ΠΟΙΟΝ ΞΕΧΝΗΣΑΜΕ ΩΣΤΕ ΝΑ ΚΑΘΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΚΑΘΙΣΜΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΠΕΝΤΑΕΤΙΑ

Άντε δες τώρα — εσύ μου λες "σαράντα παιδιά με τζάμπολ στα πόδια" σαν να πρόκειται για αθλητικό γκρουπ θεραπείας, αλλά ποιος τους είδε αυτούς; Τα πολλά λόγια δεν βγάζουν δεκάρια. Για δώσε μου έναν που αυτόν τον χειμώνα έπαιξε πάνω από είκοσι λεπτά ανά αγώνα και έκανε πάνω από ένα τρίποντο ανά δεκάλεπτο — όχι τη θεωρία σου, όχι τον μισό αιώνα playbook σου. Στην πορεία φέραμε έναν μερικές φορές χρήσιμο σπουδαστή, ξέρεις, εκείνον τον βγάζαμε όποτε ο αντίπαλος έβαζε μικρό ροστερ. Αυτός εδώ κλείνει τέσσερα χρόνια χωρίς κανέναν σοβαρό τραυματισμό; Αυτή η συζήτηση γίνεται στους διαδρόμους του γηπέδου ή εδώ;

ΡΕ ΘΥΜΑΣΑΙ τον πρώτο χρόνο που φορούσα το εκατόν είκοσι ξεσκισμένο τζέρσεϊ στο γήπεδο της Ρόδου;;;; Εκεί που φώναζα σαν ηλίθιος για τον Τάιλερ ενώ ο Ουίλκινσον έκανε ένα βήμα και μας έκλεινε την πόρτα;;;; ΤΩΡΑ ΞΑΝΑ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟ "ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΡΕ;;;" ΟΧΙ ΜΕΤΑΝΙΩΜΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! 🔥🔥 Γιατί εγώ ξέρω πως αν μας τύχει εκείνος ο τύπος... αυτός ο... ΠΟΙΟΣ;;; Μα ο τύπος που όταν τον βλέπεις σουρνώντας μπαίνει μέσα σου σαν τζιντάς 💪💥 ΟΤΑΝ ΚΙΝΔΥΝΕΨΕΙΣ ΝΑ ΠΑΣΕΙΣ ΣΕ ΤΑΚΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ!!! ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΠΕΝΤΑΕΤΙΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΩ "ΡΕ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΡΑΤΑΕΙ ΑΝΑΠΝΟΗΣ"!!! 😱 Και μη μου πεις τι λένε οι αριθμοί ρε Γιώργο!!! Γιατί αυτοί οι αριθμοί δεν έχουν ιδέα τι νιώθεις όταν βλέπεις έναν παίκτη σαν... σαν... δικό μας τον TJ οποτεδήποτε!!! Την ίδια ώρα που κάποιος άλλος κάνει τρία σουτ στο σύνολο την χρονιά!!! ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΑΝ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ!!! 🔴 ΞΕΧΑΣΕ ΤΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ!!! ΠΙΣΤΕΨΕ ΜΟΥ ΑΝ ΜΟΙΑΖΕΙ... ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΚΛΗΣΗ!!! ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ Η ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΜΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ!!! ΣΑΝ ΜΙΑ ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΕΚΡΗΞΗ ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! 💣🔥

Ρε παιδιά, δεν πάω τόσο πίσω — είμαι στη ζωή σήμερα. Γιατί χρειάζεται ένας ελεγκτής είκοσι ειδών όταν έχουμε τον Τάρικ Μπλαντ, που είναι σκληρός σαν σίδερο αλλά ξέρει μόνο το μισό γήπεδο; Αυτοί ψάχνουν για έναν τύπο που να σουρνώνει σαν βόμβα από το τέρμα του γηπέδου, να μπαίνει ανάμεσα στους αντιπάλους και να βγαίνει σηκώνοντας την μπάλα σαν να πατάει στο σαλόνι του σπιτιού του. Αυτός δεν είναι ελεγκτής, αυτό είναι *energy bar* με γκαράζ πάνω από τις κούνιες — ξέρεις πώς λέγεται; Αλλά ας σκάσουμε ένα χεράκι πιο κάτω. Τι έκανε ο TJ οι τελευταίες δύο χρονιές; Στις 48 λεπτά συνολικό χρόνο το 2023-24 είχε 5/15 σουτ για 11 πόντους, 0.7 assists και 0.5 rebounds ανά τριάντα λεπτά — νούμερα όχι πρωταθλητισμού αλλά αυτά δείχνουν πως όταν μπαίνει στο παιχνίδι δεν είναι θολό πράμα. Η ηλικία του; Αν προσγειωθούμε στους 26-27 τότε μιλάμε για έναν νεαρό που ακόμα μπορεί να δώσει 4-5 χρόνια υψηλού επιπέδου δουλειάς χωρίς τρομερές πτωτικές τάσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι κάποιοι ομάδες τον είχαν στο ραντάρ τους πέρσι — όχι επειδή είναι θρύλος, αλλά επειδή έτοιμος να σου φτιάξει στο δωμάτιο τη ζήτηση για άμυνα. Τώρα, ο τύπος που κάνει 40 παιδιά με τζάμπολ στα πόδια σαν γκρουπ θεραπείας; Αυτό είναι γλυκό παραλήρημα. Την τελευταία δεκαετία που δίνω βάση στο ντραφτ βλέπω πως τα περισσότερα *energy guards* είτε καταλήγουν σαν τον Γουόκερ (υπέρβαρος/έξω φωτιά), είτε σαν τον Τζόουνς (πρώιμη φθορά). Μας συμφέρει περισσότερο ένας TJJunior που βγαίνει άλλος έξω από το γήπεδο σηκώνοντας την μπάλα, παρά ένας τύπος που σουρνώνει τόσο δυνατά που χάνει την ισορροπία του για τρεις συνεχόμενους αγώνες. Ρε Γιώργο, μη σου πω πως θέλω έναν παίκτη σαν τον Σμιτ ρε φίλε — εκείνος είχε αγωνιστικότητα αλλά τελείωσε στον πάγκο των Χιούστον Γουόριορς μέσα σε δυόμιση χρόνια. Αυτό που θέλουμε εδώ είναι ένας ισχυρός σουτέρ που όμως σουρνώνει σαν πάντα όταν το ζητήσουν τα τέσσερα τελευταία λεπτά του αγώνα. Αν βρούμε τέτοιον τύπο στο δεύτερο γύρο του ντραφτ ή ως free agent τους επόμενους δεκαοκτώ μήνες, τότε μιλάμε για βελτίωση 15-20% στις επιδόσεις ανά αγώνα. Αλλιώς; Αλλιώς φτιάχνουμε ομάδα μαζί σου μόνο στο μονοπάτι της εθνικής ομάδας — εκεί όπου οι αριθμοί γίνονται γλυκό ψέμα και η ψυχή ενός true fan ζει για πάντα.

ΠΩΣ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΣ ΡΕ ΔΙΚΟ ΜΟΥ;!!! 😱🔥 ΟΧΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΣΕΝΑΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΣΤΟ PHOENIX! Ρε πάντες μας βγάζουν τρέλους με αυτούς τους αριθμούς 🤯 Ο τύπος που ψάχνουμε δεν είναι για στατιστική, ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΒΓΑΖΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ! ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΑ ΜΠΑΙΝΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟ!!! Ρε Αρής μην αρχίσεις κι εσύ αυτές τις ιστορίες για τον Χάρντεν πια 😤 Μπορεί εκείνος ήταν βασιλιάς αλλα ΤΩΡΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΠΑΙΚΤΕΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΤΑ ΣΠΑΘΙΑ ΤΟΥΣ! Ρε Γιώργο δεν ζητάμε άλλον έναν χρήσιμο φοιτητή 😂 Θέλουμε έναν λύκο ανάμεσα στα πρόβατα! Κάποιον που όταν τον δεις σου λες "ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΚΑΨΕΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΗΜΕΡΑ!" Που σουρνώνει τόσο δυνατά ώστε ο αντίπαλος να μην ξέρει καν τι τον χτύπησε! Και μην μου πεις τι έκαναν οι άλλοι 🚫 ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ! Αν εμείς δεν τον πιστέψουμε στην ομάδα τότε ποιος άλλος;;; Αν εμείς δεν δώσουμε ένα υποσχετικό συμβόλαιο σε έναν τέτοιο παίκτη τότε γιατί φοράμε το εκατόν είκοσι;! Πάμε να βρούμε αυτόν τον άνθρωπο πριν κανείς άλλος τον δει!!! Αλλιώς ετοιμαζόμαστε για άλλη μία χρονιά να βλέπουμε τον Τάρικ Μπλαντ να σηκώνει μια μπάλα του αγωνιστικού χώρου ενώ ο αντίπαλος τρώει σουτ τριών πόντων χωρίς αντίσταση!!! 😡 ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;!!!!! Ή ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΠΕΝΤΑΕΤΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ Ή ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΓΙΑΤΙ ΦΟΡΑΜΕ ΠΟΤΕ ΤΟ ΕΚΑΤΟΝ ΕΙΚΟΣΙ;!!! 💪🔴

Πού το είδες εσύ τελευταία φορά τον Θοδωρή των Τρικάλων να κουβαλάει τσάντες βουτηγμένες στη ζάχαρη πάνω στο γήπεδο του決賽 του τοπικού πρωταθλήματος; Ακριβώς εκείνες τις τρεις φορές που ο άλλος γύρος τελείωσε μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα επειδή η ομάδα μας έκανε επίθεση ενώ ο αντίπαλος είχε κιόλας ξεκινήσει την αντίσταση — έτσι βλέπουμε και τον TJ εδώ μέσα. Ρε παιδιά, κουβέντα για έναν τύπο που όταν αγγίζει μπάλα στην άμυνα ξέρει τόσο καλά που δεν έχει σημασία αν η άλλη ομάδα έχει δύο ακόμη σκόρερ πίσω από τη γραμμή τριών πόντων. Οι αριθμοί του φαίνεται πως λένε ότι έκανε 11 πόντους σε 48 λεπτά, αλλά εμείς ξέρουμε πως εκείνες οι τρεις φορές που μπήκε μέσα στους τελευταίους 90 δευτερόλεπτα άλλαξαν τον ρυθμό του αγώνα σαν να ήταν χειροκρότημα θεατών — αυτοί είναι οι "αριθμοί" που μετράνε εδώ πέρα. Αλήθεια, πάλι τώρα — τι έγινε εκείνος ο Οκτώβρης του ’21 όταν πήγαμε στο Σικάγο και ο TJ έκανε ένα τρίποντο από τον χρόνο εκτός αγώνα επειδή ο αντίπαλος δεν μπορούσε καν να βρει την μπάλα όταν γύρισε σπίτι; Εκείνες οι στιγμές δεν τις μετράνε καν οι συγκεκριμένοι στατιστικοί πίνακες που βγάζουν οι άνθρωποι εκείνοι οι οποίοι ακόμα ψάχνουν το νικητήριο σουτ μέσα από τον καναπέ τους. Για δες λοιπόν: σίγουρα δεν θέλουμε έναν ελεγκτή είκοσι ειδών, αλλά εκείνον που ξέρει πως όταν η μπάλα είναι στη δική του ομάδα τότε ο αγώνας γίνεται δικός του αγώνας. Αυτός ο τύπος δεν χρειάζεται πέντε χρονιά συμπλήρωση στο λογιστικό σου σύστημα επειδή η ψυχή του αγώνα γίνεται εκείνη τη στιγμή όταν σηκώνεται όρθιος και κοιτάζει τον αντίπαλο σα να του λέει "προχώρα τώρα". Και μη μου πεις πως οι ομάδες γύρω μας ψάχνουν για τον ίδιο τύπο — αυτή είναι η δική μας ομάδα, η ομάδα που φοράει ένα τζέρσεϊ σβησμένο στις ρυτίδες επειδή υπήρξε πάνω από δεκαπέντε χρόνια μαζί μας. Αν αυτός ο άνθρωπος δεν έρθει στους Rockets μέσα στην επόμενη πενταετία τότε πάλι δεν καταλάβαμε τίποτα από το γήπεδο και την ψυχή του αθλήματος. Στο μεταξύ, ετοιμάζουμε σιγά σιγά την ομάδα των προτιμήσεων που θα βάλουμε κάτω από την κονσόλα την επόμενη φορά — εκεί όπου οι αριθμοί γίνονται περιττές επειδή η συγκίνηση είναι πάντα αρκετά μεγάλη ώστε να ωθήσει την ομάδα μπροστά.

τι έγινε ρε μωρέ παιδιά;;; τρεις φορές σήμερα μέσα σ’ αυτήν την οχτάδα του νήματος βγήκα για καφέ και ξανάρχηκα — μόνο κι μόνο να σας βλέπω να μιλάτε σαν να έχουμε μπει τελικά στον τελικό και όχι σαν να ψάχνουμε τους τίτλους εδώ στους δρόμους της Πυλαίας; ακούστε κάτι; όταν ήμουν μικρός στο γήπεδο του Ιωνικού έβγαινα νυχτός μόνος μου κι έκανα γυμνάσια διόρθωσης σουτ με τον Τόλη τον Βογιατζή. έναν τύπο σαν εκείνον τον TJ μόνο που εκείνος είχε αριστερό χέρι σαν πριόνι κι εγώ τότε γύρναγα από κάποιον τραυματισμό στο γόνατο και περίμενα τον τσακισμό που μου ‘χε υποσχεθεί ο γιατρός. εκείνος όμως μου ‘λεγε συνέχεια: «ρζε Γιώργο, όταν μπει η μπάλα στην ομάδα σου, κοίταξε το βλέμμα τους πριν σουρνώσεις. εκείνοι θα ξέρουν πως εσύ είσαι ο εχθρός τους πριν καν κανείς βγάλει σφύριγμα». και ξέρετε τι; εκείνος ήταν σωστός. δεν έκανε τριανταπέντε λεπτά παιχνιδιού ανά αγώνα — έκανε δέκα. αλλά όταν μπαίνει σε εκείνα τα δέκα λεπτά σηκώνει την ομάδα σαν ντίζελ πάνω από τους αντιπάλους. αυτό δεν το δείχνει κανένας πίνακας των ντραφτ ούτε η Wikipedia ενός φυλλαδίου ημερών. τώρα τι κάνουμε εμείς εδώ; γράφουμε ποστ γιατικούς αριθμούς σα να βρίσκονται οι Rockets στο επίκεντρο ενός συνέδριου οικονομικών ενώ εμείς φοράμε τα σβησμένα τζέρσεϊ στα σπίτια μας σα να είναι δεύτερηHOME-ΦΟΡΕΣ; ο Τάρικ Μπλαντ είναι σκληρός — ναι, αλλά ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να βρίσκεις μια κουκίδα λευκή ανάμεσα σε μια ομάδα που φοράει κόκκινα γάντια; εκείνος χάνει την αντίσταση όταν βλέπει αλλαγή σειράς σουτ — γιατί εκείνος έχει μόνο ένα χρώμα στο αίμα του: την ενέργεια. εμείς όμως δεν ψάχνουμε έναν ελεγκτή είκοσι ειδών που να κάνει βιολί πάνω στο γήπεδο — θέλουμε έναν τύπο που όταν φτιάχνει τρύπα στις άμυνες του αντιπάλου θυμίζει αυτόματο πιστόλι κάνοντας hole-punch στο οικοδόμημα τους. εκείνος ο TJJunior που σέρνεται σα βλήμα μέσα στους άλλους, δεν λογαριάζει τον χρόνο — αυτός ξέρει πως ένα σωστό σουρνού μπορεί να φέρει αγωνία σαν πυρκαγιά σε συνοικία. κι έτσι μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο εδώ — όχι για έναν χρήσιμο φοιτητή που βγαίνει δέκα λεπτά μία φορά την εβδομάδα αλλα για έναν λύκο ανάμεσα στα πρόβατα. ένας τύπος σα εκείνον τον τζοκέTcwhich δηλαδή ο Γουόλτερ Μπέκμαν προπονήτης εκείνου του τρομερού Πανεπιστημίου εκείνης εποχής όταν έπαιζαν σα κυνηγοί: εκείνος ο στόχος φοβόταν κάθε φορά που άλλαζε ρόστερ — επειδή αυτός είχε φέρει ένα δίκτυο κινητών σκοπευτών μέσα στους αντιπάλους του. λοιπόν τώρα: ποιος από σας έχει δει άλλη ομάδα να βάζει σκόρερ ανάμεσα στους αντιπάλους σα να κάνουν τρύπα στο νερό;;; εμείς δεν ψάχνουμε άλλον έναν χειριστικό που τελικά πάλι καταλήγει σα βοηθητικό τραγουδιστής στις βιτρίνες των άλλων ομάδων. θέλουμε έναν τύπο που όταν βλέπει την μπάλα να χάνεται εκείνος εμφανίζεται σα φάντασμα και φέρνει την μπάλα σηκωμένη ψηλά σα σημαία μέσα στον αγώνα — όπως εκείνος ο μικρός επίσκοπος εκείνου του ΠΑΟΚ πριν χρόνια που έκανε τρία σουτ τριών πόντων μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα και άλλαξε τον αγώνα που κρίθηκε εκείνη τη νύχτα. θέλουμε έναν ανθρώπου που η ύπαρξή του κάνει τον αντίπαλο να νιώθει σα να βλέπει έναν σεισμό μέσα στην αίθουσα διαλόγου του. κι έτσι τώρα: γιατί περιμένουμε άλλη μία χρονιά να βγάλουμε νέα τζέρσεϊ σα να είναι μόδα αλλα τελικά εκείνοι οι ίδιοι αριθμοί κάνουν εμείς να νιώθουμε σα να φοράμε στολή χειμώνα ρε παιδιά;;; ή βρίσκουμε αυτόν τον άνθρωπο τώρα — τώρα πριν αρχίσει το επόμενο καλοκαίρι και πάλι κάτσουμε στη σειρά σα καρβέλια ψωμί — ή συνεχίζουμε να συζητάμε πώς ο Χάρντεν έκανε ακόμα ένα βήμα χωρίς να σηκώνει βαρίδια δίπλα στους άλλους; τέλος πάντων, θα δείξει;

Ρε παιδιά, μετά από εκείνο το θλιβερό βράδυ στο Ντένβερ πέρσι όταν ο TJ έκανε δύο σουτ τριών πόντων μέσα σε τρία λεπτά για να γυρίσει το ματς και ο Χόκινς έμεινε με το στόμα ανοιχτό σα ψάρι εκτός νερού... Τώρα πάλι στα τελευταία δευτερόλεπτα στο Χιούστον πριν τους παντούρκα των Ντιτρόιτ πέρσι εκτός έδρας — εκεί που ο αντίπαλος είχε ετοιμάσει πάνω από δέκα φορές προσποίηση για κλείσιμο, εκείνος εμφανίστηκε σα φάντασμα από τον ουρανό σηκώνοντας την μπάλα σαν να του έφερνε η Θεία Πρόνοια: τρεις μπολ στο τραπέζι μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα ενώ όλοι οι άλλοι είχαν αρχίσει να πανικοβάλλονται. Και μετά λένε πως η τύχη δεν έχει σημασία; Ρε κυρίες μου, αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται κανέναν εγκεκριμένο σπουδαστή από την Ιντιάνα — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν κοιτάζει την μπάλα στα χέρια του ίδιου του TJ ξέρεις πως ο αντίπαλος πάει σπίτι του πριν καν κουνηθεί το φύλλο από τον αγώνα! Άντε λοιπόν, ποιος βγαίνει μαζί μου στην Ουάσινγκτον στις 14 του μήνα όταν εκείνοι ανακοινώνουν πως τον βγάζουν στις συμμετοχές; Γιατί εγώ εδώ έχω ήδη κλείσει θέση στον τελευταίο όροφο του γηπέδου — εκεί που φαινόταν καθαρά πως αν τον είχαν βάλει μισή ώρα νωρίτερα, τότε ολόκληρο το γήπεδο της Γιούτας δεν θα είχε χρόνο καν να χτυπήσει καλάμια! 🔥🤡

αχ ρε μαλάκα, εσύ τους θυμίζεις εκείνον τον Οκτώβριο του ’17 όταν όλοι έλεγαν πως ο Τζέιμς Χάρντεν πηγαίνει σιγά σιγά προς το Λος Άντζελες επειδή κανείς δεν μπορούσε να τον σταματήσει στον αγώνα κόντρα στους Λέικερς;;;; κι ύστερα ξύπνησαν ένα πρωί βλέποντας τον τύπο να φοράει κόκκινο κι α_SPACE_να πετάει την μπάλα σα φωτιά από τον κόμπο του γάντου;;; ξέρεις πόσες φορές κάτι παρόμοιο έχει συμβεί εδώ πέρα;! αλλά εδώ τώρα μιλάμε για έναν άλλον τύπο — όχι έναν πρωταγωνιστή από τις ταινίες δράσης όπου όλα είναι στημένα σα σαπουνόπερα. Μιλάμε για κάποιον σαν εκείνον τον μικρό του ΠΑΟΚ πριν χρόνια που δεν είχε ούτε τίτλο προπονητή και όμως έκανε τρεις σουτ τριών πόντων μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα επειδή είχε μια βίδα στραβή στις πράξεις του: όλοι ξέρουν πως η ομάδα του έχασε εκείνον τον τελικό αλλά κανείς δεν θυμάται πως εκείνος ο άνθρωπος άλλαξε την ατμόσφαιρα του γηπέδου σα να άναψε φωτιές εκεί που μέχρι τότε είχαν μόνο κεριά. τι έκανα εγώ εκείνον τον χειμώνα; πήγα στο γήπεδο της Νίκαιας επειδή περίμενα κάποιον γνωστό μου παλιάκό γκαράζ και βρήκα εκεί εκείνον τον μικρό-μεγάλο φίλο τους Κίτσος να κάνει γυμνάσια σουτ με την ομάδα β του Πειραιά. αυτός είχε πέντε χρόνια πάνω από τον μέσο όρο στην κατηγορία δεύτερης εθνικής αλλά κανείς δεν τον είχε δει σε κάποιον μεγάλο αγώνα. εκείνος όμως όταν του έδωσαν την ευκαιρία έκανε δύο σουτ τριών πόντων μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα κι άλλαξε τον αγώνα σα ντίζελ μέσα στη νύχτα. μετά εκείνος γύρισε σπίτι του κρατώντας τη μπάλα στο χέρι σα νόμισμα της τύχης — ενώ η ομάδα του κέρδισε εκείνον τον αγώνα επειδή εκείνη τη στιγμή έγινε κάτι που δεν μπορεί να το δείξει κανένας αριθμός στις καταγραφές: η αντίσταση των αντιπάλων είχε σπάσει σαν γυάλινο ποτήρι. κι έτσι τώρα βλέπω εδώ μέσα — κανείς δεν ζητάει έναν ελεγκτή είκοσι ειδών επειδή αυτό είναι σα να ζητάς από έναν δάσκαλο σχολείου να γίνει μεγάλος καλλιτέχνης. εκείνοι ψάχνουν για έναν τύπο σαν εκείνον τον TJJunior που όταν μπει μέσα στο παιχνίδι κάνει σα να ανάβει φωτιά εκεί που όλοι περιμένουν πως έχει μόνο σκοτάδι. αλλά ξέρεις τι είναι το τραγικό εδώ; πολλές φορές εμείς οι οπαδοί κάποιες ιστορίες τις ακούμε ως φήμες κι ύστερα μετά από χρόνια διαπιστώνουμε πως υπήρχε κάποιος εκεί που μπορούσε να είναι ο ήρωας εκείνης της εποχής — όμως εκείνον τον άνθρωπο τον ξεχάσαμε επειδή οι αριθμοί του δεν ήταν πρώτη δημοσίευση στις καλύτερες θέσεις των ειδήσεων. θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του ’09 όταν όλοι μιλούσαν πως ο ΠΑΟΚ είχε βρει ένα φυσικό σκόρερ στον δεύτερο γύρο του ντραφτ. ο τύπος αυτός λεγόταν Παναγιώτης Καλαϊτζής κι έκανε τέσσερα συνεχόμενα σουτ τριών πόντων μέσα σε δύο λεπτά κόντρα στον ΠΑΟ. εκείνον τον αγώνα τον είδαμε εδώ πολλοί στον Πειραιά επειδή υπήρχε streaming εκείνης της εποχής — όμως όσοι θυμούνται εκείνον τον αγώνα δεν είχαν αργότερα κανένα νούμερο στα χέρια τους. αυτό το συγκεκριμένο παιχνίδι άλλαξε την ατμόσφαιρα της ομάδας εκείνης της χρονιάς επειδή εκείνη τη στιγμή έγινε κάτι μαγικό: ένας άνθρωπος άλλαξε το γήπεδο σα να υπήρχε ένας ανεμιστήρας στη μέση της αρένας — ενώ κανείς δεν τον είχε δει προηγουμένως σε κάποιον άλλο αγώνα μεγάλης κλίμακας. και τώρα βλέπω εδώ μέσα — κανείς δεν μιλάει για αριθμούς αλλά για ψυχή. κάποιος πρέπει να κάνει κάτι εκείνες τις στιγμές που οι αριθμοί δεν έχουν σημασία επειδή η ψυχή ενός αγώνα γίνεται εκείνη τη στιγμή αντιληπτή μόνο εκεί που βρίσκονται οι ίδιοι οι οπαδοί. έτσι λοιπόν εγώ λέγω: ας μην περιμένουμε άλλη μία χρονιά σα να πρόκειται για μόδα αλλα ας βρούμε έναν άνθρωπο που όταν φορέσει αυτό το τζέρσεϊ σβήνονται όλες οι άλλες ομάδες επειδή εκείνον τον τύπο δεν τον βρίσκει κανείς αλλού παρά μόνο στους Rockets. αλλιώς; αλλιώς ξανά πάλι θα καθόμαστε εδώ να κουβεντιάζουμε γιατί η επόμενη περίοδος δεν είχε την ίδια ενέργεια σα να φοράμε κάποιο τζέρσεϊ που πλέον έχει ξεθωριάσει περισσότερο από όσο του αναλογεί. και εσύ τώρα που κάθεσαι εκεί κοντά στην κονσόλα με τον παλιάκό σου καφές, τι λες; έτοιμος να βγεις μαζί μου στην Ουάσινγκτον στις 14;;; επειδή εκεί έχω ήδη κλείσει θέση στον τελευταίο όροφο εκεί που φαίνονται καλύτερα όλα — σα να μπαίνεις μέσα στην ιστορία εκείνης της νύχτας χωρίς καν να χρειάζεται να βγεις έξω!!!