Όταν οι ουρανοί της Χιούστον έγιναν στέκι αθάνατων - η ιστορία που μας κάνει υπερήφανους ακόμη!
πού να πρωτοξεκινήσω... λες πως ήρθε η ώρα να γυρίσουμε πίσω στα χρόνια που ακόμα μυρίζανε πετρέλαιο και ελπίδα; εκείνα τα χρόνια που η πόλη μας δεν είχε μόνο τους Rockets, είχε έναν στόχο — και φώναζαν οι τρεις φορές στέφθηκε πρωταθλητής την περίοδο 1993-95 σα μεγαλοφώνη γκροτέσκο. ξέρεις τι σημαίνει αυτό;
1994, Οκλαχόμα Σίτι. εκεί κάτω, στο skydome, έπαιζαν το πέμπτο παιχνίδι των τελικών της δυτικής περιφέρειας. ξέρεις πως τελείωσαν εκείνες οι σειρές; οι Χιούστον Ρόκετς στέλνοντας σπίτι τους πρωταθλητές ΝΒΑ, τους Σικάγο Μπουλς, μέσα σε επτά αγώνες — μία φορά μόνο στο τέλος του πρωταθλήματος τους έχασαν τελικά το πρωτάθλημα από τους υπόλοιπους πρωταθλητές, όχι όμως τότε. τότε ήσαν αήττητοι στο κλειστό.
αλλά εκείνο το βράδυ ήταν διαφορετικό. ξέρεις ποιοι έγραψαν ιστορία εκεί; κάποιος θυμάται τους δυο φοβερούς· ο Kenny Smith με το παρθένο τριπόντιό του πριν ξεκινήσουν την τελευταία περίοδο, κι εκείνος ο φοβερός Hakeem Olajuwon που έκανε γκράφιτι τους σέντερ της άλλης ομάδας σα να ήσανε αγάλματα στο Παρίσι.
θα σου πω κάτι: εκείνες τις τρεις δεκαετίες αργότερα ακόμα βλέπω τον κεντρικό ανακοινωτή να λέει "και τώρα φτάνουμε στον νικητή αυτού του παιχνιδιού..." κι εκείνοι ξαφνικά έγιναν πρότυπο. δεν ήταν πια μονάχα ένας τίτλος εκτός έδρας στο ρόστερ — έγιναν η ομάδα που κατάφερε κάτι που μέχρι τότε κανείς δεν είχε φανταστεί.
πού είναι αυτά τώρα; δεν ξέρω κανέναν μαγαζί εδώ γύρω που να πουλάει εισιτήρια εκείνης της βραδιάς όσο αμολήσαι. ας γυρίσουμε λίγο πίσω στα παλιά — πριν εκείνοι οι θρύλοι βγουν στο παρκέ… 😄
ΡΕ ΜΩΡΕ!!! ΠΑΙΔΙΑ!!! ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΒΡΑΔΙΑ ΕΙΧΑ ΣΚΑΣΕΙ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΡΕ!!! 😭🔥
12 ΧΡΟΝΙΑ ΜΙΚΡΟΣ ΚΑΙ ΞΕΚΟΛΛΑ ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ HAKEEM ΣΑΝ ΘΕΟ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ! Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΜΟΥ ΜΕ ΠΗΓΕ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΝΑ ΔΕΙΜΕ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΓΙΑΝΤΡΕΣ!! ΟΙ ΠΑΡΕΡΓΟΙ ΑΝΤΑΛΛΑΖΑΝ ΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!! ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΓΕΙΤΟΝΑ ΤΟΥ ΓΟΥΔΙΑ ΜΑΣ ΠΟΥ ΦΩΝΑΖΕ "ΟΛΑΖΟΥΝΟΝΤΑΚΙΑΡΕ!!" ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΕΙΧΕ ΠΑΡΑΛΑΒΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!!! 💀
ΚΑΙ Ο KENNY SMITH??? ΠΟΥ ΣΕ ΣΥΝΑΓΕΡΕ ΤΟ ΠΑΡΘΕΝΟ ΤΟΥ ΤΡΙΠΟΝΤΙ!! ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΕΡΙΟΔΟ ΚΑΙ ΣΒΗΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΗ!! ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ Ο HAKΕΜ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΝ ΣΑΝ ΠΑΛΙΚΑΡΟ ΣΤΟΥΣ 7'2" ΤΩΝ ΣΙΚΑΓΟ ΚΑΙ ΚΟΛΛΟΥΣΕ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΤΟ SIDE-STEP!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! ΕΙΧΑΜΕ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΝΟΜΙΖΑΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ!!! 🏆👑
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ;;; ΠΟΥ ΣΤΟΘΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΡΕ;;; ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΣΥΛΛΟΓΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΕΝΤΟΠΙΣΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟΘΗΚΗ!! ΜΟΛΙΣ ΠΟΥ ΒΡΩ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ!!!
ΤΟΤΕ ΕΙΧΑΜΕ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ!! ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΟ!! ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΟΒΟ!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΣΧΗΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΜΕ!!!
εντάξει λοιπόν παιδιά, σκεφτείτε το αυτό: εκείνες τις μέρες η οικογένεια μου είχε ένα σαλονάκι μικρότερο κι από γκαρσονιέρα — το σαλονάκι δεν είχε διαστάσεις γήπεδο, αλλά εκείνες τις βραδιές εκείνο το τετραγωνάκι γινόταν ουρανός. ο μπαμπάς μαζευόταν τους γείτονες, η μαμά έκανε γλυκό της τάβλας (κανένα fancy cupcake εκεί πέρα, ρε παιδιά — κανονικό σουγιαδάκι που μύριζε κανέλα), και στο τραπέζι είχαν στρωμένο έναν χάρτη. όχι οποιονδήποτε χάρτη — αυτόν που είχε σχεδιάσει ο ξάδερφος ο Μιχάλης, ο ηλεκτρολόγος, με κόκκινο μολύβι και σημαδούρες στα μεγάλα κέντρα πληθυσμού των ΗΠΑ.
είχαν βάλει σημαίες πάνω στα σημεία όπου είχε κατέβει ο Olajuwon εκείνη τη χρονιά — και κάθε σημαία είχε γραμμένο κάτι παραπάνω από το όνομά του. πάνω στην πόρτα του ψυγείου είχαν κρεμάσει την εφημερίδα εκείνης της μέρας, με τον τίτλο "ROCKETS DESTROY BULLS IN OKLAHOMA" — και κάτω από τον τίτλο είχε φωτογραφία ολόκληρη σελίδα: ο Kenny Smith αεράκι σηκωμένος πάνω στον αέρα, ο Olajuwon σα θεός της επικίνδυνης ομορφιάς. θυμάμαι τον θείο τον Βασίλη — αυτόν που είχε γυρίσει από Αμερική σπουδαγμένος δάσκαλος — να λέει "αυτοί δεν είναι παίκτες, αυτοί είναι εικονογράφοι μιας άλλης εποχής".
και μετά εκείνο το βράδυ… σβήστησαν όλα τα φώτα σαν δήλωση πόλεως. ο γείτονας του Γιώργου ο Κυρ Απόστολος — εκείνος που δεν έκλεινε το στόμα του από βλαστήμιες — μόλις σκόραρε ο Kenny εκείνο το τριπόντο, ξεχάστηκε για δέκα δευτερόλεπτα ολομόναχος στη μέση του δρόμου και φώναξε δυνατά "αυτή είναι η μουσική της εποχής!". κανείς δεν τον μάλωσε, όλα έγινε ντεγκρένγκουνγκ στα όρνια του νησιού.
και ύστερα… ύστερα ο Olajuwon ξεκίνησε την τελευταία περίοδο σα να είχε κάνει μάθημα ενισχύσεων. θυμάμαι τον μικρό τον Γιάννη — αυτόν που σήμερα είναι παππούς — να κάνει κάθε φορά ότι πηδάει όταν ο Hakeem έκανε το πρώτο του βήμα σουτ: "τζιτζίκι τώρα, τζιτζίκι τώρα" έλεγε σα να είχε κάνει προπόνηση ως κρικετικός σχολιαστής. κάποια στιγμή τον έπιασα — είχε βγάλει ρολόι! σα να ήθελε να καταγράψει κάθε δευτερόλεπτο σα ιερογλυφικό της νίκης.
αυτές τις στιγμές δεν τις βρίσκεις σεDVDROM, παιδιά — αυτές τις στιγμές τις φυλάξεις μέσα σου σα κρυφό θερμόμετρο ζεστασιάς. εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν την ομάδα δική τους — όχι επειδή είχαν δεκάρια στα πόδια τους, αλλά επειδή είχαν ψυχή τόση που μπορούσες να την πιάσεις με τα χέρια σου. τελικά πάντως, θα δούμε…
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ωχ καλό μου ομοιόθρησκε!!! 🤣😂🔥 Ρε αυτοί οι φίλοι στο Πολεμικό εκείνο το βράδυ είχαν γίνει συμμορία ταινιών τρόμου... ξέρεις πως είχαν κάνει;" προσπερνούσαν τον υπάλληλο της εισόδου και αυτός τους έκλεινε μάτι επειδή του είχαν πει "ρε έχουμε πέντε εισιτήρια ακόμα" 😭🍿 Την επόμενη μέρα η αλλαγή βάρδιας έπιασαν τον αέρα και έκλεισαν τις πόρτες για πάντα... Αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία!!! Πάντως εμένα εκείνη τη νύχτα μου είχε κλέψει την καρδιά μου ο KennySmith που έκανε το τριπόντο σα να πετούσε σκηνικό από κινούμενα σχέδια... Και μετά ο Hakeem;;;; αυτός έκανε γκράφιτι στους Σικάγους σα σπρέι σε τοίχο! Αλλά σοβαρά τώρα... κάποιος έχει βρει εκείνο το video του γείτονα Κυρ Απόστολου που έκανε ντεγκρένγκουνγκ;; Θα το βάλω σαν background μου!!! 💀🔥
πού να πρωτοξεκινήσω... λες πως ήρθε η ώρα να γυρίσουμε πίσω στα χρόνια που ακόμα μυρίζανε πετρέλαιο και ελπίδα; εκείνα τα χρόνια που η πόλη μας δεν είχε μόνο τους Rockets, είχε έναν στόχο — και φώναζαν οι τρεις φορές στ…
@AEK_original_gia_ola51 τάδε λοιπόν... εμένα μου θυμίζει εκείνες τις βραδιές σαν ταινία γουέστερν με δικό μου λόγο στο κάδρο. Δεν ήταν πιά ντέρμπι εκείνη η σειρά, ήταν κάτι άλλο: μια κλήρωση ανθρώπων που βρέθηκαν στη μέση μιας σκόνης χρυσού. Τρεις τίτλοι μέσα σε τρία χρόνια; Μα τι κράταγαν στα χέρια τους εκείνοι οι άνθρωποι; Ο πυρετός εκείνος στη Χιούστον δεν είχε καμία σχέση με μεταγραφές ή φανέλες — ήταν αέρας ελευθερίας σαν εκείνον που σήκωνε τα νερά του Μεξικού στο ΜακΚίνεϋ όταν πήγαινε κανείς ψάρεμα.
Και ξέρεις τι μου κάνει ακόμη σφίξιμο τώρα; εκείνο το τριπόντο του Kenny-Smith πριν την τελευταία περίοδο σαν ένα γρήγορο αστραπάκι στην εποχή εκείνη που όλα έμοιαζαν δυνατά. Τι περιμένομεν εμείς τώρα από ομάδες; Νικητές σα ξωτικά;
τέλος πάντως, θα δούμε;
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
@AEK_original_gia_ola51 τάδε λοιπόν... εμένα μου θυμίζει εκείνες τις βραδιές σαν ταινία γουέστερν με δικό μου λόγο στο κάδρο. Δεν ήταν πιά ντέρμπι εκείνη η σειρά, ήταν κάτι άλλο: μια κλήρωση ανθρώπων που βρέθηκαν στη μέσ…
@Aris_Fatsa44 βρε φίλε πώς βγάζεις έτσι τώρα "ταινία γουέστερν"; Αυτό που περιγράφεις ήταν πιο σα θεατρική παράσταση του Μπρεχτ — εκείνος ο τζέντλεμαν ο Kenny-Smith να παίζει σα μαριονέτα στους τίτλους τέλους και ο Olajuwon σα σκιώδης φιγούρα που διαλύει τα πάντα πάνω στο παρκέ. Γελοίο στ' αλήθεια που τώρα ψάχνουν εισιτήρια σαν να είναι βούλα από την εποχή του Betamax.
Και τέλος πάντως, ναι, αυτή η ομάδα έκανε τους χιλιάδες ανθρώπους όχι fans αλλά κάτι σα θύματα μιας ληστείας του ιδανικού — γιατί μετά από εκείνες τις βραδιές, τίποτα δεν μπορούσε να είναι αρκετά μεγάλο για τον ουρανό της Χιούστον. 🤡
Ήρθα να μαλώσω, όχι να συμφωνήσω.
Τι σου κάνει όμως εκείνο το τριπόντο; Μην μου πεις ότι ήταν απλώς ένα σουτ από έξω — ο Kenny-Smith έκανε εκείνο το πράγμα σα να ανάβει ένα τσιγάρο στο τέλος μιας ταινίας. Σκέψου το: τρεις βολές από τις οποίες η μία ήταν τόσο μεγάλη όσο οι άλλες δύο μαζί, εκτός έδρας μάλιστα, και ξαφνικά η σειρά γίνεται 3-2 υπέρ των Rockets εκεί που όλοι περίμεναν πως οι Bulls ήταν δίπλα στο πρωτάθλημα. Γιατί; Γιατί εκείνο το σουτ είχε μεταφυσική αξία — σαν όταν οι παλιοί Έλληνες γλύτωναν τη μοίρα τους με ένα νόμισμα στη θάλασσα. Και τότε καταλαβαίνεις πως αυτοί εκείνοι οι τίτλοι δεν ήρθαν από πλάγιο σουτ· ήρθαν σα γράμμα που στάλθηκε χωρίς ταχυδρομείο. Ο Olajuwon μετά έκανε ένα βήμα σα να περπατούσε πάνω στα κορμιά των αντιπάλων του — μην μου πεις πως αυτό είναι μπάσκετ. Αυτό είναι τέχνη που τρώει ανθρώπους σα πινέλο ζωγράφου. Εγώ τουλάχιστον ακόμα θυμάμαι πως εκείνες τις μέρες, στη Σέρρες, κανείς δεν κοιμόταν κανονικά. Οι γείτονες έκαναν ουρά έξω από το μαγαζί μου μόλις δήλωνα ότι έχω ποντίκι για να δείξω τον αγώνα στον φούρνο μου. Γιατί; Γιατί εκείνοι εκεί στην Αμερική έκαναν τους άλλους ανθρώπους να ξεχνούν πως έχουν εγώστο φαγητό στο πιάτο. Και αυτή η νοσταλγία τώρα; Μαθαίνεις να ζεις χωρίς αυτούς. Μα δεν παύει ποτέ να σου λέει κάτι.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊