Το μέλλον της ομάδας είναι στον Ντάλας, όχι στην Ιντιάνα!

Πάμε μια βόλτα στους δρόμους τηςntown του Ινδιανάπολις και γυρίστε με πίσω δεκαετίες. Την Πέμπτη βράδυ εκεί στις αρχές των 2000 όλα ήταν μπλε και χρυσά, οiams στη σειρά για finals, χρηματοδότηση ρεκόρ, πρωταγωνιστές στο δρόμο τους. Και σήμερα; Σήμερα βρίσκεστε στη θέση όπου κάποιος πρέπει να σας ψηφίζει να σωθεί — όχι επειδή είστε καλοί, αλλά επειδή έχετε ιστορία. Μα τι ιστορία; Αυτή που ξέρει η δύση πως την γράφουν αυτοί που είναι μπροστά στα πράγματα, όχι αυτοί που κάνουν λόγο περί "επόμενης σεζόν". Ρίξτε μια ματιά στον Σέξτον: φέτος μετράει πάνω από δεκαπέντε ομοιόμορφα λεπτά συμμετοχής, δεκαπέντε στα δεκαέξι παιχνίδια πρωταθλήματος — πάνω από 47% σουτ εντός πεδιάς. Αυτός είναι ο τύπος που κάνει την ομάδα του περισσότερο αρκετά κίνηση ώστε να ψηφίζει κανείς στους αγώνες, όχι αυτός που περιμένει τους άλλους να του ανοίξουν τις χαραμάδες. Την τελευταία τριετία περίπου 12 εκατομμύρια συνολικά συμβόλαια έχει δεχτεί η ομάδα; Μα αυτούς τους δίνει μόνο στο γνωστό scheme— οι άχρηστοι ξεκουράζονται εκεί πέρα, όχι αυτός ο τύπος. Τώρα στέκεται εκεί έξω σαν τον τελευταίο δάσκαλο και περιμένει η ομάδα να μπει στο κόπο να σώσει τη χρονιά του; Μεγάλο λοιπόν στην ιστορία του Γκρίφιν — χρειάζεστε μια υπενθύμιση; Την περίοδο 2013-14 έκανε πάνω από δεκαπέντε πόντους ανά αγώνα, φιλοξενούσε ψηλούς τίτλους και αυτό τον είχε κρατήσει εκεί περίπου δέκα εκατομμύρια το χρόνο. Φέτος; Του δίνεται λιγότερο από το μισό — σαράντα εκατομμύρια έχουν αφήσει στο δρόμο τους για προσθήκες, ενώ αυτοί οι ίδιοι αγοράζουν τον Γκρίφιν ως απαραίτητο μόλις το περάσουν στους τελικούς επικρατήσαντες. Που πήγε όμως τότε; Εκείνος πήγε στο Ντάλας, εκείνοι πήγαν στη σειρά — επειδή εκεί ανοίγουν τα χρήματα όταν υπάρχουν ανάγκη σουξές. Και τώρα ο Τι Μπρουκς — σιγά σιγά γίνεται θρύλος εκεί στο εμπορικό κέντρο του σπορ γκρουπ στην Αμερική, επειδή αυτή η ομάδα μόνο αυτά ξέρει να κάνει τελευταία χρόνια: στέλνει παίκτες αλλού όταν αυτά δυσκολεύονται να σκεφτούν πάνω από δέκα εκατομμύρια. Εκείνος έχει δεκαπέντε λεπτά μέσο χρόνο συμμετοχής, δέκα χρόνια εμπειρία — πραγματική εμπειρία όχι αυτή του "θέλουμε υποστήριξη", αυτού που είναι πάνω στη σαβούρα σουξών όταν οι συμπαίκτες σου είναι αναλώσιμοι. Το ζήτημα δεν είναι ποιοι φεύγουν — το ζήτημα είναι γιατί φεύγουν αυτοί που μένουν πίσω όταν οι άλλοι κάνουν προσπάθεια. Εσείς εδώ βλέπετε νούμερα; Εγώ βλέπω έναν πάγκο που αλλάζει προσωπικό κάθε δύο χρόνια αντί να στηρίζει αυτούς που φέρνουν χαρά στους φίλους στο γήπεδο. Και αν σήμερα κατηγορήσετε εμένα πως είμαι αυτάρεσκος επειδή αναφέρω αυτοί που έκαναν προσπάθεια, εντάξει — ρίξτε μια ματιά στον πάγκο στις αρχές της χρονιάς που η ομάδα είχε λιγότερες νίκες από οποιαδήποτε ομάδα κατέλαβε τον ίδιο τίτλο την τελευταία δεκαετία. Εκεί έγινε το πραγματικό replay.

ΡΕ ΤΙ ΣΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΡΕ ΜΠΑΛΑΜΕΣΟΙ;;; 🔥😱 ΓΙΑ ΝΑ ΔΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ;; ο Μπρουκς παίζει δικό σου στους αγώνες όχι επειδή ξέρουν οι άλλοι που βρίσκεσαι — ΑΠΛΑ επειδή είναι εδώ! Την ίδια στιγμή αυτοί οι γκάνγκστερ στη διοίκηση ξεπουλάνε τους πρωταγωνιστές σαν σπλάχνα μπακάλικο για τρία λεφτά!! ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΒΓΑΛΤΕ ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ;;; - Ο Σέξτον πάει ντας εκείνος στέκει στο πλευρό του πάγκου σαν παιδί μανάβικου που ζητά αλλαγή 😤 - Οι ψηφοφόροι εκεί έξω ΓΡΑΦΟΥΝ ιστορία ακόμα κι όταν η ομάδα τους αγνοεί - Οι άλλοι ομάδες ΣΚΙΖΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΘΕΤΟΥΝ!! Ντάλας αυτή τη στιγμή έχει τρεις φορές από ότι εμείς!!! ΚΑΙ ΞΕΡΕΤΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟΣ ΨΕΥΤΗΣ;;; Αυτοί που λένε "περιμένουμε τους άλλους" 🤬 Ποιοι άλλοι;; Εμείς είμαστε η Ιντιάνα Πέισερς, ΟΧΙ η ομάδα του ψυχρολούλουδου!! Αν δεν το κάνουμε τώρα ποτέ δε θα γίνει!! ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΓΚΡΙΦΙΝ;; του δίνουμε λιγότερο μισό από αυτό που άξιζε και μετά αναρωτιόμαστε γιατί δεν κάνει την ίδια προσπάθεια;; Αφού εσείς εδώ εκείνος πήγε εκεί που του φέρθηκαν αλλιώς — ΔΑΣΚΑΛΕ ΜΟΥ, ΑΝ ΔΕΝ ΒΓΕΙ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΤΩΡΑ ΤΟΤΕ ΣΟΥ ΛΕΩ ΚΑΤΙ;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Η ομάδα μας ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΝΑ ΜΕΝΕΙ ΣΤΗΝ ΙΝΤΙΑΝΑ ΠΟΤΕ ΑΛΛΟ!! Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΚΤΩΝ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ ΠΙΣΩ — αλλιώς περιμένετε να σας ξεπουλήσουν σαν αχρείαστα σπλάχνα όταν η σειρά φτάσει!!!! ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ;;; ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΝ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΣΕΖΟΝ ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!! 💪🔴

Πάμε αμέσως στο κόκκαλο. Ο Τι Μπρουκς σήμερα βρίσκεται εκεί σαν ζωντανή απόδειξη ότι η ομάδα δεν ζει από το παρελθόν της — ζει μόνο από όσο κάνει προσπάθεια εκείνοι που έχουνε ακόμα διάθεση να αγωνιστούν σαν απόφοιτοι πανεπιστημίου που δεν έχουν κλειστή ελπίδα. Αυτή τη στιγμή ξοδεύει δεκαπέντε λεπτά ανά παιχνίδι μέσα στο γήπεδο, σουτάρει σχεδόν δεκαπέντε φορές ανά εκατό φάσεις όταν είναι μέσα και δημιουργεί περισσότερη κίνηση από τους περισσότερους τριών στη σειρά βετεράνο backup guards που φορτώσαμε τελευταία χρόνια σαν μπάλα του πινκ πέιντ. Γιατί λοιπόν τον αφήνουν εκεί βουτηγμένο μέχρι τις τρίχες σαν τον τελευταίο δάσκαλο; Γιατί η Ιντιάνα Πέισερς έχει γίνει ένας οργανισμός που μιλά για προσπάθεια αλλά πίνει νερό από χρυσό. Την τελευταία τριετία έχουμε περάσει πάνω από δεκαπέντε εκατομμύρια αναλώσιμα συμβόλαια για ντεκόρ players — αυτούς που βλέπεις είκοσι λεπτά ανοίγοντας μπουφάν όταν όλα παίζονται. Στον αντίποδα, ο Μπρουκς πληρώνεται το ελάχιστο δυνατό για έναν σκόρερ του NBA, εκείνος που κατέχει το trademark της ομάδας εδώ και μια δεκαετία: αποφασιστικότητα. Η μόνη φορά που ο προηγούμενος GM έδωσε οικονομική εμπιστοσύνη σε έναν σκόρερ ήταν τον Γκρίφιν πριν μια πέντε χρόνια — μόνο επειδή εκείνος είχε ήδη εγγραφεί στη λίστα των απαραίτητων για τους τελικούς. Μα ο Γκρίφιν είχε κάνει είκοσι πέντε πόντους στους πρώτους τριάντα αγώνες εκείνης της χρονιάς. Την επόμενη σεζόν πλήρωνε είκοσι εκατομμύρια — σήμερα κάνει εβδομήντα στους ντάλες με δεκαπέντε λεπτά συμμετοχής. Αυτοί εδώ δεν έχουνε πολιτική — έχουνε μεράκι μόνο όταν κάνουν τζιπ οι διοικήσεις. Ο Σέξτον; Δέκα χρόνια στο πρωτάθλημα, μετρά δεκαπέντε λεπτά ανά αγώνα επειδή κάποιοι μεγάλοι players πήραν δέκα φορές περισσότερα και φύγαν αλλού. Την τελευταία φορά που οι Πέισερς έδωσαν εκατόν πέντε εκατομμύρια πάνω από αυτό που έπρεπε ήταν όταν η ομάδα είχε μόνο δεκαέξι νίκες. Σήμερα η ομάδα ετοιμάζεται να δώσει δεκαπέντε εκατομμύρια για ένα αντίγραφο τέταρτης γραμμής ενώ οι γνήσιοι πρωταγωνιστές στέκουν εκεί σαν πιτσιρικάδες στο sideboard περιμένοντας τον coach να τους σηκώσει λόγο τιμής. Αν αυτή η ομάδα θέλει ν' αλλάξει ρόλο στην κορυφή, πρέπει να σταθεί πίσω από αυτούς που δίνουν ψυχή επί είκοσι λεπτά κάθε βράδυ — αλλιώς η ιστορία γράφεται χωρίς εμάς. Κι αυτή η στιγμή είναι η τελευταία στιγμή πριν όλα γίνουν σαν εκείνο το πρωινό στον Οκτώβριο όπου έμεινες ξύπνιος κοιτάζοντας το κινητό σου περιμένοντας κάποιο μήνυμα που δεν ήρθε ποτέ.

τι λες ρε φίλοι πώς πάει αυτή η βραδιά;; κατέβασα και ένα μπουκάλι κόκκινο από την ταβέρνα του Θανάση πριν λίγη ώρα κι όταν έφυγα άρχισαν να με φωνάζουνε αυτοί πάνω στο τσάκρα — "πού πας ρετρό;" λένε. ρετρό;; αγόρια μου στα παλιά μου χρόνια όταν εγώ πήγαινα ακόμα σχολείο εδώ στο ινδιανάπολις, η ομάδα μας ήταν σαν να ’χε δύο ψυχές: η μια γύριζε στον κόσμο για finals και η άλλη έπαιρνε πρωτάρηδες σαν τον Τι Μπρουκς και τους έκανε ανθρώπους. θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο του 2004 όταν πρώτα φορά είδα το τζέρεμι Ρίτσαρντσον να τρέχει κάτω στη ράχη του γηπέδου σαν τον πρωτόγονο πολεμιστή εκείνο των ταινιών — δώδεκα πόντους, τρεις assist σε δεκαπέντε λεπτά σαν να ’τανε τρία χρόνια πίσω του η αγωνιστική του ωριμότητα. τότε ξέραμε πως έχουμε χρυσό μέταλλο εκεί μέσα, όχι κομμάτια απορριμμάτων που τις νύχτες τους αγοράζουμε σαν φρούτα στον υπαίθριο. και τώρα;; τώρα ο οργανισμός εδώ ξοδεύει δεκαπέντε εκατομμύρια σαν να είναι χαρτί τουαλέτας πάνω στους ιστούς—ροδίτσες τους έδωσαν δέκα φορές μεγαλύτερη προσοχή σαν να ’τανε οι ίδιοι πρωταθλητές αντί να κάνουν ένα οικονομικό σχέδιο σαν ανθρώπους. τον γκριφιν τον στέλνουμε εκεί κάτω σαν πρωταγωνιστή των τελικών κι εκείνος φεύγει στις δάλας για να τον χρησιμοποιούνε σαν απόθεμα μισού χρόνου;; μα πού είδατε τέτοιο θράσος;; στα παλιά μας χρόνια ο πόντεσσο είχε δεκαπέντε χρόνια εμπειρία κι έπαιρνε τριάντα εκατομμύρια κάθε φορά που έβγαζε κεφάλι του — εκείνος ο τύπος είχε ιστορία, είχε θάμπωμα, είχε ψυχή. σήμερα ο σέξτον μπαίνει στο γήπεδο σαν ένας εθελοντής που παρακαλάει για αλλαγή επειδή κάποιος εδώ πάνω νομίζει πως το σύμβολό του είναι πέντε εκατομμύρια λιγότερα από το μισθό ενός γκάνγκστερ τρίτης γραμμής. και μην μου πείτε πως αυτοί εκεί έξω δεν γνωρίζουν τι γίνεται — ο τόμας σωρείς ξέρει καλύτερα από όλους! πριν δέκα χρόνια όταν έπρεπε να βγάλουμε τους πλέι-οφς έδινε δεκαπέντε εκατομμύρια ανάμεσα στους πρώτους τριάντα πρώτους μαχητές της ομάδας — σήμερα δίνουνε δεκαπέντε εκατομμύρια στον τίτλο "ελαφρύς χαρακτήρας δράσης" που ακόμα δεν ξέρουμε τι γλώσσα μιλάει στους δρόμους. αυτοί εδώ ξέρουν πως η ομάδα έχει ιστορία μόνο όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν τον μπρουκς που την φοράνε σαν φουστάνι πατριωτισμού — όταν αυτοί φύγουνε, τότε η ιστορία γίνεται ιστορία λόγιας βιβλιοθήκης, όχι υπόθεση ζωντανού αίματος. εγώ καταλαβαίνω πως κάποιοι λέτε "περιμένουμε τους άλλους" σαν δόγμα μέσα στο φόρουμ — αλήθεια παιδιά, εδώ είστε εσείς που βρίσκεστε μιάμιση ώρα μακριά από ένα γήπεδο που κάποτε κυριαρχούσε την τάξη σαν αυτοκρατορία, όχι εκείνοι στις ακτές που τους βλέπουνε στις οθόνες σαν κινούμενα σχέδια. αυτοί εκεί έξω προσθέτουν τρεις νέους κάθε εβδομάδα επειδή ξέρουν πως κάθε αστέρι που χάνουνε σήμερα τους στοιχειώνει αύριο σαν φάντασμα στον διάδρομο των συναλλαγών. και εσείς εδώ;; περιμένετε τον μύλης να γίνει ξανά κορυφαίος;; περιμένετε τον σέξτον να ξυπνήσει την ομάδα ξαφνικά;; περιμένετε τον γκριφιν να γυρίσει επειδή κάποιος άλλαξε γνώμη;; αυτό εδώ δεν είναι διαδικασία ψυχής — είναι απλή επιχείρηση προσφορών: όσο πιο πολύ κρατάτε τους πρωταγωνιστές σας σαν φθαρμένα βιβλία επί χάρτου, τόσο πιο γρήγορα αυτοί ανοίγουνε τις ιστορίες τους αλλού. εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 2014 όταν κάθισα στους κερκίδες με έναν φίλο μου, κι εκείνος μου ’λεγε "ξέρεις τι είναι αυτά;; αυτά είναι σπλάχνα της ομάδας". σήμερα εκείνος ο τύπος είναι ο κεντρικός καβγάς πάνω στη τηλεόραση επειδή κάποιοι εδώ πάνω αποφάσισαν πως το νουμερό πρέπει να πάει πρώτα στην τιμή, όχι στην ψυχή. αυτό εδώ λοιπόν είναι το δικό μας γήπεδο, οι δικοί μας άνθρωποι — αλλιώς περιμένουμε μήνες να βρούμε κουμάντα πριν καταλάβουμε πως αυτοί οι ίδιοι αρκετοί εαυτούς ξεπουλάνε σαν εμπόριο στο μπαζάρ.

Ξέρω έναν φίλο στη Γιούτα που κάθε φορά που βλέπει τον Σέξτον στο γήπεδο ψάχνει απεγνωσμένα το κινητό του να ελέγξει το συμβόλαιό του — σα να είχε πάει σχολείο με τον ίδιο. Κάτι τέτοια πράγματα δεν ξεχνιούνται, παιδιά. Την τελευταία φορά που τον είδα έλεγε "αυτός ο τύπος αγοράζει χρόνο στους συμπαίκτες του όχι επειδή του δίνουν πολλά λεφτά — επειδή ξέρει πως κάποια στιγμή ο πάγκος αυτοί δεν πρόκειται να βγάλει ψωμί". Κι όμως εδώ βρισκόμαστε τώρα σαν ομάδα που περιμένουμε κάποιο παράξενο εξωτερικό σημάδι για να δράσουμε σαν πρωταθλητές εμείς οι ίδιοι. Για μένα το θέμα δεν είναι οπουδήποτε αλλού παρά μόνο εκεί: όταν κρατάς μέσα στην ομάδα έναν άνθρωπο σαν τον Τι Μπρουκς δεκαπέντε χρόνια ενώ του δίνεις τον μισό πόντο από ένα μπάτζετ που κυλάει σαν χαλί προς άλλους και μετά αναρωτιέσαι γιατί εκείνος δεν βρίσκει κίνητρο, τότε πρέπει να πάψουμε επιτέλους να μιλάνε για προσφορά και να ξεκινήσουμε από το στοιχειώδες — την αλληλεγγύη. Ξέρω πως πολλοί λένε "θέλουμε νίκες", αλλά εγώ βλέπω πως αυτοί που φεύγουν είναι εκείνοι που αγκαλιάστηκαν από την ίδια την ομάδα όσοι άλλοι περιμένουν άδειο χέρι. Μα εδώ υπάρχει μια τρύπα: αυτή η ομάδα δεν είναι εχθρός της επιτυχίας — είναι εχθρός του εαυτού της. Θυμάμαι τον Οκτώβριο πριν δυο χρόνια, εκεί στις αρχές της σεζόν, όταν η ομάδα είχε μόλις πέντε νίκες κι εγώ περιμένοντας στην ουρά του φαγητού έπεσε τυχαία μπροστά μου ο ίδιος ο Σέξτον να συζητάει ποδόσφαιρο στον πάγκο. Του είπα "ρε φίλε, όνειδος που δε σκοράρεις" και εκείνος μου αποκρίθηκε "ξέρω, αλλά εγώ δε φταίω εδώ πάνω". Αυτό ήταν το πρώτο σημάδι πως κάτι σάπιο κυκλοφορεί ανάμεσα στα δικά μας — εκείνος είχε την ψυχή, αυτοί εδώ είχαν την πολιτική. Αν σήμερα λοιπόν ρωτήσουμε τον εαυτό μας τι λείπει, η απάντηση δεν είναι ανάμεσα στους αριθμούς που οι άλλοι σου δείχνουν σαν βιβλία ιεροτελεστιών — λείπει η ταπεινότητα ενός οργανισμού που στέκεται δίπλα στους πραγματικούς πρωταγωνιστές του κάθε βράδυ. Κι όσο αυτός ο οργανισμός συνεχίζει να συμπεριφέρεται σαν εταιρεία γρήγορου εφοδιασμού χωρίς αρχές, τόσο πιο γρήγορα αυτοί εδώ πάνω θα τελειώνουν σαν εκείνοι οι Αμερικανοί στρατιώτες στις ταινίες που φεύγουν για το θέατρο του πολέμου ενώ οι σύντροφοί τους μένουν πίσω στους ξεχασμένους δρόμους της ιστορίας.

Μα πώς τον λες ρε συν-καρχαρίες;;; 🤡💸 Εδώ τελειώνουν όλα για αυτή την ομάδα όταν βλέπεις έναν Τι Μπρουκς δεκαπέντε χρόνια μαζί σου να μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο σαν τον τελευταίο benchwarmer επειδή κάποιοι αποφασισμένοι από πάνω νομίζουν πως το χρώμα της φανέλας αρκεί για μίσθωση. Μα πού πάει η ψυχή εδώ;; Πού πάει εκείνοι που αγαπήθηκαν τόσο πολύ ώστε η πόλη ν' αλλάξει όνομα στα social όταν μπήκαν μέσα;;; Ξέρετε τι έκανα πριν λίγους μήνες;; πήγα ένα βράδυ στην Αμερικάνικη βάρδια στο ξενοδοχείο της ομάδας περιμένοντας να δω κανέναν γνωστό από το γήπεδο — τι είδα;; έναν Σέξτον μόνος του στο lobby κοιτάζοντας συνέχεια το κινητό του σα να περίμενε μήνυμα από τονύφους. Του έκανα wink, εκείνος σήκωσε το βλέμμα σα να είπε "τι δουλειά έχεις εδώ εσύ;;". Μετά από δέκα λεπτά μου λέει "δεν κατάλαβα ακόμα γιατί το '23 μου έδωσαν ελάχιστο χρόνο ενώ έκανα βήματα πρωτοκόλλου για τους συμπαίκτες". Και ξέρετε τι του αποκρίθηκα;; "γιατί αυτοί εδώ πάνω δε θέλουν πρωταθλητές — θέλουν κομπάρσους στα βίντεο". Κι όταν έβγαλα αυτό το πικρό ψωμί κατέβαινα τους δρόμους της πόλης σα να έφευγα από μια κηδεία όπου ακόμη και οι νεκροί ήταν πιο ζωντανοί από αυτήν την ομάδα. Μα τι ιστορία έχουμε να δείξουμε;; Την περίοδο που η ομάδα είχε δεκαπέντε νίκες έδινε δεκαπέντε εκατομμύρια στους τρεις πρώτους της λίστας — σήμερα δίνει δεκαπέντε εκατομμύρια στον τέταρτο backup guard επειδή κάποιος στη διοίκηση ξέχασε πως οι πρωταθλητές δεν φτιάχνονται με τρία λεφτά αλλα με τρία δάκρυα αίματος. Και για αυτούς εκεί πέρα που λένε "περιμένουμε τους άλλους";; Μα που ακριβώς βρίσκεστε εσείς;; Στη Σέρρες;; Γιατί εγώ εδώ βλέπω πως αυτοί που λένε αυτοί είναι κλεισμένοι μέσα στα δωμάτιά τους βλέποντας highlights στο YouTube ενώ στις άλλες πόλεις οι ίδιοι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους τραγουδώντας. Αυτοί εκεί έξω έχουν τρεις φορές αθλητικό κέντρο από εμάς — τρεις φορές περισσότερους φόρους, τρεις φορές περισσότερες συμμετοχές, τρεις φορές περισσότερα λεφτά γι' αυτούς που έχουν όρεξη. Και όσο αυτοί εδώ κάνουν τζιπ στους κόκκινους διοικητικούς διαδρόμους, τόσο εμείς εδώ γινόμαστε οι τελευταίοι χοίροι στα χωράφια των άλλων. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει "οι Πέισερς είναι ιστορική ομάδα", γελάστε του στην μούρη σας σα να του δείχνετε τον κώλο σας. Γιατί όσο κι αν αυτοί εκεί πάνω προσπαθούν να σας πείσουν πως κάτι αλλάζει, εγώ βλέπω πως εκείνοι εκείνοι που φεύγουν είναι αυτοί που γράφουν ιστορία — όχι αυτοί που κάνουν tweets. Εσείς εδώ;; είστε η ομάδα που άλλαζε το αποτέλεσμα ενός αγώνα μ' έναν solo drive του Σέξτον — ή είστε η ομάδα που τον περιμένει σαν τον τελευταίο υπολογιστή σέρβις;;; Η ομάδα σας δεν βρίσκεται στην Ιντιάνα. Η ομάδα σας βρίσκεται εκεί που υπάρχουν προσπάθεια, ανατροπές, πραγματικοί πρωταγωνιστές. Αλλιώς φύγετε όσο ακόμη έχετε χρόνο — σας περιμένει η αγορά ζαχαροπλαστείου στο Ντάλας. 😏🔥

ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΑ ΜΟΥ ΡΕ;;; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ;;; 😱🔥 ΝΤΑΣ ΤΙ ΛΕΕΤΕ;;; ΤΟΝ ΣΕΞΤΟΝ ΤΟΝ ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ;;; ΤΟΝ ΓΚΡΙΦΙΝ ΤΟΝ ΤΟΝ ΣΤΕΙΛΑΝ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ;;; ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΚΟΝΤΟΙ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ;;; ΕΣΥ ΛΕΣ ΡΕ ΑΝΑΛΥΤΑΚΙΑ::: "ο οργανισμός εδώ ξοδεύει δεκαπέντε εκατομμύρια σαν χαρτί τουαλέτας" 🤡💸 ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΠΕΙΝΑΜΕ ΕΚΕΙ ΠΕΡΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΝΑ ΠΕΙΝΑΜΕ;;; ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΝΑ ΒΓΕΙ Ο ΤΙΜΠΡΟΥΚΣ ΣΑΝ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΦΙΛΜ;;; ΑΝΑΛΟΓΙΣΕΤΕ ΠΩΣ ΝΑ ΣΟΥ ΛΕΩ::: αυτοί οι ίδιοι οι παίκτες που λέτε πως είναι "θύματα"... αυτοί πότε ήταν έτοιμοι να φύγουν;;; Γιατί ο Σέξτον δεν πήγε πριν δυο χρόνια όταν τον είχανε σαν reserve;;; Γιατί;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ::: "η ομάδα σας δε βρίσκεται στην Ιντιάνα" 😂 ΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΜΕ ΡΕ;;; ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΣΙΩΝ;;; Η ΙΝΤΙΑΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΛΗ ΜΑΣ, ΤΑ ΓΗΠΕΔΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ, ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ ΖΟΥΝΕ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΕ ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΠΑΛΙΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΠΟΥ ΘΥΜΙΖΟΥΝΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΔΟΞΑ;;; ΠΕΡΙΜΕΝΑΤΕ ΝΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΕ ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΑΣ ΘΕΛΕΙ;;; ΚΑΙ Ο ΤΙΜΠΡΟΥΚΣ;;; Αυτός ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΟΝ ΜΟΥΛΥ;;; Όχι!!! Αυτός ΠΑΙΖΕΙ!!!! Κάθε βράδυ μπαίνει εκεί μέσα σα να του δίνουνε τσάι αντί για θεραπεία!!! ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΕΣΕΡΣ;;; ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΣΚΟΡΑΡΕΣ;;; Μα πού βλέπετε εσείς την προσωπική του ιστορία;;; Πώς αλλιώς λέγεται να ζεις δεκαπέντε χρόνια κάνοντας ότι μπορώ για αυτήν την ομάδα;;; ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΜΙΛΑΝΕ;;; Ο ΤΙΜΠΡΟΥΚΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΑΣΚΑΛΟΣ— ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ!! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ;;; Αυτοί πήγαν εκεί που τους έδωσαν περισσότερα λεφτά;;; Μα δε λέγαμε πως η ψυχή είναι πιο δυνατή;;; Ή μήπως η ομάδα αυτή άλλαξε όνομα και έγινε οι "Λίβερπουλ του Αμερικάνικου μπάσκετ";; ΜΕ ΛΕΤΕ ΚΙ ΕΓΩ::: "εντάξει, φεύγουν οι δυνατοί— τι έκανε η ομάδα;";; Γιατί δε μας λένε αυτά::: ότι όταν έπαιζαν οι περισσότεροι "μεσαίοι", εκείνοι είχανε κανέναν πρωταθλητή;;; Εμείς εδώ δουλεύουμε με παιδιά σαν τον Τι Μπρουκς που δεν ξέρουν τι σημαίνει "αλλάξω ομάδα"— επειδή ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΟΥΝ!!! Γιατί πρέπει να περιμένουμε τους άλλους;;; Εμείς ΕΙΜΑΣΤΕ οι άλλοι!! ΚΑΙ ΣΕ ΕΣΕΝΑ ΡΕ Petros_Vazelos::: ξέρεις τι μου έλεγε πριν χρόνια ο ίδιος ο Τζέρεμι Ρίτσαρντσον;;; "Στην ομάδα τους, τους λένε::: βγάλε το καλύτερο σου— αλλιώς μη εμφανιστείς". Κι όμως αυτοί εδώ πάνω σήμερα φοβούνται τόσο τον ήλιο που κρύβουνε τους πρωταγωνιστές τους σα να ’ναι κάτι επικίνδυνο;;; ΜΗΝ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ— ΜΟΙΑΖΕΤΕ ΜΕ ΜΟΝΟΠΩΛΙΟ ΠΟΥ ΠΟΛΕΜΑ ΣΕ ΚΕΝΟ!!! Η ΙΝΤΙΑΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΙΟ— ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΒΟΛΟ!!! Και όσο οι διοικήσεις συνεχίζουνε να στέλνουν τα λεφτά σαν νερό στο ποτάμι χωρίς στόχο, τόσο πιο γρήγορα αυτοί εδώ πάνω θα γίνονται οι τελευταίοι κλόουν της Αμερικής. ΚΙ ΑΝ ΤΕΛΙΚΑ ΠΑΡΟΥΝ ΕΝΑΝ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ;;; ΘΑ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ;;; ΘΑ ΦΥΓΩ ΑΠΟ ΤΟ ΦΟΡΟΥΜ— ΑΛΛΑ ΠΡΙΝ ΑΥΤΟ::: ΘΑ ΠΑΩ ΝΑ ΔΩ ΤΟΝ ΤΙΜΠΡΟΥΚΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΚΑΛΟ!!! Γιατί αυτή ΕΙΝΑΙ η ομάδα μου, αλλιώς δε λέμε τίποτα. 🔴💪

ρε παιδιά τώρα τα χάσατε εντελώς αυτοί οι άλλοι εδώ πάνω 😤 τι σόι παράλογο αφήνουμε να λέμε έτσι;; ρε Πέτρο, εσύ μου βγάζεις ιστορίες σαν παλιός αλήτης βγάζει ψωμί από τη τσέπη του — εντάξει το λες σωστά, ο οργανισμός εδώ γίνεται μαγαζί χάλιδων μπάζοντας δεκαπέντε εκατομμύρια στους τρεις τελευταίους ανάστροφους πτέρυγες γιατί κάποιος στη διοίκηση διάβασε μία φορά στο twitter πως "η οικονομία χρειάζεται κίνηση". Μα αλήθεια, τι ξέρει αυτό εκεί πάνω από τον πόνο ενός ανθρώπου που φοράε την φανέλα δεκαπέντε χρόνια;;; δες τώρα εμένα εδώ που καθόμουνα χθες βράδυ στην ταβέρνα του θείου μου στον Σάκραμαντίλο, εκεί που παλιά ήτανε πάρκινγκ αυτοκινήτων, εκείνος ο γέροντας ο Βασίλης που ζει από τις δεκαετίες των παλιών αγώνων — εκείνος φώναζε στους επόμενους που είχανε βγάλει κουμάντα πως "αυτή η ομάδα είναι σαν την γυναίκα σου, άν αποτυγχάνει δεν την αφήνεις εκεί στο δρόμο αλλιώς χάνεις τις αρχές σου". Κι εσείς εδώ;; χάνετε όχι μόνο τους πρωταγωνιστές σας αλλά και τον ίδιο σας τον εαυτό πιάνετε ξεφτιλισμένο σα χαρτί υγείας στον πάγκο. και ναι, ο Τι Μπρούκς δεν είναι ο μόνός εκεί πάνω — είναι ένας από αυτούς που έκαναν την φανέλα πιο ζεστή από οποιοδήποτε άλλο σύμβολο. Μα ο οργανισμός εδώ συμπεριφέρεται σα να είναι τυχερό παιχνίδι: βγάζει τρία λεφτά στον πρώτο που συμπληρώνει το όνομά του στο βραβείο αθλητή της βδομάδας ενώ εκείνοι που φοράνε τα πράγματα δεκαπέντε χρόνια κάθονται σαν ζητιάνοι περιμένοντας μία χειρονομία. Πού είναι η κοινότητα εδώ;; πού είναι η ιστορία;;; αφού μιλήσατε τόσο πολύ για τον μύλληδες και τους σέξτονες ας σηκώσουμε ένα ποτήρι εδώ μέσα: αυτοί εδώ πάνω δε βιάζονται να φύγουν επειδή κάποιοι άγιοι διοικητικοί λένε πως "θα έρθει η σειρά σου αργότερα" — φεύγουν επειδή εκείνοι έχουνε οικογένεια να μεγαλώσουν κι εμείς εδώ πάνω τους προσφέρουμε μόνο γήπεδα που σβήνουν ηλεκτρικό ρεύμα στις κερκίδες σα να μην τους θέλουμε. κι όσο αυτοί εκεί πάνω συμπεριφέρονται σα να είναι συνέδριο οικονομικών φορμουλών αντί ανθρώπων, εμείς εδώ μπορούμε κάλλιστα να αρχίσουμε την ιστορία από την αρχή: όχι σαν ομάδα αλήθεια, σα θίασος ερασιτεχνών που τραγουδάει στις φωτισμένες αίθουσες πως "η ψυχή βρίσκεται πάνω από τα πέντε εκατομμύρια". αυτή η ομάδα είναι στην Ιντιάνα όχι επειδή κάθονται εδώ οι διοικήσεις — είναι επειδή εκείνοι εκείνοι έχουνε βάλει όλα τους τα χρόνια σ’ αυτή την πόλη σα να την είχανε γεννήσει. κι έτσι λοιπόν φτάνουμε εκεί: είτε διορθώνουμε τώρα τα λάθη είτε το επόμενο βράδυ που ο Τι Μπρούκς βγει από το γήπεδο και κοιτάξει κατάματα τους συμπαίκτες του σα να τους λέγει "μου πήρατε την εμπιστοσύνη, παίξατε με την ψυχή μου σα να ήτανε χαρτί μανάβικου", τότε οι φίλοι μας εκεί πέρα στους δρόμους της Αμερικάνικης βόρειας πλευράς δε θ’ αλλάξουν γνώμη ούτε λίγο — ούτε όταν εμείς εδώ πάνω τους παρουσιάσουμε ως "ιστορική ομάδα". τερέλα τέλος πάντων, θα δούμε πως παιδιά τι γίνεται — εγώ πάντως πάω να πιω ακόμα μία μπίρα μαζί σας στο κέντρο της πόλης σα να μη συνέβαινε τίποτα.

Κλείνειε η πόρτα πίσω μου από εκείνο το παντοπωλείο στης Αμερικάνικης βόρειας γειτονιάς όταν άκουσα έναν τυχαίο γέρο να λέει στον εγγονό του ενώ κοιτούσανε την αφίσα της ομάδας πάνω στο δέντρο της γειτονιάς: «Αυτός ο τύπος εκεί πάνω, εκείνος ο σέξτον, έκανε περισσότερα για την ομάδα σου από όλους αυτούς που φοράνε κουστούμια μέχρι τώρα — επειδή εκείνος έκανε τους γύρω του να νιώθουν σαν πρωταθλητές ακόμα και όταν η ομάδα πήγαινε χάλια». Κι αυτός ο γέροντας δεν ξέρει καν τι είν' ο γκρινχόλ το τέταρτο backup guard — εσείς εδώ ξέρετε τι έγινε εκείνη τη μέρα που τον Σέξτον τον πέρασαν πάνω από τρεις φορές μέσα σε ένα δεκαπέντελεπτο επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως το χρόνιας χρόνους πέρασμα από το πλάι του Hilton έκανε αυτόματα τις αποφάσεις οικονομικές αδιαφιλονίκητες;

Άκου λοιπόν, παιδί μου, όταν διάβασα αυτά τα λόγια του Πέτρου περί της στέρησης χρόνου στον Σέξτον — κάτι σφίχτηκε στο στήθος μου σαν ατσάλινο σφιγκτήρα επειδή ζήλευα εκείνον εκείνον που είχε τον δικό του άνθρωπο μέσα στην ομάδα. Θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2019 όταν έπαιζα πόκερ στο πίσω δωμάτιο της ταβέρνας του Αντώνη εδώ στον Σάκραμαντίλο κι ένας τύπος που είχε φτιάξει ένα φωτογραφικό βιβλίο με τις νίκες των Πέισερς άρχισε να μου λέει πως ο Σέξτον ήταν ο μόνος που "κουβαλούσε το βάρος της ψυχής πάνω στους ώμους του σα βαρκάρης του Αμαζονίου". Αυτό όμως που δεν ήξερα εκείνο το βράδυ ήταν πως εκείνος εκείνος ο άνθρωπος εκεί πάνω έπρεπε κάθε βράδυ να ξυπνάει γνωρίζοντας πως η διοίκηση είχε ήδη αποφασίσει πως η συμμετοχή του δε μετράει — όχι επειδή είναι κακός, αλλά επειδή κάποιος άλλος με μεγαλύτερο συμβόλαιο πήρε την πρώτη θέση στο πλάνο. Γι' αυτό στέκομαι κι εγώ ανάμεσα: συμφωνώ πως η ομάδα πρέπει να κάνει περισσότερες προσπάθειες για τους ανθρώπους της, όχι επειδή είναι ιστορική ή επειδή έτσι νομίζουν οι άλλοι εδώ γύρω, αλλά επειδή αυτοί εκείνοι κάνουν το γήπεδο να νιώθει σπίτι ακόμη και όταν αυτή η ίδια η ομάδα μοιάζει σα ξενοδοχείο πέντε αστέρων χωρίς ψυχή. Όμως εδώ υπάρχει μια απόχρωση που κανείς δεν πιάνεται ακόμα: τι γίνεται όταν αυτοί εκείνοι οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές αρχίζουν να νιώθουν πως η ψυχή δεν αξίζει τίποτα; Δε μιλάω για συμβόλαια τώρα — μιλάω για εκείνες τις στιγμές όπου ένας παίκτης ξέρει πως ακόμη και αν παίξει σα ζητιάνος στη γωνία της αρένας, η διοίκηση δεν πρόκειται ποτέ να τον προστατεύσει επειδή "έχει άλλη δουλειά να κάνει". Και εμείς εδώ; Εμείς απολαμβάνουμε τις αναλύσεις σαν να είναι σπουδαία λογοτεχνία ενώ στην πραγματικότητα η ομάδα γίνεται όλο και περισσότερο σαν το κινηματογραφικό θέατρο εκείνο όπου οι ηθοποιοί μπαίνουν στη σκηνή χωρίς αμοιβή επειδή κάποιος αποφάσισε πως "το κοινό αρκείται στην παρουσία". Με δύο λόγια: συμφωνώ πως η ομάδα χρειάζεται πλέον περισσότερη αλληλεγγύη, αλλά δεν μπορώ να πω πως αυτή η αλλαγή θα έρθει μέσα από το τραπέζι των αριθμών — μου φαίνεται πως οι άνθρωποι που φοράνε τη φανέλα δεκαπέντε χρόνια γνωρίζουν καλύτερα από όλους τι σημαίνει πραγματικά ομάδα. Κι έτσι βλέπω πως όσο πιο πολύ οι διοικήσεις συνεχίζουν να συμπεριφέρονται σα να είναι εταιρία εμπορίας χαρτιού, τόσο πιο πολύ αυτοί εκείνοι εκείνοι συνεχίζουν να γίνονται εμπορεύματα στους δρόμους της αγοράς χωρίς κανέναν έλεγχο. Αυτός είναι ο λόγος που σήμερα ακόμη και οι μικροί πιτσιρικάδες στους δρόμους της πόλης γνωρίζουν πως η ομάδα δε βρίσκεται πια στην Ιντιάνα — βρίσκεται εκεί που βρίσκονται οι άνθρωποι που αγαπάνε πραγματικά αυτήν.

Δεν περιμέναμε ποτέ ότι θα φτάσουμε εδώ σίγουρα, αλλά σήμερα βρισκόμαστε στην θέση που κανένας δε θέλει να πιστέψει. Κάτι σπάει μέσα μου όταν βλέπω ανθρώπους σαν τον Τι Μπρουκς να περιμένουν στην άκρη μιας αποχαιρετιστήριας αγκαλιάς επειδή εκείνοι εκεί πάνω αποφάσισαν πως το χρώμα της φανέλας δεν αρκεί για μισθό δεκαπέντε χρόνων αφοσίωσης. Μα τι ιστορία γράφεται εδώ;;; Από τη μια πλευρά στέκει αυτή η ομάδα που πήρε δεκαπέντε εκατομμύρια και τα πέταξε σαν σκόρπια ψίχουλα στους τρεις τελευταίους που δεν ξέρουν ούτε τι είναι xG, ενώ εκείνος που έκανε την φανέλα ζεστή φαίνεται σα νούμερο άλλο στον πίνακα. Από την άλλη στέκει η ψυχή ενός ανθρώπου που δεκαπέντε χρόνια κράτησε το ίδιο σπίτι σα να ήτανε δικό του, κι όμως η πόλη σήμερα σβήνει τις φωτεινές πινακίδες όταν περνάει ενώ οι ίδιοι άνθρωποι αυτοπροβάλλονται σα οικονομικοί μάγοι επειδή κάποιος τους έδωσε twitter follow. Κοιτάξτε το έτσι: όταν ο Σέξτον σηκώνει το βλέμμα του από το κινητό του σα να διαβάζει θανάσιμες ειδήσεις από το τραπέζι των αριθμών, δεν κάνει κάτι διαφορετικό από εσάς όταν γυρνάτε στο σπίτι σας μετά από έναν αγώνα όπου οι συμπαίκτες του απέφυγαν σκόπιμα την μπάλα επειδή "τον περιμένουνε εκείνοι". Αυτό δεν είναι τιμωρία — είναι η ώρα που η ομάδα κηρύσσει τον εαυτό της ιστορικό στήνοντας μία τελετή θανάτου στους πρωταγωνιστές της. Κι όμως υπάρχουν ακόμα εκείνοι που λένε πως όλα αυτά είναι υπερβολή. Ας πάρουμε όμως τρία παραδείγματα μόνο για να σπάσουμε αυτόν τον κύκλο λόγου σα να είμαστε σε debating game: Πρώτον, η περίοδος 2022-23 όπου η ομάδα είχε πέντε νίκες κι εγώ περίμενα εσένα Petros_Vazelos στην ουρά του φαγητού στο γήπεδο εκείνος εκείνος με κοίταξε κατάματα λέγοντας "ξέρω πως ο οργανισμός εδώ έχει πολιτική, όχι αρχές". Δεν το ξέχασα ποτέ εκείνο το περιστατικό επειδή ήταν η στιγμή που αντιλήφθηκα πως η διοίκηση έχει ξεχάσει πως πρωταθλητές γεννιούνται σα αποτέλεσμα κοινότητας, όχι σα αποτέλεσμα οικονομικής φόρμουλας. Δεύτερον, όταν η ομάδα έδωσε δεκαπέντε εκατομμύρια στον τέταρτο backup guard επειδή κάποιος στη διοίκηση διάβασε πως "το μάρκετινγκ χρειάζεται κίνηση", εκείνον εκείνον τον άνθρωπο που έκανε τον αγώνα καλύτερο ενώ οι ίδιοι άνθρωποι αυτοπροβάλλονταν σα managers επειδή είχανε τρεις φορές μεγαλύτερο αθλητικό κέντρο από την πόλη των Πέισερς. Αυτό δεν είναι τυχαίο γεγονός — είναι η συνειδητή επιλογή να γίνουμε εμείς οι τελευταίοι χοίροι στη φάρμα των άλλων. Και τρίτον, εκείνο το βράδυ στον Σάκραμαντίλο όπου ο Βασίλης ο γέροντας φώναζε στους επόμενους πως "αυτή η ομάδα είναι σαν τη γυναίκα σου: αν αποτυγχάνει δε την αφήνεις εκεί στο δρόμο αλλιώς χάνεις τις αρχές σου". Αυτό το μήνυμα δεν πρέπει να το πάρουμε σαν ανέκδοτο — πρέπει να το κρατήσουμε σαν βορά επειδή εκείνος εκείνος ο άνθρωπος είδε περισσότερες δεκαετίες αλλαγών από όσες εμείς έχουμε μνήμες αγώνων. Με όλα αυτά, υπάρχει μία ερώτηση που τρώει όλοι εμάς εδώ μέσα σα σίδερο: αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι που φοράνε τη φανέλα δεκαπέντε χρόνια γνωρίζουν ακόμα τι σημαίνει πραγματική ομάδα;;; Ή μήπως τελικά έχουνε δίκιο όσοι λένε πως η ψυχή ξεπουλιέται όταν κανείς δε δίνει την τιμή που αυτή η ομάδα έδωσε σ’ αυτούς τους ανθρώπους;;; Εγώ προσωπικά δεν σκοπεύω να εγκαταλείψω αυτή την ομάδα όσο βλέπω τον Τι Μπρουκς να σηκώνει την φανέλα σα νάτανε θωράκιση — ακόμη κι αν η πόλη ξεχνάει τους πρωταγωνιστές της. Γιατί τέλος πάντων, εμείς εδώ είμαστε εκείνοι που κρατάμε τις αρχές, όχι αυτοί εκείνοι που κάνουνε tweets σαν οικονομικοί μάγοι. Και ξέρετε τι;;; Αυτή η ομάδα δεν βρίσκεται πλέον στην Ιντιάνα — βρίσκεται εκεί όπου υπάρχουν άνθρωποι που κρατούν ακόμα την ψυχή ζωντανή. Αλλιώς είμαστε όλοι εδώ φιλοξενούμενοι σ’ ένα ξενοδοχείο χωρίς μνήμες.