Γιατί εκείνο δεν ήταν περί αυτού του ανθρώπου — ήταν περί αυτού που έκανα εμάς ν' αισθανόμαστε όταν εκείνος έκανε ένα τζαζ σόλο. Κι εγώ ακόμα τον θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Σικάγο εκείνον τον Φεβρουάριο του '21 — όχι επειδή έκανε 37 πόντους, αλλά επειδή την επόμενη μέρα έκανε δημόσια συνέντευξη ακόμα κουρασμένος σαν να μην είχε τελειώσει η χρονιά. Αυτή η εικόνα δεν ήταν κανένας αριθμός — ήταν εκείνος ο άνθρωπος. Μα τώρα; Τώρα ψάχνουμε κάποιον άλλον επειδή η ομάδα είχε δύο βραδιές που έγιναν… βροχή πάνω στις προσδοκίες μας. Μα εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα εκείνον τον Οκτώβριο που έκανα drop-step κόντρα στους Warriors. Εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε εμάς εδώ ν' αισθανόμαστε σαν πρωταθλητές πριν καν κερδίσουμε έναν τίτλο. Και αυτός ήταν εκείνος. Όχι επειδή έκανε νούμερα — επειδή έκανε βροχή πάνω στις προσδοκίες μας.