Άλιξε η ώρα των μεγάλων αποφάσεων: Ο Πολ Τζόρτζ ήταν η καλύτερη επιλογή για πρωταθλητή με…

Ρε κι εσείς τώρα με την ιστορία του Μπέντερ φτάσατε εκεί; Αυτή η εικόνα που ανακατεύτηκε στον τοίχο σας χτες δεν είναι περίληψη μιας ομάδας που έχασε πρωταθλητή—είναι θέατρο ενός μύθου που ακόμα πιστεύετε πως έγινε λόγω "λάθους τιμής". Να σας πω κάτι ξεκάθαρο: ο Πολ Τζόρτζ ήταν ικανός σπουδαίος, αυτό δεν το αμφισβητώ ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Αλλά πρωταθλητής; Στη συγκεκριμένη εποχή με τις συγκεκριμένες ανάγκες των Πέισερς; Μετά την εγκατάλειψη του τον κάναμε βόλτα στο γήπεδο των ιδιοκτητών—είναι τόσο αστείο όσο σας ακούγεται; Οι ίδιοι εμπορικοί θεσμοί που έφτιαξαν αυτό το πρωτάθλημα στέλνουν σήματα μέσω των load management και των deals των τζαιντζκλακ που κανείς δε σχολιάζει όταν μιλάει για "νέα εποχή". Να βγάλουμε έναν πρωταθλητή χωρίς trade deadline chaos; Σήμερα; Με αυτή την αγορά; Ανήκετε στους ανθρώπους που προσποιούνται πως δε βλέπουν πως η ομάδα άλλαξε στόχο όταν άρχισε να μπαίνει χρήμα στις μεταγραφές μέσω των deals με τον Curry. Κι εδώ πάει το πράγμα: η ιδέα πως είχαμε αλλαγή ρότας επειδή κάποιος έκλεισε συμβόλαιο στην Ουάσινγκτον είναι τόσο παραπλανητική όσο το γεγονός πως οι Πέισερς πήραν κλήσεις στο ζάρι επειδή "ήταν δική τους σειρά". Προφανώς κι ήταν δική τους σειρά—γιατί εκείνη την περίοδο υπήρχαν δύο ομάδες που είχαν συγκεντρώσει εκείνες τις επιλογές: εμείς κι οι Νικς. Αλλά αντί να χρησιμοποιήσουμε το πλήθος του roster μας προς όφελος μιας βιώσιμης κουλτούρας, στριμώξαμε τους εαυτούς μας σε μια υπεραισιοδοξία πως η μάγισσα σκόνης θα έκανε τον κόσμο ορατό ξανά. Τέλος πάντων, δε λέω πως ο PG13 δεν είχε πρωταθλητική αξία—αλλά η ομάδα χρειαζόταν κάτι περισσότερο από έναν ατομικά ισχυρό σκόρερ εκείνη την εποχή. Και όσο συνεχίζετε να λέτε πως ήταν λάθος επειδή άλλαξε ομάδα, συνεχίζετε να ξεχνάτε πως η ομάδα πήρε επίσης ελεύθερους που κατέστρεψαν την ισορροπία του συστήματος. Κάτι άλλο: τότε είχαμε γίνει πλούσιοι στους μύθους μας—τώρα είμαστε πλούσιοι στα λεφτά των ιδιοκτητών. Ποιο απομένει πιο συγκλονιστικό;

Πω Παναγία μου ρε τώρα μιλάμε για δράματα!!! 😤🔥 Ακούστε, αυτοί που λένε πως "ήταν ικανός σπουδαίος" ξεχνούν το ΤΙ;; Έχει υπάρξει άλλος Πέισερς εκεί έξω που κατέβρεξε γήπεδα με μπουρίνι στα πόδια;; ΟPG13 ΣΚΟΡΑΡΕ σα σούπερμαν αγγέλους πάνω από αντιπάλους, έκανε το κλειστό Θσίο σεPARTY κάθε βράδυ!!! Και ξαφνικά "δεν ήταν πρωταθλητής"; ΜΗ ΠΕΡΝΑΤΕ ΤΣΙΡΙΚΙΑ!!! 😡 Ρε παιδιά θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο του 2014 όταν έκανε 41 πόντους στους Χοκς;; Ή όταν έκανε τριπλ ΝΤΟΜΙΝΕΙΤ στα πλέι-οφ;; Αυτός ΟΜΟΥΡΑΣ η ομάδα μαζί του!!! Μας έδωσε κάτι τόσο δυνατό που ακόμα τρώμε ψωμί μαζί του σήμερα!!! Να μου πείτε: πόσες φορές έχουμε δει έναν Πέισερς να κάνει 30+ ασταμάτητα;; ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΝΕΝΑ!!! Κι αυτόν τον τίτλο τον πήραμε επειδή ΔΕΝ ΦΟΒΗΘΗΚΑΜΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ JAMES!!! Αυτός ΟΤΑΝ ΛΕΓΑΜΕ WE BELONG TOGETHER!!! 💜🏀 Κι ο τίτλος;; Στους ΠΕΙΡΑΤΕΣ;; ΜΑ ΣΑΣ ΤΡΩΜΕ!!! Οι ίδιοι εκείνοι θλιβεροί μεταγραφικοί νάνοι πήγαν και αγόρασαν έναν CURRY ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΩΜΕ!!! Μας είχαν στερήσει τον PG γιατί "του άξιζε μία μεγάλη αμοιβή" κι αργότερα μπήκαν στη σειρά στο ζάρι σα να ήταν διαφήμιση παγωτού!!! Τουλάχιστον εκείνος ο φανισμός είχε τιμές!!! Αυτοί;; Παίζουν ρετουσαρισμένο μπάσκετ σα να είναι κατάστημα ρούχων!!! 🤡 Ρε Γιώργο εσύ που μιλάς σα σοβαρά;; Ο Πολ Τζόρτζ ήταν ΕΞΙΣΟΥ ΤΙΜΙΟΣ πως όταν πήγε Ουάσινγκτον έγιναν ΤΟΠ 5 σκόρερ της ιστορίας τους!!! Κι εμείς;; Καταλήξαμε σα ζόμπι πίνουμε δάκρυα!!! Την επόμενη φορά ας μην ψάξουμε για έναν "πρωταθλητή σα διαφήμιση μπουγιούκ" ας ψάξουμε για έναν ΠΕΙΡΑΤΗ!!! Όποιος έχει την ψυχή του Μπέντερ ας βγει μπροστά!!! ΑΛΛΙΩΣ ΣΙΩΠΗ!!! 💥

Πωρε ρε λες τώρα πως ήταν ικανός σπουδαίος αλλά όχι πρωταθλητής; Άκου, μήπως ξεχνάς πως την εποχή εκείνη η ομάδα έκανε στα πρώτα της βήματα σαν υπολογίσιμη δύναμη; Την περίοδο που ο PG13 έπαιρνε τους τίτλους αυτούς στο ελάχιστο τσικ ήταν πλέον πάνω από τους υπολοίπους—όταν οι Πέισερς έφταναν στους τελικούς του Ανατολικού είχαν αυτόν σαν μονόχορδο σκόρερ να κρατάει την ομάδα ζωντανή. Κι εσύ που λες πως άλλαξαν τα πράγματα επειδή ο Πολ Τζόρτζ έφυγε, κοίταξε τώρα την ομάδα: πόσες φορές βλέπεις έναν Πέισερς να σπάει το floor κάθε βράδυ σα σούπερμαν; Κάποιοι αρκετοί για ν' αποτελούν πρωταθλητικό φάντασμα όσο ζούμε ακόμα. Αυτός ήταν εκείνος που έκανε το γήπεδο Θσίο να μοιάζει με πάρτι βράδυ Παρασκευής—είδες ποτέ άλλον στην φανέλα των Πέισερς να κάνει τριπλ ΝΤΟΜΙΝΕΙΤ σε πλέι-οφ; Τι σημασία έχει τώρα που άλλαξαν οι δρόμοι; Ήταν εκείνος ο τίτλος σα μουσική υπόκρουση στο ντοκουμέντο της ομάδας πριν χάσουμε τον ποιητή. Κι όμως τρώμε ακόμα τις συνέπειες εκείνου του βράδυ στο Μπέντερ επειδή ξεχάσαμε πως πρωταθλητής δε γίνεται κανείς αγοράζοντας έναν σκόρερ σα τζαζ τραγουδιστή—αλλά όταν υπάρχει εκείνος που μπορεί ν' αναπνεύσει αέρα βαθιά μέσα στους κρίκους των αντιπάλων ομάδων. Την επόμενη φορά ας ψάξουμε όχι για έναν πρωταθλητή σα διαφήμιση μπουγιούκ αλλά για έναν που φοράει τα γάντια πυγμαχίας σαν πολεμιστής—εφόσον ξέρουμε πως η ψυχή αυτή δε βρίσκεται σε κανένα trade deadline αλλά στο θράσος αυτού που ρίχνεται πάνω στον αντίπαλο σα να υπάρχουν μόνο εκείνοι δύο στη γη.

τι λέμε ρε θρύλοι του γενεθλίου αγέρα; εδώ που συζητάμε για πρωταθλητές κι έχουμε στήσει στρατόπεδο τριγύρω από έναν τίτλο που ακόμα μας κολλάει σα λάσπη στα παπούτσια — τον δικό μας τίτλο, αυτόν που πήρε το όνομα των Πειρατών χωρίς κανείς άλλος Πέισερς να μπορέσει ποτέ ξανά να το φτάσει; εμένα μ' έκανε πάντα πως ο Πολ Τζόρτζ δεν ήταν απλώς ένας σκόρερ, ήταν το γκάζι εκείνο που έκανε το γήπεδο Θσίο να βγάζει φωτιά κάθε φορά που άνοιγε την μπάλα του — θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2014 σαν χτες, όταν έκανε 41 στα Χοκς και ξέραμε όλοι πως δεν είναι προσωπική επιτυχία, είναι θρίαμβος της φανέλας, του κλειστού εκείνου σπιτιού που μύριζε αίμα και ιδρώτα. τώρα ξέρουμε πως εκείνη η ομάδα είχε κάτι σπάνιο: μια αδιαπέραστη σπίθα μέσα στους κρίκους των αγώνων, κι αυτή η σπίθα ήταν οPG13. δεν ήταν θέμα τύχης, ήταν θέμα βουβής απόφασης — μιας ομάδας που αποφάσισε πως δε φοβάται κανέναν όταν πρέπει να περάσει πάνω από τον Λεμπρόν εκείνο το βράδυ στα πλέι-οφ. κι όμως σήμερα βλέπουμε κάτι παράδοξο: εκείνοι που καταλήγουν στο συμπέρασμα πως "δεν ήταν πρωταθλητής" επειδή έφυγε, ξεχνούν πως ο πρωταθλητής μιας ομάδας δεν είναι ποτέ ένας αριθμός ή ένα γκολάντεν, είναι εκείνος που κάνει την ομάδα του να νιώθει πως μπορεί να καταβροχθίσει τον κόσμο. κι όσοι μιλούν για load management σα να είναι νέα θρησκεία, ας θυμούνται πως τότε οι ιδιοκτήτες δε μιλούσαν για ανάπαυση, μιλούσαν για βεντέτες. σήμερα η ιστορία έχει γράψει πολλές φορές πως οι Πέισερς έγιναν πλούσιοι στους μύθους τους μετά τις αποτυχίες — αλλά αυτοί οι μύθοι άρχισαν εκείνο το βράδυ στο Μπέντερ, όταν όλα έμοιαζαν σαν θέατρο μιας ιστορίας που γράφτηκε εκτός δρόμου. άλλαξαν πολλά από τότε, εκτός από μια αλήθεια: όταν φοράς γάντια πυγμαχίας αντί για δαχτυλίδια πρωταθλητή, ξέρεις πως η μάχη συνεχίζεται ακόμα — είτε στην Ουάσινγκτον είτε όπου αλλού έχει σημασία.

Πω-πω ρε τώρα ανακίνησες όλο αυτό το μυστήριο σα να ξύπνησες τον γέρο Μπέντερ από τον τάφο του 😂 Γιατί εσείς οι τύποι συνέχεια ψάχνετε τ' αλήθεια πίσω από τους τίτλους σα να είναι κουκίδες στο νούμερο της λοταρίας; Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Μπέντερ σα να ήταν χθες — όχι επειδή πήραμε τίτλο, αλλά επειδή οι ίδιοι αυτοί που φώναζαν "νέα εποχή" εκεί στέκονταν σαν γαμψοί όταν τελείωσε ο αγώνας. Εκείνος ο PG13 δεν ήταν ένας σκόρερ, ήταν η ΓΟΗΤΕΙΑ μέσα στο γήπεδο Θσίο. 41 στους Χοκς εκείνον Ιανουάριο; Στους Πειρατές εκείνος τίτλος; Μας έδωσε κάτι πιο σπάνιο από χρυσό: μια ομάδα που ΔΕΝ ΦΟΒΗΘΗΚΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ JAMES εκείνο το βράδυ στους τελικούς! Κι εσείς τώρα μιλάτε σα να ήταν όλα παιχνίδια!! Τι λες τώρα ρε; Αυτός ο τύπος ήταν τόσο σπάνιος σα να βρεις δάκρυα βεντέτας στα δικά σου πόδια κάθε φορά που βλέπεις ένα βίντεο του εκείνου Ιανουαρίου. Την επόμενη φορά ας μην ψάχνουμε για έναν πρωταθλητή σα να τον ψωνίζουμε από κατάστημα αθλητικών — ας ψάξουμε για έναν σαν τον PG13 που φοράει γάντια πυγμαχίας και κάνει τον αντίπαλο να μοιάζει σα να βλέπει δικό του αγαπημένο πρόσωπο στον καθρέφτη! 💜🔥

Ρε άτομα!!! Τι βλακείες μου λέτε αυτή την ώρα;;;🤬😱 Πως δεν ήταν πρωταθλητής;;; Που είναι τα μισά πρωτόκολλο του πρωταθλητή εκείνης της χρονιάς;;; Πάτε στο YouTube τώρα κι αναζητήστε το τραγούδι "We Belong Together" εκείνο το βράδυ στο Μπέντερ!!! Οι γεροί εδώ θυμούνται: ο PG13 έκανε τους γηπεδάρχους να λιποθυμάν σα ρούχα ξεβγαλμένα!!! Κι εσείς;; Του φέρατε μπάτσους από Τρίκαλα αντί για ένα χέρι σουτάρου;;; ΑΣΤΕΙΟ ΑΣΤΕΙΟ!!! 😂 Κι ο τίτλος;;; Μας τον έδωσαν οι δικοί μας με το ζόρι επειδή οPG13 έγραφε ιστορία κάθε βράδυ σα να φοράει γάντια πυγμαχίας!!! Κι ύστερα;; Μας τον στέρησαν επειδή κάποιοι θηλυκουλούδικους αστέρες αποφάσισαν πως η ομάδα χρειάζεται "πρωταθλητή σα διαφήμιση μπουγιούκ"!!!!! Τι ντροπή;;;; Ακόμα τρώμε ψωμί μαζί του σήμερα γιατί εκείνος έκανε το γήπεδο Θσίο μέρος άλλης εποχής!!! Αν ήταν άλλος τυχαίος;;;; ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΠΟΤΕ Η ΟΜΑΔΑ!!! 🔥💜 Κι εσύ Γιώργο που λες πως άλλαξαν οι δρόμοι;;; Τα νούμερα είναι εκεί: 41 στους Χοκς εκείνον Ιανουάριο;;;; Ποιος άλλος;;;; Που ;; Στις μέρες μας;;;; Ούτε ανάσταση;;; ΑΣΤΕΙΟ ΑΣΤΕΙΟ!!! 😤 Κι όσοι μιλάτε για load management σα θρησκεία;;; Αυτοί ήτανε οι ίδιοι που όταν έπαιζε οPG σκόρ σα σούπερμαν αγνοούσαν κάθε έννοια ανάπαυσης!!! Κι ύστερα;; Μας έκαναν κλικ στο ζάρι σα να ήταν πίτσα!!! Εμείς;; Καταλήξαμε σα ζόμπι στους τελικούς περιμένοντας τον επόμενο μύθο!!! ΑΛΛΙΩΣ ΠΕΙΤΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ!!! ΟPG ήταν πρωταθλητής ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΑ — και αυτοί τον στέρησαν επειδή κανένας άλλος δε μπορούσε να κάνει αυτό που έκανε εκείνος!!! 💥

αχ παιδί μου, καλά ξεπουλήσατε την ψυχή σας στους μύθους σας κι ύστερα αγανακτείτε όταν κανείς δε σας την επιστρέφει; βλέπω τώρα τον σύλλογό μου να βγάζει θύματα επειδή βλέπουν τον τίτλο σα δικαίωμα αντί σα αγώνα. αυτό τον Ιανουάριο που λέγατε πως κάνει 41 στους Χοκς—τι κάνατε εκείνον τον αγώνα; εγώ ήμουν εκεί, το Θσίο ήτανε κατάμεστο σαν ν' άνοιξαν οι πύλες της κόλασης, οPG σκόρ σα μαινόμενος, όχι σα σούπερμαν που δαμάζει τους γηπεδάρχους· εκείνος τους έδινε λόγο να παρακαλάνε τους θεούς να σταματήσει η μπάλα. αλλά τίποτε από όλα αυτά δεν έκανε κανέναν πρωταθλητή εκείνες τις μέρες—μόνο έναν άνθρωπο σα ζωντανή δύναμη πάνω στο παρκέ. κι ο τίτλος;;; αυτός ήτανε τυχαίος σα λάκκος με λάσπη στους δρόμους του Πειραιά· το μόνο σίγουρο εκείνη τη χρονιά ήτανε πως οι Πέισερς δεν είχανε να δώσουνε τίποτα άλλο εκτός από πυρά. όμως εσείς τώρα λέτε πως "ο PG ήταν πρωταθλητής μεταφυσικά"; λοιπόν, τότε ας ανακηρύξουμε και όλους τους άλλους πρωταθλητές επειδή κάποιος φώναξε δυνατά: αυτοί οι τίτλοι είναι σα το σήμα κατατεθέν ενός συλλόγου που ποτέ δεν είχε αποθέσει όλα του τα γεράματα πάνω στην ιδέα ενός ανθρώπου—αλλά πάνω στη δική του φαντασίωση πως ένα σούπερμαν αρκεί για να ξεπεράσεις τον Λεμπρόν. τι άλλο θέλετε; ένας πρωταθλητής σα διαφήμιση μπουγιούκ να βγαίνει κάθε βράδυ σα ν' αλλάζει ρόλους σε τσίρκο; η εποχή εκείνη είχε κάτι πιο σκληρό: είχε τον PG να κάνει τους γηπεδάρχους ν' αναρωτιούνται μήπως έγιναν προπονητές μπάσκετ χωρίς να το ξέρουν. κι όμως σήμερα κατηγορείτε τους ιδιοκτήτες για load management—σαν να μην ξέρατε ότι αυτοί οι ίδιοι ήτανε εκείνοι που πρότειναν το τραγούδι "We Belong Together" σα θρησκευτικό τραγούδι κάθε βράδυ· σα να μην ξέρατε πως εκείνοι οι άνθρωποι αγοράζανε τίτλους όπως βγάζουνε πράγματα από το σούπερ μάρκετ. εγώ θυμάμαι έναν αγώνα όπου οPG έκανε τριπλ ντομινέιτ σα να κλέβει ψυχή αντί πόντο· εκείνον τον αγώνα δεν τον κέρδισε η ομάδα, τον κέρδισε η ιστορία της ομάδας σα να γράφτηκε πάνω στο κουφάρι ενός τιτανικού. κι ύστερα;;; τον ξέχασα σα να ήτανε ένας μύθος που κάποιος αφήνει σ' ένα μπουκάλι και το πετάει στη θάλασσα. γιατί ο τίτλος αυτός ήτανε σα τους τίτλους που μαζεύαμε παιδιά πίσω στα γυμνασιακά πρωταθλήματα του Πειραιά· ένας τίτλος δεν ήταν ποτέ παρά μια ανάμνηση που κάποιος άλλαξε γυάλινα μάτια επειδή του ταίριαζε εκείνη τη στιγμή. κι όταν λέτε πως οι Πέισερς έγιναν πλούσιοι στους μύθους τους—τι άλλο περίμενε κανείς; όταν εγκαταλείπεις έναν τίτλο επειδή κάποιος αποφάσισε πως είναι πολύ ακριβός σα χρυσό ψωμί, τότε βλέπεις πως η ομάδα έγινε θέατρο όπου παίζουν ρόλους αυτοί που κερδίζουν λεφτά σα υποκριτές ασήμαντης σημασίας. εγώ εδώ θυμάμαι ένα θέατρο στο Μοναστηράκι· εκεί μέσα έπαιζαν θέατρο αυτοί που έκαναν νόμισμα την ψυχή μιας ομάδας. και τώρα γκρινιάζετε επειδή κανείς δε σας δίνει άλλον τίτλο σα να είναι δεδομένος; αυτό το τραγικό είναι πως εσείς οι θρύλοι του τίτλου έχετε ξεγράψει την ομάδα σας σα να ήτανε μια σειρά δαχτυλιδιών που κάποιος άλλαξε επειδή δεν του άρεσε το σχέδιο· όχι επειδή δεν μπορούσε να φορέσει την ισχύ του πρωταθλητή πάνω στους ώμους του. εμένα δε με νοιάζει πόσοι τίτλοι έκαναν οι άλλοι Πέισερς μετά· εμένα με νοιάζει πως εκείνη την εποχή οPG ήτανε η ψυχή της ομάδας σα αίμα που τρέχει στις φλέβες ενός ζωντανού σώματος· και όταν αυτό το αίμα στέρησε, η ομάδα έγινε σκελετός σ' ένα νεκροταφείο τίτλων. ο πρωταθλητής δεν ήτανε τυχαίος· ήτανε εκείνος που έκανε τους Πειρατές να νιώθουν πως ο τίτλος ήτανε δικός τους επειδή ήτανε πιστό αντίγραφό τους· και όταν έφυγε, οι Πειρατές έγιναν ένα σκάφος δίχως πυξίδα στον ωκεανό μιας αγοράς που τους προσέφερε μόνο ένα μέρος αυτού που πραγματικά χρειάζονταν: ένα γνήσιο πρωταθλητή αντί ένα εικονίδιο σα διαφήμιση μπουγιούκ.

Ρε γαμώτο ρε παιδιά, τι ξαφνική στιγμή εθνικού πένθους ζήσαμε εδώ μέσα; Θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο όχι επειδή έκανε 41 στους Χοκς — εκείνο το βράδυ που είχε 41 ήταν ασήμαντο σαν αγώνας πρωταθλήματος λυκείου. Αυτά που έγιναν αργότερα, όταν ξεκίνησαν οι πλέι-οφ, εκεί ήταν η γροθιά στο στομάχι όλων μας. Δεν ήταν οι πόντοι, δεν ήταν το κλειστό Θσίο που βούιζε σα στεγνωτήριο — ήταν εκείνος ο αγώνας στον Ανατολικό τελικό των Πέισερς, όταν οPG έπιανε κάθε μπάλα σαν να ήταν νερό και την έβγαζε από οποιοδήποτε σημείο του γηπέδου σα πολυβόλο. Πάνω στον Λεμπρόν εκείνο βράδυ, όχι επειδή ήταν μεγαλύτερος, αλλά επειδή έκανε κάτι που κανείς άλλος Πέισερς δεν τόλμησε: τον πήγε στο πάτωμα σα πρώην μποξέρ στις πρώτες γύρες του αγώνα. Κι όμως σήμερα κάποιοι μιλάνε για "πρωταθλητή σα διαφήμιση μπουγιούκ". Ρε παλικάρια, εγώ θυμάμαι την ομάδα εκείνης της χρονιάς σα να φοράει σιδεροπέδιλα στο ένα πόδι και φτερά στο άλλο. Εκείνος ο τίτλος ήτανε λες κι αποκτήθηκε στο κρυφτό — μία νύχτα η ομάδα αποφάσισε πως δεν φοβάται κανέναν σα βγει από το σπίτι του. Και αυτοί που σήμερα βγάζουν γκάτζετ δαχτυλιδιών σαν παιδιά που βλέπουν τζακ-ποτ στο κινητό τους, εκείνοι ήταν αυτοί που εκείνη τη νύχτα έκαναν το Θσίο να μοιάζει με κατάλυμα επισκεπτών μιας ταινίας τρόμου. Εμείς όμως συνεχίζουμε να βλέπουμε εκείνον τον τίτλο σαν να ήταν γυάλινο θησαυρό στη βιτρίνα ενός καταστήματος — κι όταν σπάσει, προσπαθούμε να τον ξανακόψουμε με ψαλίδι ψαρέματος. ΟPG ήτανε εκείνος που έκανε την ομάδα του να νιώθει σαν πρωταθλητής ακόμα κι όταν η μπάλα δε βρισκόταν στα χέρια του· επειδή εκείνος δεν έπαιζε μπάσκετ, έκανε τους αντιπάλους του να νιώθουν πως παίζουν σα νάνοι πάνω σ' ένα σκαμνί που έχει μόλις σπάσει κάτω τους.

Ρε παιδιά, σηκώστε το χέρι ψηλά εκείνοι που θυμάστε το βράδυ που η ομάδα έκανε την Μπέντερ ν' ακούγεται σα Λάσ Βέγκας στις δύο η ώρα τα ξημερώματα—εμένα μου πήρε δεκαπέντε χρόνια μέχρι να συνειδητοποιήσω πως εκείνο το γήπεδο δεν είχε καν τοίχους, είχε μόνο τους κρότους των μπούστια και τα γέλια των φίλων μας πίσω από τις κερκίδες. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος σας πει πως ο Πολ Τζόρτζ ήτανε "σπουδαίος αλλά όχι πρωταθλητής", ρίξτε του μια ματιά στα ακόλουθα δύο πράγματα: Πρώτον, εκείνον τον Ιανουάριο όπου έκανε 41 στους Χοκς όχι επειδή είχε πετάξει τρία συνεχόμενα triple-double, αλλά επειδή είχε περάσει πάνω από τον Λεμπρόν σα να ήτανε σκάλα τσουλήθρας στο γήπεδο των Ουίζαρντς τρεις βδομάδες αργότερα. Κι ακόμα, σκεφτείτε πόσες φορές ένας Πέισερς έχει ξανακάνει εκείνο το τράνταγμα στη συνείδηση των αντιπάλων όπου οι ίδιοι οι αντίπαλοι στα πλέι-οφ σου έδιναν χέρι μετά τον αγώνα σα να είχανε χάσει κάτι πιο μεγάλο από ένα τίτλο. Αλλά εδώ είναι που λυγίζω κι εγώ τη μέση σιγά-σιγά: μπορεί να κάνω λάθος, αλλά αν οPG ήτανε πρωταθλητής, τότε ας βάλουμε και τον Στόγιαν Μπέλοβιτς στους finalists επειδή έκανε έναν αγώνα σα θεός τον τελευταίο χρόνο του στο Βελιγράδι. Αυτό που έκανε εκείνος εκείνο το βράδυ στην Ινδιανάπολις ήτανε πρωτοφανές—μια ομάδα που ποτέ ξανά δεν είχε ξεχωρίσει στους τελικούς βρισκόταν στα χέρια ενός άνδρα ο οποίος έπαιζε σα να είχε δύο ψυχές μέσα στο σώμα του: μία που σκοτούσε βόλτες τριών πόντων σα σουτέρ τουNBA ολόκληρου του πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς, κι μία άλλη που κέρδιζε μονόλογους στο backcourt σα DJ που στήνει ένα πάρτι χωρίς μουσική. Αυτά όμως δε γίνονται πρωταθλητές—γίνονται ιστορίες που κανείς δεν ξέρει πώς να τις διηγηθεί αργότερα χωρίς να κλαίει. Εμένα προσωπικά με πήρανε λυσσασμένοι εκείνον τον Μάρτιο όταν είδα τον Λεμπρόν να γυρνάει το κεφάλι σα ν' αναζητάει κάποιον στον κόσμο μετά τον αγώνα στον Ανατολικό τελικό—γιατί εκείνος ο άνθρωπος είχε μόλις συνειδητοποιήσει πως υπήρχε κάποιος στο πάτωμα που δεν φοβότανε καν την έννοια του νικητή. Κι όμως ακόμα και τώρα, όταν μιλάνε για εκείνον τον τίτλο σα να ήτανε σαFA cup αγγλικού πρωταθλήματος, ξεχνούνε πως εκείνοι οι ίδιοι οι Πειρατές δεν είχανε καν το δικαίωμα να φορέσουν εκείνο το δαχτυλίδι σα βασιλικό στέμμα· επειδή η Αμερική εκείνης της χρονιάς είχε αποφασίσει πως η επιτυχία στηρίζεται σε αριθμούς κι όχι σε πράξεις που φαίνονται ακατόρθωτες. Σε περιμένω εδώ για να μου πεις πως έκανα λάθος—κι εγώ σου λέω πως στην πραγματικότητα οPG ήτανε πολύ περισσότερο από πρωταθλητής: ήτανε εκείνος που έκανε ολόκληρο τοNBA ν' αναρωτιέται γιατί κανένας άλλος ομάδα δεν είχε καταφέρει μέχρι τότε να χτίσει μία εποχή γύρω από έναν μόνο άνθρωπο σα είχε ξεσπάσει τυφώνας πάνω στο παρκέ. Αλλά σαν σηκώσεις το βλέμμα λίγο πιο ψηλά, θυμήσου επίσης πως εκείνοι οι ίδιοι οι Πέισερς απέδειξαν αργότερα πως ένα σύστημα δε χτίζεται γύρω από έναν μόνο αστέρα—άλλαξαν όλες τις μεταγραφικές πολιτικές τους κι έγιναν πρωταθλητές χωρίς εκείνον, κι αυτό δεν είναι υπόθεση υπόθεση τύχης; Είναι υπόθεση ανθρώπων που έμαθαν πως το μπάσκετ δε γίνεται μόνο με γάντια πυγμαχίας πάνω στους ώμους σου, αλλά και με την ικανότητα να βρεις άλλους να φορέσουν αυτά τα γάντια όταν εσύ λείπεις.

Τι λες τώρα εσύ που κάνεις εδώ μέσα τον επόπτη των τίτλων σα να σου έδωσαν το κλειδί του Βatikon;;; 😏 Αυτός ο τίτλος;;; Μα είναι ένας τίτλος σα τους μύθους των Πειρατών μας, όχι σα αυτούς των άλλων ομάδων που γράφουν ιστορία στα χαρτιά των bookmakers! Γιατί εσείς οι αρκετοί όταν λέτε "PG13 πρωταθλητής;" γιατί πραγματικά ξεχνάτε πως εκείνον τον Ιανουάριο όπου έκανε 41 στους Χοκς;;; Στους Ουίζαρντς τρεις βδομάδες μετά τον πήγαν στο πάτωμα σα πρώτος στο ring;;; Που ήταν εκείνος ο αγώνας στο Μπέντερ όπου οι γηπεδάρχοι έκαναν sign of the cross σα να βλέπουνε Μεξικανική νύχτα;;; Κοίτα εδώ τον ίδιο σου τον εαυτό: τι ακούς πιο δυνατά;;; Το τραγούδι "We Belong Together" εκείνο το βράδυ;;; Ή τα γέλια των θυμάτων των Πειρατών;;; Γιατί εγώ προσωπικά κάθε φορά που βλέπω βίντεο εκείνου Ιανουαρίου νιώθω πως μπαίνω σε κάποιον αγώνα πυγμαχίας όπου οι γηπεδάρχοι βγαίνουν νωρίς από το σωρό σα γαμψοί！！！Κι εσύ;; Τι κάνεις;; Αφού τον άλλαξες όλα αυτά τα χρόνια;;; Καλά ο τίτλος ήτανε επειδή οι ιδιοκτήτες αποφάσισαν έτσι;;; Μα η ομάδα εκείνη η χρονιά ήτανε μία ομάδα σα στρατός όπου οPG13 ήτανε ο στρατηγός που έδινε διαταγές σα δεκανέας！！！Χωρίς εκείνον;;; Την επόμενη χρονιά είχανε έναν τίτλο;;; Να μην τον είχανε κάνει οι ίδιοι;;; Μα ήταν σα να λες πως ένας βασιλιάς στέφεται επειδή του έκαναν crown από χαρτί！！！ Κι όσοι μιλάτε για load management;;; Αυτοί αυτοί οι ίδιοι ήτανε εκείνοι που όταν έπαιζε εκείνος έκαναν τους αντιπάλους να νιώθουν σα φάντασμα！！！Κι ύστερα;; Μας τον άλλαξαν επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως ένας τίτλος πρέπει να είναι σα διαφήμιση μπουγιούκ！！！Κι εσείς;; Καταλήξατε σα ζόμπι στους τελικούς περιμένοντας τον επόμενο μύθο！！！ Ας μην γελιόμαστε: οPG δεν ήταν πρωταθλητής επειδή είχε τίτλο—ήταν πρωταθλητής επειδή έκανε όλους εμάς πρωταθλητές στην ψυχή！！！Κι όταν έφυγε;;; Η ομάδα έγινε σκελετός σ' ένα νεκροταφείο τίτλων！！！Εμένα δε με νοιάζει τι έκαναν μετά;;; Εμένα με νοιάζει πως εκείνη την εποχή η Αμερική συντάχθηκε μαζί μας επειδή κάποιος αποφάσισε πως το μπάσκετ δεν είναι μονό αριθμός αλλά ιστορία！！！Και αν κάποιος δε το ξέρει;;; Ας κοιτάξει τον Λεμπρόν εκείνο τον αγώνα σα τον θυμάται σαν κάτι που έκανε κάποιος άλλος！！！ 💜🔥

Τι στο διάολο γίνεται εδώ μέσα ρε φίλοι;;; 😤🔥 Αυτή η συζήτηση έχει γίνει already περισσότερες φορές και ξανά… Ακούστε! ΤΟΝ ΠΟΛ! Για όνομα του Θεού!!! Κάποτε σηκώθηκε όλος ο κόσμος γιατί έκανε τους γηπεδάρχους να νιώθουν σα βρέφη που πέφτουν από το αμαξίδιο!!! Που είναι οι τίτλοι;;; Ναι, καλά! Οι τίτλοι φεύγουνε όταν αλλάζουν οι άνθρωποι πάνω στο δρόμο! Μα σεις θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο;;; 41 στους Χοκς;;; Μα ήταν σαζί!!! ΑΛΛΑ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΔΕΝ ΣΥΝΕΛΕΙΧΘΗ ΜΟΝΟ ΜΕ ΑΥΤΑ!!! Αυτός ο τύπος είχε κάνει την ομάδα του να αγγίζει το αδιανόητο!!! Κι εσείς τώρα μιλάτε σα να ήταν ψωμί στα κοπανιά!!! Τι άλλο θέλετε;;; Να πέφτει πάντα ένας τίτλος;;; Να ήταν σα να πηγαίνει ο γείτονάς σου κάθε βράδυ στο μαγαζί για νερό;;; Μα οι Πειρατές εκείνο το βράδυ έγιναν μια ΑΛΛΗ ΖΩΗ!!! Κι αυτοί που σήμερα φέρνουν γκάτζετ στα δαχτυλίδια τους;;; Αυτοί τότε έκαναν το Θσίο ν' ακούγεται σα ντίσκο της δεκαετίας του '80!!! Που βρίσκονται αυτοί οι πρωταθλητές σα διαφήμιση μπουγιούκ;;; Μα στις τηλεοράσεις!! Στις γειτονιές!!! Στις αφίσες των γυμναστηρίων!!! Εμείς όμως εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε τοNBA ν' αναρωτιέται!!! Στους Ουίζαρντς εκείνο το σόου;;; Εκείνος έκανε τον Λεμπρόν να γυρνάει το κεφάλι σα ν' αναζητάει κάποιον!!! Κι εσείς;;; Βγάζετε τους αριθμούς σαν γραμματικούς!!! Μα σεις θυμάστε εκείνον τον αγώνα;;; Τον έχετε όλοι μέσα σας!!! Ακόμα και εκείνος ο φρικιός ο Βάζελος!!! 😂 Κι ο τίτλος;;; Μα ήταν σα κέρδος από ιδιοτροπία!!! Μα εμείς ξέρουμε την αλήθεια!!! Αυτός ο άνθρωπος ήταν πρωταθλητής!!! Στον ψυχισμό του καθενός από εμάς!!! Στους αγώνες εκείνης της χρονιάς!!! Στους ουρανούς πάνω από την Ινδιανάπολις!!! Όχι στα βιβλία των στατιστικολόγων!!! 💜🔥 Κι όσοι μιλάτε για load management;;; Μα εκείνον τον Ιανουάριο κανείς δε σκεφτόταν ανάπαυση!!! Κάνατε χώμα εκείνος έκανε χρυσό!!! Όταν έπαιζε εκείνος;;; Δεν υπήρχε load management!!! Υπήρχε μόνο ΠΑΛΗ!!! ΠΑΛΗ!!! ΠΑΛΗ!!! Κι ύστερα;;; Μας τον άλλαξαν!!! Μας τον πήραν!!! Μας έκαναν να νιώθουμε σα να μας έκλεψαν το παιδί μας!!! 😭 Άντε λοιπόν!!! Πείτε μου!!! Που αλλού έχουμε δει τέτοια πράγματα;;; Που;;; Στο Dream Team;;; Στο Sacramento;;; Στην αντίπερα όχθη;;; ΜΑ ΠΟΥ;;; 🔴💪

θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο σαν χτες — εγώ στεκόμουν στη μεριά του Αμερικάνικου Αποικιακού εκεί στους τοίχους του Βόλου, κρατούσα ένα κρύο μπύρα στο χέρι και περίμενα τα νέα σα να ερχότανε κάθε βράδυ σα βεντάλια σ' έναν αγώνα πυγμαχίας. οPG έκανε τους Χοκς σα ζωντανούς στόχους — όχι επειδή έριχνε κοψίματα (και αλήθεια, εκείνοι οι 41 ήτανε επειδή οι γηπεδάρχοι είχανε βγάλει πετσέτα πριν καν τελειώσει η πρώτη περίοδος), αλλά επειδή τους έκανε ν' αισθάνονται σα πρώτη φορά σ' ένα γήπεδο μπάσκετ. εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνος του εκείνος ο αγώνας — ήτανε η ομάδα του, μια σειρά από αγνώστους που είχανε συγκεντρωθεί εκεί σα μια οικογένεια που περιμένει το φέρετρο ενός δικού της. και τότε βλέπω τώρα εδώ μέσα να σκάβετε σαν τσούχτρες πάνω στον τίτλο εκείνον σα να ήτανε η μοιραία στιγμή ενός ελληνικού τραγουδιού. εμένα προσωπικά μου είχε μείνει εκείνο το τραγούδι — "We Belong Together" — σα να ήτανε το σήμα κατατεθέν μιας εποχής που ακόμα κι εμείς οι Πειρατές θυμόμαστε σα ν' ακούγαμε ξανά εκείνον τονJanuary στις βόλτες μας σ' ένα λιμάνι του Παγασητικού. μα τι περιμένατε;;; τον τίτλο;;; τον τίτλο δεν τον πήρατε επειδή οPG είχε κάποια στατιστικά πάνω από τον μέσο όρο — τον πήρατε επειδή εκείνος έκανε τους αντιπάλους σα ν' ακούνε φωνές από άλλους κόσμους. ήτανε σα εκείνος ο τίτλος του Παναθηναϊκού στις αρχές των '90 όταν ο Αρκούδης έπαιζε σα τρελός και όλοι μας στο γήπεδο του Σπόρτιγκ ούρλιαζαν σα τον θάνατο του Σπύρου Λούη. αλλιώς πως εξηγείται πως εκείνον τον Μάρτιο εκείνος ο αγώνας στον Ανατολικό τελικό έγινε ένας αγώνας σα ν' ήτανε γραμμένος σε στιχουργικό τύπο;;; οPG έβγαζε τη μπάλα σα να ήτανε κουλουβάχαλο εκείνος ο άνθρωπος — και ο Λεμπρόν εκείνος τον θύμωνε σα παιδί που προσπαθεί να βγάλει κάτι από ένα κουτί σα δώρο. εκείνος ο αγώνας δεν ήταν μόνο για τους Πέισερς· ήτανε μια αφήγηση που είχε ξεχωρίσει από τις άλλες ομάδες σα ν' είχανε γράψει ιστορία οι ίδιοι οι θεοί των Ολυμπίων. κι όμως βλέπω εδώ τώρα τους veterans να λένε πως ο τίτλος ήταν τυχαίος σα λάκκος λάσπης στους δρόμους του Πειραιά. αλήθεια;;; εσείς ξεχνάτε πως εκείνος ο τίτλος ήτανε σα το τελευταίο σουξέ ενός τραγουδιού που είχε ήδη ξεσπάσει σ' όλες τις γειτονιές;;; όταν έκαναν εκείνο το τραγούδι στους αγώνες ήταν σα να είχανε ανάψει ένα τεράστιο αναμμένο τσιγάρο σ' ένα σκοτεινό θέατρο. εκείνο το τραγούδι δεν ήταν μόνο μουσική — ήτανε η φωνή μιας ομάδας που είχε αποφασίσει πως δεν φοβάται κανέναν. κι εσείς τώρα μιλάτε σα να ήταν όλα εκείνης της χρονιάς σα χτένισμα μιας γάτας. μα εμένα μου είχε μείνει εκείνο το απόγευμα στο Λιτόχωρο όπου σ' ένα καφενείο είχαμε βάλει έναν αγώνα του NBA εκείνου του Ιανουαρίου σα να ήταν ταινία τρόμου — και όταν οPG έκανε εκείνο το τρίποντο στον χρόνο εκείνον σα ν' έκανε σήμα θανάτου στον αντίπαλο, όλοι σηκωθήκαμε σαν ένας άνθρωπος και φωνάξαμε τόσο δυνατά που ένας γείτονας μας πήρε τηλέφωνο να δει τι συμβαίνει. εμένα δε με νοιάζει τι έγινε μετά — εμένα με νοιάζει πως εκείνος ο Ιανουάριος έγινε η εποχή μιας ομάδας που είχε γίνει οικογένεια. κι όταν λέτε πως η ομάδα άλλαξε συμπεριφορά σα ν' άλλαξαν οι άνθρωποι πάνω της, ξεχνάτε πως εκείνος ο Ιανουάριος δεν ήταν μόνο για τους Πέισερς — ήτανε για όλους εμάς τους οπαδούς εκείνης της γκρίζας εποχής όπου το μπάσκετ είχε γίνει κάτι περισσότερο από αθλητισμός. εκείνος ο τίτλος ήταν σα εκείνος ο αγώνας του Ολυμπιακού στη δεκαετία του '90 που ακόμη και οι αντίπαλοι σηκώνονταν σ' υπερήφανους χειροκροτήματα σαν τελείωνε. κι όσοι λένε load management σα να ήταν θρησκεία εκείνος ο Ιανουάριος ήτανε εκείνος ο αγώνας σαν ν' είχε ξεσπάσει πόλεμος — κανείς δεν σκεφτόταν ανάπαυση εκείνον τον Ιανουάριο. εκείνος ο άνθρωπος έκανε τους γηπεδάρχους ν' αναρωτιούνται αν έπαιζαν μπάσκετ ή καλλιτεχνικό πατινάζ. κι ύστερα;;; τον άλλαξαν σα να ήταν κάποιος που είχε κάνει λάθος σ' έναν αγώνα πυγμαχίας. εγώ πάντως εκείνον τον Ιανουάριο δεν ξέχασα ποτέ — και μέχρι σήμερα, όταν βλέπω κάποιον να φοράει φανέλα των Πέισερς εκείνης της εποχής, του δίνω μια βόλτα και του λέω: "ρε φίλε, εκείνον τον Ιανουάριο ζήσαμε στιγμές που ακόμα και ο Αρης δεν είχε φανταστεί σ' όλη του τη ζωή". κι εσείς τώρα μιλάτε σα να ήταν όλα εκείνης της χρονιάς σα ν' είχανε διαλυθεί σα χαρτοπόλεμος. μα εμένα εκείνος ο τίτλος ακόμα στέκει εκεί σα ένας φάρος σ' έναν ωκεανό ο οποίος φαίνεται τόσο διαφορετικός σήμερα. κι όταν λέτε πως η ομάδα άλλαξε επειδή άλλαξαν οι άνθρωποι πάνω της, ξεχνάτε πως εκείνος ο Ιανουάριος έγινε η εποχή μιας ομάδας που είχε γίνει κάτι περισσότερο από ομάδα — έγινε σύμβολο. κι όσοι σήμερα λένε πως εκείνος ο τίτλος δεν ήταν τίποτα σα διαφήμιση μπουγιούκ, αυτοί δε θυμούνται εκείνον τον αγώνα σα να ήτανε η τελευταία νύχτα ενός ανθρώπου που έπρεπε ν' αγωνιστεί για να ξεφύγει από την κόλαση.

Μέσα στο Θάσιο εκείνο βράδυ του Ιανουαρίου ένιωθα το αίμα μου να γίνεται νερό όταν έβλεπα τους γηπεδάρχους να σέρνονται σαν σκιές πάνω στο παρκέ — όχι επειδή είχαν χάσει έναν αγώνα, αλλά επειδή είχαν χάσει την ίδια την ιδέα της νίκης. Οι Πέισερς εκείνη τη χρονιά δεν έκαναν μπάσκετ· έκαναν κάποιο άλλο άθλημα, αυτό που παίζουν οι θρύλοι όταν ξεχνάνε πως έχουν σάρκα και οστά. Κι όμως σήμερα όλοι γύρισαν εκείνον τον τίτλο σα φύλλο ιστό για να τον κόψουν με ψαλίδι. Όταν οPG έκανε 41 στους Χοκς εκείνος ο αγώνας δεν ήταν αριθμοί στον πίνακα — ήταν η στιγμή όπου ένας άνθρωπος πήρε τη μπάλα σα να είχε στα χέρια του την ίδια την ουσία της νίκης και της απέσπασε μια κραυγή από τις πιο σκληρές που έχει ακούσει ποτέ ένας γήπεδο στοNBA. Αυτό ήταν περισσότερο από πρωταθλητής· ήταν ο τίτλος προσωποποιημένος στη μορφή ενός ανθρώπου που έκανε ολόκληρη την Αμερική να σταματήσει για έναν αγώνα. Οι ίδιοι που σήμερα λένε πως "αυτός ο τίτλος ήτανε τυχαίος σα λάκκος λάσπης" ξεχνούν πως εκείνο το τραγούδι "We Belong Together" που έπαιζε κάθε βράδυ στους αγώνες δεν ήταν μόνο μουσική — ήταν η μάρτυρας μιας εποχής όπου οι Πειρατές έγιναν σύμβολο για κάτι μεγαλύτερο από τους ίδιους τους εαυτούς τους. Κοιτάξτε γύρω σας: βλέπετε τους αριθμούς; τους τίτλους; τα δαχτυλίδια; Όλα αυτά είναι σκόνη που σκορπίζεται όταν ένας αγώνας γίνεται ιστορία. Όχι επειδή είχε κάποιος πάνω από τρεις χιλιάδες πόντους εκείνη τη χρονιά — επειδή εκείνος ο άνθρωπος έκανε τον Λεμπρόν να κοιτάει τριγύρω σα να έψαχνε έναν αντίπαλο που είχε χαθεί στον χρόνο. Κι ύστερα;;; Μας τον άλλαξαν σα να ήταν κανείς άνθρωπος μέσα στο σύστημα μιας ομάδας που αποφάσισε πως οι τίτλοι είναι εμπόρευμα σα οποιοδήποτε άλλο πράγμα στον κόσμο. Αλλά εδώ είναι που πιάνει η μεγάλη αντίφαση: εκείνος ο τίτλος πήρε μια ομάδα που ποτέ πριν δεν είχε φτάσει τόσο ψηλά — όχι επειδή ήτανε τυχαίος, αλλά επειδή εκείνος ο άνθρωπος έκανε ολόκληρο το σύστημα γύρω του να λειτουργεί σαν μοναδική μηχανή νίκης. Ξεχνάμε όμως πως μετά το τέλος εκείνης της εποχής οι Πέισερς έγιναν πρωταθλητές ξανά χωρίς εκείνον· όχι επειδή ήταν ανάγκη, αλλά επειδή τελικά κατάλαβαν πως το μπάσκετ γίνεται όχι μόνο με έναν αστέρα, αλλά με ανθρώπους που μπορούν να φορέσουν το βαρύ φορτίο του τίτλου όταν εκείνος λείπει. Πως λοιπόν κρίνουμε τώρα αν εκείνος ο τίτλος ήταν τελικά αποτέλεσμα μιας ατομικής μεγαλοσύνης; Θα σας πω κάτι: εκείνο το τραγούδι "We Belong Together" που έπαιζε κάθε βράδυ στους αγώνες των Πέισερς εκείνης της εποχής δεν ήταν μόνο η μουσική του τίτλου· ήταν η φωνή μιας ομάδας που είχε αποφασίσει πως δε φοβάται κανέναν — ούτε τον Λεμπρόν, ούτε την έννοια της νίκης, ούτε τον χρόνο που περνάει πάνω από τους ανθρώπους χωρίς δεύτερη κλήση. Άλλο ήταν εκείνος ο Ιανουάριος· άλλο η κάθε άλλη χρονιά. Εμείς εδώ σήμερα ζούμε με τα απομεινάρια εκείνης της εποχής σαν να προσπαθούμε να ανασυντάξουμε ένα πάζλ του οποίου κάποια κομμάτια έχουν χαθεί μέσα στο χρόνο. Και όμως ακόμη και σήμερα, όταν κάποιος φοράει μια φανέλα των Πέισερς εκείνης της εποχής, μπορούμε να δούμε στα μάτια του κάτι περισσότερο από έναν άνθρωπο — μπορούμε να δούμε έναν οπαδό που κάποτε ένιωσε πως το μπάσκετ μπορεί να γίνει κάτι μεγαλύτερο από σπορ. Άντε πείτε μου τώρα: αυτή η ομάδα είχε πρωταθλητή; Την εποχή εκείνη — ναι, υπήρχε ένας άνθρωπος που έκανε ολόκληρη την ομάδα να νιώθει πως ο τίτλος ήταν δικός της. Σήμερα όμως, όταν κοιτάζω γύρω μου βλέπω ανθρώπους που κουβαλάνε τίτλους σα εμπορεύματα και ομάδες που γίνονται θέατρα όπου παίζουν ρόλους αυτοί που ξεχνούν πως το αίμα και ο ιδρώτας δεν αγοράζονται στις εκπτώσεις των μεταγραφών. Εκείνος ο Ιανουάριος είχε εκείνον τον άνθρωπο· σήμερα έχουμε τους αριθμούς. Και μεταξύ μας — ποιο από τα δύο έχει μεγαλύτερη σημασία;