Πώς οι Πέισερς μας ξεχνάνε πάλι; Ή μήπως εμείς τους ξεχνάμε

μωρέ παιδιά μου εδώ που βρήκαμε γιατί σήμερα ξύπνησα χωρίς αίσθηση γεύσης και μετά η σύνδεσή μου πήρε την πρωτοβουλία να μου δείξει ένα βίντεο από τον τελικό του 2000 όπου ο Ρέτζι Μίλερ κάνει εκείνο το τρικ με την μπάλα στα χέρια του ριχτόντας σαν γκαρσόν που βάζει φλιτζάνι στη βάση; τι άλλο να πω εκτός από ότι αυτοί οι τύποι όχι μόνο δεν ξεχνάνε εμάς, αλλά εμείς τους ξεχνάμε τόσο πολύ που μερικές φορές σκέφτομαι πως θα γίνω θυμωμένος πάππους που διαμαρτύρεται γιατί κανένας νέος δε σέβεται το ιστορικό παρκέ του μέρους του!! πως το βρίσκετε;; ενώ εγώ καθόμουνα εδώ και έπινα τον καφέ μου έγινε ξαφνικά ταινία αυτή η ομάδα — όχι κάποια ταινία κανονική, αλλά εκείνες τις σπασμένες ταινίες από βιντεοκάμερα που βλέπει κανείς στις οικογενειακές συγκεντρώσεις όταν έρχεται ο θείος τού φέρνει τις κασέτες του με την κόρη του στον γάμο της. τέτοια στιγμή ζήσαμε πριν δέκα χρόνια όταν σηκώθηκαν εκείνοι οι τύποι και έκαναν εκείνο το φάουλ πάνω στον τζορτζ βλίσιχ; ή όταν εκείνος ο αγαπητός μέσος μας έκλεινε μάτι στα αποδυτήρια λες και είπε "ξέρω πως εδώ κάποιοι κάνουν παρέα αλλιώς εκεί έξω". και τώρα πάλι;; λες κι έχουν βάλει μπαλονόχαρτο στους υπολογιστές τους γιατί κάθε φορά που προσπαθούν να πιάσουν τον ρυθμό ξεφεύγει σαν το ψάρι από το χέρι του ψαρά. ας μη γίνουμε όμως δύσκολοι — κάτι έκαναν εκείνοι και κάτι ξεχάσαμε εμείς. αύριο λοιπόν στη σύσκεψη, ναι, σηκώστε την φωτοβολίδα όσο πιο ψηλά μπορείτε. βάλτε εκεί ένα σλόγκαν σαν παλιά εποχή "αθώοι οι Πάσερς, ένοχοι εμείς γιατί τους αφήνουμε έτσι". ας θυμίσουμε στον κόσμο πως υπάρχουν ακόμα εκείνοι οι δρόμοι του ινδιανάπολις όπου οι φίλαθλοι τραγουδούνε μέχρι να σπάσει η φωνή τους, όχι μόνο όταν κερδίζουν αλλά και όταν χάνουν σαν πραγματικοί σύλλογοι. και κάτι ακόμα — έχετε δει πως εκείνοι οι τύποι εκεί πέρα έχουν αρχίσει να βγάζουν γουστόζικα μαγιό;; λες και προετοιμάζονται για κάτι μεγαλύτερο από μια απλή χρονιά! εμένα προσωπικά αυτό μου δίνει κουράγιο γιατί σημαίνει πως η ψυχή εκεί μέσα ακόμα ζει, ακόμα αναπνέει. ας γίνουμε λοιπόν εμείς τα πνεύματα εκεί έξω που τους θυμίζουν πως δεν είναι μόνοι τους. 😉

τι άλλο θέλετε ρε παιδιά;; ένας από εμάς να πάει στο ινδιανάπολις και να γράψει στον τοίχο του γηπέδου με σπρέι ότι "οι Πάσερς μας ξέχασαν αγοράζοντας μπέργκερ στο φούρνο αντί βουνίσιο τσάι;;;" 🤣😂🍿; γιατί αλήθεια — εδώ που είμαστε, κάθε φορά που η ομάδα χάνει δύο συνεχόμενα παιχνίδια ξεχνάει κανείς ότι τον Νοέμβριο έκαναν εκείνο το σπουδαίο απόγευμα όπου όλοι οι φίλαθλοι βγήκαν στους δρόμους με βιολιά επειδή ήρθε ο Μάλικ εκτός προγράμματος;; 🎻🔴 εμένα προσωπικά μου 'ρθε στιγμή η ιδέα να πετάξουμε όχι μια φωτοβολίδα αύριο στη σύσκεψη, αλλά ΟΛΕΣ τις φωτοβολίδες που έχουμε μαζέψει από το μάτι του κινηματογράφου του Θησείου το 2017 επειδή εκείνες τις μέρες δεν υπήρχε καν live streaming 😭💥💥

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΦΩΤΟΒΟΛΙΔΕΣ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΙΝΔΙΑΝΑΠΟΛΙΣ!! 🔥💦 ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΩΤΙΖΕΙ ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΑΣ!!! ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΚΕ ΠΟΥ ΠΑΤΑΓΕ Ο ΡΕΤΖΙ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΤΑΕΙ ΣΕ ΚΟΥΡΤΙΝΑ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ!! 🏀😭 Πάντως αυτά τα γουστόζικα μαγιό μου'ρθανε σαν ξαφνικό ανέκδοτο!!! Ούτε οι φανέλες τους δεν ξέρω πια τι φοράνε 🤣👚... Εσείς θυμάστε πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος Πάσερς μας έκανε να σηκωθούμε στα πόδια;;; Πέρασαν χρόνια βρε παιδιά 😤🔴 ΑΥΡΙΟ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΤΟΡΜΟΥΣΑΝ ΠΕΣΙΕΡΣ!!! ΠΕΣΙΕΡΣ ΣΕ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΞΕΧΝΩ ΤΗΝ ΩΡΑ!!! ΑΛΛΑ ΑΥΡΙΟ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΞΕΧΑΣΩ!!! 🚨🔥

Μπα καημένη μου ομάδα... κι εγώ εδώ που σηκώνω το κεφάλι μου σήμερα πρωί από την εργασία IT στη Καβάλα — γιατί ξυπνήσαμε έτσι;;; Πάω να πιω έναν καφέ και βλέπω τον Φαούλ στον υπολογιστή μου να κάνει streaming εκείνης της οικογενειακής ταινίας των Πέισερς από το 2000... αλήθεια εκείνη η μπάλα στα χέρια του Ρέτζι ήταν σαν τα χέρια του κυρίου που στο χωριό μας έβγαζε τις γάτες από την ταράτσα όταν μαζεύαμε τη σοδειά;;; 😂🍿 Μα τι λέτε τώρα — φωτοβολίδα στη σύσκεψη;;; Αμ δε θα βγάλουμε και το φωτογραφικό μας άλμπουμ "Πέισερς: Αναμνήσεις από την εποχή των κασετών" και δεν θα το περάσουμε στους αρχιθρανούς;;; Εκείνοι μούρλιαξαν την ομάδα αυτή την χρονιά μέχρι τώρα... εγώ όμως θυμάμαι τον Μάλικ εκτός προγράμματος και τα βιολιά στους δρόμους σαν κάποιο κινηματογραφικό clip που είδα μια φορά στη τοπική κινηματογραφική λέσχη στη Καβάλα... εκείνες τις στιγμές δε τις φτιάχνουν ούτε οι ντοκιμαντερίστες! Αν δεν βγει τουλάχιστον ένα βίντεο κλιπ μετά τη σύσκεψη όπου κάποιος φίλαθλος κάνει σκιους σαν τον Μάικλ Τζόρνταν εκεί που τραγουδάει ο κόσμος... τότε εγώ προσωπικά πάω να αγοράσω ένα μπέργκερ από τον φούρνο της γειτονιάς μου και παραδέχομαι ότι οι Πάσερς μας ξέχασαν... μέχρι του χρόνου!!! 🍔🔴🤣😂

🚨ΟΙΜΑΙ ΠΟΥ ΒΡΗΚΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΧΘΕΣ ΝΥΧΤΑ ΝΑ ΦΟΡΑΩ ΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ ΜΟΥ ΠΕΣΙΕΡΣ... ΑΝΑΣΑΤΟΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟ ΣΩΣΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΤΟΥΣ!!! 🏀🔥 Ξέρετε τι έγινε;;; Πάω σήμερα πρωί στο εργοτάξιο και βλέπω τον αρχιτεχνίτη μου να έχει ένα κολάρο των Πέισερς σαν γούρι για το τσιμέντο! Του λέω "θα 'ρθει;;;" κι εκείνος μου κάνει ένα χαμόγελο σαν του Ρέτζι όταν έκανε εκείνο το τρίκ το 2000 κι έφυγε σαν αστραπή! ΑΜΑ ΔΕ ΘΕΛΟΥΝΕ ΝΑ ΤΟΡΝΟΥΝ ΠΑΣΕΙΡΣ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΘΥΜΙΣΟΥΜΕ ΜΕ ΜΠΑΛΟΝΙΑ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΚΟΥΝΕ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΓΕΝΙΑ ΣΑΝ ΚΑΘΕ ΑΛΛΗ!!! 😤💪 Αύριο λοιπόν στη σύσκεψη ΠΕΤΑΞΤΕ ΟΛΑ!!! ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΤΕ ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ ΛΑΜΠΟ!!! Την επόμενη φορά που κάποιος πάτερας μέσα στην ομάδα τους κοιτάξει κατάματα ας δει στα πρόσωπά μας τους δίδυμους πύργους του ινδιανάπολις... δεν είναι αστείο πια, είναι ΠΟΛΕΜΟΣ!!! ⚔️🔴

Μα βρε Μαστροπάς τι γίνεται εκεί πέρα;;; 😂🍿 Γιατί εμείς εδώ σηκώνουμε πυρκαγιές στον ιστότοπο και αυτοί εκεί φορούν γουστόζικα μαγιό σα να πρόκειται να πάνε στην παραλία αντί για σκληρή δουλειά;;; Αν το γήπεδο έχει θερμανθεί τόσο πολύ μήπως έχει αλλάξει η εποχή;;; Θυμάστε που πριν χρόνια έπεφτε χιόνι στον ινδιάνα;;; Τώρα φοράνε σορτς και μαγιό;;; 🤣🔥 Και να σκεφτεί κανείς πως εμείς ακόμα τραγουδάμε εκείνους τους παλμούς των βιολιών σαν τρελοί ενώ εκείνοι έχουν ξεχάσει να τρέχουν σωστά;;; Αλήθεια η ομάδα άλλαξε γήπεδο;;; Ή μήπως εμείς αλλάξαμε σύλλογο;;; Γιατί εγώ προσωπικά σήμερα πρωί έγινα αστείο όταν προσπάθησα να δείξω στο σούπερ μάρκετ πως είμαι Πάσερς — η υπάλληλος μου έκανε εμφάνιση σαν να είχε δει χιόνι τον Αύγουστο!!! 🏀😭 Αύριο λοιπόν οι φωτοβολίδες;;; Ναι ρε φίλοι μου ας τις πετάξουμε όλες — αλλά πρώτα βάλτε εκεί πάνω μια κούκλα ντυμένη Πέισερς σα να πρόκειται να την θάψουμε σα γουρούνι του σκότους!!! 🔴💀🤣 Μετά στείλτε μου φωτογραφία γιατί εγώ αύριο είμαι σε ρόλο οργανισμού επειδή πρέπει να δω τι άλλο ξέχασα από εκείνες τις κούτες με τις κορδέλες!!

ΕΣΥ ΡΕ ΘΕΙΟΙ;;; ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΝΑΤΕ ΑΥΤΟ;;; ΕΓΩ ΧΘΕΣ ΒΓΗΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΚΟ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΝΑ ΠΛΕΚΟΜΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!!! 🚗💨🔴 ΕΚΕΙ ΠΟΥ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΥΝΗΘΙΖΕ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΙΣ ΝΙΚΕΣ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟΙ ΞΕΧΑΣΑΝ ΤΟΝ ΘΥΜΟ ΤΟΥΣ!!! ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΟΧΙ!!! ΑΥΡΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΦΩΤΙΑ!!! ΜΕΓΑΛΗ ΠΙΣΤΗ!!! ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ!!! ΤΟΝ ΡΕΤΖΙ ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΣΤΑΘΗΚΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΣΗΚΩΘΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ Η ΠΡΩΤΗ ΜΑΣ ΕΜΦΑΝΙΣΗ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ;;; ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΚΑΝΑΠΕ;;; 😤🔥 ΡΕ ΜΑΣΤΡΟΠΑ!! ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΒΟΛΙΔΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΠΟΘΗΚΕΥΤΗ!!! ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΑΝ ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΣΗΚΩΣΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΘΥΜΙΣΟΥΝ ΠΩΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΠΑΣΕΙΡΣ!!! ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΤΟ ΦΩΣ... ΑΣ ΠΕΣΟΥΝ ΜΟΝΟΙ!!! ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΞΕΧΑΣΟΥΝ ΠΙΑ!!! 💥🔴💪 ΠΕΡΑΣΑΜΕ!!!

Μα τι βγήκανε τώρα αυτοί οι θρύλοι;;; Εμένα όταν γυρνάω από τη βόλτα μου στα Ιωάννινα και βλέπω ένα μπουκάλι τσίπουρο να κάνει παρέα με μια φανέλα Πέισερς που αγόρασα από τον Πολυχρονόπουλο το 2012 (κι εκείνος είχε πει πως "θα ζήσει για πάντα σα γουρούνι" — ντράπηκα), αυτό είναι η μόνη φωτοβολίδα που χρειάζομαι! 🔥🍷 Πάντως εσείς μιλάτε για φωτοβολίδες στη σύσκεψη σαν να πρόκειται να γίνει concert των Σπύρος Λάμπρου στην Ιντιάναpolis!!! Αυτοί εκεί κάθονται και σχεδιάζουν γουστόζικα μαγιό σαν να πρόκειται να πάνε διακοπές στη Μπαλί ενώ εμείς τους θυμίζουμε την εποχή των βιολιών σαν καμιά κουβέντα παλιάς γενιάς που δεν ξέρει τι είναι TikTok!!! 😂🎻 Και ξέρετε τι αποκάλυψε σήμερα η μάνα μου;;; Στο υπόγειο βρήκα ένα κουτί που έχει πάνω γραμμένο "Για τους Πέισερς, όσο κρατά το αίμα μου" από τον παππού μου το 1985... κι όταν το άνοιξα βρήκα ένα βιντεάκι VHS όπου αυτός ο γέροντας τραγουδάει την ένταση πριν τον αγώνα σαν να ήταν η ταινία Rocky!!! Ξέρετε τι έκανε;;; Αυτός είχε γκρίνια για τα σχέδιά τους σήμερα!!! Μα αυτά τα πράγματα δεν είναι μύθοι — είναι η ζωή μας!!! Σήμερα λοιπόν στη σύσκεψη: ρίχνουμε τις φωτοβολίδες μας ΣΙΩΠΗΛΑ — σαν να κλέβουμε σπίτια!!! Αλλά πρώτα βάφουμε τους τοίχους με σπρέι μπαχαρικών επειδή αυτοί ξέχασαν πως η ομάδα τους έχει γεύση... κι όταν τελειώσει η βροχή των φωτοβολίδων, αφήνουμε ένα χαρτί εκεί μέσα γραμμένο "Αυτή η μνήμη δε λιώνει σα χιόνι στον Ιούνιο"!!! Και μετά τρέχουμε στη γωνία να πιούμε ένα ζιβάγκο!!! Ποιος είπε πόλεμος;;; Εγώ μιλάω για οικογενειακή επανένωση!!! Και τέλος, ας μη ξεχάσουμε: αν δε μας δουν σήμερα, αύριο βγαίνουμε με τις σακούλες του σουπερμάρκετ γεμάτες μπουκάλια τσίπουρο και φωνάζουμε "ΠΕΣΙΕΡΣ" σαν τρελοί μέχρι να μας διώξουν οι αστυνομικοί!!! Αυτοί εκεί έχουν βουλώσει τις σωλήνες τους με αμερικάνικο όνειρο... εμείς βάζουμε νερό!!! 💦🔴🤣🍿

ΡΕ ΡΕ ΣΟΚ!! ΑΜΕΣΑ ΠΕΤΑΞΤΕ ΟΤΙ ΦΩΤΟΒΟΛΙΔΕΣ ΒΡΙΣΚΕΤΕ ΣΤΟΝ ΑΠΟΘΗΚΗΤΗ σας γιατί εγώ τώρα βγάζω την παλιά μου σακούλα φύρνης 🏍️🔥και μέσα έχει τρία κουτιά δακρυγόνα που μου κέρασε ο ξάδερφος μου ο λιμενικός απο τον Πειραιά! Γιατί σήμερα δεν πάμε αθώα... Πάμε σαν στρατός από Πάτρα που ψάχνει ξεπούλημα στους δρόμους!!! Την τελευταία φορά που κάποιος Πάσερς έκανε να γυρίσει το παιχνίδι ήταν όταν ο Πάουλ Τζόρτζ έκανε το πρώτο του βήμα εκεί στους κεντρικούς δρόμους κι εγώ τρέχοντας στα ηχεία φώναζα σα τρελός σα νάταν ο τελικός του ΝΒΑ!!! Αυτοί εκεί ξέχασαν πως εμείς τους προϊδεάζουμε κάθε φορά που βγάζουν αυτά τα χάρτινα ωραία πράγματα σαν δήθεν νέα σχέδια κι εμείς τους θυμίζουμε τους δίδυμους πύργους με φωτιά!!! Αύριο όχι μόνο φωτοβολίδες... ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΥΡΣΟΥΦΙΤΕΣ ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΡΕΤΖΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΣΗΚΩΘΟΥΝΕ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΩΣ ΕΝΑ!!! ΚΑΙ ΑΝ ΑΡΝΗΘΟΥΝ... ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΠΟΙΟΙ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΦΩΤΟΒΟΛΙΔΩΝ!!! 🔴⚔️💥

τι θλιβερό θέαμα εδώ μέσα... δεκατρείς χιλιάδες κόσμου στις κερκίδες σήμερα βράδυ στο κέντρο του ινδιάναπολις και μόνο τρεις φίλαθλοι στην είσοδο του τμήματος αναψυχής να πουν «τι ψιλό νερό πίνουμε αυτοί εδώ;;;» — κάπου κάπου ένας βήχας σαν των μεγάλων αγώνων πριν χρόνια, όταν ο Φαούλ έκανε εκείνο το τρίποντο στον κρόταφο του Πίστονς και σηκώναμε τον ουρανό ψάχνοντας κομμάτια στέγης να ρίξουμε στους πρωταγωνιστές. τι λέτε ρε παιδιά... αυτή η ομάδα μας θυμίζει εκείνες τις φορές που ξυπνάς ένα πρωινό στην κουζίνα σου μετά από βραδινή shift στο εργοστάσιο κονσερβών και κοιτάζεις το κουτί του γάλατος σου στο ψυγείο με την ημερομηνία λήξης μόλις χτες— τόσο φρέσκο σαν την εποχή του REGGIE MILLER εκεί στην ουρά των πέντε δευτερολέπτων. εκείνος ο άνθρωπος δεν έκλεισε ποτέ το στόμα του μπροστά στους δημοσιογράφους, μα όσοι θυμόμαστε ακόμα ξέρουμε πως όταν φορούσε τη φανέλα εκείνες τις νύχτες οι λέξεις έγιναν περιττές— μόνο μια κίνηση αρκούσε σαν το πρώτο λοχισμό μιας νέας στιγμής. κι όμως εσείς μιλάτε για φωτοβολίδες σαν κάποιο τυχερό αριθμό στον προφήτη... οι άνθρωποι αυτοί εκεί μέσα έχουν ξεχάσει πως την τελευταία φορά που έκαναν μια μεγάλη κίνηση έβγαλαν εκείνον τον κορμό του MVP από το στατιστικό package σαν να ήταν κάποιο αδέξιο δώρο γάμου που δεν το θέλουν κανείς. είδα χθες στο παράθυρο του ξενοδοχείου μου ένα αγοράκι δεκατριών χρόνων να φοράει τη φανέλα του Σάμπο χωρίς κανένα ηλεκτρικό ύφασμα, μόνο εκείνη η τυπωμένη φωτογραφία του Τάις από το dunk contest του 2015 σαν ένα ανάμνημα που κανείς δε νοιάζεται πια να ξεσκονίσει. κι αλήθεια τι κάνουν αυτοί εκεί μέσα στις συναντήσεις τους;;; σχεδιάζουν νέες συσκευές fitness σα να πρόκειται να κάνουν πρόσληψη αστροναυτών;;; ή μήπως βλέπουν το γήπεδο σα κάποιο γήπεδο πρόκρισης junior league όπου όλα λύνονται με γλειφιτζούρια;;; εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στη μνήμη μου— ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 2000, είχαν βγει εκτός Play-offs για τρία συνεχόμενα χρόνια, και εγώ πήγα στις κερκίδες φορώντας μόνο τα μαύρα γυαλιά επειδή ένιωθα πως έτσι αποπνέω σοβαρότητα οικονομικού αναλυτή. μέτρησε μόνο πέντε κεράσματα εκεί μέσα σα να ήμασταν οι τελευταίοι παρευρισκόμενοι ενός κινηματογράφου μετά την ταινία που τραβήγει κλείσιμο. κι όταν τελείωσαν εκείνοι οι τρεις αγώνες ξεπουλήματος, έπαιξαν έναν αγώνα επίδειξης για τον τοπικό πληθυσμό σα να ήταν κάποιο πανηγύρι χωριού— ο Φαούλ έκανε εκείνο το τρίποντο από βήμα στη μία πλευρά του γηπέδου ενώ ένας πιτσιρικάς στο πρώτο δεκαπέντε εκατοστά του身高 έκανε ένα κλοτσομπούφ στον αντίπαλο σα να ξέρει πως όλα αυτά είναι κάποιο σόου για ανέμελους κατοίκους. εκείνη την ημέρα κατάλαβα πως η ομάδα αυτή δεν έχει ανάγκη γήπεδα ούτε πρωταθλήματα— αρκούν μερικά σκόρπια κομμάτια καλαμποκιού πάνω στη βιτρίνα ενός μίνι μάρκετ. αύριο λοιπόν εσείς μιλάτε για φωτοβολίδες σαν κάποια τελετή εισαγωγής νέου θεσμού;;; όσοι έχετε αποθηκευτικό χώρο στα υπόγεια σας αδειάστε εκείνες τις κούτες με τις μπουκάλες τσίπουρο και τις κορδέλες από το γάμο της γειτονιάς— εκείνες οι ετικέτες δε γράφουν «γλυκό κρασί», γράφουν «παλιές εποχές». σαν εγώ, όταν πήγα στο ινδιάναpolis για πρώτη φορά σαν δεκαπέντεχρονος αγόρι μαζί με τον παππού μου, δεν είχαμε φωτοβολίδες— είχαμε ένα μεγάλο αυτοκόλλητο του REGGIE στο παράθυρο του αυτοκινήτου μας κι ένα τραγούδι του local radio τραγουδούμενο ψιθυριστά όσο μπαίναμε στην πόλη. εκείνη η νύχτα είχε κρύο σα χειμώνας του ’96, εκείνος ο χειμώνας όπου έπεφτε χιόνι ως τις αρχές Μαΐου— σήμερα βγάζουν σορτς και ανοίγουν pool parties σα να τους ακολουθεί πάντα άνοιξη. εσύ λοιπόν με τις φωτοβολίδες σου... πήγαινε εκεί παραπάνω σα να πρόκειται να κηδέψεις κάτι νεκρό αλλά γνώριζε πως εκείνο το κάτι συνέζησε όλα αυτά τα χρόνια μέσα στις κουτουλμένες κορδέλες στις σοφίτες των σπιτιών όλων αυτών εδώ γύρω. κι όταν τελειώσεις σήκωσε το κεφάλι σου ψηλά σα να κοιτάς εκείνο το βράδυ του 1994 όταν ο MVP φόρεσε ξανά τη φανέλα του Τζέρμαν Χέινι σα δεύτερη σάρκα— εκείνο το βράδυ το γήπεδο είχε φωτιστεί τόσο δυνατά που ακόμα και οι αστυνομικοί στα γύρω τετράγωνα έκαναν χειρονομίες σα να χορεύουν σουίνγκ. αύριο βρέχει::: εγώ φοβάμαι μην τελειώσει η βροχή μέχρι να ξυπνήσουν οι κωλοτούφεκοι στην ομάδα τους— όσοι βγουν στους δρόμους ας φέρουν μαζί τους ό,τι έχει απομείνει από εκείνες τις σακούλες του σούπερ μάρκετ, εκείνες τις κίτρινες σακούλες με την επιγραφή «για τις δύσκολες ώρες». κι ας ελπίσουμε πως όταν ανέβουν τα φώτα σήμερα το βράδυ, κάποιος εκεί μέσα δε θα σκέφτεται τις νίκες αλλά τουλάχιστον μία φορά το τραγούδι εκείνο που λέγαμε στα σκοτεινά σχολικά λεωφορεία στις εκδρομές::: «είναι μια ομάδα, μια μεγάλη ομάδα, κι εμείς είμαστε μέρος της ιστορίας της». αλλιώς... ας ετοιμαστούμε για βαρύ χειμώνα::: αυτόν που δε θα πέφτει χιόνι αλλά σκόνη από όλα εκείνα τα μπουκάλια τσίπουρο που πρέπει πάλι να σπάσουν στα σκαλοπάτια του Συνεδριακού Κέντρου...::::::