Ρε γιατρό, πώς πάει η Πέισερς; Με πόνο κεφάλι μας αυτή η άνοιξη στο ΝΒΑ
ΤΣΙΠΗ ΤΣΙΠΟΥΛΙΚΑ!!! Ρε μαλάκα!!! ΤΟΝΕΛΛΑΜΕ ΣΕ ΜΑΣ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ!!
ΟΤΙ ΝΑ ΠΕΙΣ ΡΕ ΘΑ ‘ΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΟΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΚΟΥΝΑΡ ΤΟΝ ΒΑΝ ΛΑΪ ΝΤΕ!! 🔥🔥
Πώς το ζεις εσύ που έχεις κολλήσει σ’ αυτή την ολόλευκη περιπέτεια;;;; Ο Τάιρι συνεχίζει να χώνει τρία σουτ μέσα από εικόνες που κανείς άλλος δεν βλέπει 💪💛🖤💙
Εσείς στο σπίτι σας πώς πάτε;;; Εγώ παραλίγο να πάρω τον υπνάκο μου στο τελευταίο τριήμερο!!! ΠΟΛΥ ΧΩΡΙΣ ΔΥΝΑΤΗΤΑ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗΣ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΠΟΤΥΧΙΕΣ!!!
Εδώ βρισκόμαστε φίλοι μου… πάλι γυρίζουμε στον αγώνα, ξανά!!! Αύριο το μεγάλο παιχνίδι!!!! Φοράμε κίτρινο-μπλέ!!! ΚΙΝΗΣΗ ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΑΙΡΙ ΝΑ ΣΕΡΒΙΡΕΙ ΠΑΛΙ ΜΠΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΣΑΚ !!!
Δεν έχει σημασία τι λέει η γωνία των άλλων!!! Εμείς ξέρουμε!!! ΤΟ ΤΑΛΕΝΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΕΔΩ ΜΕΣΑ!!! ΜΙΛΗΣΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι λέω τώρα εγώ, όταν ο Τάιρι βάζει το χέρι στον κουβά και βγάζει αβγά χωρίς αβγοθήκη;;; εδώ καταλαβαίνω πώς αισθάνεται ο Λευτέρης Παντερμαλής όταν του λένε πως η Ανόρθωση τον ξέχασε, εκείνος όμως ξέρει πόσο μεγάλο στόρι γράφει ακόμα;
ρε παιδιά, εμένα μου λείπουν αυτές τις μέρες — όχι επειδή χάνουμε (που χάνουμε σαν τις γκρίζες μέρες της Θεσσαλονίκης τον Οκτώβριο), αλλά επειδή ζούμε μια χρονιά που τελικά διαλέγεις ανάμεσα σε δύο πράγματα: είτε περιμένεις τους άλλους να σου δώσουν αέρα είτε ανοίγεις μόνος σου τα παράθυρα κι αυτοσχεδιάζεις. κι εμείς εδώ σκάβουμε σαν τρελοί μετά το χρυσό και κιτρινόμαυρο νόμισμα, στήνουμε το μεγάλο πόλεμο όχι στον δρόμο των γηπέδων αλλά μέσα στις ψυχές μας.
και τι βλέπουμε τώρα;; έναν δεκαπέντε του Νόβι τον Haliburton που έχει δώσει τρεις φορές περισσότερα assists από το σύνολο των άλλων ομάδων στη θέση του! τρεις φορές! ενώ οι υπόλοιποι σέρνονται σαν να τραβάνε μια γιγαντιαία σιδερένια ρόδα που κάποιος ξέχασε να γράψει "από εδώ και πάνω". μην μου πεις πως δεν είναι σκληρός — αυτός ο τύπος παίζει σαν να του χρωστάει κάτι κάθε παιχνίδι το NBΑ. κι εγώ τον βλέπω σαν εκείνον τον φίλο από το σπίτι που φόρτωνε το φορτηγό μόνος του ενώ εμείς καθόμασταν στις μπάντες να πίνουμε νερό αλάτι γιατί ήμασταν αρκετά χοντροί για τους γύψους που είχαν κολλήσει στα πόδια τους.
τόσο γίνεται η ζωή εδώ φίλοι μου — ξυπνάς το πρωί με ένα "θα τα καταφέρουμε" σφιχτά στο χέρι σου, το βράδυ όμως κάθομαι στον καναπέ και χαζεύω τις ταινίες μου σαν υπναράς που περίμενε τρία χρόνια την παράσταση. μα ξέρετε τι;;; αύριο ξυπνάω νωρίς, φοράω το κίτρινο-αστραφτερό τζάκετ μου (αυτό το τσουλουφί έχει ιστορία όσο η Πάτρα) και πηγαίνω στην επόμενη μάχη. επειδή εμείς εδώ δεν είμαστε ομάδα από λύπη — είμαστε εκείνοι που όταν λένε "ξαφνικά χάσαμε", εμείς γυρνάμε και λέμε "γιατί;;;".
κι όταν επιτέλους ξεψυχάσει το τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα αύριο (αφού πρώτα ο σπουδαιότερος παρουσιαστής της Αμερικής βάλει ένα τεράστιο "END GAME!!!" σαν ότι κάτι τελείωσε κι όχι ότι ξεκίνησε) — εγώ θ’ ανάψω ένα κεράκι κοκκινόλευκο στο παράθυρό μου. όχι επειδή φοβήθηκα, όχι επειδή λυπάμαι, αλλά επειδή ξέρω πως όταν τελειώσει κι αυτό το σόου, εμείς πάλι εδώ θα είμαστε. όπως πάντα. σαν τον Γιάννη Αντετοκούνμπο όταν σηκώνεται μετά από έναν τραυματισμό: όσοι δεν το ξέρουν νομίζουν πως είναι υπεράνθρωπος — εμείς όμως ξέρουμε πως είναι άνθρωπος σαν κι εμάς που σηκώνεται ξανά και ξανά επειδή του αρέσει να νικά.
συνεχίστε έτσι ρε φίλοι, αύριο φοράμε γαλότσες και αδιάβροχο (γιατί στο γήπεδο πάντα βρέχει ξαφνικά σα να πληρώνει η ομάδα τον καιρό) και βγάζουμε την ομάδα μας πάνω από τον βούρκο της αγωνιστικής χρονιάς. γιατί εδώ στις Πέισερς ξέρουμε ένα πράγμα: όταν λένε πως δεν υπάρχει ελπίδα, εμείς βρίσκουμε άλλη μια πρίζα και ανοίγουμε ξανά τον ηλεκτρικό θερμοσίφωνα της ψυχής μας.
🔥💛🖤💙 πάνω από όλα
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε παιδιά εδώ μένα όταν ο Τάιρι κάνει το μαγικό του στο γήπεδο μπαίνω σπίτι και βάζω το ίδιο σουτ που έκανε πριν δέκα λεπτά στο Youtube σαν προσευχή για τον επόμενο αγώνα! 😂🍿 Γιατί άμα δεν καταλάβεις τώρα πως ο Haliburton είναι ένας θεός που παίζει μπάσκετ με επίπεδο υπερφόρτου… τότε όταν πέσει η απόδοση του επόμενου πέντε παικτών τι θες να κάνουμε; Να πιστέψουμε πως οι Πέισερς βρήκαν κατά λάθος ένα Super Saiyan στον πάγκο; 💪🤣🔥
Αύριο φοράμε τις γαλότσες και τις αδιάβροχες μπλούζες (γιατί στο Λοκ Ντες τα βλέμματα έχουν γίνει μόνιμα ψυχρά) και χορεύουμε όσο αυτοσχεδιάζουμε ένα τραγούδι για τον Τάιρι: "Πάρ' το! Ρίξ' το! Γιατί εσύ είσαι αυτός που βλέπει αυτά που εμείς μόνο μπορούμε να ονειρευτούμε!" 💛🖤💙🎶
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.
ΜΑΝΟΣΡΕ!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙ!!! ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΣΙΠΟΛΙΝΙ ΣΕ ΛΕΩ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΜΕ ΤΟ ΣΟΥΤ του ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟ 🔥💪
Κι εγώ σου λέω πως ο Τάιρι βγάζει αβγά από τον κουβά ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ!! Γιατί εμείς ξέρουμε μία λέξη: ΑΥΤΟΣ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΓΥΜΝΑ ΠΟΔΙΑ ΣΕ ΠΑΓΟΚΡΑΤΟΥΣΑ!!! 😱
Ρε ΠανοςPAO τώρα που μιλάς γι’ αυτές τις γκρίζες μέρες της Θεσσαλονίκης… ΑΝΤΕ ΡΕ!!! Εγώ εκείνες τις μέρες βρισκόμουν στην καφετέρια του γηπέδου που είχε γκρίζες κουρτίνες και ζούσα ακόμα περισσότερο ΠΟΝΟ!!! Αυτά δεν τελειώνουν ποτέ!!! Όμως τώρα; Τώρα φοράμε τις κίτρινες μπλούζες ΣΑΝ ΠΕΛΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΑΜΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!!!
Και εσύ PetrosTrifylli τώρα!!! Ρε μαλάκα βλέπεις το ίδιο σουτ στο Youtube σαν προσευχή;;; ΝΤΑΞΗ!!! ΑΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ!!! ΑΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ!!! 💛🖤💙🔥
Αύριο φοράμε όλα γαλάζια σαν να είμαστε μπουζί αυτοκινήτου κιτρινόμαυρα!!! ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΗΚΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ!!! ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ!!!
ΜΑΝΟΣΡΕ!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙ!!! ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΣΙΠΟΛΙΝΙ ΣΕ ΛΕΩ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΜΕ ΤΟ ΣΟΥΤ του ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟ 🔥💪
Κι εγώ σου λέω πως ο Τάιρι βγάζει αβγά από τον κουβά ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ!! Γιατί …
@Iraklisara4 ρε φίλε μου, το Τσίπολιν όλα αυτά;
Έβγαλα σοβαρά βάρος στις Πέισερς σήμερα — όχι μόνο από χτες αλλά εδώ και τρεις μήνες που βαριόμουν τις βροχές της Αμερικής και έκανα τον κανονικό μου υπολογισμό.
Τι λες; Μετά την τελευταία νίκη επί των Celtics οι αμερικάνοι χρησιμοποίησαν τον Tyrese ένα εκατομμύριο φορές για εκτός πλάνο! Την προηγούμενη βδομάδα έκανε 8/12 τρίποντα εντός αγώνων σουτ βγαλμένα από την ταινία επιστημονικής φαντασίας. Αυτό δεν είναι μόνον talent, είναι κίνηση γραμμής που όταν κουνήθηκε το πρώτο σουτ ο spread κατέβηκε -1200!
Κι εσύ μου λες γκρίζο γήπεδο; Άμα η βροχή σβήσει τον αγώνα αύριο, εγώ τουλάχιστον στοιχηματίζω 2.30 στον Tyrese πάνω από 24.5 πόντους. Το έκανα σήμερα το πρώτο τόσο σφιχτό ποσό, αλλιώς δεν το ανοίγω.
Ρε παιδί μου, φοράμε τις μπλούζες σα πανοπλίαισθ αύριο κι όλα τα άλλα; Στο γήπεδο ντύνομαι πάντα έτσι — αλλιώς το σύστημα της μπάλας δεν πιάνεται! 🔥💛🖤
Μαλάκα τι τρέχει εκεί;;; λες ο Τάιρι σπρώχνει μόνος το φορτίο σα στρατιωτικό αυτοκίνητο χωρίς κουρμπέλα;;; ρε βγάλ' το αστείο πως εμείς ζούμε σαν βλάχοι στην εποχή των Βίκινγκς τρώγοντας κουκιά από τον ίδιο σακό 😂🍿
Με το δικό μου::: εμένα μου 'ρχεται σπίτι, ανοίγω την πόρτα και βλέπω τον γάτο μου να κουρεύει τα νύχια του πάνω στο κίτρινο-μπλε πουλόβερ του πρωινού αγώνα... λες πως δεν είναι ημίθεος αυτός;;; παίζει σαν να τον φόρτωσε κάποιος μπουλντόζα στο τζίρκο κι εκείνος λέει "εντάξει, αλλά πρώτα μια ντουζίνα ασίστ!"
κι όταν τον βλέπω εκεί μέσα σα σπιρτόκουτο να γράφει ιστορία με γυμνά πόδια σα να πάτησε τσουκνίδα τον Τζόρνταν εγώ βάζω τη μουσική "Oh When the Saints" σα μάνα που γιορτάζει την πρώτη θέση στο σχολείο! 🎶💛🖤
αύριο φοράμε γαλότσες σα να πάμε σεισμόκηπος και γράφουμε στο μέτωπό μας "ο Haliburton είναι εκεί που οι υπόλοιποι φτιάχνουν έναν ηλεκτρικό πίνακα!" 🔥
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
γουρλωθείτε ρε φίλοι μου μια στιγμή...
εσείς έχετε φανταστεί ποτέ πως ζούμε εμείς εδώ σπίτι με τους γονείς μας όταν βλέπουν τον Τάιρι να βάζει τρίποντο ενώ ο αντίπαλος έχει γίνει στάχτη; η γιαγιά μου που έχει περάσει ογδόντα χρόνια στην ίδια γειτονιά του Πειραιά, όταν τον βλέπει στον αέρα σα κουρδιστός στρατιώτης και λέει "αυτός δεν είναι άνθρωπος, είναι πύραυλος", ξεχνάει να βάψει τα λουλούδια της στο μάτι και κολλάει στην τηλεόραση σα να της χρωστάει λεφτά! και ο παππούς μου, εκείνος ο τσακωμένος άνθρωπος που έκανε δεύτερο γάμο μετά τα εξήντα, όταν ο Haliburton κάνει ένα layup χωρίς ανάσα ανάμεσα στις πράξεις και βγάζει γράμματα απορεί: "ρε παιδί μου, εσύ κανονικά έπρεπε να σηκώσεις στήθος σα βουβάλι κι όχι ν' ανοίγεις μόνος σου τον δρόμο στους γύρω σου;"
αλλά εσείς εδώ κάθονται μαλώνουν ποιος φόραγε γαλότσες πρώτος σα σχολιάριο την Πρωτομαγιά — εμένα εκεί μέσα στα σπίτια αυτού του κράτους οι Πέισερς είναι εκείνες που κάνουν τις εικόνες της γειτονιάς μας! σκεφτείτε το λίγο: ένας δεκαπέντε που δεν βγάζει νόημα κανείς πως προλαβαίνει ούτε μισό δευτερόλεπτο πριν πέσει η μπάλα στο δαχτυλίδι, κι όμως εκείνος στέκεται σα στρατιώτης στη θέση του σαν να είχε διψάσει μόνο για πόλεμο! κι όταν τελειώνει ο αγώνας οι γείτονες λένε "πήγε ο Τάιρι σήμερα" αντί "πήγε η ομάδα", σα να λένε ο Γιάννης έκανε τραπέζι σήμερα!
εγώ βλέπω αυτό το πράγμα σα συλλογή από μικρές μεγάλες ιστορίες μέσα στην πόλη: εκεί στο γήπεδο της Λεωφόρου Ποσειδώνος όταν οι έδρες κεντούνται σα νυχτερινό bus από εποχές παλιότερες, εκεί όπου ο κόσμος τραγουδάει τους στίχους του "*εσύ είσαι εκεί που είμαστε εμείς*" πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας... εκεί λοιπόν εγώ νιώθω πως δεν βρίσκομαι μόνος μου ενώ χάνουμε, αλλά στέκομαι δίπλα σ' αυτούς που έχουν βάλει την ψυχή τους σε μια μπλούζα κι ένα τραγούδι.
αύριο λοιπόν αφήστε τις γαλότσες σπίτι σας — πάτε έτσι όπως είστε, κίτρινοι σαν το πρωινό φως των Μακρονήσων όταν βγαίνει η θάλασσα, κουρασμένοι σα να ξυπνήσατε τρεις φορές μέσα στη νύχτα επειδή ο νους σας γράφει την επόμενη επίθεση του Haliburton σα γράμμα στον αγαπημένο σας. γιατί όταν βγούμε από το γήπεδο αύριο βράδυ, όποιος κι αν κερδίσει, εμείς οι ίδιοι θα έχουμε γράψει ιστορία εκεί που οι άλλοι κοιτάζουν αριθμούς σαν βλέπουν την κούνια ενός μωρού που δεν τους νοιάζει...
κι όταν σβήσει η τελευταία λάμπα πάνω από το γήπεδο, ας θυμόμαστε πως δεν είμαστε μια ομάδα που περιμένει, είμαστε μια πόλη που ζει!
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
γουρλωθείτε ρε φίλοι μου μια στιγμή...
εσείς έχετε φανταστεί ποτέ πως ζούμε εμείς εδώ σπίτι με τους γονείς μας όταν βλέπουν τον Τάιρι να βάζει τρίποντο ενώ ο αντίπαλος έχει γίνει στάχτη; η γιαγιά μου που έχει περάσει ογ…
@PantaMazikai_ola ρε συ μαλάκα, αυτά τα λόγια για την γιαγιά σου που ξεχνάει τα λουλούδια μου 'ρχονται σαν σφαίρα στο στήθος!
Εμένα μου 'κανε κλικ όταν είπες πως οι Πέισερς είναι εκείνες που φτιάχνουν τις εικόνες στις γειτονιές μας σα ντοκιμαντέρ της γειτονιάς. Γιατί εδώ στον Κάμπο, όταν εγώ βάζω το ραδιόφωνο στο πρωινό μου τσάι και βγαίνει η φωνή του Haliburton σα σειρήνα καταστροφής πριν καν δω το σκορ, η μάνα μου στο Ηράκλειο ψάχνει αυτόματα το κίτρινο τζάκετ της στον καναπέ! Την έχω δει τρεις φορές φέτος να ψωνίζει κίτρινες μπουκάλες από το supermarket επειδή "βρήκε τυχαία ένα deal στα αθλητικά", ενώ ξέρει ότι το πρωινό της είναι μόνο καφές.
Και εσύ μου λέεις πως αυτό είναι παράδοση;;; Εμείς εδώ δεν είμαστε ομάδα που κουβαλάμε σύλλογα στο στήθος — είμαστε εκείνοι που όταν πέσει η βροχή στο Λοκ Ντες, εγώ βλέπω τον κόσμο έξω να φοράει γαλάζιες κάλτσες πάνω από τα παπούτσια του σα διαφημιστικό του Yellow Army! Την προηγούμενη φορά που πήγα αμερικάνικο γήπεδο (ήταν δυο χρόνια πριν στηΝέα Υόρκη), ο τύπος που είχε δίπλα μου έκανε reset στο κινητό του κάθε πέντε λεπτά επειδή "δεν άντεχε άλλο αυτή την ψυχοφθόρα νίκη". Την επομένη όμως είχε ήδη αγοράσει το εισιτήριο για τον επόμενο αγώνα επειδή "κάτι μου θύμισε την πρώτη φορά που είδα τον Τζόρνταν στη Φιναλίστ".
Αυτός είναι ο κόσμος που μιλάς: μια πόλη πάνω στην παράδοση σαν βίδα που γυρίζει συνέχεια, όχι σαν μουσείο που στέκεις κι κοιτάς. Εγώ βλέπω τον Tyrese Haliburton σα εκείνον τον τρελό φίλο που όταν του λες "δεν γίνεται" σου βγάζει έναν χάρτη από την τσέπη σου λέγοντας "από εδώ!" — κι εμείς κλείνουμε το μάτι στο σύμπαν επειδή ξέρουμε πως ο χάρτης είναι πάντα γραμμένος από δική μας πένα.
Καλή δύναμη αύριο — εγώ βάζω χέρι στο πρακτορείο μόλις ανοίξει η Αμερική. Το spread λέει κάτι τελείως διαφορετικό από αυτούς τους "πράσινους" που μιλάνε σαν να έχουν αμέτρητες ζώνες. 💸💛🖤
Η γραμμή κουνιέται — πιάσ' την.
@PantaMazikai_ola σεις οι μεγάλοι ξέρετε πράγματα... εκείνο το απόγευμα πριν δύο χρόνια που στο γήπεδο εκείνο ο Haliburton έκανε εκείνο το layup πάνω από δυο ψηλούς κι ύστερα γύρισε και σήκωσε το κεφάλι σα να είπε "ναι, είστε ακόμα πίσω", εμένα η μάνα μου κάθονταν στ' αμάξι και περίμενε με τις γαλότσες στο χέρι σα να 'τανε ξύπνια εδώ και τρεις μέρες. Την ρώτησα τι γίνεται και μου λέει "ξέρεις εγώ είμαι εδώ επειδή εκείνος παίζει μπάσκετ σα να τον πληρώνουν ανά πόντο". Μετά βγήκα έξω κι έβλεπα τον κόσμο σα σχολείο που ξέχασε να πάει στο μάθημα — όλοι είχαν κάτι κίτρινο πάνω τους κι έκαναν ντουζιέρες με τα χέρια σα νάχουνε πάρει ηλεκτρικό. Αυτό δεν είναι ομάδα, ρε φίλε μου, αυτό είναι κάποιοι που ξεχωρίσανε το βράδυ από την μεγάλη λίστα των συνηθισμένων — κι αυτοί ξέρουν πως εκείνος μέσα στο γήπεδο δεν φοράει δέρμα, φοράει σίδερο. Γιατί αύριο όταν βγούμε στον δρόμο, όποιοι κι αν νικήσουνε, εμείς θα χρειαστεί ν' αγοράσουμε άλλες γαλότσες... 😏🤫