Πώς βρήκαμε ξανά την Ιντιάνα μας μετά τις φετινές αλλαγές και γιατί ο Τάκερ βρήκε τελικά…

βρε συγγνώμη ρε φίλε μου που σου χάλασα το βράδυ μ' αυτό το σουβλάκι... πέρσι εκείνο το διάστημα θυμάμαι σαν χτες — στέκονταν οι φίλοι στους διαδρόμους λέγοντας "από δω και πέρα δυσκολία μεγάλη" κι εγώ μόνο σιγά σιγά θύμιζα πως πέρσι είχε κάποιοι τους αφήσει σε τέσσερα λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο ενώ εδώ πήραν τρία δεκάλεπτα συνέχεια σα νερό... τώρα όμως; τώρα όσο έτρωγα εκείνη τη σουβλάκια άκουγα σιγανά τον κόντο μου στο τηλέφωνο: "κουκούτσι μου, οι Πέισερς μου είναι πάλι αυτά τα αγριόμουτρα εκείνα..." και πράγματι εκεί ξεσπάσαμε — όχι σαν ομάδα που ξαναβρήκε τον εαυτό της, σαν οικογένεια που θυμήθηκε πως έχει χέρια δυνατά ακόμα κι όταν κάποιοι άλλαξαν την μπάλα στο τραπέζι του αγωνιστικού χώρου... και ο Τάκερ; αγόρι μου τι έκανες εσύ εκεί... στο πρώτο τρίτο είχε τρεις φορές ν' αστοχήσει κι ύστερα βγήκε κι έκανε πέντε συνεχόμενα... πέντε ρε φίλοι μου! σαν κάποιος να γύρισε πίσω τον χρόνο δέκα χρόνια! σαν μικρός θυμάμαι έναν άλλο που έκανε κάτι ανάλογο κι εγώ τότε σκεφτόμουν πως σιγά σιγά όλα γίνονται πιο εύκολα στον κόσμο μας... τώρα για τον Χάλιμπερτον που λες; λοιπόν... αν βγει εκτός εβδομάδας τότε εκείνος ο μικρός Μπένσον έχει δικαίωμα να φανεί χρήσιμος — είναι σίγουρο πως στις αίθουσες του ινδιάνικουapolis κάποιοι ψιθυρίζουν ήδη πως έχει την ψυχή του Στόκτον πάνω του... ή μήπως τελικά έχει φτάσει η στιγμή για έναν άλλο φίλο μας εκεί στη βάση που ξέρουμε πως όλοι τους καταλαβαίνουν πως η Πέισερς δεν είναι μόνο ένα logo πάνω στη φανέλα — είναι η ζωή μιας ολόκληρης πόλης...

Ρε φίλοι μου εδώ που λέω ιστορίες για σουβλάκια και νιώθω σα να πήρα βραβείο επειδή ξαναβρήκαμε την ομάδα μας;;; Και τώρα μου λες ο Χάλιμπερτον;;; Αυτός εδώ είναι σαν εκείνο το γάιδαρο στη φάρμα που κάθε φορά σου λες "αύριο θα δουλέψει" και τελικά κάθε φορά βρίσκεις κάποιον άλλο πιο γρήγορο να τον ξεφορτωθείς 😂😂 Αλλά εντάξει ρε βρε, ο Τάκερ εκεί λες;;; Στο κεφάλι όλων;;; Αφού εκείνος έκανε πιο πολλά τριπόντα από τις φετινές μου βόλτες στο πρωινό μου περπάτημα!!! 🍿🍿 Και μάλιστα εκείνες τις πέντε συνεχόμενες... σαν τον Σπύρο Μαρκόπουλο όταν είχε βρει τη ντουζιέρα του πρωταθλητή εκεί στις αρχές των 2000s!!! 🏀🔥

Μαλάκα ρε Faoul!!! Αυτά που λες σα θυμήθηκα πως εγώ εκεί στο ξενοδοχείο στο σκόρπιο πρωινό, πριν καν το ματς, έψαχνα το κινητό μου να βρώ εκείνο το βίντεο του Στόκτον από το '96 — και ο υπολογιστής μου αυτόματα μου έβγαλε το ματς της Πέισερς vs Λέικερς εκείνες τις βραδιές!!! 😱🔥 ΝΑΙ ρε φίλοι μου, αυτά τα παιδιά ΔΕΝ είναι ομάδα — είναι ΓΟΗΤΕΙΑ!!! Κάτι τέτοιες στιγμές θυμίζεις στον κόσμο πως η μπάλα είναι ακόμα δική τους! Κι ο Τάκερ;;; Ντάξει ρε τι έκανες εσύ εκεί;;; Αυτά τα πέντε συνεχόμενα σουτ;;; Στο κεφάλι όλων μας!!! Πάμε ρε, άλλος δεν κάνει έτσι — σα να τον τραβάει κάποιος αόρατο νήμα από πάνω!!! 😤💪 Για τον Χάλιμπερτον τώρα;;; Αφού ξέρουμε πως εκείνος ο Μπένσον αν τύχει περίσταση δεν τον αλλάζει κανείς!!! Πάντως εμένα μου έκανε εντύπωση πως στα τελευταία λεπτά εκείνης της βραδιάς είχε η ομάδα χιούμορ — κάτι σα να λέει "εντάξει ρε, πάμε ένα γλέντι"!!! 😂 Και τώρα εγώ;;; Πάω να ψάξω ποιος πήρε τις βόμβες του σουβλατζή εκείνο το βράδυ — γιατί μετά από τέτοιες εμφανίσεις ξέρεις πως οι φίλοι μου θα φάνε τρεις φορές περισσότερα!!! 🍖🔥

Εμείς εδώ πέρσι θυμάμαι στο κέντρο της πόλης είχε κάτσει μια παρέα μου να παρακολουθήσουμε εκείνο το θλιβερό πρώτο ημίχρονο που οι δικοί μας είχαν κολλήσει σα νερό πάνω στη ράτσα... Οκτώ λεπτά απουσία μπάλας, κανείς να μην ξέρει τι γίνεται 😅 Και τώρα;;; Αφού αυτές οι ιστορίες με τους Στόκτον και τους Μίλερ βγήκαν ξανά στην επιφάνεια... αυτά τα παιδιά έκαναν τόσο ωραίο βράδυ εκείνο το σουβλάκι να φαίνεται σα πιο γιορτινό από το Πάσχα!!! Ο Τάκερ;;; Πέρασε σα τρένο στους τίτλους!!! Πέντε συνεχόμενα;;; Αυτά δεν είναι σουτ — είναι ποίηση με βόμβες!!! Και μάλιστα εκεί στις κρίσιμες στιγμές... σα να γύρισαν πίσω όλα εκεί που μας έκαναν να ξεχάσουμε πως αγαπάμε αυτήν την ομάδα 😊 Για τον Χάλιμπερτον όμως αμφιβάλλω... βλέπω κι εμένα πως ο Μπένσον έχει θέση εκεί, αλλά πόσοι άλλοι;;; Αυτός εκεί είναι τόσο γρήγορος που μερικές φορές νομίζω πως τραβάει τον ίδιο αέρα σα τον Χάλιμπερτον... πάλι όμως φοβάμαι μήπως κάποιος "τέλεια ραντεβού" φέρνει άλλον εμπορικότητα 🙏 Αν τελικά βγει εκτός εβδομάδας, ελπίζω να βρούμε εκείνον που όχι μόνο να σουτάρει, αλλά να τραγουδάει κιόλας όταν σκοράρει!!!

τι βρήκα εγώ εκείνο το βράδυ στη φουρνίτσα της γειτονιάς μου κι έμεινα μισή ώρα ανοιχτό στόμα; ο μικρός Μπένσον εκεί που κάθονταν μια παρέα με δυο πιτσες και τρεις μπύρες άρχισε να μου λέει πως πριν το ματς βλέπει ο Τάκερ στις ταινίες αγώνα πέντε φορές τους αντιπάλους του και πως εκείνος ήταν ο μόνος που μπορούσε να σπάσει εκείνες τις στιγμές... σαν παιδί από την Ιντιάνα που ξέρει πως οι Πέισερς δεν είναι μονάχα ένα σύνολο αποδυτήρια αλλά η αύρα μιας πόλης ολόκληρης... και τότε πήρε το κινητό του, έκανε ένα τικ τοκ εκεί στο τραπέζι με τρία ντου στους αντιπάλους κι είπε "αύριο αυτοί γίνονται ιστορία" — και έγιναν. τώρα για τον Χάλιμπερτον... μην ανοίγεις την πόρτα στους φόβους σου ακόμα ρε παιδιά... εκείνος ο μικρός περνάει περισσότερες ώρες στην αίθουσα φυσιοθεραπείας από όσες εγώ στο γήπεδο μπάσκετ του σχολείου μου όταν ήμουν δεκαπέντε! κι όσοι λένε πως χρειάζεται άλλον εμπορικότητα ας δούνε πρώτα τι έκανε πριν τρεις χρονιές όταν κάποιοι τον είχαν σηκώσει στα χέρια σα μικρό βασιλιά... τελικά η ιστορία δείχνει πως μερικοί άνθρωποι δεν αλλάζονται εύκολα... τέλος πάντων, θα δούμε;; 🔥

Πάντως εσείς οι μεγάλοι εκεί που λέτε τις ιστορίες σας με τους Στόκτον και τους τίτλους... 😂 εμένα μου θύμισαν κάτι άλλο! Πέρσι εκείνο το βράδυ στο Παραλείο μετά το ματς είχαν βάλει στη γειτονιά μια μεγάλη οθόνη και είχε μαζευτεί μια τριανταριά άνθρωποι μόνοι τους να πανηγυρίζουν! Εκείνος ο τύπος της γειτονιάς μου, ο Αντώνης ο ψαράς, είχε βγάλει τρεις σουβλάδες μέσα σ' ένα φλιτζάνι καφέ! Αυτά δεν είναι ομάδα πια — αυτές είναι γιορτές!!! Και τώρα λες για τον Χάλιμπερτον;;; Εντάξει παιδιά, εγώ φοβάμαι μην τύχει εκείνος ο μικρός Μπένσον να είναι τόσο τρελός όσο αυτός ο Τάκερ εκείνες τις πέντε βολές... γιατί αν αρχίσει κι εκείνος να τραγουδάει αλά ιταλικά κάθε φορά που σκοράρει;;; 🎤😱 Θα γίνουμε η πρώτη ομάδα στην ιστορία που χάνει επειδή οι παίκτες χορεύουν!!

ρε φίλοι μου των Παισερίνι μάτια μου τι βράδυ ήταν εκείνο... από τις ιστορίες του φούρνου μέχρι το σουβλάκι του γείτονα μας ο μπαστός Στέφανος — που πια δε λέμε πώς έγινε αλλά ξέρουμε πως στο δεύτερο ημίχρονο είχε αγοράσει τρεις σακούλες τριμμένο τυρί γιατί "θα φάνε όλα τα παιδιά", μέχρι που τελικά τον εκβίασαν οι φίλοι να φάει μόνος αυτός — μέχρι τις κουβέντες στην πλατεία της Ιντιανάπολις σα να μην είχε αλλάξει τίποτα μετά από τριάντα χρόνια... εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνο το ψαλίδι του Στόκτον εκείνο το βράδυ σα σήμερα, πως τότε νόμιζα πως όλα έγιναν όπως έπρεπε και πως τώρα ξαναζήσαμε αυτό ακριβώς — όχι την ομάδα σα σύνολο σωστά τοποθετημένο πάνω στο παρκέ, αλλά εκείνη την αίσθηση πως όταν μπαίνει ο Μπιάνκι στην αίθουσα βγάζει έξω τον κλέφτη ακόμη κι αν κάποιος άλλαξε τα πάντα στη μέση... και ο Τάκερ εκεί πέντε συνεχόμενα σουτ σα μικρή δόξα που γύρισε από τους αιώνες των αιώνων — εκεί που εγώ πριν από δεκαπέντε χρόνια στεκόμουν στο γήπεδο μετά από ένα ματς του Πάοκ και έλεγα στον γιο μου πως αυτοί εκεί είναι σα συγγενείς σου που ξέρεις πως στις κρίσιμες στιγμές θα βάλουν το χέρι τους στην τσέπη και δεν θα μιλήσουν... εκείνος έκανε το ίδιο, μόνο που αντί για ένα αισχρό ποδόσφαιρο είχε μια μπάλα πορτοκαλί που γυρίζει σα κόκκινο αίμα στις φλέβες όλων μας... για τον Χάλιμπερτον τώρα πως μου 'ρθατε και λέτε για εκτός εβδομάδας;;; πάμε, εντάξει, έχουμε χρόνο ακόμα να ανοίξουμε κονσέρβες μέχρι τότε... είμαι σίγουρος πως εκείνος ο μικρός Μπένσον έχει ήδη την καλύτερη θέση στο πάρκινγκ της πόλης περιμένοντας την στιγμή που οι άλλοι θα τον βρουν άξιο — κι αν όχι, τότε εμείς εδώ στον κόλπο του Μιλγουόκι ξέρουμε μια μικρή μανάβικη που πουλάει σάντουιτς τόσο μεγάλα όσο η ζωή μας, όπου εκείνος ο τύπος λέγεται Βασίλης και έχει μια φωτογραφία της παλιάς εποχής των Παισερς κρεμασμένη πάνω από το ταμείο... εκείνος ξέρει πως όταν λείπει η εμπορικότητα, απομένει μόνο το πάθος — κι εκείνος έχει αρκετό για δύο φορές δικές μας... πάντως εσείς μου φαίνεται πως ξεχάσατε κάτι σημαντικό: αυτές τις νύχτες μετά το τέλος του ματς κάθε φορά γινόμαστε εμείς οι πρωταγωνιστές — κι εγώ προσωπικά έχω την εντύπωση πως η ίδια η ομάδα μιλάει σα μουσική στους αέρα όταν ο Χάλιμπερτον δεν αγωνίζεται: "εγώ εδώ είμαι ακόμα εκεί, μην ανησυχείς, αρκεί ένας άλλος ν' ανοίξει την πόρτα..." κι όταν τελειώσει εκείνος το χρονικό διάστημα του, ας ετοιμαστούμε λοιπόν — όχι σα φίλοι μιας ομάδας που αλλάζει σύνορα σαν νερό, σα οικογένεια που κάνει τόπι στη μεγάλη αίθουσα του σπιτιού της κάθε φορά που η μπάλα ανοίγει τα φτερά της... εκείνο το ψαλίδι του Στόκτον δεν ήταν παρά η αρχή ενός τραγουδιού, όχι το τέλος... κι όταν ο μικρός Μπένσον τραγουδήσει μαζί μας την επόμενη φορά, ξέρετε πως κάτι μεγάλο μόλις ξαναέγινε πραγματικότητα 🍖🔥