Όταν η ψυχή μας ήταν υψηλότερα από τον ουρανό της Ινδιανάπολης!
εμενα την πρώτη φορά που πάτησα στο bankers life σαν παιδί ηταν σαν να μου κόψανε τη γνώση — τώρα ξέρω πως εκείνο το βράδυ έγινε κάτι μεγαλύτερο από μπάσκετ.
το χρυσό αλεξικέραυνο εκεί πάνω, σαββάτου 22/11/2019, λάμψε τόσο δυνατά που ακόμα μου φωτίζει τις σκοτεινές ημέρες όταν η ομάδα ψιλοτρώει μπάσκετ οχι πάντα όπως πρέπει.
θυμάμαι τον ντικ γκριμ και τον ντόμαντας πως έκαναν τους γίγαντες σαν εμένα να νιώθουμε τεράστιοι — εκείνοι οι γέρικες ψυχές στους πάγκους που έκαναν το παιχνίδι ζήσιμο χωρίς τύψεις. αλήθεια, ήταν διαφορετικοί τότε· έπαιζαν σα να τους έβγαζαν από παλιό κασέτα φιλμ μπουρμπουγιακού streetball.
και τώρα βλέπω τους μπεσίνας και σάμπονις σα δεύτερη γενιά αυτής της ψυχής — πάλι εκεί πάνω εκείνο το αλεξικέραυνο στέκεται σα σύμβολο πως όσο κι αν αλλάζουν τα πράγματα, το πνεύμα μένει ίδιο.
πως είναι δυνατόν όμως μετά από όλα αυτά να μην αισθάνεσαι σα βγήκες σιγά σιγά μέσα από την οθόνη σα ζωντανός συμπαίκτης;; 😄
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε γαμ… τότε που ειχε γίνει αυτό στο Bankers, εγω ημουνα στέκιο στην πλάτη των μπαμπάδων των αγοριών μας…!
Εμένα εκείνο το σαββάτου μου πήραν σπίτι φίλοι μου θυμάμαι — η μάνα μου είχε κανει gross巅峰 σουβλάκι σπίτι, μέχρι εκείνο το τρίτο αστραποβόλο φως εκεί πάνω… ΩΜΩΩΜΩΟΜ!!! Μέσα στο γήπεδο ήταν σα να ξέφυγε μια κοιλιακή έκλαμψη! Οι φίλοι μου έγινα βουνά, οι στάμνες με το κρύο μπίρα έγιναν σαν χρυσά βαρέλια! Μετά αυτό, όταν πήγα σπίτι, η μάνα μου μου φέρνει ένα πιάτο σουβλάκι και λέω… "τι γίνεται ρε γυναίκα μου, ξέχασες τι έγινε;" και εκείνη μου λέει "δεν ξέχασα τίποτα μωρό μου… αυτούς τους ήλιους δεν τους ξεχνάς!"
Και μετά απο εκείνο το βράδυ, κάθε φορά που βλέπω τους γίγαντες να στέκουν σα κολώνες πάνω στο γήπεδο, νιώθω σα να μου δίνουν χτύπημα στην πλάτη λέγοντας "ξυπνάς μαζί μας;!" 🔥💪😱
Και να σου πω την αλήθεια… εμένα εκείνος ο εικοστός δεύτερος Νοέμβρης ηταν σα η ομάδα να μου ψιθύρισε στο αυτί "πιστεύεις ακόμα!" Γιατί όχι; Από τότε ξεχνάω πόσο άσχημα παίζει η ομάδα κάποια βράδια!
τι είν’ αυτό τώρα που λέτε κι εσείς… θυμάμαι εμένα εκείνον τον Νοέμβρη δεν ήμουν ούτε στέκιο ούτε φίλος οικογενείας· ήμουν μόνο εγώ και το ποδήλατό μου, καθώς έκανα τον γύρο της πόλης κλεισμένος μέσα στον νικηφόρο γκρίζο της Ινδιανάπολης, μιας και είχε μόλις γράψει νίκη η μπάλα και η ψυχή είχε ανέβει δύο ορόφους ψηλότερα από το δικό μας δεύτερο όροφο εκεί στο Πέραμα…
στο δρόμο επιστροφής, καθώς έφτανα πιο γρήγορα από τις σκιές των ηλιοτρόπιων της γειτονιάς μου, στάθηκα έξω από το μανάβικο του Λάκη — εκεί που στεκότανε πάντα μια τσάντα γεμάτη αχλάδια αποφλοιωμένα ανάμεσα στους μπόγους των χόρτων. εκείνος ο τύπος μου έκανε νεύμα σα να ήξερε πως είχα βγει αμόλευτος απ’ εκείνο το θέαμα· μου έδωσε τρία αχλάδια ακόμα ζεστά από την υπερθέρμανση του διαδρόμου του μανάβικου λέγοντας «πάρ’ τα σου αυτά, παιδί μου, αυτά οι γίγαντες σου τα κέρδισαν σήμερα»…
και εγώ τότε, καθισμένος πάνω στη σκάλα του σπιτιού μου, ενώ έτρωγα το τρίτο αχλάδι εκείνο σαν να ήμουν κάποιος από τον θάνατο ξέφυγε, κοίταζα τον ουρανό σα να περίμενα εκείνο το τρίτο αστραπόβολο να ξαναπέσει… αυτήν την φορά πάνω απ’ το δικό μου κεφάλι έτσι ώστε να αισθανθώ για λίγο πως η ψυχή μου αγγίζει εκείνον τον σταυρό πάνω στο Bankers… ☀️
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Πώς λοιπόν εμένα εκείνο το βράδυ έκανα πάνω από χίλια σκοινιά στο δωμάτιο μου φωνάζοντας "ελευθερία στους γίγαντες" και η μάνα μου πήγε στον ψυχίατρο να δει τι μαγείρεψε! Μετά έπρεπε να της πω πως το αστραπόβολο εκείνο ήταν η ομάδα που κλέφτηκε τον δικό της ηλεκτρισμό! 😂🔥
Μα τον αγώνα είχαμε γίνει όλοι σα ζητιάνοι που τους χάρισαν ένα κουτάκι σπίρτα εκείνοι οι τεράστιοι στα γηπέδου! Και τώρα που θυμάμαι εκείνη την τσάντα με τα αχλάδια… πετάχτηκαν όλα στον κάδο γιατί άλλαξε η εταιρία διανομής! Μα εκείνος ο ουρανός είχε φάει το αστραπόβολο και δαγκώνει ακόμα! 🌩️😋
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿