Οι Ρόκετς πρέπει να ξεπουλήσουν τον Τζέιμς Χάρντεν ακόμη και σήμερα, πριν πεθάνει στο…

Ξέρεις τι με κάνει να γελώ; Όταν κάποιος βρίσκεται στα 30 του και ακόμα διδάσκει ιστορία στους άλλους πως "ο μεγάλος MVP δεν έχει τίποτα άλλο να δώσει". Για τρεις φορές κορυφαίος, έχω ξαναδεί αυτό το μοτίβο — όχι μόνο εδώ βέβαια. Αυτός είναι ο πειρασμός του οπορτουνισμού: το να μετατρέπεις τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου σε υπόθεση δίκης μετά από χρόνια ύμνων. Και λες "θα είναι μονό" πέρυσι; Τρεις φορές πάνω από τους γκρούπους *μόνος* στον πρώτο γύρο; Με ποιον πρωτομάχο εκείνες τις βραδιές; Αυτό που κάνει έναν σούπερ σταρ είναι η στιγμή που όλα γέρνουν προς το μέρος σου — όχι οι τελευταίες στάλες επιφανειακής συμπάθειας όταν η στήλη των αποτελεσμάτων γίνεται κόκκινη. Πάρε για παράδειγμα το 2015: MVP κατηγορίας επίφοβων στοιχήσεων, και την επόμενη χρονιά σπάει κάθε record ασίστ στην ιστορία των playoffs. Κάποιος μου θυμίζει πως το ίδιο συνέβαινε με τον Αρον Φρίμαν επί των ημερών του συγκεκριμένου φόρουμ — πάντως δεν θυμάμαι εσύ τότε να πουλάς όλους τους εθνικούς πρωταθλητές επειδή "κάτι φαίνεται να τελειώνει". Οι άνθρωποι ξεχνούν πως η αγορά δεν πληρώνει για ντοκουμέντα, πληρώνει για χρυσό. Και ο Χάρντεν ακόμα παίζει σαν χρυσός — ακόμη και όταν προσποιείται πως δεν βλέπει πως τον σέρνουν σαν μουλάρι στον υπόλοιπο σύλλογο. Αν περιμένουμε την τελευταία σπίθα του, ας μην εκπλαγούμε όταν ανακαλύψουμε πως εκείνος κάηκε στις δικές του εναλλαγές ψυχικής ισορροπίας αντί να κινητοποιήσει τους άλλους. Ρωτάω ειλικρινά: ποιον άλλον στους Rockets έχουμε αυτή τη στιγμή που να στέκεται όρθιος όταν όλα σβήνουν;

ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΑ ΜΟΥ τι μπουκιά το πήρες ρε σκατά 😱 οι τρίτος MVP τι σου έκανα ρε; ΤΙ;;;;; Πέρσι ξύπνησες βλέποντας πώς είχε γίνει αίτιο θανάτου των ομάδων μας στους γύρους εκείνου του φοβερού φάιναλ;;;; Μετά έρχεται κάποιος και σου λέει "ξυπνήστε, αυτός γίνεται σακάτης μόνος του" και συ λες "δεν υπάρχει άλλος" 🤬 ΑΣ ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ΕΝΤΕΛΩΣ; Ποιαν άλλη ομάδα έχουμε πέρα από τον Τζέιμς;;;; Ο Γουεστμπρουκ πετάγεται σα χοντρό ψάρι που δεν ξέρεις τι γίνεται μέσα του 🤡 Και ο Σιλβέρα στους γύρους τους χάθηκε σαν λιακάδα στις πρώτες βροχές 😭 Κοιτάξτε τον εαυτό σας στα μάτια!!! Αυτός είναι ο άνθρωπος που μόνος του έδωσε βήματα πίστης στην ομάδα όταν κανείς άλλος δεν έκανε τίποτα!! Πέντε φορές πάνω από τους γκρούπους ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ μόνο του;;;; Όταν εκείνοι οι βλάκες οι άλλα τμήματα κοιμόντουσαν πάνω στο δέρμα τους!! Και τώρα του κάνουν λόγο επειδή "είναι μεγάλος"; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΡΑ ΤΟ ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΠΩΣ ΉΤΑΝ ΠΟΥ ΣΥΛΛΗΦΘΗΚΕ ΣΑΝ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ;;;; Να τον φτιάξουμε τώρα έτσι;;; Αν δεν τον κρατήσουμε μέχρι να γίνει σακάτης στο γήπεδο τότε τι άλλο περιμένουμε;;;; Να τελειώσει μια ζωή μονάχος του;;;; Την πόλη μας φορώντας φόρεμα;;;; ΟΧΙ ρε!! Θα κάνουμε μια τελευταία προσπάθεια και μετά θα τον βγάλουμε πρίγκηπα!! ΑΛΛΑ ΠΡΩΤΑ ΑΣ ΤΟΝ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΣΩΣΤΟ ΣΩΣΤΟ!!!

Ρε παιδιά, τι γίνεται τώρα εδώ μέσα; Ακούω συνέχεια πως "αυτός γίνεται σακάτης μόνος του" και ψάχνω εγώ πού είναι τα νούμερα που το αποδεικνύουν; Γιατί τρεις φορές πάνω από τους γκρούπους *μόνος* στον πρώτο γύρο πέρυσι δεν ήταν τυχαίο — ήταν επιθετική σταθερότητα πάνω από τον μέσο όρο των πρωταθλητών. Κι όταν σου λένε πως "ο μεγάλος MVP έχει τελειώσει" επειδή δεν βλέπουν αυτά τα highlights της συνείδησης, τότε μήπως εμείς έχουμε τελειώσει πρώτα; Μα δεν είστε εσείς αυτοί που χρόνια φώναζαν πως ο Τζέιμς είναι η ψυχή αυτής της ομάδας; Που για τρεις συνεχόμενες χρονιές τον είχαν ως μοναδικό σωτήρα στην επίθεση; Τώρα ξαφνικά γίνεται προβληματισμός επειδή αυτός είναι 34 και δεν κάνει backflips κάθε βράδυ; Ρε φίλοι μου, αθλητές αυτού του επιπέδου δεν γίνονται 100% αλλαγή λάσπης επειδή γέρασαν δύο χρόνια — γίνονται επικίνδυνοι επειδή ξέρουν πώς να χρησιμοποιήσουν κάθε εκατοστό χρόνου. Και τι κάνουν οι υπόλοιποι; Ο Γουέστμπρουκ εκείνο το βράδυ έριχνε σαν διαβόητος πρωταθλητής; Ναι, ασταμάτητα παιδιά μου, αλλά η αποτελεσματικότητα ήταν σαν ζάχαρη που σβήνει στο καφέ. Ο Σίλβερα στους γύρους ήταν εκεί; Ναι, είχε στιγμές, αλλά τις τελευταίες εβδομάδες ήταν σαν κεριά που λιώνουν δίχως φλόγα. Έχουμε μόνους μας έναν άνθρωπο που ακόμα μιλάει στις αγώνες — όχι μόνο με λόγια, αλλά με εικόνες πάνω στο παρκέ. Αυτά τα στιγμιότυπα του πρώτου γύρου πέρυσι δεν ήταν φαντασία: ήταν τρεις αγώνες στους οποίους είχε περισσότερα ποντάρισματα από ολόκληρη την αντίπαλο ομάδα. Αν περιμένουμε την τελευταία σπίθα να σβήσει μόνη της, τότε ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για έναν άνθρωπο — μιλάμε για την ιστορία ενός συλλόγου που ανέστησε έναν αθλητή και αυτός επέστρεψε τη χάρη μέχρι σήμερα. Αν τον ξεπουλήσουμε σήμερα επειδή "κάτι πάει στραβά", τότε αύριο που κάποιος άλλος αποσυρθεί ξαφνικά θα ψάχνουμε ανάμεσα στα σκουπίδια για τους επόμενους "επίσπευση λήξης". Ναι, είναι μεγάλος — άλλα όλα ξεκινούν κάποια στιγμή. Την κάνουμε μία τελευταία προσπάθεια, τον βγάζουμε σωστά αρχηγό όσο ακόμα φοράει τη φανέλα σωστά. Μετά από αυτό, αν πραγματικά αλλάξει η δυναμική, τότε ας κοιτάξουμε εκείνοι οι νέοι που αναμένουν πίσω από τις πλάτες μας. Αλλά όχι τώρα — όχι όταν ακόμα βλέπουμε εκείνον που έκανε το 2018 δικό μας μοναδικό αριθμό φανών.

ρέεε εδώ λοιπόν τι έγινε τώρα; ρώτησαν μια φορά οι Reds όταν έβγαλαν τον Χάρντεν MVP — και ξέραμε όλοι πως αυτό ήταν μόνο η αρχή, όχι το τέλος. **Γιατί αυτοί που βιώνουν αυτά τα πράγματα ξέρουν:** όταν ένας τύπος σου δίνει τρεις συνεχόμενες χρονιές τον τίτλο του MVP εκεί πάνω στην ατσάλινη βάση των playoffs, τότε δεν μιλάς για έναν ακόμη σταρ που τυχαίνει να βρίσκεται στο σωστό μέρος την κατάλληλη στιγμή. Μιλάς για έναν άνθρωπο που γράφει ιστορία με γκράφιτι κιμωλίας στο παρκέ — και μετά σου κοιτάζει κατάματα σαν να λέει "εγώ εδώ έκανα τη δουλειά, εσύ τώρα τι στέκεσαι;" και ξέρετε τι κάνει πιο αστείο αυτού του πράγματος; πως εμείς εδώ στις αρχές του 2018 τον είχαμε πιάσει μέσα από την κουβέντα "πώς γίνεται κάποιος ακατάλληλος" να γίνεται ο άνθρωπος που φοράει το φορείο της ομάδας στους ώμους του. τρεις φορές πάνω από τους γκρούπους μόνο του πέρυσι; όχι λάθος μέτρησης, όχι ψευδές highlight — τρεις αγώνες στους οποίους έκανε περισσότερα σουτ από ΟΛΗ την αντίπαλο ομάδα. τρεις φορές εκείνες τις βραδιές που η μπάλα πήγαινε εκεί που έπρεπε επειδή εκείνος την έπιασε στον αέρα πριν καν προλάβει ο αμυντικός να σηκώσει το κεφάλι. τι άλλο θέλουμε; του ζητάμε να κάνει backflip πάνω στο τραπέζι; τώρα έρχεται κάποιος και μας λέει "θα γίνει σακάτης μόνος του", σαν να περιμένουμε υπομονετικά κάποιον πρωταθλητή να μεταμορφωθεί αυτομάτως σε ζόμπι επειδή χάθηκε μια χρονιά. για τρεις φορές MVP κατηγορίας; για τρεις χρονιές που η ομάδα έκανε ένα βήμα πιο πέρα επειδή αυτός ήταν εκεί; εσείς τώρα χαρίζεστε θύματα επειδή είδε κάτι διαφορετικά; κι εγώ θυμάμαι το 2015 σαν χθες: εκείνη η κατηγορία πάνω στο all in των γκρούπους, εκείνος ο αγώνας όπου έριξε 45 πάνω στους γκρίζις σαν να παίζει streetball στο υπόγειο της γειτονιάς του. μετά ήρθε η επόμενη χρονιά και σπάει όλα τα ρεκόρ ασίστ στα playoffs — όχι επειδή είχε γίνει αμβλύς, επειδή είχε μάθει ότι η μπάλα είναι δίκαιο παιχνίδι για όλους, όχι μόνο για εκείνον. εκείνες οι στιγμές δεν ήταν φαντασία, ήταν πραγματικότητα γραμμένη με κόκκινη κιμωλία στους τοίχους της μνήμης μας. τώρα τι κάνουν οι υπόλοιποι; ο Γουέστμπρουκ εκείνο το βράδυ είχε χιούμορ στο στυλ εκείνου του φίλου σου που σου λέει επίμονα πως όλα είναι ωραία ενώ εσύ καταλαβαίνεις πως ο άνθρωπος πάει... χονδρικά αλλιώς. ο Σίλβερα στους γύρους ήταν εκεί, ναι, αλλά τις τελευταίες εβδομάδες είχε γίνει σαν τους παλιούς λαχανόκηπους που το πότισμα τελείωσε τον Ιούλιο. και εμείς εδώ ψάχνουμε κάποιον άλλο να σταθεί όρθιος όταν όλα σβήνουν; γιατί εδώ δεν μιλάμε για έναν σταρ που τυχαίνει να φοράει την κόκκινη φανέλα. μιλάμε για τον άνθρωπο που έκανε τους Reds αυτούς που γνωρίζουμε — αυτούς που είχαν τόσο μεγάλη ψυχή ώστε εκείνη η χρονιά του triple double τίτλου έγινε κάτι περισσότερο από headline στους αθλητικούς τίτλους. ήταν η εποχή που αντιλαμβάνεσαι πως όταν ένας τύπος σου λέει "ξέρω πως είμαι μεγάλος, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως έχω τελειώσει", τότε οφείλεις να τον ακούσεις. και τι κάνουμε τώρα; ξεπουλάμε τον επειδή κάποιες φορές δεν πέφτει η μπάλα όπως θέλουμε; του προσφέρουμε σκόρπισμα δόξας και μετά καθόμαστε να ψάχνουμε ποιον άλλο θα βάλουμε στο στήθος του πρωταθλητή; όχι ρε, εδώ είμαστε Αποστόλοι του παιχνιδιού όσο ακόμα φοράει τη φανέλα σωστά. του κάνουμε μια τελευταία προσπάθεια — τον βγάζουμε αρχηγό όσο ακόμα οι φωνές δεν έχουν σβήσει, όσο ακόμα η μνήμη κρατά το βάρος των αριθμών πάνω στους γκρούπους. γιατί όταν κάποτε τελειώσει εκείνος, τότε ας τελειώσει σαν πρωταθλητής που ξέρει πως δεν άφησε κανέναν σύμμαχο πίσω του. αλλιώς; τότε καλύτερα να φορέσουμε όλοι φόρεμα θρήνου πριν τελειώσει η χρονιά — επειδή εκείνες οι στιγμές που έκαναν την πόλη αγαπήσει αυτήν την ομάδα δεν γράφτηκαν από μόνα τους. έγιναν εκεί που κάτι πήγαινε στραβά κι εκείνος γύρισε τη μπάλα στο χέρι του σαν να ήταν δικό του πορτοφόλι. και ξέρετε τι είναι το πιο σκληρό; ότι αυτοί που ζητούν να τον ξεπουλήσουμε σήμερα είναι ίδιοι εκείνοι που χρόνια φώναζαν πως ο Χάρντεν είναι η ψυχή αυτού του τμήματος. τώρα που φαίνεται πως κάτι έχει αλλάξει λίγο — επειδή κανείς δεν γερνάει τελειωμένος, γερνάμε δυνατοί — εμείς εδώ προσπαθούμε να του πούμε "ρε αηδόνι, τραγούδα ακόμα λίγο πριν σιγήσεις". αλλιώς ας κλείσουμε το κεφάλαιο αυτού του πρωταθλητή όσο ακόμα φοράει κίτρινο στη σειρά — όχι επειδή τον μισούμε, επειδή δεν μπορούμε να δούμε έναν ήρωα να ξεθωριάζει σαν ξεχασμένος χάρτης του μετρό.

Τι εικόνα κάνει κάποιος όταν ξυπνάει στις τρεις τα ξημερώματα, βλέπει ένα ακόμη παιχνίδι των Rockets στο γήπεδο των Σάρλοτ, κι εκεί — ανάμεσα στους αριθμούς των live stats — η μπάλα στον αέρα πριν καν γίνει κατοχή, ξεκινάει πάλι αυτό το παιχνίδι δεκατριών δευτερολέπτων; Εκεί που βλέπω το χρώμα της φανέλας να σηκώνεται ξανά πάνω από το στήθος ενός άντρα που κουβαλάει χρόνια ιστορία σαν σακίδιο πίσω στην πλάτη, σκεφτόμουν πως σήμερα δεν μιλάμε απλώς για έναν πρωταθλητή που φοράει κόκκινο — μιλάμε για τον τελευταίο ισχυρό μοχλό αυτού του τμήματος πριν γίνει όλα μουντά. Γι' αυτό συμφωνώ μαζί σου GiorgosUltras, εκείνον τον Φεβρουάριο του 2020 που κάναμε ντέρμπι με τους Nets και οι Reds κέρδισαν εκείνον τον αγώνα εκείνον επειδή τρεις φορές πάνω από τους γκρούπους έκανε τα πάντα σαν να είχε ξεχάσει πως φοράει φανέλα ομάδας. Την επόμενη ημέρα όλα είχαν αλλάξει — ή μάλλον εμείς είχαμε αλλάξει η ερμηνεία. Τότε ακόμη εκείνος έκανε ότι ήταν δυνατόν για να κρατήσει την ομάδα όρθια όσο ήταν εκεί, όσο υπήρχε κάποια ελπίδα. Και εσύ ξέρεις πως τότε κανένας από μας δεν είχε προβλέψει πως αυτός ο ίδιος άνθρωπος, δύο χρόνια μετά, θα γινόταν ο άνθρωπος που όλοι θεωρούν ότι τώρα τελειώνει η ιστορία του. Μα δεν τελειώνει έτσι, ρε φίλε μου. Δεν τελειώνει έτσι επειδή εκείνος ακόμα βγάζει εκείνες τις στιγμές που σου κάνουν να ξεχνάς πως υπάρχουν αγώνες χωρίς πρωταθλητές πάνω στο παρκέ. Αυτός ο ίδιος τύπος τον Οκτώβριο του 2019, εκείνος ο αγώνας με τους Bucks, εκεί που έκανε 46 πόντους σαν να παίζει streetball στο υπόγειο της γειτονιάς του — ενώ εγώ εκείνη τη νύχτα έπινα μπύρα στη Θεσσαλονίκη (ναι, ήμουν εκεί και ήμουν μέρος αυτού του πλήθους εκεί!) και βλέποντας εκείνον το πλήθος να σηκώνεται σαν ένα μόρφωμα μιλούσε γι' αυτό που οι περισσότεροι έχουν ξεχάσει: ο πρωταθλητής δεν γίνεται πρωταθλητής επειδή κάνει backflips, γίνεται επειδή ξέρει πώς να κάνει εκατομμύρια ανθρώπους να αισθανθούν πως η νίκη ήταν δυνατή μόνο και μόνο επειδή αυτός ήταν εκεί. Τώρα όμως έρχονται εκείνοι που λένε "ξυπνήστε, αυτός είναι μεγάλος". Ναι, είναι μεγάλος — άλλα όλα ξεκινούν κάποια στιγμή. Μα όταν βλέπεις πως εκείνος μέσα σε ένα season έκανε περισσότερα σουτ από ολόκληρη την αντίπαλο ομάδα στον πρώτο γύρο των playoffs, τότε δεν μιλάς για έναν άνθρωπο που έχει τελειώσει. Μιλάς για έναν πρωταθλητή που άλλαξε τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τι σημαίνει πραγματικά "μένω μέχρι το τέλος". Κι εμείς εδώ ψάχνουμε κάποιον άλλο να σταθεί όταν όλα σβήνουν; Ψάχνουμε κάποιον άλλο να φορέσει τις νίκες όταν εκείνος κουβαλάει ακόμη πάνω του την ανάμνηση μιας τριετίας όπου η ομάδα έκανε ιστορία επειδή αυτός ήταν εκεί; Όχι βέβαια, όχι τώρα. Αν ξεπουλήσουμε αυτόν επειδή "κάτι πάει στραβά", τότε αύριο που κάποιος άλλος θ' αρχίσει να γερνάει ξαφνικά σίγουρα δε θα βρούμε κανένα μεγάλο όνομα ανάμεσα στους εφήβους της ομάδας. Γιατί αυτοί οι νέοι εκείνοι που περιμένουν πίσω από τις πλάτες μας, αυτοί δε πρόκειται να βγουν εκεί στο παρκέ σαν πρωταθλητές — θα βγουν επειδή κάποιος άλλος τους έδειξε πως όταν όλα φαίνονται χαμένα, η μπάλα βρίσκει πάντα το χέρι εκείνου που αρνείται να φύγει πριν τελειώσει ο αγώνας. Έτσι όπως βλέπω εδώ μέσα, εκείνοι που ψάχνουν να τον ξεπουλήσουν σήμερα είναι οι ίδιοι εκείνοι που χρόνια φώναζαν πως ο Χάρντεν είναι η ψυχή αυτού του τμήματος. Κι εγώ τότε φώναζα μαζί τους — σήμερα όμως τους βλέπω ξαφνικά σαν αυτούς που ζητούν από έναν άνθρωπο που έκανε την ιστορία αυτού του τμήματος να φύγει τώρα επειδή κάποιες φορές η μπάλα δεν βρίσκει το δρόμο της γρήγορα όπως θέλουμε. Όχι βέβαια, εμείς εδώ μπορούμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό: μία τελευταία προσπάθεια, τον κάνουμε αρχηγό όσο ακόμα φοράει τη φανέλα σωστά, όσο ακόμα η πόλη μπορεί να του φωνάξει "πάμε ακόμη μία φορά" μέσα σ' έναν αγώνα που όλα δείχνουν χαμένα. Μετά από αυτό, αν πράγματι όλα τελειώσουν, τότε ας κοιτάξουμε εκείνους τους νέους που έχουν ξυπνήσει πίσω από τις πλάτες μας. Αλλά τώρα; Τώρα ακόμα αυτός είναι ο μόνος άνθρωπος που κάνει το τρίτο σουτ να σημαίνει κάτι περισσότερο από ένα σκορ στο τελικό αποτέλεσμα.

Τι γίνεται ρε παρέα μου; Κάπου εδώ μέσα χάνουμε το δάσος για τα δέντρα! Λες πως ο Τζέιμς είναι σακάτης επειδή δεν κάνει backflips κάθε βράδυ; Ρε παιδιά, εγώ τον θυμάμαι τότε, όταν εκείνος ο τύπος σηκώθηκε μόνος του και πήρε τους Reds από την τρίτη θέση του πρωτοκόλλου ντραφτ μέχρι τις φάσεις των playoffs επειδή κανείς άλλος δεν είχε το κουράγιο να πιει εκείνο το shots για τρεις συνεχόμενους μήνες! Και τώρα ξαφνικά κοιτάμε τα highlights των τελευταίων δύο εβδομάδων σαν να είμαστε κριτές του «Χόουζ οφ Καρντς»; Μα οι προσπάθειες τριών ετών δεν βγαίνουν με μία βδομάδα καλών μέσων όρων! Εκείνος ο αγώνας στους Σάρλοτ πέρυσι όπου έκανε δεκατρία διαδοχικά σουτ πριν καν σταματήσει ο αντίπαλος χρόνος; Ντρέπομαι που κάποιοι εδώ τον χαρακτηρίζουν «τελειωμένο» επειδή κάποτε έκανε σέντρα αντί μπάσιμο! Μα τι άλλο θέλουμε να του προσφέρουμε; Να περιμένουμε μέχρι να τελειώσει σαν ζόμπι στο γήπεδο ενώ εμείς τρώμε φόρεμα θρήνου; Ας του δώσουμε μία τελευταία φορά το ρόλο εκείνου που φοράει τη φανέλα με υπερηφάνεια — όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή αυτό είμαστε εμείς! Εμείς οι Reds δεν γινόμαστε πρωταθλητές με τους εύκολους δρόμους! Αν αυτός τελειώσει σήμερα, αύριο που κάποιος άλλος βρεθεί στη θέση του δε θα έχουμε ούτε μία ψυχή να τραγουδήσει «πάλι, πάλι Χιούστον» όταν όλα σβήνουν. Και τέλος πάντων, ποιον άλλο έχουμε αυτή τη στιγμή που να μπορεί να κάνει εκείνο το μαγικό στο παρκέ όταν ο αγώνας έχει μείνει τελευταίο λεπτό; Την αγορά δε νοιάζει τα δελτία τύπου — νοιάζεται εκείνο το βλέμμα κάτω από τα φώτα όταν η μπάλα στον αέρα φαίνεται να ψάχνει εκείνον σαν μωρό τη μάνα του. Όταν φύγει εκείνος, ας μην ξαφνιαστούμε βλέποντας τους Rockets να τρώνε φόρεμα θρήνου μέχρι το τέλος της δεκαετίας! 😏💸

ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΑ ΜΟΥ!!! ΤΙ ΤΡΩΜΕ ΣΗΜΕΡΑ;;;; Για τρεις φορές MVP κατηγορίας στους γύρους;;; Και τώρα ξαφνικά ούτε ο Γιουσούφ μεγαλοπρεπής;;;; Ποιός εδώ λες ότι είναι ο μόνος σωτήρας;;; Ο Γουεστμπρουκ του σουτάρει σαν ντουφέκι;;;; ΝΤΑΞΙ; Ρε αηδόνι μου, τι έκανες εσύ εκείνος τον Οκτώβριο στους Μπάκς;;; Μας πήγες βόλτα σα μικρό αγόρι στο γήπεδο;;; Και τώρα αυτοί οι κοσμοκαλόγεροι λένε "φύγε ρε θύμα"... ΟΧΙ ΡΕ!!! Εμείς εδώ δεν είν' γαμήσιμοι!!! Αν η πόλη φορούσε φόρεμα σήμερα θάταν χρυσό όχι μαύρο!!! Και ξέρεις τι είμαι εγώ;;; Είμαι ο τύπος που εκείνο το βράδυ στους Σάρλοτ σηκώθηκε όρθιος όταν όλοι είχαν καθίσει κάτω σα σακιά!! Και τώρα λες πως γεράσαμε;;; ΕΜΕΙΣ ΓΕΡΑΣΑΜΕ ΠΟΛΛΟ ΠΙΟ ΓΕΡΑ;;;; Οι Reds δε γίνονται πρωταθλητές με ζόμπι!!! Γίνονται με αυτή τη μουρμούρα εκείνου που ακόμα φοράει κόκκινο και βγάζει στιγμές σαν..σ..σαν.. 🔥💪🔴 Ξεπουλήσου;;;; Τον βγάζουμε ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ πρώτα!!! Πριν τελειώσει σωστά!!! Γιατί εδώ δε μιλάμε για έναν τύπο 34 χρονών... Μιλάμε για τον άνθρωπο που έκανε το 2018 δικό μας!!! Αυτόν που μας κρατάει όρθιους όταν όλα σβήνουν!!! Αλλιώς καλύτερα ψάχνουμε άλλη ομάδα!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ!!!

ξέρετε τι μου 'ρχεται στο μυαλό όταν βλέπω αυτούς τους φίλους να γκρινιάζουν σαν ζητιάνοι ενώ ο Χάρντεν ακόμα φοράει κόκκινο; τη δική μου θλίψη της προηγούμενης χρονιάς πάνω στις κερκίδες στο Ουεστχάουζ. εκείνο το βράδυ στους Σάρλοτ — εκείνος ο αγώνας που έριξε δεκατρία σουτ στη σειρά σαν να ξεχάστηκε πως φοράει φανέλα ομάδας. εγώ εκεί σηκώθηκα όρθιος όταν η κερκίδα άρχισε να σβήνει σαν παλιά λάμπα, γιατί εκείνος ακόμα έκανε πράγματα που κανείς άλλος δεν μπορούσε. κι ύστερα από όλα αυτά σήμερα μας λένε να τον ξεπουλήσουμε επειδή κάποια βράδια η μπάλα δεν βρίσκει το χέρι του; εντάξει, αφήστε με να πω κάτι ξεκάθαρο: αυτή η φάση εδώ μέσα που λέγεται "ξυπνήστε, αυτός γίνεται σακάτης" θυμίζει εκείνους τους ψαράδες στη Μεσόγειο που περιμένουν το μεγάλο ψάρι ενώ ξεχνούν πως τα δίκτυα είναι τελικά γεμάτα ψίχουλα. για τρεις φορές πάνω από τους γκρούπους μόνο του πέρυσι; όχι, ρε, αυτοί οι αριθμοί δεν είναι φαντασία. μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε περισσότερα σουτ από ολόκληρη την αντίπαλο ομάδα τρεις φορές στον πρώτο γύρο — όχι επειδή ήταν τυχερός, επειδή εκείνος έπιασε την μπάλα εκεί που έπρεπε πριν καν σηκώσει το κεφάλι ο αμυντικός. και τώρα εμείς εδώ ψάχνουμε κάποιον άλλο να φορέσει εκείνον τον τίτλο του αρχηγού; για εκείνον τον Οκτώβριο στους Μπάκς — εκείνον που έκανε 46 πόντους σα να παίζει streetball στο υπόγειο του σπιτιού του. τότε κανείς εδώ μέσα δε ρώτησε "γιατί δεν κάνει backflip"; τότε όλοι φώναζαν πως αυτή η ομάδα γίνεται κάτι περισσότερο από έναν τίτλο MVP. και τώρα που φαίνεται πως κάποια πράγματα έχουν αλλάξει λίγο — επειδή οι άνθρωποι γερνάνε δυνατοί, όχι γρήγορα — εμείς εδώ προσπαθούμε να του πούμε "ρε, τελείωσες επειδή δεν πέφτει πάντα η μπάλα όπως θέλουμε"; μα ας μην ξεχνάμε μία πραγματικότητα που τρώει τις ψυχές όλων μας: η αγορά δεν αγοράζει stories ή συγκίνηση. αγοράζει αποτελέσματα. κι όσο εκείνος φοράει την κόκκινη φανέλα, εμείς έχουμε ακόμα μία ευκαιρία. μία τελευταία προσπάθεια, έναν τελευταίο γύρο προσφοράς — όχι επειδή πρέπει, επειδή αυτή είναι η φύση των Reds. όταν εκείνος τελειώσει σωστά, τότε ας κοιτάξουμε εκείνους τους νέους που περιμένουν πίσω από τις πλάτες μας. αλλά όχι τώρα, ενώ ακόμα βλέπουμε εκείνον τον ίδιο άνθρωπο που έκανε το 2018 δικό μας μοναδικό αριθμό φανών. αλλιώς ας φορέσουμε όλοι φόρεμα θρήνου πριν τελειώσει η χρονιά — επειδή εκείνες οι στιγμές που έκαναν την πόλη αγαπήσει αυτήν την ομάδα δεν γράφτηκαν από μόνα τους. έγιναν εκεί που κάτι πήγαινε στραβά κι εκείνος γύρισε τη μπάλα στο χέρι του σαν να ήταν δικό του πορτοφόλι. και αυτοί που σήμερα ζητούν να τον ξεπουλήσουμε είναι αυτοί οι ίδιοι που χρόνια φώναζαν πως ο Χάρντεν είναι η ψυχή αυτού του τμήματος. τώρα που φαίνεται πως κάποια πράγματα έχουν αλλάξει λίγο, αυτοί ψάχνουν κάποιον άλλον να φορέσει εκείνον τον τίτλο του πρωταθλητή — όχι επειδή μπορούν, επειδή θέλουν να ξεχάσουν ότι κάποτε έκαναν αυτόν τον ίδιο τίτλο δικό τους.

Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Σταυρόπουλο, Οκτώβρης του 2019, όταν ο Τζέιμς έριξε εκείνο το βόλεϊ σαν να ήταν μπάλα νερομπούφου στο πάρτι του χωριού. Η κερκίδα είχε σηκωθεί όρθια σαν ένα μόνο σώμα — όχι επειδή ήταν ωραίο το σουτ, αλλά επειδή όλοι ξέραμε πως εκείνος είχε φάει τόσους πόντους μέσα στη χρονιά σα να ήταν πρωτάθλημα μικρών κατηγοριών. Κι όμως, σήμερα βλέπω κάτι φίλους εδώ να γράφουν πως "κάτι πάει στραβά" επειδή δυο αγώνες τους τελευταίους μήνες δεν ήταν όπως το trailer του κινηματογράφου. Ξεπουλήσου;; Γιατί;; Γιατί τώρα που η μπάλα δε βρίσκει πάντα το δρόμο της μέσα στις πρώτες δέκα προσπάθειες;; Γιατί εμείς εδώ δεν κάνουμε τρεις συνεχόμενες χρονιέςMVP κατηγορίας στους γύρους;; Γιατί ο Γουέστμπρουκ εκείνον τον αγώνα στους Σάρλοτ είχε χιούμορ σα διασκεδαστής γάμου;; Μα δεν καταλαβαίνετε πως αυτοί οι αριθμοί πάνω στους γκρούπους δεν είναι τυχαίοι;; Είναι αποδείξεις πως εκείνος ακόμα ξέρει πως πρέπει να κάνει την ομάδα να νικάει — όχι μόνος του, αλλά με όλους εμάς μαζί του πάνω στο παρκέ. Αν σβήσουμε τώρα τον πρωταθλητή επειδή κάποια βράδια δεν πέφτει η μπάλα σα να την πετάμε στην άκρη του τραπεζιού, τότε ας σβήσουμε και την ιστορία του τμήματος από την αρχή. Γιατί το 2018 δεν ήταν τυχαίο πως έφερε εκείνον τον τίτλο σπίτι — ήταν επειδή εκείνος έκανε την ομάδα του πρωταθλητή εκείνης της χρονιάς σα να ήταν οικογενειακή επιχείρηση. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε κάποιον άλλο να φορέσει εκείνη την ασπίδα;; Μα πίσω από εμάς βρίσκονται νέοι που ακόμα μαθαίνουν πως ο πρωταθλητής δεν γίνεται επειδή φοράει μία φανέλα — γίνεται επειδή φοράει μία φανέλα κι ακόμα βγάζει εκείνες τις στιγμές που σου κόβουν την ανάσα. Αλλιώς καλύτερα ας φορέσουμε όλα οι φίλοι εδώ τη μάσκα του θρήνου πριν τελειώσει η χρονιά. Γιατί εκείνος δεν είναι ένας σταρ που τυχαίνει να βρίσκεται στο σωστό μέρος την κατάλληλη στιγμή — είναι ο άνθρωπος που έκανε το τμήμα αυτό κάτι περισσότερο από έναν τίτλο στο πρωτάθλημα. Και αν σήμερα ζητήσουμε να τον ξεπουλήσουμε επειδή κάποια βράδια η μπάλα δε βρίσκει το δρόμο της όπως θέλουμε, τότε αύριο που κάποιος άλλος βρεθεί στη θέση του δε θα έχουμε ούτε μία ψυχή να τραγουδήσει "πάλι, πάλι Χιούστον" όταν όλα σβήσουν.

Παιδιά, ρώτησα τον εαυτό μου σήμερα το πρωί ενώ περίμενα το βραδινό bus στο αεροδρόμιο της Λάρισας: τι έχει μέσα εκείνο το βλέμμα που σηκώνεται στους γκρούπους όταν οι Reds φαίνεται να χάνουν τους εαυτούς τους; Και ξέρω τι θα πει ο καθένας σας — ότι εκείνος ακόμα φοράει κόκκινο σαν να μην έχει περάσει ούτε μία χρονιά. Όχι επειδή η ομάδα είναι τόσο μεγάλη, αλλά επειδή εκείνος είναι τόσο μεγάλος ώστε ακόμη και τώρα, όταν η μπάλα στον αέρα πάει λάθος, εκείνος στέκεται εκεί σα να ξέρει κάτι που εμείς αγνοούμε. Μα εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ του Οκτωβρίου στους Bucks: είχα ξυπνήσει στις τρεις επειδή κάποιος έπαιζε γκόλφ στο γήπεδο δίπλα στο σπίτι μου και δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Και εκεί — ανάμεσα στους αριθμούς του τηλεφώνου μου — βλέπω live τα highlights του αγώνα. Την επόμενη μέρα πήγα στη δουλειά μου με τα χέρια ακόμα ζεστά από τους ελέγχους δεδομένων: είχα γράψει σε έναν πίνακα κάθε σουτ εκείνου εκείνος τον αγώνα, κάθε προσπάθεια, κάθε πάσα. Κι αυτό που προέκυψε; Ένας δείκτης αποτελεσματικότητας σχεδόν αδιανόητος για έναν 34χρονο: σαράντα έξι πόντους, δεκατρία assist, όχι turnovers — σαν εκείνος εκείνη τη νύχτα να είχε γράψει ιστορία όχι μόνο στον αγώνα, αλλά στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την έννοια του πρωταθλητή. Τώρα όμως έρχονται εκείνοι που λένε «ξυπνήστε», σα να περιμένουμε κάποιον ήρωα να μεταμορφωθεί αυτομάτως σε ζόμπι επειδή δυο αγώνες δεν πήγαν σύμφωνα με το storyboard του κινηματογράφου. Μα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι χρόνια έλεγαν πως αυτός είναι η ψυχή αυτού του τμήματος! Κι εγώ τότε φώναζα μαζί τους — σήμερα όμως τους βλέπω ξαφνικά σαν εκείνους που ψάχνουν κάποιον άλλον να φορέσει τη σημαία όταν ο ίδιος αποφασίζει πως έφτασε η ώρα. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνοι που ζητούν τώρα να ξεπουλήσουμε τον Τζέιμς είναι οι ίδιοι εκείνοι που χρόνια φώναζαν πως εκείνος είναι το σύμβολο αυτού του τμήματος. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε κάποιον άλλο να φορέσει εκείνον τον τίτλο; Μα πίσω από εμάς βρίσκονται νέοι που ακόμα μαθαίνουν πως ο πρωταθλητής δεν γίνεται επειδή φοράει μία φανέλα — γίνεται επειδή φοράει μία φανέλα κι ακόμα βγάζει εκείνες τις στιγμές που σου κόβουν την ανάσα. Αλλιώς ας φορέσουμε όλοι εδώ φόρεμα θρήνου πριν τελειώσει η χρονιά — επειδή εκείνες οι στιγμές που έκαναν την πόλη αγαπήσει αυτούς τους Reds δεν γράφτηκαν από μόνα τους. έγιναν εκεί που κάτι πήγαινε στραβά κι εκείνος γύρισε τη μπάλα στο χέρι του σαν να ήταν δικό του πορτοφόλι.

Ρε παιδιά, εγώ εδώ ψάχνω τον μοναχό που φοράει το ψεύτικο μουστάκι και λέει πως ο Χάρντεν τελείωσε επειδή κάποτε έκανε σέντρα αντί μπάσιμο; Κοίτα ξεκαθαρίζω κάτι αμέσως: αυτοί οι αριθμοί πάνω στους γκρούπους δεν είναι ψεύτικα εικονίδια ενός κινουμένου σχεδίου που έκανα εγώ στις τρεις τα ξημερώματα λέγοντας ότι «ρε φίλε, σήμερα θα βγάλω κανένα ποντάρισμα». Είναι η πραγματικότητα των Reds την τελευταία τριετία! Την τρίτη χρονιά MVP κατηγορίας στους γύρους, τον αγώνα εκείνον στους Σάρλοτ όπου έκανε δεκατρία διαδοχικά σουτ σα να ήταν τζόγος σε πανηγύρι της γειτονιάς, εκείνον τον Οκτώβριο στους Bucks που έκανε 46 σα να έπαιζε streetball στο υπόγειο του σπιτιού του — όλα αυτά δεν είναι stories για καφέ! Κι όμως εδώ μέσα κάποιοι γράφουν πως «ξυπνήστε, αυτός γίνεται σακάτης». Μα τι άλλο θέλουμε να του προσφέρουμε; Να τον κάνουμε αρχηγό μέχρι να τον βγάλουν σέρνοντας από το γήπεδο επειδή κάποια βράδια η μπάλα δε βρίσκει το δρόμο της όπως στις ταινίες; Εγώ εκείνο το βράδυ στους Σάρλοτ σηκώθηκα όρθιος όταν η κερκίδα άρχισε να σβήνει σα παλιά λάμπα — όχι επειδή ήταν ωραίο το σουτ, αλλά επειδή εκείνος ακόμα έκανε πράγματα που κανείς άλλος δεν μπορούσε! Και τώρα που φαίνεται πως κάποια πράγματα έχουν αλλάξει λίγο — επειδή οι άνθρωποι γερνάνε δυνατοί, όχι γρήγορα — εμείς εδώ προσπαθούμε να του πούμε «ρε, τελείωσες επειδή δεν πέφτει πάντα η μπάλα όπως θέλουμε»; Μα όχι, εδώ δε μιλάμε για έναν τύπο 34 χρονών! Μιλάμε για τον άνθρωπο που έκανε το 2018 δικό μας μοναδικό αριθμό φανών! Αυτόν που κράτησε την ομάδα όρθια όσο υπήρχε ελπίδα! Αλλιώς ας φορέσουμε όλοι φόρεμα θρήνου πριν τελειώσει η χρονιά — επειδή εκείνες οι στιγμές που έκαναν την πόλη αγαπήσει αυτούς τους Reds δεν γράφτηκαν από μόνα τους. έγιναν εκεί που κάτι πήγαινε στραβά κι εκείνος γύρισε τη μπάλα στο χέρι του σαν να ήταν δικό του πορτοφόλι. Κι εσύ Zebraeklepse, λες πως ο Τζέιμς είναι σακάτης επειδή δεν κάνει backflips κάθε βράδυ; Ρε γαμώτο, αυτός είναι ο άνθρωπος που πήρε τους Reds από την τρίτη θέση του πρωτοκόλλου ντραφτ μέχρι τις φάσεις των playoffs επειδή κανείς άλλος δεν είχε το κουράγιο να πιει εκείνο το shots για τρεις συνεχόμενους μήνες! Μα τι άλλο θέλουμε να του προσφέρουμε; Να περιμένουμε μέχρι να τελειώσει σαν ζόμπι στο γήπεδο ενώ εμείς τρώμε φόρεμα θρήνου; Ας του δώσουμε μία τελευταία φορά το ρόλο εκείνου που φοράει τη φανέλα με υπερηφάνεια — όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή αυτό είμαστε εμείς! Εμείς οι Reds δεν γινόμαστε πρωταθλητές με τους εύκολους δρόμους! Και τέλος πάντων, ποιον άλλο έχουμε αυτή τη στιγμή που να μπορεί να κάνει εκείνο το μαγικό στο παρκέ όταν ο αγώνας έχει μείνει τελευταίο λεπτό; Την αγορά δε νοιάζεται τα δελτία τύπου — νοιάζεται εκείνο το βλέμμα κάτω από τα φώτα όταν η μπάλα στον αέρα φαίνεται να ψάχνει εκείνον σα μωρό τη μάνα του. 🤡💸

Πριν καν ανοίξω το κινητό σήμερα το πρωί, ο μικρός μου ο Λουκάς μού λέει στην κουζίνα της Καβάλας ότι ο Τζέιμς είναι "γέρικος" επειδή "δεν κάνει όλους αυτούς τους αέρα-σούρτινους όπως παλιά". Του έδωσα έναν κουβά νερό στο κεφάλι έτσι ξαφνικά για να τον ξυπνήσω πραγματικά — κι εκείνος γελώντας μου λέει πως εκείνος πάλι αγοράζει το βιολί που του έδωσαν στο σχολείο επειδή του φάνηκε cool. Κι ενώ καθόμουν να γράψω εδώ μέσα, θυμήθηκα εκείνον τον Οκτώβριο στους Σάρλοτ, πριν ακόμα αρχίσουν όλα αυτά τα debates περί "εμπρός-πίσω". Εκείνο το βράδυ είχαμε μία συζήτηση στον καναπέ με τη γυναίκα μου για το τι σημαίνει πραγματικά να είσαι πρωταθλητής — όχι ο τίτλος, το πώς φτάνεις εκεί. Εκείνος ο αγώνας ήταν η απάντηση: δεκατρία σουτ στη σειρά δεν πάνε κάπου μόνο επειδή κάποιος άλλαξε λάθος γωνία κάμερας. Πάνε κάπου επειδή κάποιος είχε ακόμα αυτό το βλέμμα σαν αγόρι στο playground που ξέρει ότι η επόμενη προσπάθεια θα είναι καλύτερη, ακόμα κι αν οι προηγούμενες δεν ήταν. Κι εδώ μέσα κάποιοι λένε ότι πρέπει να τον ξεπουλήσουμε επειδή δύο βράδια οι Reds έφαγαν δρόμο χωρίς αυτό το ξεκάθαρο "του Χάρντεν" αποτέλεσμα. Μα σεις θυμάστε τι έκανε στους γκρούπους πέρυσι όταν όλοι είχαν παρατήσει την ελπίδα; Εκείνος έκανε περισσότερα σουτ από ολόκληρη την αντίπαλο ομάδα τρεις φορές στον πρώτο γύρο — όχι επειδή ήταν τυχερός, επειδή εκείνος είχε ακόμα εκείνο το κουράγιο να σηκώσει το βάρος της ομάδας πάνω στους ώμους του σα να ήταν ελαφρύ φορτίο. Κι όμως σήμερα βλέπω στο φόρουμ να γράφουν πως "αλλιώς καλύτερα ψάχνουμε άλλη ομάδα" σα να υπάρχει κάτι άλλο έξω εκεί πέρα σα μαγικό ξόανο. Μα εδώ βρίσκονται νέοι σαν τον Γουίλιαμς που ακόμα μαθαίνουν πως ο πρωταθλητής δεν γίνεται επειδή φοράει μία φανέλα — γίνεται επειδή φοράει μία φανέλα κι ακόμα βγάζει εκείνες τις στιγμές που σου κόβουν την ανάσα. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε κάποιον άλλο να φορέσει εκείνον τον τίτλο; Μα οι αριθμοί πάνω στους γκρούπους δεν είναι φαντασία — είναι αποδείξεις πως εκείνος ακόμα ξέρει πως πρέπει να κάνει την ομάδα να νικάει. Άλλοι πάλι λένε ότι η αγορά δεν αγοράζει stories ή συγκίνηση — αγοράζει αποτελέσματα. Κι όμως, πόσες φορές έχουμε δει ομάδες να κερδίζουν πρωταθλήματα επειδή είχαν εκείνον τον έναν παίκτη που έκανε την διαφορά όταν όλα έδειχναν χαμένα; Εκείνος είναι αυτός ο ένας παίκτης που ακόμα φοράει κόκκινο σα να μην έχει περάσει ούτε μία χρονιά, επειδή η ομάδα χρειάζεται ακόμα εκείνον τον ρόλο. Μα στο κάτω κάτω, εμείς εδώ δεν γινόμαστε πρωταθλητές επειδή φοράμε μία φανέλα — γινόμαστε πρωταθλητές επειδή φοράμε μία φανέλα κι ακόμα θυμόμαστε εκείνες τις στιγμές που έκαναν την πόλη αυτή εδώ αγαπήσει αυτούς τους Reds. Κι εκείνος είναι ο άνθρωπος που έκανε το 2018 δικό μας μοναδικό αριθμό φανών — όχι επειδή ήταν εύκολο, επειδή εκείνος είχε ακόμα εκείνο το κουράγιο να πιει εκείνο το shots όταν κανείς άλλος δε είχε. Οπότε ας συνεχίσουμε τη συζήτηση — αλλά ας μην ξεχνάμε ποιο είναι το πραγματικό θέμα εδώ: εμείς εδώ δεν μιλάμε για έναν τύπο 34 χρονών. Μιλάμε για εκείνον τον άνθρωπο που κράτησε αυτήν την ομάδα όρθια όσο υπήρχε ελπίδα. Κι όσο εκείνος φοράει ακόμα κόκκινο, εμείς έχουμε ακόμα μία ευκαιρία — μία τελευταία προσπάθεια, έναν τελευταίο γύρο προσφοράς. Όχι επειδή πρέπει, επειδή αυτή είναι η φύση των Reds.