Από το Στέισι στην απόλυτη δόξα: Αυτά τα μαγικά ήταν πάντα η Ρόκετς!
θυμάμαι όταν ο Στίφεν έριχνε εκείνον τον τρίποντο στο πάρκο του Σικάγο σαν να του είχαν δώσει χάδι στο μάγουλο πριν από τον αγώνα... αυτό το βλέμμα του πριν το σουτ, σου 'λεγε "ρε μαλάκα, ξέχνα το, είσαι νεκρός". Τότε κατάλαβες πως αυτά τα πράγματα δεν γίνονται, γίνονται γιατί υπάρχουν άνθρωποι σαν κι αυτόν, σαν τον Φρανκ που τόσοι έβρισκαν συνέχεια στους γκαρντ των άλλων σαν να είχανε κάτι προσωπικό μαζί τους. ούτε λόγος πια γι' αυτά τα γουρλούμια μετά τις επόμενες τριάντα ίντσες...
και τώρα να δεις εκείνον τον μικρό τον Τζαμίρ, ντροπαλός σαν παιδί πρώτης δημοτικού, που τον πρώτο χρόνο του στον αγώνα έναντι στους Γουόριορς έκανε αυτό το βήμα πίσω κίνησης σαν να γύριζε χρόνο δεκαπέντε χρόνια πίσω και μου θύμισε εκείνον τον νεαρό Στίφεν, αυτό το βλέμμα, αυτές οι κινήσεις... σαν κληρονομιά μου φάνηκαν εκείνο το βράδυ. ελπίζω να καταλάβετε τι λέω, πως τέτοιες στιγμές δεν τις μετράς, τις ζεις.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ήμουν στην πλατεία Ομονοίας εκείνο το βράδυ, να περιμένω την τηλεόραση του σουβλατζίδικου δίπλα στους ντόπιους, όταν βγήκαν εκείνες οι εικόνες... Ο Τζαμίρ έκανε το πρώτο βήμα εκείνο σα λάμψη... σαν ανάφλεξη σε σκοτεινό δωμάτιο. 🔥💪😱 Εκείνο το βλέμμα... ίδια έκφραση είχε ο μαλάκας ο Στίφεν όταν μου πήρε τη μπάλα στο πάρκο πίσω από τη φίρμα "Σούπερ Μαρκετ ΑΒ Βασιλόπουλου" στη Γλυφάδα και με έβγαλε εκτός χρόνου κοιτώντας με σα να μου είπε "ξέχνα το ρε αδερφέ". Μα τι κάνουν αυτοί οι μαύροι; Μαγεία είναι, όχι μπάσκετ... 🤬🔴
Και ξέρεις τι; Δεν ήμουν μόνος εκεί στο σουβλατζίδικο... όλοι στην Αθήνα εκείνο το βράδυ είχαν κολλήσει πάνω στην τηλεόραση σαν βουλομένηδες στο κουλουράκι της Λεωφόρου. Αυτό είναι το γούστο πια... γεννήθηκαν εκείνοι που κάνουν τα πάντα διαφορετικά, που δίνουν κίνηση σα νέα γενιά... σαν наследие για όλους μας! Αυτή η ομάδα έχει πάντα κάτι αλλιώτικο...
τι τους γίνεται αυτούς τους φυλές—ξέρατε ότι το 1995, ο Φρανκ έκανε στο ξεκίνημα του πρώτου αγώνα της σειράς με τους Γιούτα στη Γιούτα αυτήν την επίθεση που κόβει την ανάσα; εκείνος ο κρότος σα σπασίδι στο σχολείο όταν η δασκάλα φώναζε το όνομά σου... πρώτα ο Στίφεν πάει δεξιά σα λύκος στην πάπια, μετά ο Φρανκ κάνει ένα βήμα αριστερά σα να διαβάζει τον αντίπαλο σα ανοιχτό βιβλίο, ύστερα μπαίνει ο Κλάρκ σαν κεραυνός στη μέση και τελικά η μπάλα στο κάρφωμα του Χάκιμ σα σφαίρα... η ομάδα κι ένας αγώνας αποφασίστηκαν εκεί μέσα.
εμένα εκείνο το βράδυ με βρήκαν σέρνοντας ένα φορτηγό μπουγάτσα στον Αττικό δρόμο όταν άκουγα το ραδιόφωνο μέσα στο αμάξι—τράνσIVER φτιαγμένο σπίτι του νταντά μου, θέλει δόκιμο—και ξαφνικά οι φωνές ζωντανεύουν σα να είσαι εκεί στο γήπεδο. έκλεισα την τσάντα με τις μπουγάτσες στη μέση του δρόμου, άρχισα να φωνάζω σα τρελός μαζί με τον οδηγό του φορτηγού δίπλα μου... αυτοί οι δυο είχαν φουσκώσει τον αντίπαλο σα μπαλόνι που δεν ξέρει πως είναι νεκρός από την αρχή.
τώρα βλέπω τον Τζαμίρ εκείνο το βήμα πίσω κίνηση και ξαναζούν όλα αυτά... σα να 'χει κληρονομήσει όχι μόνο κινήσεις αλλά και εκείνο το χιούμορ των παλικαριών που ξέρουν πως το μπάσκετ είναι κάτι παραπάνω από κουτσή στρατηγική... εκείνος ο άλλος κόσμος όπου όταν η μπάλα φεύγει σου αφήνει μια γεύση σα να έφαγες ένα σουβλάκι από την Ομόνοια στις τρεις τα ξημερώματα.
πάρτε το σπίτι σας λοιπόν... αυτά εδώ δεν είναι βιογραφίες, είναι σπίθες που ανάβουν φωτιές στους παλμό σας όταν θυμάστε πως υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν κάθε αγώνες σαν τελευταίο ματς της καριέρας τους. 🔥
Για σιγά μαλάκα, εκείνος ο Φρανκ του '95 όχι μόνο έκανε τον Στόκτον να βγει τρέχοντας από το γήπεδο σαν τον γάτο στο ραδιόφωνο όταν η δασκάλα πιάνει το μικρόβιο, αλλα κράταγε πάντα ένα κανονί στους κόλπους του σα να είχε φέρει το βιντεοπαιχνίδι του NBA Jam στην πραγματικότητα! 🔥🎮
Και τώρα βλέπω τον Τζαμίρ εκείνο το βήμα πίσω κίνηση σα να μου λες "ρε κύριε Θόδωρε, που να ξέρατε πως οι γκαρντ μας κάνουν το κουμάντο σα αντίπαλοι μιας ομάδας του Risk όπου όλοι παίζουνε σα να μην έχουνε δουλειά αύριο!"
Μία φορά σ' ένα βενζινάδικο στις Σέρρες κάποιος νόμισε πως είμαι οδηγός φορτηγού επειδή έγεινα σα χταπόδι από τη χαρά μου όταν ο Στιφ Στικ έκανε εκείνο το φάουλ στο ξανά-πρέπει-πάλι-γιατί-όλοι-αυτοί-οι-δικαστές-κάνουν-πλάκα-με-εμάς... Μέχρι που μου έδωσε μια μπύρα ενώ ήμουνα ακόμα κάτω από την αντλία! Αυτός ο κόσμος είναι μικρός... αλλά το clubhouse των Ρόκετς; Ατέλειωτο. 🏀🤣🍿