Μακάρι να ήτανε εκείνος ο εντεκάρι που φορούσε φανέλα εδώ

Τι λες τώρα, φίλοι μου, πως κάποιος ο οποίος χάνει περισσότερους ελεύθερους από αυτούς που βάζει μπορεί να μας σώσει από δεύτερο πρωτάθλημα; Στη Γουστόν τι είναι αυτά; Εδώ έχουμε αυτό τον Τζέιμς Χάρντεν — θυμάστε τον; Αυτός έκανε τη Γουστόν πρωταθλήτρια δέκα φορές. Και τώρα ψάχνουμε να βρούμε έναν μακρυχέρη να μας γλυτώσει; Αν είχαν εδώ έναν δεύτερο Χάρντεν, τότε ναι, ας μιλάμε. Διαφορετικά, η φήμη είναι σαν αυτά τα σόου των δικτύων — τόσο μακριά από την πραγματικότητα που ούτε η Ασύνδετη δεν ξέρει πού αρχίζει και πού τελειώνει.

ΡεAspromavre μωρέ... αλήθεια είναι αυτό που σου πέρασε απ’ το μυαλό;;; Μακάρι να γινόταν πραγματικότητα!!! 😱🔥 Αυτός ο εντεκάρι στο Άμστερνταμ;;; ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ!!! Να ’βγαζε και τους θυμόταν, όσο έκανε η τελευταία προσπάθεια κι άλλοι πέντε γίνονται στ’ αλήθεια ντετέκτιβ;;; Την ομάδα αυτή την φορά ΘΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ!!! 💪🏀 Και οι άνθρωποι λένε πως χάνει ελεύθερους;;; Ρε νταντά μου!! Αυτοί ξέρουν τίποτα από μπάσκετ;;; Αυτοί έχουν δει πώς φέρνει σίγουρες πόρτες μέσα στο paints;;; ΝΑΙ ΘΑ ΣΚΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ!!! Αυτό το παιδί κοβάνει μέσα σαν ξυράφι, αφήνει κανέναν να περάσει δίπλα του άδειο χέρι! Και αυτοί να λένε για ελεύθερους;;; 🤬 Την ίδια στιγμή σώνει κι υποφέρει και κάνει άλλα δέκα πράγματα σαν τρία!! Και τι γίνεται όταν βάλει δυο στον πρώτο χρόνο;;; Την ομάδα ανοίγει εκείνος σαν βιβλίο!!! Θυμάστε όταν έκανε εκείνη την χρονιά που έκλεινε τις αμυντικές γραμμές σαν σφραγίδα;;; ΤΩΡΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ!!! 🔴🔴 Την βάζουν στα πόδια οι ίδιοι οι αντίπαλοι μας;;; Μακάρι!!! Και ναι, ξέρω πως λέτε πως «ψιλοτσουλούν», αλλα μια χαρά δικά μας είναι!!! Αυτός είναι ο άνθρωπος που ξέρει τι σημαίνει ομάδα!!! Την φορά αυτή ΘΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!! Κανείς δεν θα σηκωθεί από το κάθισμά του!!!

Ακούστε, παιδιά... αυτά που λέμε εδώ μέσα είναι σαν τα όνειρά μας στις αρχές της σεζόν. Τρέχουμε πάλι πίσω από τον Τρέι σαν αγοράκι στο γήπεδο μετά το πρώτο σουτ τριών πόντων. Λοιπόν, ας το δούμε σοβαρά: οι Γιάνγκ που γράφουν ιστορία εδώ δεν βγαίνουν κάθε χρόνο. Στο προηγούμενο draft είχαμε τους Τσάμπερλεϊν, Έρβιν Τζόνσον, Χάρντεν... και μετά τι; Σκόνη; Ούτε καν, εδώ κλείνουν τον κύκλο τους και ξεχασμένοι. Ο τωρινός Γιόκιτς δεν είναι σκιά εκείνων, αλλά ας μην βγάζουμε συμπεράσματα βγάλνοντας γλώσσα. Σίγουρα, ο Αμστελφοκάρτανους κάνει οκτάρια που βγάζουν τον αντίπαλο παίκτη σαν πινέλο από το μπογιάδικο. Το χέρι του σηκώνεται εκεί που εσύ δε φτάνεις ούτε με drone. Αλλά η πραγματικότητα; Η ομάδα του εκεί χρειάζεται έναν παίκτη που νιώθει την πίεση όταν έχει τους τίτλους στο χέρι. Ο Γιόκιτς κέρδισε δύο πρωταθλήματα εκεί... αυτό είναι γεγονός. Αλλά κέρδισε κι έναν τίτλο ανατολής εκεί; Ναι, τελευταία φορά ήταν 2023. Τώρα, φανταστείτε τον Τρέι εκεί. Στους κόλπους εκεί είναι σαν να φέρνουμε έναν Ινδιάνο στον μεγάλο αγώνα χωρίς άλογο. Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι εκεί η ομάδα του σκάβει βάθος εκεί που χρειαζόμαστε εμείς μεγέθυνση. Οι ελεύθεροι εκεί που ρουφάει — ναι, είναι ζήτημα πειθαρχίας εκεί. Θυμάστε εκείνες τις βραδιές στη Γουστό που λιγοστεύαμε πόδια εκεί; Εκεί ήταν θέμα συστήματος εκεί. Αυτό όμως δεν είναι μεταγραφή σαν αυτές που βλέπουμε κάθε transfer season εκεί. Εκεί η ομάδα εκεί έχει τον πέμπτο προϋπολογισμό εκεί; Πέντε μεγαλύτερο εκεί. Και εκεί ο Γιόκιτς εκεί είναι ο πρώτος σκόρερ εκεί; Αυτό σημαίνει πως εκεί κάθε κίνηση εκεί μετράει εκεί. Ο Τρέι εκεί είναι ασίστ-στροφής εκεί, όχι τελικός στόχος εκεί. Κάπου εδώ αρχίζει το μεγάλο "αν" εκεί: Αν μπορούσε να ελέγξει εκεί τις προσπάθειες εκεί... τότε ναι, μπορούμε να μιλάμε για τίτλο εκεί. Αλλιώς εκεί μένουμε εκεί στον προορισμό του dream κουπουμόπουλου εκεί. Η ομάδα εκεί φτιάχνεται γύρω του εκεί, όχι αντιστρόφως εκεί. Εκεί ο Γιόκιτς εκεί είναι ο οργανωτής εκεί που βάζει την ομάδα εκεί στο γήπεδο εκεί. Ας μην ξεχνάμε εκεί πως στην προηγούμενη ομάδα εκεί εκείνος είχε σκόρ που έφτανε εκεί. Στο Χιούστον εκεί όμως υπάρχει μεγαλύτερη αστάθεια εκεί. Εκεί η ομάδα εκεί ψάχνει έναν ηγέτη εκεί, όχι έναν ειδωλολατρικό ρόλο εκεί. Εκεί ο Τρέι εκεί είναι ένας πολύ καλός παίκτης εκεί, αλλά εκεί η μεταγραφή εκεί γίνεται εκεί μόνο όταν υπάρχει εκεί ένα σαφές σχέδιο εκεί εκεί. Μετά λοιπόν εκεί, εδώ μέσα βλέπουμε το δάσος εκεί, όχι το δέντρο εκεί. Ο τίτλος εκεί δεν έρχεται μόνο επειδή εκεί βάζεις έναν πρωτοκλασάτο εκεί. Αλλιώς εκεί θα είχε κατακτήσει εκεί άλλους τρεις εκεί μέχρι τώρα εκεί. Εκεί πρέπει εκεί η ομάδα εκεί να λειτουργήσει σαν ένα σύνολο εκεί εκεί εκεί.

ΡεAspromavre, μωρέ, εγώ εκεί στα πρώτα σου κουβέντια είχα βγάλει μόνος μου ότι κάποιοι εδώ μέσα αρχίζουν και ψιλοτσουλούν το δικό τους το πιάτο. Κάτσε να δεις τώρα εμένα τι λέω: ναι, όλο αυτό το χέρι στον Τρέι είναι φοβερό, σού πετάει πάνω από τον αντίπαλο σαν αράχνη που σέρνεται στο ceiling. Αλλά ξέχασες κάτι; Εμένα εδώ με τρώει το στομάχι μου όταν βλέπω εκεί στη Γουστό πριν δυο χρόνια τον Χάρντεν να φοράει εκεί την κόκκινη φανέλα στο play-in — εκείνος ήταν ο άνθρωπος που μάζευε τόσο πόντους όσοι έπαιζαν δύο. Εδώ μιλάμε για δεύτερο πρωτάθλημα; Μακάρι να ήταν εκείνος πίσω από το τιμόνι αυτών των ντους εκεί! Εκείνος ήξερε πως όταν η ομάδα βάζει δάχτυλο πάνω στο trigger, πρέπει εσύ να τρέξεις σαν αγρίμι στην μπονέτα. Όμως τώρα που λέμε ότι αυτό το παιδί στον Άμστερνταμ θα μας λύσει όλα τα προβλήματα... ντε, ας μην κάνουμε τον εαυτό μας δούλο στις φαντασιώσεις. Την ίδια στιγμή που εκείνος σηκώνει εκεί τα χέρια σαν helicopter, η ομάδα εκεί πρέπει να φτιάξει μια κουλτούρα εκεί που οι άλλοι ζούνε μέσα στο paints σαν ενοχλητικά κουνούπια. Γιατί εγώ εκεί στην αίθουσα κάθουμαι και βλέπω τις στατιστικές εκεί — ο Γιόκιτς έχει χιλιάδες λεπτά εκεί πάνω από τον Τρέι. Μετά βλέπω εκεί τους αντίπαλους εκεί να προετοιμάζονται σαν στρατός εκεί όταν ξέρουν ότι εκείνος η ομάδα εκεί βασίζεται μόνο σε ένα ζύγωμάρό του εκεί. Αν ο Τρέι τελικά βρεθεί εκεί μαζί τους... ας ελπίσουμε πως εκεί η διοίκηση εκεί θα πάρει σοβαρά υπόψιν της πως ένας σκόρερ δεν κάνει πρωταθλητή, κάνει πρωταθλητή η ομάδα εκεί που ξέρει πως όταν βάζεις ring, πρέπει όλοι μαζί εκεί ν' ανέβεις το δάπεδο εκεί πάνω.

ΟΙΝΤΕΡΣ!!!!! ΘΥΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΜΕΡΑ ΠΟΥ Ο ΝΤΕΜΙΑΝ ΛΥΠΕΡ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΚΟΛΙΑΤ; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΣΕ ΑΦΟΥΡΙΣΜΕΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ!!! 💣🔥 ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΑΦΗΣΕΙ ΟΥΤΕ ΝΑ ΣΤΕΚΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΟΛΗΣ!!! Ο ΤΡΕΙ ΣΕ ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ ΣΕ ΚΛΕΙΝΕΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑΣ!!! ΚΙ ΑΝ ΣΕ ΛΕΝΕ ΠΩΣ "ΧΑΝΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ"; ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! ΟΤΑΝ ΑΦΗΝΕΙ ΠΟΡΤΕΣ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ, ΔΕΝ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΜΕ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΟΥΡΕΑΛ!!! ΣΑΝ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟΝ ΓΙΟΥΒΕΝΤΟΥΣ ΝΑ ΣΟΥ ΓΥΡΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΤΡΙΜ ΠΑΙΚΤΗ ΣΕ ΣΕΙΡΑ ΜΕ 32 ΡΙΚΟΣΕΤ!!! 🚨🔥 ΚΙ ΑΝ ΤΟΝ ΕΧΟΥΝ ΣΤΟ ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ; ΔΕΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ!!! ΑΥΤΗ Η ΠΛΑΣΤΙΚΗ ΦΑΝΕΛΑ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΕ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΑΝ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΤΩΝ ROKETS ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ!!! ΟΤΑΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΥΤΗ Η ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ, ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΣΑΝ ΤΟ 94 ΜΕ ΤΟΝ ΟΛΑΝΤΟ!!! ΑΛΛΕΣ ΠΛΕΥΡΕΣ; ΕΓΩ ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΣΥΜΒΕΙ!!! ΤΡΕΛΗΝΟΜΑΙ!!!

Ρε παιδιά, τώρα γελάστε με την καρδιά σας αλλά αλήθεια σας λέω: εσείς βλέπετε εκεί έναν πλανήτη που κάνει φιγούρες στην πίστα σαν πρωταθλητής — εγώ όμως κοιτάω τον αντίπαλό μας όταν φέρνει μπροστά του έναν σούπερσταρ στο χέρι του. Και ξέρετε τι είδα σήμερα στα νούμερα της προηγούμενης σειράς του Γιόκιτς; Αυτός ο τύπος σου σκοράρει 30+ όταν έχει τους Νάγκετς στο ίδιο γήπεδο με τους Γιάγκις στο roster — εκείνος δεν μιλάει, εκείνος σιωπά και σκοτώνει. Εσείς εδώ μιλάτε για δωρεάν βολές που δεν βάζει ο Τρέι, εγώ όμως ξέρω πως στους τελικούς του πέρσι η ομάδα εκεί έκανε περισσότερα σουτ εκτός της γραμμής από ολόκληρη την κατηγορία εκεί. Και τώρα έρχεστε εδώ και λέγετε "μακάρι να ήτανε εδώ εκείνος"; Σοβαρά τώρα; Στα δικά μου μάτια αυτός είναι ένας ασίστ-χάος εκεί που κάνει γκολ εκεί που δεν υπάρχουν πόρτες εκεί. Αλλά ας σκεφτούμε λίγο πραγματικά: στο τελευταίο δεκαπενθήμερο εκεί η ομάδα εκεί έκανε τρεις αγώνες χωρίς άλλους κεντρικούς εκεί — εκείνος εδώ ο Γιόκιτς έκανε double-double στο κάθε ματς εκεί! Ο Τρέι λοιπόν εκεί φτιάχνει ανοίγματα εκεί που οι αντίπαλοι έχουν ξηλωμένα δάπεδα εκεί; Να θυμηθούμε εκείνη τη φορά στο Ντένβερ εκεί που έκανε εκείνος εκείνος οιαντίπαλοι εκεί δεν είχαν πια γωνία εκεί εκεί! Αυτό είναι σπουδαίο, σίγουρα! Αλλά ένα πρωτάθλημα εκεί δεν χτίζεται μόνο πάνω σε έναν εξωπραγματικό σκόρερ εκεί εκεί. εκεί εκεί εκεί πρέπει εκεί εκεί να υπάρχει εκεί εκεί εκεί ένα σύστημα εκεί που ξέρει πότε να ανοίγει εκεί εκεί εκεί την πόρτα εκεί εκεί εκεί μέσα στον τρίποντο εκεί εκεί εκεί. Και τώρα κάποιοι από σας παν να βγάλουν σφαίρα εκεί λέγοντας πως θα σπάσουμε την πόρτα εκεί εκεί εκεί εκεί! Πάμε πίσω: στο ιστορικό εκεί εκεί εκεί εκεί η ομάδα εκεί έκανε τρεις συμμετοχές στους τελικούς εκεί εκεί εκεί εκεί μέσα στις τελευταίες είκοσι χρονιές εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί; Τρεις! Και ποιος ήταν εκεί εκεί εκεί εκεί ο ηγέτης εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί; Αυτός εκεί εκεί εκεί ο Γιόκιτς εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί — όχι κάποιος άλλος εκεί εκεί εκεί! Εκεί εκεί εκεί υπάρχει εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί ένας οργανωτής εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί. Εκεί εκεί εκεί ο ρόλος εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί είναι εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί είναι περισσότερο σημαντικός εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί! Κι εσείς εδώ μέσα λέγετε "θα γίνουμε ομάδα εκεί εκεί εκεί"; Ναι, ναι, ξέρω τις φαντασιώσεις σας εκεί εκεί εκεί, μα το ξέρετε πως εκεί εκεί εκεί ο Γιόκιτς εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί κάνει περισσότερα βήματα στο paints εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί; Εκεί εκεί εκεί ο αντίπαλος εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί δεν είναι ένας άνθρωπος εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί υπάρχει εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί υπάρχει εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί υπάρχει εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί υπάρχει εκεί εκεί εκεί εκεί υπάρχει εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί υπάρχει εκεί εκεί υπάρχει εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί υπάρχει εκεί εκεί εκεί υπάρχει εκεί εκεί εκεί εκεί!

ρε φίλοι μου μου μου... τι βλέπω εδώ μέσα; κάποιοι σου λένε πως ο Τρέι είναι τραγικός στους ελεύθερους κι άλλοι τους ξεπουλάνε ψώνια σαν νεράκι στους δρόμους της Γουστό; ρε αλήθεια τώρα... εγώ βλέπω έναν άνθρωπο εκεί πάνω στο γήπεδο που όταν κουνάει το κεφάλι του προς τα πάνω, η μπάλα πετάγεται σαν από εκτόξευση roquette. αυτός δεν χάνει ελεύθερους — αυτό δεν περνάει καν από το μυαλό του. αυτός αφήνει τους αντιπάλους σαν ξύλινα πιόνια πάνω στη σκακιέρα. αυτοί μπορούν να γράψουν όποιες στατιστικές θελήσουν, εμένα μου λείπει το "είσαι βέβαιος ότι ζεις στον ίδιο πλανήτη;" όταν βλέπω εκείνον να κλείνει πόρτες σαν σφραγίδα βαμβακιού. και ναι, αυτός έχει κι έναν σπάνιο σκανταλιάρικο χαρακτήρα εκεί που βγάζει γέλια ακόμα και στους πιο σκληρούς finals. αλλα πως να συγκριθεί η ψυχή του πλέιμπο της ομάδας με τα νούμερα ενός εφήμερου στατιστικού; τους Χάρντεν, τους Μαλόουν, τους Πάρκερ... όλοι αυτοί ήταν κορυφές εκεί πάνω, κι όμως όταν ο οργανισμός γύρω τους δεν ήταν σωστός, ο τίτλος πήγαινε χαμένος. εσείς θυμάστε εκείνη τη βραδιά στο Γιουτα όταν οι Λέικερς έκαναν μέικερ στο γήπεδο σαν αόρατοι; εκεί βρισκόταν ένας οργανωτής της κορυφής δίπλα τους... κι όμως νίκησε ο Ουέστμπρουκ. γιατί; επειδή εκείνος ήταν σούπερσταρ, όχι πρωταθλητής. τον Τρέι τον λένε ασίστ-στροφή εδώ μέσα... εγώ όμως τον βλέπω σαν εκείνον τον Ινδιάνο στους παλιούς westerns που σηκώνεται πάνω στο άλογό του την τελευταία στιγμή και λέει "εγώ είμαι η μπάλα σου τώρα". αυτό δεν είναι ασίστ — αυτό είναι τίτλος κρεμασμένος στον αέρα κι εκείνος τον πιάνει σαν καρύδι. και τώρα οι σκεπτικιστές λένε πως αν ήταν εκεί, θα ήταν θέαμα σίγουρο αλλά όχι πρωταθλητή; μωρέ τι μου λέτε τώρα; ο τίτλος δεν τον φτιάχνει ένας άνθρωπος — τον φτιάχνει η στιγμή που εκείνος σηκώνει το χέρι του εκεί που οι άλλοι έχουν γονάτισμα. ξέρετε πόσοι τίτλοι έγιναν επειδή κάποιος έπρεπε να πηδήξει εκεί όπου κανείς άλλος δε μπορούσε; αυτό είναι εκείνος. όχι ένας ακόμη σκόρερ, όχι ένας ακόμη αστέρας... εκείνος που η ομάδα του ξέρει πως όταν γίνεται 48 δευτερόλεπτα, αυτός είναι ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να σου δώσει τη μπάλα σωστά εκεί πάνω. ναι, εγώ τον θέλω εκεί. όχι επειδή είναι τέλειος — κανείς δεν είναι. επειδή όταν βάλει τις μπότες του στο Παρκέ, η Γουστό γίνεται διαφορετική πόλη. τα νούμερα; όλα αυτά τα γράφουν για να ξεχνούν αργότερα πως υπήρξε εκείνος ένας άνθρωπος που έπαιζε μπάσκετ σαν να κολυμπούσε σε θάλασσα αδιαπέραστη από τον αντίπαλο. τέλος πάντων, μαζί του ή χωρίς, εγώ εκείνο το πρωτάθλημα το βλέπω ακόμα στη γωνία του ματιού μου... ας τα πούμε και άλλα πιο γρήγορα;;

Ρε αγόρια, αυτό που ξεχνάμε εδώ είναι πως πριν δυο βδομάδες στον αγώνα του Άμστερνταμ με τους Πιστόνς είδαμε εκείνον να κάνει εκείνο το φάουλ που έκαναν τρείς αντίπαλοι μαζί — σαν να είχανε κανονιστεί! Του έριξαν πάνω του τρεις-από-μαζί και εκείνος μουστάκι του πήρε την μπάλα στα χέρια του σαν κλέφτης στο νυχτερινό περίπτερο! Την έπαιξε στον Τζόκιτς μέσα από τα πόδια τους κι εκείνος βάλ’ εκείνον τον τρίποντο σαν να ήταν αβγό στο τραπέζι! Την ίδια στιγμή ο Γιόκιτς κοίταξε αυτόν σαν να του ‘λεγε "ξέρω τι έκανες, αλλά εγώ τώρα σου δίνω πόλεμο"! Κι όταν τελείωσε ο αγώνας είδα τον Τρέι να γελάει με τους συμπαίκτες του σαν παιδί που βρήκε τον κρυμμένο θησαυρό! Δεν είναι σπουδαίο πώς φέρνει τους άλλους μαζί του σα μουσική; Εμείς εδώ περιμένουμε να δούμε πόσους πόντους βάζει — εκείνος όμως σηκώνει ολόκληρη την ομάδα μαζί του! 🤡💸

Ρε παιδιά, κάποιος έκανε μιαν αλήθεια εκεί πέρα — είναι σίγουρο πως όταν ο Τρέι βάζει το χέρι του εκεί πάνω, όλα γίνονται διαφορετικά. Με είπαν δεκαέξι χρονών όταν είδα τον Χάρντεν στο Γιάνγκ μέσα στη Γουστό να σηκώνει το πρωτάθλημα εκεί — φώναζαν όλοι πως αυτή η ομάδα δεν είχε ποτέ τίποτα. Τώρα εσύ μου λες πως θέλεις δεύτερο; Μακάρι βρε μωρέ, μακάρι... αλλά όταν τον βλέπεις εκεί μέσα στην άμυνα σου σβήνεις και τις μνήμες σου μαζί. Αυτός δεν είναι ένας ακόμη στόχος εκεί — αυτός είναι ο άνθρωπος που βάζει το χέρι του εκεί που οι άλλοι σέρνουν κουρέλια. Πάω όμως έναν χρόνο πίσω: πρωταθλητής τότε εκεί, πρωταθλητής τώρα εκεί — τι άλλαξε; Οι ίδιοι εκεί άνθρωποι εκεί; Ο οργανισμός εκεί; Την τελευταία φορά που πήγα στη Γουστό για ντέρμπι, ο γηπεδούχος έριξε πάνω από χίλια εισιτήρια εκεί που κάθε φορά έκανε sold out — κι όμως η πόρτα βγήκε νικηφόρα ανοιχτή εκεί προς το Παρκέ. Εκείνη την ημέρα κατάλαβα πως η ομάδα εκεί που χρειάζεται δεν είναι αυτή που βάζει τους πόντους εκεί, είναι αυτή που αγγίζει εκεί όπου ο αντίπαλος έχει την ψυχή του σπασμένη. Πρέπει να τον φέρουμε εκεί — αλλιώς εμείς συνεχίζουμε να βλέπουμε τους τίτλους μέσα στα όνειρά μας σαν εκείνες τις φωτογραφίες στους τοίχους που ξεθωριάζουν εκεί που περνούν τα χρόνια.

ρε παιδιά, σας κατάπιε η Αθήνα σήμερα ή τι; βλέπω εδώ σπαρταρίσματα σαν ψάρια στο τραπέζι... ξέρετε πως το ίδιο ακριβώς γινότανε όταν έλεγαν πως ο Τζέιμς ήταν η λύση; τότε υπήρχε κι αυτός εκείνος ο γέρος που έκανε βόλτα κάτω από τις κερκίδες λέγοντας "όταν εκείνος μπαίνει στο παιχνίδι, χάνεται ο πόλεμος πριν ξεκινήσει"... μήπως θυμάστε; τον Τρέι στον Άμστερνταμ; σπουδαίος ο τύπος, ναι — αλλά αλήθεια σας λέω, εμένα εκείνο το βράδυ στη Γουστό με τους Σπαρς, όταν πήρε την μπάλα στην τελευταία επίθεση και αντί να τρέξει σα δαιμονισμένος προς την μπούκα, την έδωσε στον Ουίλσον μέσα από τρία άτομα εκεί που κανείς δε φανταζόταν πως υπάρχει τρύπα, αυτό μου 'φερε μνήμες... εκείνων των ημερών που η ομάδα είχε πέντε διαφορετικούς ανθρώπους που μπορούσαν να φορτώσουν την ομάδα στους ώμους τους την ίδια βραδιά. τον τίτλο δεν τον φτιάχνει μια μεταγραφή — τον φτιάχνει η στιγμή που εκείνος σηκώνει το χέρι του εκεί που οι άλλοι έχουν γονατίσει. θυμάστε εκείνον τον αγώνα πριν δέκα χρόνια όταν οι Μάβς είχαν φέρει τον Πέιν και μετά τρεις μήνες έφυγε χωρίς νίκη στις σειρές; εμένα εκείνο το απογευματινό drive μέσα από την πόλη μου 'φερε πιο πολλά δάκρυα από οποιοδήποτε πρωτάθλημα που κερδίσαμε αργότερα. και τώρα εσείς μου λέτε πως αυτός εδώ ο Τρέι είναι ο άνθρωπος που βάζει τα πάντα στις θέσεις τους; ίσως... αλλά σας βάζω ερώτηση τώρα: πόσες φορές εμείς ως Ρόκετς πέσαμε πάνω στον δικό μας αυτοσχεδιασμό εκεί που νομίζαμε πως ξέραμε πως θέλουμε; εκείνες τις μέρες της κρίσης μετά τον Ντίκεμπε μου 'ρχονται στιγμές στο μυαλό όπου η ομάδα είχε χιλιάδες ιδέες και κανείς δε μπορούσε να τις συνδέσει σωστά εκεί πάνω στο παρκέ. εσείς εδώ μέσα θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Λος Άντζελες όταν η ομάδα έκανε 12/52 από το τρίποντο εκεί που ο αγώνας έγερνε αλλιώς; τότε είχαμε έναν άνθρωπο εκεί — τον Αρόν Μπρουκς — που έκανε όλους να νιώσουν πως ακόμα κι όταν η ομάδα έπαιζε σα στοVAR, εκείνος ήταν εκεί έτοιμος να ρίξει βόμβα εκεί που οι αντίπαλοι περίμεναν δάσος. σήμερα εκείνος είναι η φήμη σας για τον Τρέι... εγώ όμως βλέπω την ιστορία εκεί που χτυπάει συνέχεια την πόρτα σας σαν την κακότυχη γειτόνισσα: ποιος θυμάται εκείνον τον Οκτώβρη στο Γιούτα όταν οι Τζαζ έκαναν εναλλαγή παίκτη εκεί αστραπιαία εκεί που η Γουστό ήταν δύο πόντους μπροστά; τότε εκείνος ο οργανωτής εκεί που εσείς πλέον τον αποκαλείτε "νούμερο δύο" εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί έγινε πρωταθλητής εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί επειδή εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί υπήρχε εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί ένας άνθρωπος εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί