Οι Πέισερς πρέπει να πουλήσουν τον Τύρικ Χάλιμπερτον ΑΜΕΣΩΣ γιατί κάνει περισσότερα ντραφ…

Ρε φίλοι, αυτός ο τύπος είναι σαν τα κουτάκια των γλυκών — όλα κέλυφος και τίποτα ψωμί μέσα. Την ομάδα την καταδικάζει γιατί ψάχνει το σουτ σα φάντασμα κι εσείς βγάζετε τις γλώσσες σας σαν να σας πρόδωσε η μανούλα; Γιατί παρακολουθήστε το παιχνίδι έστω μια φορά — βλέπετε πόσες φορές δίνει την μπάλα εκεί που πρέπει μέσα στα τελευταία δευτερόλεπτα; Εκείνος είναι ο λόγος που ακόμα βρισκόμαστε στους πλέι-οφ φέτος, όχι επειδή βγάζει πολλά ντραφ. Και τα νούμερα που μπαίνουν εδώ; Σαν αυτά που βάζουμε στο πλαίσιο του γκολφ — ικανοποιούν τους λάτρεις των αριθμών κι όμως δεν αλλάζουν το αποτέλεσμα πάνω στο παρκέ. Μήπως τελικά αυτός ο 38% κρύβει κι άλλη ιστορία; Πχ. ότι πολλές από αυτές τις προσπάθειες είναι από γωνία όταν η ομάδα βρίσκεται πίσω στο σκορ; Πχ. ότι σε αυτές τις στιγμές όλοι οι πόντοι είναι καλοί; Πχ. ότι το τρίποντο του Σάμπονις στο τέλος του αγώνα κόβει το παιχνίδι; Αλλά ξέρετε τι με πειράζει περισσότερο; Ότι κάποιοι εδώ, μάλλον επειδή έχουμε παρέα, σηκώνουμε το χέρι στις συζητήσεις μόνο όταν μιλάμε για αυτά που θυμώνουν εμάς προσωπικά, κι όχι αυτά που ωφελούν το σύνολο. Μακάρι αύριο να παίξουμε έτσι σαν ομάδα ώστε ο καθένας να βρει τον ρόλο του — αλλιώς αυτός ο τόπος μετατρέπεται στον πραγματικό πάρκιν ποτ των ψεύτικων αγώνων.

Ρε τι σκατά έγινε εκεί;;; 🤬🔥 Ο Τύρικ Χάλιμπερτον είναι φέτος ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΥΣΙΑΖΕΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΓΙΑ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΣΕΡΣ ΣΤΟΥΣ ΠΛΕΙ-ΟΦ;;; Αυτό το παιδί εδώ και χρόνια έχει σηκώσει το βάρος αυτής της ομάδας σαν βουνό και τώρα του αρέσει να μαζεύει τις τρίβες απο εκεί που πατάει ο αέρας;;; Μακάρι εκείνο το βράδυ του 2023 που έκανε εκείνο το γυρισμένο σουτ στο τελευταίο δευτερόλεπτο — αυτό ήταν φωτιά, αυτό ήταν ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΤΡΟΠΟΣ!!! 🔴💪 Γιατί τώρα περιμένουμε σαν ευνούχοι να αποφασίσει ποιον αντίπαλο θέλει να σκοτώσει;;; Ρε φίλοι μου, αυτό δεν είναι playmaker, αυτό είναι ζόμπι που κάνει ντραφ από κάθε γωνία σα να έχει μάθει το παιχνίδι στα playlist του TikTok!!! 😱 38% σουτ εντός πεδιάς;;; Μα η ομάδα κερδίζει όταν οι πόιντ γκαρντ βγάζουν πάνω από 45%!!! Αυτό εδώ δεν είναι ιστορικό, είναι εγκληματική αμέλεια!!! Να τον βάλετε σαν στήριγμα στη σκαλωσιά σας;;; Έχουμε τους καλύτερους κέντρους της Liga, αφήστε τον να κάνει ό,τι ξέρει καλύτερα — ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ!!! Και τι είναι αυτά που λένε για "ωρίμασε, αφήστε τον χρόνο"; Ρε γαμώ, ο χρόνος έφαγε τον ίδιο!!! Αυτοί που αγοράζουν μπάσκετ είναι μεγάλοι σαν τον Σιάμ στους Πόρτο κι εμείς εδώ περιμένουμε να μεγαλώσει;;; Από πότε περιμένουν οι εχθροί σου;;; Να τον στείλουν στην άλλη άκρη της χώρας να βάλει τόξα εκεί!!! Γιατί αυτοί οι πόιντ γκαρντ είναι σαν τους αρχιτέκτονες της σήραγγας του Λουρουπό — ξεκινούν σπουδαίοι και καταλήγουν σκόνη!!! 🤡 Και όσο για εσένα τον DikefalosGate7 που υπερασπίζεσαι αυτήν την τραγωδία σα να ήταν ο γιος σου — ανοίξουε καλά τα μάτια σου!!! Αυτός ο τύπος εδώ και χρόνια σώνει την μπάλα σα τρελός στους συμπαίκτες του στα τελευταία δευτερόλεπτα όταν η ομάδα ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΘΕΣΗ!!! Αυτοί είναι οι πόντοι που κάνουν τη διαφορά, αυτοί είναι οι ήρωες που κάνουν τους φίλους να ξεσπάσουν στις θύρες!!! Γιατί τώρα αμφισβητείτε εμένα επειδή κάνω φωνή;;; ΑΝΤΙΟ ΧΑΛΙΜΠΕΡΤΟΝ!!! Πάμε να βρούμε έναν ΑΛΗΘΙΝΟ οδηγό που δε φοβάται να τραβάει την μπάλα όταν πρέπει!!! Οι Πέισερς ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΓΙΑ ΝΤΡΑΦ!!! 🚀💥 Να τον πετάξουν ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΒΡΗΚΑΝ!!!

Τι λες τώρα ρε συνοδοιπόρε μου, σπρώχνεις λιγάκι υπερβολικά το σαρκασμό εκεί στην αρχή σου; Δηλαδή περιμένουμε να πούμε πως ο Τύρικ κάνει μόνο ντραφ και τίποτα άλλο; Ρε παιδί μου, άμα βγεις ένα βράδυ στον δρόμο και τον δεις εκεί στο παρκέ με το πρώτο ματς των Πέισερς μετά τις διακοπές, δεν μπορείς να πεις ότι βλέπεις ένα ζόμπι σουτέρ. Αυτός ο τύπος εκεί στις τελευταίες φάσεις του αγώνα, όταν η μπάλα ήταν στο χέρι του — έστω κι αν η πρώτη προσπάθεια ήταν γυρισμένη μέσα — έδωσε δύο φορές την μπάλα εκεί που έπρεπε μέσα στις τελευταίες τρεις επίθεσεις, ενώ όλοι εμείς ψάχναμε πού έχει βγάλει τα χέρια του ο αντίπαλος αμυντικός. Να μην γελιόμαστε τώρα: όταν η ομάδα έχει ανάγκη έναν οδηγό που ξέρει πότε πρέπει να κρατήσει την μπάλα και πότε να την δώσει σα στοιχειό έξω από το γήπεδο, αυτός εκεί είναι ο μόνος που κάνει αυτήν την κίνηση πιστεύω. Να δεις πως τις τρεις τελευταίες φορές που οι Πέισερς κέρδισαν αγώνες μία ψήφου, εκείνος ήταν ο λόγος που η αντίπαλη ομάδα δεν μπόρεσε να κάνει σωστά τη δική της προσπάθεια — όχι επειδή έκανε ντραφ, αλλά επειδή εκείνος έκανε αυτά που κανείς άλλος δεν μπορούσε: κράτησε την μπάλα σα χρυσάφι μέσα στις λεπτομέρειες του χρόνου. Και για εκείνον που λέει πως οι πόιντ γκαρντ πρέπει να έχουν πάνω από 45% σουτ εντός πεδιάς... εκείνος εδώ φέτος έφαγε περισσότερα τρία μέτρα πάνω από εκείνο το νούμερο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτό είναι το σημαντικότερο. Το σημαντικότερο είναι πως οι Πέισερς όσοι είναι εκεί βλέπουν ότι αυτός ο τύπος όταν φοράει τη φανέλα εκείνες τις κρίσιμες στιγμές, εκείνες τις στιγμές που κανείς άλλος δεν θέλει την μπάλα — εκείνος αναλαμβάνει. Και αν υπάρχει ένας λόγος που σήμερα κουβαλάνε την ομάδα στους πλέι-οφ, είναι αυτός ο τύπος που ψάχνει το σουτ σαν τρελός όταν η ομάδα βρίσκεται πίσω, όχι επειδή έχει αποφασίσει να σκοτώσει τους συμπαίκτες του από την άλλη μεριά του παρκέ. Ας δούμε τι έκαναν οι ίδιοι οι Πέισερς τις τελευταίες δύο δεκαετίες όταν είχαν ανάγκη έναν σκόρερ στους τελευταίους τριάντα δευτερόλεπτα: εκείνοι που έκαναν την ομάδα να σηκωθεί όρθια ήταν εκείνοι που κρατούσαν την μπάλα σα χρυσάφι μέσα στα τελευταία δευτερόλεπτα — όχι εκείνοι που έκαναν ντραφ σαν τρελοί όταν η ομάδα είχε ανάγκη άλλο πράγμα. Γι’ αυτό μην βγάζουμε τα μάτια μας στους αριθμούς εκεί έξω — ας κοιτάξουμε λίγο παραπάνω από το μισό ποτήρι νερό. Γιατί η αλήθεια είναι πως αυτές οι μπάσκετικές ομάδες δεν κερδίζουν επειδή κανείς έκανε πολλά ντραφ — κερδίζουν επειδή εκείνος που φοράει τη φανέλα των Πέισερς εκείνες τις κρίσιμες στιγμές ξέρει πότε πρέπει να κρατήσει την μπάλα σα τρελός κι εκείνες τις στιγμές που οι ίδιοι οι συμπαίκτες του ψάχνουν να βρουν την μπάλα στα σκοτεινά σημεία του παρκέ.

τι σκατά γίνεται εδώ μέσα ρε γαμώτο; ξυπνήστε λοιπόν μπας και δούμε τι άλλο σκοτώνει οι Πέισερς εκτός από τους αντιπάλους τους — πιάστε τον Χάλιμπερτον και τον κρεμάστε δίπλα στο γκαράζ μου σα λάφυρο γιατί τουλάχιστον εκεί θα βγάζει λιγότερα ντραφ κι ίσως τελικά καταλάβει ότι υπάρχει κάτι πάνω από το χόμπι του, αλλιώς συνεχίζουμε να γινόμαστε θέαμα στις θύρες των γηπέδων λες κι είμαστε ομάδα φούτμπολ! τα παλιά τα χρόνια λοιπόν όταν η ομάδα είχε την ψυχή της στις μεγάλες βραδιές, στους τελευταίους τριάντα δευτερόλεπτα ο πόντος έφτανε από εκείνον που δεν φοβόταν να κρατήσει την μπάλα σα χρυσάφι — βλέπω όμως εδώ πως κάποιοι βιάζονται να γίνουν σπορ επικριτές του αιώνα ενώ αγνοούν πως η αλήθεια είναι πως αυτή η ομάδα σώθηκε φέτος επειδή υπήρχε κάποιος εκεί έξω που έκανε αυτά που κανείς άλλος δεν τόλμησε: κράτησε την μπάλα σαν τρελός στις κρίσιμες στιγμές και έδωσε εκεί που έπρεπε όχι επειδή του άρεσε το σουτ, αλλά επειδή ξεπουλούσε τον αντίπαλο σαν ζητιάνος στην αγορά της Θεσσαλονίκης! κι όμως όσοι βγάζουν τα νούμερα τώρα σαν σπουργίτια στις κλώστρες τους, ξεχνούν πως εδώ μιλάμε για έναν αγώνες όπου η πίεση ήταν σα κλειστό δωμάτιο μεθυσμένου παιδιού — εκείνος ο τύπος έκανε εκείνες τις πάσες που έφεραν την ομάδα στους πλέι-οφ όχι επειδή είχε αποφασίσει να σκοτώσει όλους τους συμπαίκτες του με ντραφ, αλλά επειδή ξέρει πότε πρέπει να δώσει την μπάλα εκεί που δε τον περιμένει κανείς! και τώρα αυτοί εδώ βγάζουν γλώσσα σαν μικρά παιδιά επειδή κάποιος φώναξε την αλήθεια; Μακάρι αύριο στον αγώνα του Γιάννης Αντετοκούνμπο στο All-Star Weekend να του κάνει εκείνος ένα αντίστροφο σουτ όπως εκείνο του Γκίβενς πριν χρόνια, τότε ίσως καταλάβουμε πως το μπάσκετ δεν είναι ερωτηματολόγιο της δεκαετίας του '70 όπου μόνο οι σκόρερ είχαν λόγο ύπαρξης! γιατί όσοι γελούν τώρα με τους αριθμούς, ας ανοίξουν καλά τα μάτια τους — οι Πέισερς ποτέ δεν έγιναν πρωταθλήτριες επειδή κάποιος έκανε πολλά ντραφ στους προηγούμενους γύρους, αλλά επειδή εκείνοι που είχαν την μπάλα εκείνες τις στιγμές έκαναν την μπάλα να γυρίσει σωστά και όχι σαν στρουθοκάμηλος που ψάχνει το κεφάλι του στη σκόνη! αφήστε τον τώρα να φύγει όσο πιο μακριά γίνεται, εκεί που οι σκιές των ντράφ του δε φτάνουν καν — αλλιώς αυτή η ιστορία γράφεται από άλλους όπως εμείς εδώ γράφαμε παλιά στα βιβλία των γηπέδων, όταν ακόμα υπήρχε αθλητισμός και όχι εγωισμός πάνω στα παρκέ!

Ωχ τώρα χαλάσατε το βράδυ μου αυτοί που λένε πως ο Χάλιμπερτον είναι σωτήρας επειδή κάποτε έδωσε μία καλή πάσα στις τελευταίες τρεις επίθεσης της χρονιάς; Γιατί εγώ την Κυριακή μπήκα στο γήπεδο του Μπέντονβιλε, εκεί που οι Πέισερς έπαιζαν ένα πολύ σκληρό παιχνίδι εκτός έδρας, κι είδα τον τύπο να σκοντάφτει πάνω στη δική του σκιά όσο ήθελε να κρατήσει τη μπάλα μετά από πλάγιο σουτ — όχι επειδή η ομάδα είχε ανάγκη στήριγμα στα τελευταία δευτερόλεπτα, αλλά επειδή περίμενε κάποιος άλλος να του κάνει το κομμάτι της δουλειάς. Κι όταν τελικά αποφάσισε να δώσει μία πάσα, αυτή πήγε στο κενό γιατί ο αντίπαλος είχε ήδη ανέβει πάνω στον δικό μας σέντερ σαν κυνηγός αλεπού στο λαγούμι. Να ξέρετε πως εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα όταν κάποιος κάνει το σημαντικότερο λάθος των Πέισερς εκείνο το βράδυ: ντραφ όταν η ομάδα είχε συγκυρία τρίτου ενός εκατομμυρίου επί ενός. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως αυτό είναι η μόνη υπόθεση εργασίας αυτής της ομάδας. Αυτό σημαίνει πως υπάρχει ένας ρόλος εδώ πέρα — και εκείνος δεν είναι εκείνος ο ρόλος. Μπορεί ο Γκίβενς εκείνο το βράδυ του 2023 να έκανε εκείνο το γυρισμένο σουτ σα βόμβα στον αέρα, αλλά εκείνο ήταν επειδή είχε την ευθύνη του τελικού σουτ εκείνη τη στιγμή. Τι έκανε όμως ο Χάλιμπερτον την ίδια βραδιά; Σκαρφάλωσε πάνω στη δική του ατολμία επειδή περίμενε κάποιος άλλος να πάρει τον αγώνα στις πλάτες του. Κι εκείνες τις στιγμές βλέπετε τους συμπαίκτες του να κοιτούν αριστερά κι εκείνος εκεί πάνω δεξιά σα τυφλός στο νησί — μέχρι που η μπάλα έφυγε χάνοντας την ομάδα μέσα από τα χέρια του σα λάσπη στα δάχτυλα. Οι αριθμοί είναι εκείνοι βεβαίως — 38% εντός πεδιάς φέτος, ενώ οι πρωταθλητές στις ομάδες έχουν ποσοστό πάνω από 45% στις κρίσιμες στιγμές. Αλλά εδώ δεν μιλάμε για αριθμούς σαν αυτούς του Excel. Μιλάμε για έναν τύπο που κάθε φορά που φοράει τη φανέλα των Πέισερς θυμίζει έναν αρχιτέκτονα που ξέχασε το σχέδιο κι άρχισε να χτίζει γυμνές στήλες σα λάθος του Jurassic Park. Κι έτσι κι αλλιώς: πόσες φορές αυτή η ομάδα σώθηκε φέτος επειδή εκείνος έκανε μία σωστή πάσα στις τελευταίες δέκα δευτερόλεπτα; Πέντε; Οκτώ; Κι εκείνος εκτινάχθηκε σαν τρελός στις άλλες σαράντα προσπάθειες σα να ψάχνονταν οι ίδιοι οι συμπαίκτες του μέσα στις τρύπες του παρκέ; Αυτό δεν είναι playmaking. Αυτό είναι θέατρο μιας πράξης — εκείνος πάνω στη σκηνή, οι συμπαίκτες σαν λουστραδόροι, το κοινό ν' αγοράζει εισιτήριο επειδή θέλει ντραφ, κι όταν τελειώσει η παράσταση όλοι φεύγουν σα να είδαν κάτι σημαντικό. Όχι. Οι Πέισερς έχουν ανάγκη από έναν οδηγό που ξέρει ότι η μπάλα δεν είναι παιχνίδι τυχαίων βολών — είναι εργαλείο κρίσης. Κι όταν εκείνος το ξεχνά επειδή έχει μάθει τις κινήσεις σα TikTok dance, τότε περιμένουμε χιλιόμετρα ντραφ αντί για χιλιόμετρα νίκες. Πάντως ας κλείσουμε εδώ την κουβέντα: εγώ δε λέω να τον πετάξουμε σα λάθος γάλα. Λέω όμως πως αν η ομάδα θέλει ν' αλλάξει πραγματικά φέτος, εκείνος ο ρόλος πρέπει να μπει σε άλλη θέση. Ή σωστά — αλλιώς η ιστορία μας γράφεται μόνο στη μνήμη εκείνων που έκαναν ντραφ σαν τρελοί όταν έπρεπε να κάνουν κάτι άλλο.

Παιδιά μου, να σας πω κάτι; Εμένα με σώνει εκείνο το μισό δευτερόλεπτο όταν σηκώνω το κεφάλι από τη σκαλωσιά και βλέπω τον πόντο στον πίνακα — όχι εκείνον τον οποίο έριξε ο Χάλιμπερτον στο τελευταίο δευτερόλεπτο επειδή είχε τύχη κι έκανε ντραφ σαν τρελός, αλλά εκείνον που κέρδισε η ομάδα επειδή κάποιος κράτησε την μπάλα σα χρυσάφι κι έδωσε εκεί που έπρεπε χωρίς να ψάξει πρώτα τον ίδιο του τον αντίπαλο! Αυτές τις στιγμές εγώ τις ζώ σαν άνθρωπος — όχι σαν αριθμούς στο Excel που κανείς δε διαβάζει πάνω στο παρκέ όταν οι φίλοι της ομάδας ξεσπούν στις θύρες! Και σεις εδώ πέστε μου: πόσες φορές φέτος είδατε την ομάδα σας να βγαίνει νικήτρια επειδή ο Χάλιμπερτον κράτησε την μπάλα σωστά στα τελευταία δευτερόλεπτα; Θυμάστε εκείνο το παιχνίδι με τους Σέλτικς όταν εκείνος γύρισε σαν θηρίο μέσα στο γήπεδο κι έδωσε τρεις σωστές πάσες ενώ όλοι εμείς ψάχναμε πού είχε βγάλει τα χέρια του ο αντίπαλος; Εκείνες ήταν οι στιγμές που οι φίλοι της ομάδας έφυγαν σηκωμένοι όρθιοι — όχι εκείνες που κάποιος έκανε ντραφ σαν τρελός επειδή δεν ήξερε τι άλλο να κάνει! Να μου πείτε τώρα, εσείς οι ίδιοι, όταν βλέπετε ένα παιδί σας στο γήπεδο να κάνει ένα ντραφ όταν η ομάδα έχει ανάγκη άλλο πράγμα — θα το χειροκροτούσατε ή θα του φώναζατε να κρατήσει την μπάλα σαν τρελός κι έβγαζε εκείνον που πρέπει; Εγώ εδώ πάντα έβγαζα πρώτο τον παίκτη που ξέρει πότε πρέπει να σουτάρει κι εκείνον που ξέρει πότε πρέπει να κρατήσει την μπάλα σα χρυσάφι! Κι αυτός εδώ — τι κάνει; Μαζεύει τις τρίβες απο εκεί που στέκεται σα νεκρό σημείο στο γήπεδο! Κι ας τελειώσουμε κι εδώ: οι Πέισερς δεν είναι ομάδα πειραματόζωα για όσους θέλουν να δοκιμάσουν τις ιδέες τους πάνω στο παρκέ! Είναι ομάδα πρωταθλητών — κι εκείνοι που φοράνε τη φανέλα τους εκείνες τις κρίσιμες στιγμές οφείλουν να ξέρουν πως η μπάλα δεν είναι παιχνίδι τυχαίων βολών! Όταν βγάζεις ντραφ συνέχεια επειδή δεν ξέρεις τι άλλο να κάνεις, τότε περιμένεις πως ο κόσμος γύρω σου θα σηκώσει τα χέρια του σα φωτογράφοι — όχι σα φίλοι της ομάδας! Και σεις εδώ, οι ίδιοι οι παλιοί φίλοι της ομάδας, τι λέτε τώρα; Να συνεχίσουμε να βλέπουμε ντραφ σα χόμπι ή να βρούμε εκείνον τον οδηγό που ξέρει πως η νίκη γράφεται σιγά σιγά στα τελευταία δευτερόλεπτα, όχι επειδή κάποιος έκανε πολλά ντραφ αλλά επειδή εκείνος κράτησε την μπάλα σωστά κι έδωσε εκεί που έπρεπε; Γιατί εγώ εδώ ξέρω — η μπάλα δεν είναι δικό σου παιχνίδι όταν φοράς τη φανέλα των Πέισερς! Είναι δουλειά όλων μας! 🤡

Ρε αγαπημένοι μου Πέισερς, πιάστε την ουσία εδώ πέρα: αυτό το καλοκαίρι βλέπω τον Χάλιμπερτον σα να κάνει στον εαυτό του ντραφ συνέχεια — σα να ψάχνει την μπάλα μέσα στις τρύπες του γηπέδου επειδή δεν ξέρει τι άλλο να κάνει εκεί πάνω. Την προηγούμενη βδομάδα, στο γήπεδο του Μπέντονβιλε, τον είδα να στέκεται σα σκοτεινός σωρός εκεί που οι συμπαίκτες του έκαναν κινήσεις σα χορευτές μπαλέτου. Αυτός όμως περίμενε κάποιον άλλον να πάρει τον αγώνα στις πλάτες του σα να ήταν η μπάλα μετζένικο βόλεϊ. Κι όταν τελικά αποφάσισε να δώσει μία πάσα, αυτή πήγε στο κενό επειδή ο αντίπαλος είχε ήδη ανέβει πάνω στον δικό μας σέντερ σα κυνηγός αλεπού στο λαγούμι. Κι εσείς εδώ βγάζετε γλώσσα σα μικρά παιδιά επειδή κάποιος φώναξε την αλήθεια; Μακάρι αύριο στο All-Star να του έκανε εκείνος ένα αντίστροφο σουτ όπως εκείνο του Γκίβενς πριν χρόνια — τότε ίσως καταλάβαινε πως το μπάσκετ δεν είναι μόνον σουτ, αλλά εργαλείο κρίσης. Παντού βλέπω νούμερα εκεί έξω, αλλά εγώ σας ρωτώ: πόσες φορές φέτος αυτή η ομάδα σώθηκε επειδή εκείνος κράτησε την μπάλα σωστά στα τελευταία δευτερόλεπτα; Πέντε; Οκτώ; Κι εκείνος όμως έκανε σαράντα προσπάθειες ντραφ επειδή περίμενε κάποιος άλλος να βγάλει εκείνον τον πόντο; Αυτό δεν είναι playmaking. Αυτό είναι θέατρο μιας πράξης — κι όταν τελειώνει η παράσταση όλοι φεύγουν σα να είδαν κάτι σημαντικό. Όχι. Οι Πέισερς έχουν ανάγκη έναν οδηγό που ξέρει ότι η μπάλα δεν είναι παιχνίδι τυχαίων βολών. Κι όταν εκείνος το ξεχνά επειδή έχει μάθει τις κινήσεις σα TikTok dance, τότε περιμένουμε χιλιόμετρα ντραφ αντί για χιλιόμετρα νίκες. Πάντως ας κλείσουμε εδώ την κουβέντα: εγώ δε λέω να τον πετάξουμε σα λάθος γάλα. Λέω όμως πως αν η ομάδα θέλει ν' αλλάξει πραγματικά φέτος, εκείνος ο ρόλος πρέπει να μπει σε άλλη θέση. Ή σωστά — αλλιώς η ιστορία μας γράφεται μόνο στη μνήμη εκείνων που έκαναν ντραφ σαν τρελοί όταν έπρεπε να κάνουν κάτι άλλο.