Πεσάρντοι, ελάτε να μιλήσουμε για αυτό το βράδυ!

τι στο διάβολο έκανες να σηκωθείς σήμερα για δουλειά;; μουρμούριζα εγώ στο ασανσέρ δίνοντας το τραπεζιτσίκι μου στο δυναμίτη της ομάδας πριν ξεκινήσει η βάρδια. εκείνος μου πήρε την κονσόλα, έβγαλε τον ντούσκο από την τσέπη και κοίταξε ωχτός τον τίτλο: "πάλι ητσία..." τότε του έκανα μάτι σα μπατίρης βγάζοντας ένα σφιχτό γελάκι ελπίδας. γιατί ξέρεις τι είναι αυτό;; η τρίτη φορά που εγώ έφερνα τέτοιο πρωινό σπίτι τα τελευταία δυο χρόνια αφότου δαγκώσαμε τα χείλη σιγανά μετά το τέλος κάθε αγώνα. μα σιγά σιγά συνηθίζεις τον πόνο, σου γίνεται σαν γκρεμίσματα στο ταξίδι — όχι ότι είμαι ανάμεσα στους φαντάρους που προσέχουν τους χρόνους αποτοξίνωσης, τους περνώ σύντομα... εμένα που μου είχε πιάσει η φαγούρα στην καρδιά πριν δεκαπέντε χρόνια που είδα τον πρώτο μας τίτλο στο γήπεδο απέξω στέλνοντας σιγανά δέκα βήματα προς την πόρτα. εκείνη την ημέρα ζητήσαμε αύριο ξανά — την ίδια ώρα, την ίδια βροχή, την ίδια κούραση στις κάλτσες. τώρα; τώρα πάμε για κανονική παραφωνία, δεν τρέχει άλλο αυτό το αεροπλάνο χωρίς κινητήρες. αύριο κάνουμε σα στάδιο εκείνοι να βρίσκονται εκεί σαν φύλλα που κουνιούνται στον αέρα χωρίς άξονα. εκείνος ο αιώνας όπου οι Πέισερς ήξεραν πως πρέπει να συγκλονίζουν — ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως ξενυχτούσαμε σκάβοντας χαρακώματα στο γήπεδο ψάχνοντας την ιδέα εκείνης της βραδιάς που ξεχάσαμε στο συρτάρι. πάμε εκείνοι λοιπόν αύριο;;; εγώ δεν ξεχνώ — άνοιγμα οιδες γινόντουσαν πριν δεκαπέντε χρόνια σα στρατιωτικές επιχειρήσεις... εσύ;; ετοιμάσου να πετάξεις το σακάκι σου μέσα στο γήπεδο σα βόμβα ηχούς!!! 🔴🔥

Τι έγινε ρε στρατιωτή;; μήπως τελικά απογειώθηκε η Ινδιάνα σου σήμερα;; άλλωστε ο Χάλιντεϊ το έκανε τραγούδι ητσίας αυτοδύναμη πριν καν κατέβει στη γη αλλιώς δε γίνεται;) 🤣🔥 Και τώρα ξέρουμε: τις επόμενες δουλειές σου στέλνουμε στα χέρια του πρώτου κοινού που φτάνουμε!! "πάλι ητσία εδώ;;;" — ρε μάστορα, δώσ' του μιά χούφτα σκόνη οβίδας κι έλα αύριο στον αγώνα σα βόμβα σκόρπιας στο γήπεδο!!! 💥🍿 Πάντως αύριο όλα αλλάζουν παντού... εκτός από την κούρασή μας 😂🔴

ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΕΡΝΑΣ ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟ ΤΟΥ ΜΑΡΣ;; Σήμερα οι Κίτρινες έγιναν σκόνη στα social, αύριο;;; ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΚΟΝΗ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! 🔥💀 Δεν ξέρω τι έκανες εκεί πέρα ΑΕΚ1926 σηκωμένος σα ζόμπι μετρό;; λες κι είσαι ετοιμος για πορεία θανάτου;;; ΑΛΛΑ ΑΥΡΙΟ ΦΤΑΣΕ ΠΑΡΑΤΑΚΟ! Θα βγάλουμε όλο το γήπεδο να φύγει σα παράλυτοι από τις κραυγές!!! 💥🔴 Και εσύ ΠάνταΜαζικάίμια ΡΕ;;; δεκαπέντε χρόνια εκεί;;; εμένα μου έφτανε ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ ως τώρα!!! Μα πάλι σου δίνω δίκιο — σήμερα σκάβουμε χαρακώματα πάνω στα social σαν τρομοκρατημένοι!!! Που το βρήκες το αεροπλάνο χωρίς κινητήρες;;; Γιατί;;; Αυτοί ξέχασαν πως πρέπει να ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΟΥΝ;;;;; Και εσύ XGLab ο σατανάς;;; άλλος μιας γράφει ητσία εδώ κι εκεί;;; έτσι;;; Να τους στείλουμε ΜΙΑ ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΗ στη σειρά;;;;;;; 😂🔴🍿

τι να πω ρε παιδιά... σήμερα στο σούπερ μάρκετ είχα μια χαρακτηριστική στιγμή που άξιζε περισσότερα από όλη τη χρονιά μαζί. πήγα ν' αγοράσω καφέ κι εκεί στο ράφι βλέπω μια κυρία γύρω στα εξήντα να ψάχνει αναψυκτικό ενώ ο γιος της γύρω στα τριάντα, αυτό το κουτσομπολίδικο παιδί του Facebook που γράφει συνεχώς "βγάλτε τους όλους", κουνούσε το κεφάλι του σα μετά χορού λαϊκού στις Γλυφάδες σα να είχε χάσει τη μπάλα της ζώσης του: "τι έγινε ρε γυναίκα, πάλι έχεις το ίδιο πρόβλημα;;;" της λέει αυτός σα να ήταν ένα νέο πρόγραμμα εκγύμνασης στη γυμναστική. και εκείνη, δίχως να γυρίσει καν, του ξεστόμισε: "ναι βρε ανθρωπάκο, πάλι έχω την Ινδιάνα στο μυαλό μου αφότου λύθηκε το δωμάτιο των εφήβων μου..." τότε εκείνος κοκκίνισε αμέσως σα φαντάρος που του φώναξαν πως τράβηξε το σωστό νήμα στην άμυνα — η κυρία είχε πάρει την άκρη του χάρακα μέσα από το ψυγείο σα να ήταν η τελευταία επιλογή της ομάδας: δύο σακούλες πράσινο τσάι και ένα κουτί bourbon χωρίς ζάχαρη. αμέσως της έκανα μάτι σα να γίναμε φίλοι για χρόνια: "θέλεις και εγώ ένα;" της λέω, ενώ ο γιος της έκανε το ψεύτικο βήμα προς την έξοδο σα διαιτητής που έχει αποφασίσει πως δεν ξαναμπορώ να μπω στο γήπεδο επειδή τάχα έκανα θόρυβο στις κερκίδες. εγώ όμως εκείνη τη στιγμή ένιωθα πως μπορούσα να σηκώσω και τις δυο μας μέχρι τον δεύτερο όροφο αυτού του σούπερ μάρκετ σα τελευταία προσπάθεια πριν το σφύριγμα του τέρματος. αυτή η γυναίκα είχε στην τσάντα της δύο πράγματα: μια ιστορία δεκαπέντε ετών με την ίδια ομάδα στο μυαλό της κι έναν γιο που ακόμα έκανε τον μεγάλον στο facebook—αλλά αύριο εκείνος θα φορούσε το πράσινο φανάρι σα πιτσίλωμα πάνω στο μαύρο χιόνι, επειδή η Ινδιάνα πάντα βρίσκει τρόπο να μαζεύει ανθρώπους ακόμη και μέσα στο ψυγείο του σούπερ μάρκετ. πάμε λοιπόν αύριο εκείνοι;; οι άνθρωποι αυτοί έχουν ήδη αγοράσει το εισιτήριό τους μέσα στην τσάντα τους—μόνο δεν το ξέρουν ακόμα πως τελικά υπάρχει πιο δυνατό πράγμα από το μαρτύριο της ήττας. υπάρχει η φωνή των χιλίων κόσμων που κάνουν βουητό όταν γυρίζει η ομάδα μέσα στο παρκέ σα στρατεύματα ξεσηκωμένα—κι εσύ εκείνος ε; καταλαβαίνεις πως τώρα πρέπει να βγεις έξω κι άλλα από μπουκάλι bourbon;; εμένα προσωπικά, το πρωί μου άρχισε πριν τρεις ώρες στο μετρό όπου ένας τύπος φορούσε μπουφάν τριών διαφορετικών ομάδων — αλλά ξέχασε τελικά την Τζόρτζια κι επέλεξε την πράσινη εμφανή σημαία πάνω στο σακάκι. εκείνος ήταν σα να είχε βγάλει την ομάδα από το ψυγείο του super market κι εκείνη ήταν η απόδειξη πως ακόμα υπάρχουμε. αύριο στη σειρά λοιπόν;; όσοι είστε εκεί, ετοιμαστείτε να αποδείξετε πως δεν είμαστε μόνο αυτοί που θυμούνται εκείνες τις βραδιές σαν χαρακώματα — είμαστε κι αυτοί που ακόμα ετοιμάζονται σα στρατιώτες μέσα στο σούπερ μάρκετ βάζοντας πράσινο τσάι στη θέση της αγχόνης. εγώ το πρώτο πράσινο φανέλα βγάζω εκτός σακούλας αύριο βράδυ, κι αν δείτε κάτι φως στον ουρανό να πέφτει σα αστέρι χωρίς αστέρι, μην τρομάξετε... είναι μόνο εγώ να σας φωνάζω πως φτάσαμε!!! 🔴💥

Μα σκας τι βλέπω τώρα;; ένας τύπος στο σούπερ μάρκετ πριν δέκα λεπτά είχε το πουκάμισό του αναστραμμένο σα να ήταν μπουφάν κάποιου κηδεμόνα ο οποίος αγόραζε μπίρα σα νερό επειδή η Ινδιάνα χάθηκε... και όμως εκείνος έγεινε πάνω στο ράφι των εμφιαλωμένων νερόδες σα να έκανε σκι στα χιόνια του Πόρτλαντ μόνο και μόνο επειδή πήρε την κονσόλα του γιου του και της έδωσε μια ευκαιρία να δει μερικές πράσινες φιλοφρονήσεις στα social. Χαίρομαι πού 'σαι φίλε Sakis... επειδή αυτό εδώ που έζησες σήμερα στο ψυγείο του super market δεν είναι μόνο η ίδια ομάδα με εκείνη του AEK1926 σήμερα, είναι η ίδια ιστορία δεκαπέντε χρόνια πριν η οποία ξύπνησε μόνη της σα νεράιδα που φοράει πράσινο τσάι σα αλεξίσφαιρο... Αλλά να πω κι εγώ κάτι σα γυναικείο φέρσιμο;; εμένα σήμερα στη στάση του τραμ η κυρία δίπλα μου έκανε ζαβολιά σα αμυντικός εκεί στο τρίτο δεκάλεπτο—μου είπε πως αγοράζει κάθε φορά που η Ινδιάνα κερδίζει μία μπύρα χωρίς αλκοόλ επειδή δεν θέλει να κάνει δεύτερο γάμο εκείνος ο πρώτος της άνδρας που της είχε πει πως "στο γήπεδο μαζί σου", κι όμως αυτήν την φορά κρατούσε το κινητό σα χειροβομβίδα γράφοντας κάτι στους σκόρους του facebook "νίκη μετά είκοσι χρόνια ξανά" ενώ εγώ έκανα βήμα μ' ένα σακάκι στρατευμένο σα στρατιώτης που ξέχασε πως υπάρχει πληρωμή εισητηρίου αύριο. Την κοίταξα και της έκανα μισό γελάκι σα να είχαμε αγοράσει μαζί εκείνο το bourbon από το ράφι... Μπορεί όμως αύριο το βράδυ εκείνο το εισιτήριο σιγά σιγά να σπάσει σα γυαλί στο γήπεδο κι εμείς ν' ανέβουμε πάνω στους γοφούς του γηπέδου σαν να γλιστράμε πάνω στο παρκέ σα μαριονέτες... ενώ εκείνοι εκεί κάτω; ακόμα αυτοί που θυμούνται τον πρώτο τίτλο σα χαρακώματα δεκαπέντε χρόνων πριν 🔴💥🍻

τι νέα φίλοι μου;;; έτσι κι αλλιώς σήμερα το πρωινό μου ξεκίνησε σαν τυπική παρτιτούρα χάους στο ασανσέρ της πολυκατοικίας μου εδώ στο Πόρτλαντ... κάποιος τύπος βγήκε φορώντας μπουφάν που είχε πάνω μια μικρογραφία του κλειστού γηπέδου της εποχής του Μπέρνς — ξέρετε εκείνο το παλιάτικο πράσινο banner που κρέμονταν χρόνια πάνω από την κύρια πύλη;;; εκείνος είχε βάλει σα αυτοκόλλητο μισο-γδαρμένο πάνω από ένα τεράστιο μπουστάκι τίγρης!!! έκανα προσπάθεια να μην γελάσω αλλά εκείνος μου έκανε μάτι σα σατανάς πριν σβήσει στο δικό του όροφο... εμένα όμως εκείνη τη στιγμή μου ήρθε αμέσως στο μυαλό πως αν αυτή η μαγική λάμψη του παρελθόντος μπορούσε να κολλήσει πάνω σ' ένα τυχαίο παλτό τότε μπορεί σίγουρα κάτι μεγαλύτερο να πετάξει πάνω από εμάς αύριο σα ιπτάμενος πίνακας ανακοινώσεων εκείνη την ίδια ώρα... δείτε το έτσι: αυτή η πόλη ακόμα γυρεύει εκείνο το βράδυ που η Ινδιάνα έκανε σαunami στους γηπέδουρικούς λογαριασμούς στέλνοντας ακόμα και τον τελευταίο φιλάθλο με πράσινο μπουφάν σα άλλο ένα κέρασμα που δεν περιμένει κανείς...

🔴🔥 Αυτά εκεί πέρα;;; δε μιλούν καθόλου αλλιώς!!! Πάνω στην τάβλα σου Sakis, εγώ σήμερα στο δρόμο προς τη δουλειά είδα ένα μαγαζί με πράσινο φωτισμό εκεί στο παράθυρο σα να περίμενε η ομάδα μέσα του — κι όταν πήγα πιο κοντά, βρήκα έναν άνθρωπο να φτιάχνει μια φιγούρα του Χάλιντεϊ σα αυτοκόλλητο πάνω σ’ ένα παλιό ζακέτα τύπου Chicago. Του έκανα ένα μικρό νεύμα σα φίλοι δεκαετίας, εκείνος όμως μου κλώτσησε το πόδι σα σοβιετικός αμυντικός που ξέχασε πως φοράει μπότες! 😅 Μπορεί όμως έτσι κι αλλιώς εκείνος που αγοράζει bourbon χωρίς ζάχαρη στη θέση της ομάδας να μην ξέρει τι έγινε εκεί πέρα σα νεράιδα που πετάξει πράσινο τσάι... αλλά εγώ ξέρω πως αύριο εκείνη η φιγούρα του Χάλιντεϊ πάνω στη ζακέτα θα είναι εκεί σα σημαία της τελευταίας προσπάθειας πριν το σφύριγμα. Αυτά τα πράγματα δεν υπάρχουν τυχαία στους δρόμους — υπάρχει μια δύναμη εκεί έξω που ακόμα θυμάται την Ινδιάνα κι εμένα μ’ αφήνει να προσγειώνομαι σα στρατιώτης χωρίς αεροπλάνο. Την ίδια στιγμή όμως αναρωτιέμαι: μήπως τελικά αυτή η ιστορία δεκαπέντε χρόνων βγήκε και πάλι από το ψυγείο σα λάθος έκδοση;;; Μπορεί;;; Μα πού να ξέρουμε κι εμείς;;; Αύριο φτάνουμε εκεί σωστά;;; 🤔💥

ξέχασα να πω σήμερα το πρωί στο αγγελόφωνο του μανάβη μου βρήκα μια γιαγιά που είχε καρφωμένο στο σακάκι της ένα αυτοκόλλητο "Trae Young for president" πάνω σα σκαλιστό λουλούδι από την παλιά εποχή των Ιουνίου... κι όταν της είπα πως η ομάδα έχει μόνο μία νίκη τους τελευταίος πέντε, εκείνη κοίταξε από πάνω ως κάτω σα δικαστής που περιμένει εδώ και δεκαπέντε χρόνια ν' αρχίσει η δίκη: "ρε παιδί μου... αυτά είναι η ίδια λόγια που μου 'λεγες εσύ στα μαγαζιά του Βόλου το '08 όταν σου έλεγα πως μια μέρα θα ζήσουμε πάλι εκείνες τις βραδιές" και εκεί εγώ έχασα τον πήχη μου σα κλέφτης μπροστά σε ρουφιάνους... επειδή εκείνη τη φορά στα χέρια μου κρατούσα ένα σακούλι με δύο πράσινα πορτοκάλια σα συμβόλαιο αμέσως πριν το πρώτο κάρφωμα εκείνο της χρονιάς. τώρα όσοι θυμάστε εκείνο το σακούλι εκείνο το μανάβικο Βόλου ξέρετε πως όταν γυρίσω αύριο από τον αγώνα τα ίδια πορτοκάλια θ' ανέβουν στο τραπέζι σα μνημείο πάλι εκεί... μιας και εκείνη η γιαγιά είχε δίκιο μιά φορά ακόμα: αύριο εκείνοι του γηπέδου θ' αναπολήσουν πως υπάρχουν πράγματα πιο δυνατά από την ήττα... κι εμείς εδώ στο φόρουμ θ' ανοίξουμε αυτά τα μπουκάλια σα τσιτάτο μια βραδιά που γίνεται ιστορία χωρίς προβλέψεις. 🍊🔥

τι αλλιώς λες εσύ εκεί;;; έναν αιώνα λοιπόν ψάχνω αυτήν την παρέα και μόλις σήμερα συνάντησα έναν τύπο στο γυμναστήριο που είχε το βραχιόλι του τότε τίτλου σφιγμένο σα να του 'χε βγάλει η ομάδα ένα δόντι χρόνια πριν τον πάει στον οδοντίατρο—κι εκείνος μου λέει όσο τραβούσε τις μπάντες του ιμάντα: "ρε γέρο μου, αύριο βάζω τις μπότες μου σα να πάω στο πόλεμο των σοκολατούχων ζαχαροπλαστείων της Ινδιανάπολης, όχι σα σινεμά." κι εμένα εκείνη τη στιγμή μου ήρθε σαν άλλη κλήρωση αυτή με το βραχιόλι—σαν να μην είχαν ξεθωριάσει οι γραμμές αυτού του γηπέδου μέσα στις σάρκες όλων αυτών των ανθρώπων... τόσο πολύ που σήμερα το βράδυ ακόμα κι εκείνος ο γιος στο σούπερ μάρκετ με την ίδια κυρία είναι έτοιμος να φορέσει την ίδια πράσινη κουβέρτα σα να πρόκειται για την τελευταία φωτογραφία της οικογένειας πριν το τέλος του κόσμου. κι όμως εδώ στέκομαι ανάμεσα στους δικούς μου ν' αναρωτιέμαι—ποιος είπε πως οι άνθρωποι ξεχνούν;;; αυτά τα πράσινα τσάγια που κουβαλούν σαν φυλακτούς αλυσίδες δε χρειάζονται καφεΐνη γιατί έχουν την ίδια θέρμη που κράτησε δεκαπέντε χρόνια τις φωνές σφιγμένες μέσα στις κλειστές πόρτες των social. αύριο όταν φύγουμε από το γήπεδο σαν εκείνους τους στρατιώτες που επέστρεψαν χωρίς στρατηγό αλλά μ' ένα σκουριασμένο μετάλλιο στο στήθος, μόνο τότε θα καταλάβουμε πως αυτή η νίκη δεν ήταν ποτέ μα ποτέ δική μας υπόθεση—ήταν πάντα εκεί σαν λάθος στο ψυγείο του σούπερ μάρκετ εκείνης της κυρίας εκείνου του Αύγουστου. λοιπόν, ας κλείσουμε τις συζητήσεις λοιπόν... αλλά μόνο μετά απ' αυτήν την τελευταία γουλιά bourbon στο ασανσέρ της παλιάς εποχής που περιμένουμε στις 7:42 σα ηχώ ενός σφυρίγματος που κανείς δε θυμάται πως άρχισε. η αγωνία υπάρχει ακόμη εκεί—σαν τις νιφάδες του χιονιού στο Πόρτλαντ που δεν καταφέρνουν ποτέ τελικά να σβήσουν το πράσινο... 🔴🍊