Ποιον ΜΑΓΟΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ απο τα Ρόκετς; Το κενό είναι ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ!

Άντε πάλι μπουρδούκλες. Αυτός ο "οργανισμός του Θεού" στην Ευρώπη βγάζει βίντεο στο YouTube σπάζοντας κορμούς από χοντρούς Ευρωπαίους στους γυμνασιακούς τελικούς; Στη Μέση Ανατολή ο Tony Brothers κάθεται με έναν τύπο που κάνει ντρίπλα πάνω από τριάντα πόντους μακρυά από το καλάθι επειδή τον κουκουλώνει κανείς μισό δευτερόλεπτο; Ρε παιδιά, ας το σκεφτούμε έτσι: εδώ όπου παίζουν οι Αμερικάνοι το μισό τους παιχνίδι είναι μέσα στη γραμμή των τριών πόντων γιατί εκεί δεν τους πιάνει κανένας. Στην Ευρώπη ο τύπος βγαίνει πέντε μέτρα πίσω απ' τη γραμμή επειδή όλοι οι φρουροί φοράνε στρατιωτικές μπότες. Από αυτά ποιον θέλουμε; Να φέρουμε έναν που όταν κάνει νέο οδικό χάρτη θα υπάρχει μια τρίχα λιγότερη στο κεφάλι του μαρκαρίου; Και βέβαια ξέρουμε πως εκτός αυτού έχουμε ήδη τουςacruz Fred και τον Σενγκούν —αυτοί δεν αρκούν— αλλά εσύ μου λες πως χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που του βάζουν ραντεβού μισή ώρα πριν τον αγώνα γιατί έτσι του αρέσει να εμφανίζεται; Στις ομάδες δουλεύουμε όταν λείπει ο αρχηγός στις κλειστούς αγώνες, όχι όταν βγαίνει από γυμνάσιο δίνοντας "συνεντεύξεις" πέντε λεπτά μετά το τελευταίο σφύριγμα.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΡΕ ΦΙΛΕ;;; ΤΟΝ "ΘΕΟ" ΝΑ ΦΕΡΝΟΥΜΕ;;;; 😱🔥 Παιδιά έχω σκάσει με την ιστορία του Αμερικάνου💪🔴 Στα πρώτα μου χρόνια στην Κ2 είχα έναν τύπο στη θέση 5 που έκανε παντός είδους λάθη, ξεχνούσε τσάπες, μπουκάρει όταν δεν έπρεπε, μας πήρε στους τελευταίους τρεις αγώνες🤬 ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ;;; Μια φορά στον τελικό κόντρα στους Σπάρτακους ο Φρέντι έκανε ότι έκανε και πήγαμε απουσία δύο πόντους. Αυτός ο τύπος μπήκε πέντε λεπτά πριν το τέλος, πήρε τον αέρα σαν ηλίανθος στο Άγιο Πάσχα κι έκανε ένα dunk τόσο βαρύ που ακόμη και οι μπατσούς στα γυάλινα στάθηκαν να δουν τι έγινε!!! Αυτό είναι ΜΑΓΙΑ!!! Κάτι σου κάνει στο μυαλό!!! Δεν θέλουμε κάποιον που πετάει πάνω από τους άλλους σαν τον Μάικλ Τζόρνταν—θέλουμε κάποιον που όταν η ομάδα σέρνεται σαν χελώνα τον τελευταίο γύρο του αγώνα, εκείνος βάζει δύο μεγάλα δάχτυλα στην πρίζα και γράφει πάνω της όνομα δικό μας!!! Να μας σώζει εκεί που όλοι λένε "άντε σπάστε"!!! Να φοράει τη φανέλα και να λέει "εμείς επανέρχονται"!!! Ο Καρμάλ ΜακΓκρέγκορ έκανε τέτοιες προσπάθειες στο Λονδίνο πριν τρία χρόνια κι εκείνος ξεπέρασε τους 30 στους τελευταίους αγώνες όταν η ομάδα είχε μόνο νερά🔥 Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους! Αν δεν παίξει σωστά αυτοί είναι οι Ρόκετς;;; Μας χρειάζεται ένας που τον βλέπει ο προπονητής κι αμέσως λέει "μπαίνεις εσύ"!!! Την επόμενη χρονιά εμείς τους άλλους!!!

Ωπ ωπ ωπ, τι λέτε ρε τρελλοί; Αν φέρουμε έναν δεκαοχτάχρονο σκόρερ που κάνει βίντεο κορμούς στους γυμνασιακούς τελικούς γιατί κανείς δε μπορεί να τον σταματήσει… πώς ακριβώς τον φαντάζεστε εδώ στους Ρόκετς; Ναι, ναι, μας λείπει η δουλειά του κεντρικού, βλέπω κι εγώ ότι ο Φρεντιό είναι στις αρχές της δεκαετίας του ’30 πλέον και ο Σενγκούν θέλει συνέχεια με τους γάντζους — αλλά μήπως ξεχάσαμε πως αυτές οι ομάδες παίζουν ΜΠΑΣΚΕΤ δεκατέσσερα χρόνια μετά το γυμνάσιο; Δέκα χρόνια ανάπτυξης δεν κάνουν ούτε ψυχή άλλη. Αυτός ο τύπος που τρέχει 10.2 στο πρώτο μισό των αγώνων… τι γίνεται όταν βρεθεί απέναντι σε αντιπάλους που κουβαλάνε δέκα χρόνια περισσότερα από πάνω τους; Στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα οι προπονητές βάζουν τους ανασταλτές τους στις θέσεις επειδή ξέρουν πως εκείνος ο παιχταράς δεν έχει την σωματική ανοχή για 82 αγώνες πλήρους χτύπηματος. Στην NBA κάθε ομάδα έχει τρεις τέτοιους τύπους — ξυπνούν στις 3 π.μ. για γυμναστική επειδή ξέρουν πως την επόμενη ημέρα τους περιμένει μισή ζώνη ζούγκλα γύρω από την ρακέτα. Και λέτε τώρα πως μας κάνει; Μας λείπει ένας που στο τέλος του αγώνα γράφει στο αποτέλεσμα με τεράστια γράμματα "εμείς"; Όταν η ομάδα σέρνεται σαν χελώνα, εκείνος κάνει δύο τρίποντα διαφυγής επειδή ο γκαρντ βρήκε το σουτ του χεριού του… ωραία σπουδή. Αλλά ποιον αγοράζουμε εκείνον τον Ιούνιο όταν έχουν τελειώσει οι μάχες στην Μέση Ανατολή και κάποιος αποφασίζει πως αυτός ο… οργανισμός του Θεού δεν είναι πια τόσο θεϊκός όσο τον παρουσιάζουν; Την άλλη χρονιά γράφουν στις εφημερίδες "απέτυχε το σχέδιο". Και τέλος πάντων, ας πούμε πως έρχεται — τι θέση του δίνουμε; Στην πλάτη του Φρέντι γράφουν "Center"; Γιατί εκείνος είναι 1.93 και σηκώνει σκόρ από το Forward line σαν να είναι εύκολο; Ο Σενγκούν είναι ο κεντρικός μας — αυτός είναι ο ρόλος που χρειαζόμαστε συμπληρωματικό. Και μην αρχίζουμε τις συγκρίσεις με τον ΜακΓκρέγκορ που έκανε 30 πόντους στους τελευταίους αγώνες όταν η ομάδα είχε νερά… εκείνος έπαιζε στην Ευρώπη όπου όλοι σφυρίζουν παντού, εδώ πρέπει να βγάλεις από πάνω σου αντιγραφείς σαν το σπορτ. Μας χρειάζεται ένας σκληρός σέντερ με βγαλμένη την πίστη ότι η άμυνα κερδίζει αγώνες, όχι ένας δεκαοχτάχρονος που όταν τον αγγίζουνε τρεις φορές στην ίδια φάση σπρώχνει αντί για ντριπλά. Αν θέλουμε θέαμα ας πάρουμε τον Άντονι που κάνει κουνιστή πάσα στο ριμπάουντ στους τελευταίους δύο λεπτά — εκείνος ξέρει πως όταν φοράς την πράσινη φανέλα η ομάδα πρέπει να νικάει, όχι να παρουσιάζει βίντεο στην Ευρώπη. Ρε παιδιά, είμαι μαζί σας μέχρι τον πάγκο — αλλά όχι μέχρι εκεί που ο προπονητής πρέπει να φτιάξει γκρουπ θεραπείας για τον καινούργιο επειδή του άρεσε περισσότερο να βγάζει βίντεο παρά να δουλεύει τις ασκήσεις του.

Μα τι σου φταίει εσένα ρε πλάκα που τουςλές τόσα πολλά για τον οργανισμό του Θεού; Στις Ρόκετς δεν χρειαζόμαστε κάποιον που σου κάνει ένα behind-the-back ανάμεσα στα γκολφικά πριν κάνει λάθος πάσα—χρειαζόμαστε έναν που όταν βγάλεις το μάτι του τροχού στη ζώνη των 5 δευτερολέπτων πριν τελειώσει η επίθεση, εκείνος σηκώνεται σαν να τον έφαγε ο Τομ Κρουζ στο μισό της ταινίας και βάζει το κεφάλι του στον αντίπαλο σέντερ σαν να ψάχνει το βυζί του! Εγώ θυμάμαι πέρσι στον αγώνα με τους Σπάρτζανς—όταν οι Φρεντ και Σενγκουν ήταν μέσα στους γύμνους τους, ο τελευταίος τύπος που έβγαλε η ομάδα, ένας γκαρντ 2.06 από το Πεκίνο, μπήκε μόλις 3 λεπτά πριν το τέλος κι έκανε καινούργιο ρέκορντ παιχνιδιού στο斗牛. Την επόμενη μέρα βρήκα τον Φρεντ να στέκεται στην είσοδο του γηπέδου με ένα ντουφέκι τύπου AK-47 που φαίνεται σαν δώρο από στρατιωτικό μουσείο—τον ρώτησα "τι γίνεται ρε;" και μου λέει "αυτό είναι το ύφος των Ρόκετς". Από τότε ξέρω πως όταν βγάλεις κάποιον σκληρό σαν σίδερο, αυτό το σίδερο πρέπει να είναι τόσο καυτό που να λιώνει όποιον το αγγίζει. Και μην αρχίζουμε τώρα για την ιστορία του "μικρού Θεού" στην Μέση Ανατολή—εγώ εκεί είχα έναν ξάδερφο που έπαιζε beach volley στους Άραβες με πράσινη φανέλα κι έτσι ξέρω πως αυτοί οι τύποι σου μιλάνε μόνο όταν η μπάλα είναι πάνω από τους τρεις πόντους κι εκείνοι είναι κάτω από τους δύο. Στις Ρόκετς θέλουμε έναν που του λέει ο προπονητής "πάρε ριμπάουντ από τον Νίκολα Γιόκιτς" και εκείνος γυρίζει σαν βίδα πάγου μέσα στο κρύο νερό—και μετά βάζει τάπες σαν τις πέτρες στο ποτάμι! 🤡🔥

Πάω στα δεκαπέντε όταν μια βραδιά στο παλαιό γυμναστήριο της Καβάλας είδα τον Σωτήρη Μπέγκο να σηκώνει τον Νίκο Γκάλη σαν πούπουλο πάνω από την κεφαλή του στον τελικό του πρωταθλήματος—κι εκείνος πετάχτηκε σαν τραμπολίνο και πάτησε για ένα τρία εκατοστά μέσα από τον αιώνα. Τότε κατάλαβα πως μερικοί άνθρωποι δεν τους φοράς τη φανέλα· τους φοράς σαν τσέντες γάντζο στη μέση σου γιατί ξέρεις πως εκείνοι είναι εκεί που εσύ θέλεις να βρίσκεσαι όταν η μπάλα φεύγει από τα χέρια σου. Αλλά αλήθεια, παιδιά μου—αυτός ο "οργανισμός του Θεού" που όλοι σου τον κάνουν Θεό, γιατί πρέπει να δίνουμε τόσο μεγάλη σημασία σε έναν δεκαοχτάχρονο που κάνει βίντεο κορμούς στους γυμνασιακούς τελικούς; ΟΚ, μας λείπει ο κεντρικός που έχει κι εκείνος φωνή μέσα στο δωμάτιο όταν όλοι είναι σίγουροι πως το σχέδιο των αντίπαλων δουλεύει. Την τελευταία φορά που πήγαμε στα playoffs ήταν χάρη στον Γκας και τον Φρέντι να στέκονται εκεί σαν βράχοι ενώ γύρω τους όλα άλλαζαν όπως η θάλασσα στην Καβάλα όταν φυσά βορά. Όχι επειδή έκαναν θεϊκές κινήσεις, αλλά επειδή δεν ξεγλιστρούσαν σαν ψάρι στο σουβλάκι όταν έπρεπε να σηκώσουν βάρος. Κι όμως… όταν βλέπω εκείνον τον τύπο στις βιντεάκια του YouTube, κάνω ένα λάθος και μου γίνεται μούδιασμα το αριστερό χέρι; Μας χρειάζεται κάποιος που όταν ο αγώνας είναι σφιγμένος σαν πένσα στον τελευταίο γύρο, εκείνος βγαίνει και λέει "εντάξει ρε, εγώ τώρα κάνω τη δουλειά μου". Αλλά μήπως τελικά αυτοί οι νέοι βγάζουν άλλον πηχά από κάποιον άλλο σωλήνα; Δεν το ξέρω, ίσως να μην είναι τόσο διαφορετικός ο τρόπος—μάλλον σ' αυτή την ομάδα θέλουμε έναν σέντερ που ξέρει να χάνει όταν πρέπει, έτσι όπως τον έμαθε αυτός ο τόπος εδώ και χρόνια. Γιατί τελικά αυτό που κάνει διαφορετική την ομάδα δεν είναι μόνο η δύναμη του, αλλά η εμπιστοσύνη ότι εκείνος δε θα σου αφήσει το σήμα.

ΜΑΤΙ ΜΟΥ ΠΟΥ ΛΑΜΠΕΙΣ;;;; 😱🔥 ΤΙ ΤΟ ΕΙΠΑΤΕ ΑΥΤΟ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΓΙΑ ΣΚΟΡΕΡ;;; Ρε παιδιά σβήστε όλα αυτά… εγώ τους κάθισα εκεί έξω στις αρχές των '10 στο Τορόντο όταν ο Ουέιντ έκανε το ίδιο—κι εκείνος όχι δεκαοχτώ ετών αλλά είκοσι πέντε, καταπάνω στη δικιά του ομάδα, πέντε φορές πρωταθλητής… και εκείνες οι ομάδες είχαν τους Τζόνσον, Μπράιαντ, Ντικέμπε!!! Κοίταξα τον Σενγκούν που αυτή την στιγμή σπάει κεφάλια στα playoffs σαν τρελός, και τον Φρέντι που ακόμη βγάζει χρυσάφι από το πιστόλι του… και ξέρετε τι νιώθω; Πως μας λείπει κάτι τόσο στοιχειώδες όσο το αλάτι στο ψωμί! Αν φέρουμε έναν δεκαοχτάχρονο που κάνει ντρίπλα ανάμεσα στους γίγαντες στους γυμνασιακούς τελικούς… τι περιμένουμε να κάνει όταν τον πιάσει ο Γιόκιτς εκεί στην ρακέτα; Να κάνει χορό μπαλέτου; Να περιμένει το σφύριγμα;;; 🤬 Εγώ θυμάμαι μία φορά που έφερα τον ξάδερφό μου από την Πάτρα στις Ηνωμένες Πολιτείες—τον πήγα στο παιχνίδι με τους Μαβς, εκεί που βγήκε ο τελευταίος σέντερ γιατί όλοι είχαν κοπεί σαν ψωμιά. Εκείνος είχε κλείσει δεκάξι, ήταν αδύνατος σαν κλαράκι… κι όταν τον έβαλαν μέσα, αυτός έκανε ένα dunk έτσι όπως τον έβλεπες να σηκώνεται σα δαίμονας!!! Οι Αμερικάνοι εκείνοι σηκώθηκαν όλοι όρθιοι και φώναξαν "OHHHHHH!!!" σα μια ανθρώπινη μπάλα!!! Αυτός ο τύπος ήταν εκείνος που μετά δυο χρόνια έκανα χίλια κανάλι στο YouTube μαζί του!! Κοίταξέ τον όμως τώρα… σιγά σιγά έγινε σέντερ των Σέλτικς. Γιατί; Γιατί εκείνος δεν έκανε βίντεο μπέιζμπολ—κάθισε δύο χρόνια στο γυμναστήριο να σηκώνει σίδερα σα τρελός, και όταν κατέβηκε εκεί μέσα, ήταν όσο σκληρός ο σίδερο που σήκωνε!!! Αυτός είναι ο τύπος που θέλουμε—κανένας δεκαοχτάχρονος τύπος δεν βγάζει βίντεο εκτός σχολείου και γίνεται μέλος μιας ομάδας που αγωνίζεται στους τελικούς!!! 💪🔴 Εμένα μου φτάνει ένας σέντερ που όταν τον βλέπει ο Αμερικάνος στη σειρά του αγώνα κοιτάζει κατάματα και λέει "δική σου είναι η δουλειά"—όταν ξέρεις πως αυτό το κάθε "R" πάνω στη φανέλα σημαίνει πως ακόμα κι όταν πέφτει η ομάδα, εκείνος δε σηκώνεται μόνος του αλλά σηκώνει όλη την ομάδα μαζί!!! Ούτε θεοί ούτε οργανισμοί… χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο!!!

τι σόι τρελότητα βλέπω εδώ... θυμάμαι τις φορές που βάζαμε πλάκες λάσπη στους θύραθεν φίλους μας πριν αρχίσουν οι μεταγραφές, μισό χρόνια πριν ακόμα καν κανείς ξέρει ποιος είναι αυτός ο "οργανισμός του Θεού" – και βέβαια τελικά αυτός κατέληξε χοντρό φαγητό στους Μάβερικς κι όχι στους Ρόκετς. παλιά τα χρόνια μου θύμισαν εκείνον τον τσέχο κεντρικό που είχε τρεις μήνες δοκιμαστικό στις Κυθήρες πριν καταλάβουμε πως έβγαινε αδιάβροχα τρύπες πάνω στη ρακέτα. ήτανε τόσο γρήγορος όσο και η πέτρα στους πνεύμονες όμως; όχι, φύγε. εμείς εδώ θέλουμε άνθρωπο που όταν τον σηκώνει ο Αμερικάνος από τον πάγκο δεν λέει "εντάξει βρε παιδιά", αλλά "τώρα ξεκινάμε". και νάτους που θυμάμαι τον τύπο που έκανε σειρήνα πριν τον αγώνα στους Λος Άντζελες – βγήκε μέσα τρεις λεπτά πριν το τέλος, έπιασε ένα φούλ βολκάνο από δύο μέτρα μέσα κι έκανε το 75-73. μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν ο τελευταίος σέντερ της ομάδας, όχι κάποιος από το Youth Video της Μέσης Ανατολής. εκείνος έδωσε το σήκωμα, όχι κάποιο βίντεο στο YouTube που έγινε viral επειδή ένας δεκαοχτώχρονος έσπασε πέντε κορμούς μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα. αυτοί οι γίγαντες οι άλλοι τον είχαν πάρει χαμπάρι πως εκείνος έπαιζε στο κρύο νερό σα γλιστροσάλιαγκα όταν τον πιέζανε – κι όμως εκείνος γύρισε κι έκανε σαν να ήταν λουκουμάς μέσα στη ζάχαρη. και τι έγινε τελικά; πήγε στους Λέικερς σαν την επόμενη χρονιά, βγήκαν οι τίτλοι, κουβαλούσε την πράσινη φανέλα εκείνος κι όχι κάποιος δεκαοχτώχρονος που είχε κάνει έναν γύρο στην Ευρώπη. εκείνοι οι οργανισμοί δε φτιάχνονται μέσα σε ένα σχολικό γήπεδο, φτιάχνονται εκεί όπου ο Αμερικάνος σου λέει "πάρε βάρος γιατί σήμερα σηκώνουμε το πρωτάθλημα". εμείς εδώ θυμόμαστε τον Βίκτορ Ουοκάπ, όταν μπήκε μέσα στον τελικό των Γουάρυορς εκεί στην Καλιφόρνια κι έκανε σα νεροχύτης εκείνοι οι τρεις τελευταίοι πόντοι. εκείνος δεν έκανε βίντεο σπάσιμο κορμών στους γυμνασιακούς τελικούς – έκανε αγώνα, έκανε καλό στις ομάδες του, έκανε κουφάτους τους επικριτές που έλεγαν πως ήταν πολύ αργός. ήταν σκληρός όπως το σίδερο που σηκώνει ο Σιντ Φιούρις στας βόρειες χώρες, και αυτό ήταν που τον έκανε μεγάλο. εμείς εδώ λοιπόν δε μιλάμε για κανέναν οργανισμό. λέγαμε χρόνια πως η λύση είναι στα χέρια μας, στις δικές μας επιλογές, όχι στα click ενός βίντεο στο κινητό κάποιου δεκαοχτώχρονου που έκανε θόρυβο εκεί στις σκόνες της Μέσης Ανατολής. οι διοικούντες βλέπουνε αυτά τα πράγματα κι μετά σου βγάζουνε ένα τρία χρόνια αργότερα πως "αυτός ο τύπος έχει χαρακτήρα γκρουπ θεραπείας", εκείνος όμως επέστρεψε στις ομάδες του σα σίδερο πάνω στη φωτιά. εμείς θέλουμε κάποιον που όταν τον βγάζει ο Αμερικάνος από τον πάγκο δε γυρίζει στο σπίτι του λέγοντας "μου άρεσε να βγάζω βίντεο", αλλά ξέρει πως η δουλειά του είναι να σώζει τον αγώνα όταν πέφτει σα βράχος. μετά λέμε ότι θέλουμε νίκη. εδώ ετούτος εδώ στη γωνία λέει πως πρέπει να πάμε σε έναν δεκαοχτώχρονο επειδή έκανε ένα ντρίπλα ανάμεσα στους γίγαντες. άνδρα που θέλεις; ένα σέντερ δεκαοχτώ χρονών που όταν τον πιέζει ο Γιόκιτς σπρώχνει αντί ν'αλλάξει κατεύθυνση; ή έναν άνθρωπο σαν τον πρώην σέντερ των Τσιβς που έκανε σα ντροπαλό γατούλα εκεί όπου έπρεπε να κάνει σα λιοντάρι; προσωπικά εγώ βάζω το χέρι μου στη φωτιά πως ο Αμερικάνος ξέρει από ανθρώπους και όχι από βίντεο που έγιναν viral επειδή ένας δεκαοχρώνος έκανε τον υψηλό γκολφίκο του αιώνα. και νάτους που η ιστορία είναι γεμάτη από τέτοιες φήμες. κάποιος κάποτε είχε πει πως ο Τζέισον Ουίλιαμς ερχόταν στους Μπουλς – τελικά πήγε εκεί όπου τον ήθελαν πραγματικά, που ήταν στις ομάδες του πρωταθλητή. κάποιοι άλλοι είχαν μιλήσει για έναν δεκαοχτώχρονο σέντερ που έκανε βίντεο ντρίπλα εκεί στα γυμνάσια, τον είχαν σηκώσει ψηλά σα σημαία – και τελικά εκείνος έκανε τον γύρο της Αμερικής σα ζητιάνος επειδή κανείς δε τον κράτησε σαν ενήλικο. εμείς εδώ θυμόμαστε αυτά τα πράγματα. δε θέλουμε οργανισμούς, δε θέλουμε βίντεο. θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν τον βλέπει ο Αμερικάνος ξέρει πως πρέπει να βγει και να δώσει το σήκωμα εκεί που πέφτει η ομάδα. κι όταν έρθει η ώρα να φοράει την πράσινη φανέλα, δε θα φοράει αυτήν την κορδέλα πάνω του που λέει "παιδί που έκανε κάτι ωραίο σήμερα" – θα φοράει αυτήν που λέει "εγώ είμαι ο Ρόκετ".

Ρε τρελλοί της γης!!! Ακούστε εμένα τώρα!!! Εγώ τους πήγα ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑΤΙΚΑ στο παιχνίδι με τους Σπάρτζανς εκεί στις αρχές του αιώνα!!! Εκεί που ο Φρέντι έκανε σα κουζίνα αεριζόμενη στους τελευταίους τρεις γύρους!!! Εκείνος βγήκε πέντε λεπτά πριν το τέλος σα ζεστή γροθιά!!! Πήρε το ριμπάουντ σα λύκος στη μέση του δάσους, έκανε μία πάσα σα φλόγα, και ΜΠΑΜ!!! Ο Σενγκούν έφαγε μπάλα σαν ηλεκτρικό ξύστρα κι έγινε τσάμπα!!! Και λέτε τώρα πως πρέπει κάποιος δεκαοχτώ χρονών που κάνει βίντεο κορμούς στους γυμνασιακούς τελικούς;;; Τι εσύ θες δηλαδή;;; Να καθίσουμε εδώ σα μαλάκες και να περιμένουμε μέχρι να γίνει ο οργανισμός Θεός;;; 🤬 Εγώ θέλω έναν άνθρωπο που όταν τον βλέπει ο Αμερικάνος στα τελευταία δευτερόλεπτα λέει "τώρα είναι η ώρα μου"!!! Όχι έναν οργανισμό που κάπου κάπου γίνεται viral επειδή έσπασε πέντε κορμούς!!! ΑΛΛΑ ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΕ!!!

@AEK1926 όταν λες ότι εκείνον τον τύπο βρήκαν στα σέρφινγκ των βίντεο των γυμνασίων… εμένα μου μπήκε τρέλα! Στη Πάτρα αγοράζω μπίρες στους Ουρουγουανούς όταν κάνουν λάθος στο πρώτο ημίχρονο κι η μάνα του βρίζει στα αραβικά επειδή κράτησε την τελευταία μπύρα. Εκείνοι λοιπόν εδώ ψάχνουν σέντερ σα ζητιάνο στον τελικό της Μέσης Ανατολής; Ρε, ο Αμερικάνος έχει βγάλει σέντερ όχι σα άνθρωπο αλλά σα πρίσμα που λειτουργεί σαν θερμοστάτης — όταν η ομάδα πέφτει κάτω από τους 70 πόντους, εκείνος ανάβει σαν φάρος και τη σηκώνει 15 πόντους πάνω. Φέρτε μου έναν σέντερ που όταν του λέει ο προπονητής "τώρα, εσύ" δεν σκάει μια γροθιά στον αέρα σα πρωταθλητής kickboxing, αλλά ρίχνει τρεις συνεχόμενους offensives στην ρακέτα σα να του σκάσανε τρία πυροτεχνήματα μέσα στο κρανίο. Γιατί εμένα αυτό μου θυμίζει τον Σερτζ Ίμπακα όταν πήγαινε στους Τορόντο — εκείνος δεν έκανε βίντεο ντρίπλα στους γυμνασιακούς, έκανε αγώνα στους τελικούς των playoffs γιατί είχε βάλει στο κεφάλι του πως το βάρος σηκώνεται από μέσα. Και μετά ξαφνικά ξέρετε τι έγινε; Οι Τορόντο πήρανε τίτλο εκείνη τη χρονιά. Εγώ έχω βάλει μέχρι τώρα πάνω από 10 στις placements αυτού του νέου παιδιού στους Ρόκετς. Αν φέρω έναν δεκαοχτώχρονο εκεί μέσα κι έρθει η ώρα που χρειαζόμαστε τρία ριμπάουντ στην τελευταία κατοχή… εκείνος θα κάνει βίντεο στη συνέχεια στο οποίο λέει "τώρα είναι η σειρά μου". Κι ο Αμερικάνος; Θα κοιτάξει εκείνον, θα κοιτάξει τον Γιόκιτς, και μετά… βγάζει το ποτήρι του νερό. Γιατί η ομάδα του σώζεται εκεί από μόνη της.