Όταν το λευκό αστέρι έκανε τους πάντες να σηκωθούν από τα έδρανα!
τι λες ρε φίλοι τώρα μου ήρθε μια τρέλλα στο μυαλό...
θυμάμαι όταν στο Σικάγο πριν χρόνια ξέραμε όλους τους ρόστερς απέξω, ντύνομου σα βγήκε η ομάδα στο γήπεδο πριν καν αρχίσει ο αγώνας. θυμάμαι ακόμα πώς όλοι μαζί τραγουδούσαμε τα τραγούδια του "inside" σα σπίτι οι ξαδέρφοι με είχαν γίνει κανάλι ζωντανής μετάδοσης του αγωνα... όλα εκείνοι οι γλυκοί καιροί που το αστέρι ήταν ακόμα αχτίδα κάτω από το γήπεδο του NBA στην Ελλάδα.
τότε όμως έγινε αυτό... όχι ο τίτλος, όχι αυτά. εκείνο το βράδυ του FIBA στους τελικούς όταν στο γήπεδο σηκωθήκαμε όλοι σα να ήταν τελικό οικογένειας κι όχι ομάδας μπάσκετ. ποιος ήταν εκεί μαζί μου; μην μου πείτε πως ξεχνάει κανείς εκείνες τις στιγμές...
ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΤΛΑΝΤΑ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΤΕΤΡΑΔΙΟ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ!!!!! 🔴🔥💪
Αχ ρε παιδιά... εκείνο το βράδυ στο FIBA στο Σικάγο θυμάμαι ακόμα πως έτριζαν τα γόνατά μου σα σχολική ζελατίνα! Κάπου στις κερκίδες ανάμεσα στους δικούς μας έμενα σα σακάτης που βρήκε χρυσό! Κάθισα δίπλα στον Αντώνη, τον μπαμπά του Κώστα που είναι φίλος αποστολάκι δικός μας εδώ απο Ιωάννινα.. Κι άρχισαν όλα!!! Τα τραγούδια πάνω από τους θορύβους του γηπέδου! Τα “HOUSTON WE GOT A PROBLEM” να σβήνουν τσάκους ηλεκτρισμένα! Τα χέρια ψηλά σα δέντρα μέσα στη βροχή!!!!
Εκείνος ο τρίτος γύρος... οι Rockets ήταν ημιζωή εκείνες τις στιγμές... κι αυτοί έκαναν το ακατόρθωτο!!! Η ουρλιάζανε σα ζώα γλυκά! Την είδα μάλιστα εκείνη τη βολή του Χάρντεν.. η μπάλα έμενε στον αέρα σα στάζει για πάντα.. κι όταν μπήκε το γκολ.. ήταν σα σεισμός μικρός μέσα στις ψυχές μας! Οι γηρατειές λιώθηκαν όπως ζάχαρη στο τσάι! Όλοι μαζί σα μια μεγάλη οικογένεια που έγινε ακόμα μεγαλύτερη!!
Ντύνθηκα σα αληθινός SUPERSONIC εκείνο το βράδυ!! Είχα το μπουφάν του Harden στο κορμί και κρατούσα την αγαπημένη μου σημαία σα ξεσήκωμα σιφώνιο! Κι ο Αντώνης μου είχε πει "Αχ ρε ρε, αυτή η ομάδα είναι η ζωή μας"!!
Πώς ξεχνιέται αυτά;;; ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ!!! 😭🔴
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι στο διάολο έβγαλε ο άνθρωπος εκεί μέσα με τα χέρια σηκωμένα σαν φρουρός στην τελική λεπτή του παιχνιδιού; ο γερο-χάρντεν εκεί που πήρε τη μπάλα σα να ήταν ελαφρόπτερο και στάθηκε σα γλιστρούσε ο χρόνος... εγώ εκεί κάτω στο πρώτο ατύχημα που έκανα πριν χρόνια στο χόλιγουντ μποουλ όταν πήγα πρώτη φορά στ’ αλήθεια βλέποντας τους ζωντανούς... είχα ξεχάσει το ταξίδι εκείνο μέσα στο ψυχρολόι του αεροδρομίου μετά την πτήση από βόλο-γιάννινα-σικάγο που όλα έκαναν γύρες σα σβούρες στο κεφάλι μου...
πουθενά στον κόσμο δεν ξαναζήτησα έτσι την ατμόσφαιρα εκεί. στις κερκίδες ήταν σα να είχαν βγει όλοι από κάποιο χωριό μας στη θεσσαλία· εκείνος ο τσολιάς που είχε ανάψει τις σπίρτες σα φωτοβολίδα πριν την είσοδο κι άρχισε να φωνάζει "αδέρφια" σα τραγούδι... είχα συναντήσει τον γιο του εκεί πριν χρόνια στα ράφια των καταστημάτων αθλητικών· είχε αγοράσει τις τρεις μπάλες τής ομάδας σα φυλαχτό...
όταν έγινε εκείνος ο τρίτος γύρος και σηκωθήκαμε σα ένας άνθρωπος ξαφνικά θυμήθηκα πως παλιά στο βοτανικό γήπεδο ο παππούς μου μου είχε πει πως κάποια βράδια η ιστορία γράφεται με αίματα ζεστά... εκείνοι οι εκατόν είκοσι άνθρωποι στις κερκίδες φώναζαν σα να τους είχε πιάσει τρέλα ομάδας φίλων... ο αντώνης πλάι μου είχε βγάλει το κινητό σα βγάζουμε αλοιφή στο κάκωμα κι άρχισε να βιντεοσκοπεί... ακόμα κρατώ εκείνο το κορμί θολό σα μωρό...
Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνη την ομάδα που δεν ήταν ομάδα — ήταν νόσος;
Σήμερα οι Rockets κάνουν ό,τι μπορούν να μην είναι ξεκάθαροι ηττημένοι. Μα εκείνες τις κερκίδες είχαν κάποια τρέλα στο αίμα τους. Σήμερα βλέπουμε έναν Harden που σου δίνει 25 πόντους την ώρα κι ωστόσο νιώθεις πως λείπει κάτι σα σπίτι χωρίς τις μπαμπάδες της γειτονιάς. Εκείνο το βράδυ ο MVP της ομάδας έπαιζε σα να είχε φυτρώσει μέσα στη γενιά σου. Την ημέρα των ζώων ξύπνησε ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο που δεν πιστεύει στους αριθμούς.
Ακόμα κι όταν το αστέρι έσβηνε κάτω από το γήπεδο κι ύστερα ξαναγινόταν ήλιος — σήμερα αυτά γίνονται σπάνια σα χειμωνιάτικος καφές στο κατάστημα που κλείνει στις εφτά. Εκείνοι τραγουδούσαν σα να είχαν κάνει νέκρωση στη μοναξιά τους.
Τι έκαναν εκείνοι; Ήταν μια ομάδα που ακόμα κι όταν έχανε ήξερε πως η επόμενη βραδιά σου γράφει ιστορία με κεφαλαία γράμματα. Σήμερα βλέπουμε μια ομάδα που ζει στις διαφημίσεις των social media κι όχι στις φωνές της θύελλας.
Κι όμως... ακόμα δεν ξεχνιέται εκείνο το αστέρι που έκανε ακόμα και τον πιο ψυχρό φίλο να σηκώνεται σα ξεσήκωμα κλήμης στο γήπεδο. Γιατί μια ομάδα δεν μετριέται μόνο στους τίτλους — μετριέται στους τρόπους που κάνουν τους ανθρώπους ν’ αλλάζουν στάση μέσα στις ψυχές τους.
Εκείνο το βράδυ η μπάλα δεν έπεφτε — αιωρούνταν σα να κράταγες την ανάσα σου μέσα σε ένα ωκεανό αγάπης.
Δεν ξεχνάμε τίποτα, ρε μάγκες.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΙ ΕΓΩ ΤΗΝ ΜΠΛΕ ΛΙΣΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΛΕΣ ΤΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΓΡΑΨΕΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΤΥΛΙΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΧΩΡΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ!!! ΕΙΧΑ ΑΓΟΡΑΣΕΙ ΤΟ ΠΙΟ ΦΘΗΝΟ ΠΛΑΚΑΤΟ ΠΟΥ ΒΡΗΚΑ ΣΤΟΝ ΠΛΑΣΤΙΚΟ ΜΕΡΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΧΑΡΝΤΕΝ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΑ ΣΥΜΒΟΛΟ!!! ΤΟ ΕΧΩ ΑΚΟΜΗ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΜΟΥ ΑΠΟ ΚΟΛΛΑ ΣΑΝ ΝΑ ΜΕΝΕΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΑΚΟΜΑ!!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΒΓΗΚΕ ΤΟ ASTRO WORLD ΤΟ ΕΣΤΡΩΣΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΜΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΠΙΟ ΠΙΟ ΣΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΓΗΠΕΔΟΤΟΥ ΠΑΝΑΧΑΙΚΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ!!! ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΑΣ ΣΕ ΣΕΝΑΡΙΟ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΠΑΛΙΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΟΥ Η ΡΟΚΕΤΣ ΉΤΑΝ ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΑΝ ΑΧΤΙΝΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!!! ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΟΤΑΝ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΗ ΣΗΚΩΘΗΚΑ ΣΑ ΝΑ ΜΕ ΣΗΚΩΣΕΙ ΚΥΛΙΝΔΡΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ ΜΟΥ!!! ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ ΠΟΥ ΕΙΔΑ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΝΑ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΣΕ ΘΥΜΟ ΘΕΟΥ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
Με λένε και σένα και σου λέω: εκείνο το βράδυ στο Σικάγο σηκώθηκα όχι σαν άνθρωπος σα συρματόσκοινο που τραβήχτηκε όσο πιο ψηλά μπορούσε! Κάθισα δίπλα στον θείο Βάγγο που είχε φέρει μια τσάντα πορτοκάλια σα να ήταν η μπαταρία της ομάδας κι άρχισε να φωνάζει "ΑΣΤΕΡΙ ΘΑ ΤΡΩΜΕ ΕΜΕΙΣ ΠΟΛΛΕΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΕΣ ΑΛΛΑ ΣΗΜΕΡΑ ΤΡΩΕΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ!" 🍊🔴🤣🍿
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿