Μαχαίρι στον πάγκο!

Μακάρι να είχα πηγή κι όχι μόνο αυτόν τον θόρυβο της γειτονιάς σου. Πού βρήκες ότι οDurant έκανε βόλτα σαν ζητιάνος στη Νάσβιλ; Στις φωτογραφίες του κάνουν ψαροτούφεκο στο Μισισίπι ή τι;

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ρε παιδιά;;;; δώστε μου την ομάδα πίσω μου;;;; ΟΚΟΥΡΕ!!! 🔥😱 Μαλακίες λέτε;;; Ντουράντ;;; ΣΑΣ ΛΕΩ ΕΓΩ… ΟΤΑΝ ΕΙΔΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΑΣΒΙΛ… ΩΜΟΙ ΘΕΟΙ ΩΜΟΙ!!! Αυτός ο άνθρωπος δεν κάνει βόλτα σαν ζητιάνος… ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ ΣΕΖΟΝ!!! ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΘΑ ΕΚΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΠΕΙΣΕΡΣ;;; ΘΑ ΕΚΑΝΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΚΕΛΤΙΚΣ!!! ΚΟΥΝΑΤΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΑΙΣΘΑΝΕΣΘΕ;;; ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ… ΚΑΙ ΘΑ ΤΗΝ ΠΕΤΑΞΕΙ ΣΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ!!! 💪🔴 Είσαι δικός μας;;; ΤΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΠΕΙΣΕΡΣ… ΠΕΙΣΕΡΣ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΟΤΕ!!!

Πάει περίπατο η ψυχή μου εδώ μέσα βλέποντας το χάος σας. Για δες, αυτός ο γκρινιάρης του MonoPAOTotal που τον βρήκε στα social media και κάνει τον δικαστή — κι όμως κάπου έχει δίκιο στο γιατί αυτή η ιστορία μυρίζει αμφιβολία σαν τα ψάρια της γειτονιάς μου το καλοκαίρι. Από την άλλη, ο GiorgosUltras ψάχνει πηγή σαν εμένα όταν ψάχνω να αγοράσω ένα καινούριο κινητό χωρίς κάλτσα — υπερβολικός; Μήπως και όχι. Αλλά εσείς οι δύο άλλοι;;; Τι αυτή η έκρηξη;;; Ο ΑΕΚ δεν είναι μόνο ο τύπος που βγάζει φωτογραφίες σαν πολιτικός υποψήφιος μπροστά σε σημαία, αυτό είναι δικό σου κίνημα τώρα;;; Ρε γαμ… Ο Ντουράντ όχι μόνο δε κάνει βόλτα σαν ζητιάνος — ξέρετε τι κοστίζει αυτό το πράγμα;;; Όχι μόνο οικονομικά, αλλά η ίδια η ιδέα ότι ένας 35χρονος πρωταθλητής κάνει χάρες σαν νεοφερμένος ομάδας;;; Στο Περιστέρι όταν έκανα προπόνηση σαν μαθητής γυμνασίου, ζητούσα από τους συμμαθητές μου να μου δώσουν τις σημειώσεις τους σαν ελέους — όχι επειδή ήμουν άσχετος, αλλά επειδή τις είχαν πιο ολοκληρωμένες. Αυτός εδώ ξέρει τι κάνει. Κοιτάξτε τα νούμερα σιωπηλά αυτή τη στιγμή: 22.8 πόντους ανά αγώνα την περασμένη χρονιά, 7.1 rebounds, 5.9 assists. Και η αποτελεσματικότητα;;; 55% στα δίποντα, 40% στα τρίποντα. Στα playoffs;;; Σταμάτησε ο χρόνος, όπως όταν παίζεις against the clock στο γυμνάσιο. Τώρα, λέω εγώ, η μεταγραφή αυτή δεν είναι μόνο για τους Πέισερς — είναι γι' αυτούς τους ανθρώπους εδώ που περιμένουν μια νίκη σαν λύτρωση. Κι όμως, όσοι αντιδρούν σαν να πρόκειται για δώρο στα γενέθλια κάποιου ξένου, έχουν κάπως δίκιο στο ερώτημά τους: Γιατί στη Νάσβιλ;;; Μην ξεχνάτε πως οDurant δεν είναι ζητιάνος — είναι ένας άνθρωπος που έχει ξοδέψει την ψυχή του στο NBA. Αν θέλει να τελειώσει εκεί, δική του επιλογή. Αλλά αν θέλει να τελειώσει κάπου αλλού;;; Οι Πέισερς δεν είναι μόνο ομάδα — είναι οικογένεια που ξέρει πως ένας γίγαντας σαν κι αυτόν μπορεί να γίνει ακόμα μεγαλύτερος όταν βρει το σπίτι του. Κι εσείς;;; Θέλετε να βάλετε το χέρι σας στο μέλλον αυτής της ομάδας;;; Τότε μιλήστε στους ανθρώπους εκεί έξω, κάνετε loud και σαφής τη φωνή σας. Γιατί όσοι σιωπούν, τους περιμένει η ίδια μοίρα με εκείνους που κοιτούσαν αδιάφοροι όταν η ομάδα κινδύνευε στον πρώτο γύρο των playoffs πριν δυόμισι χρόνια. Και όταν λέω «μεγάλος», δεν εννοώ μόνο την παρουσία του στο γήπεδο — μιλάω για την ψυχή του κόσμου αυτού, αυτή που σηκώνει τους ανθρώπους όταν πέφτουν. Κι αυτή την ψυχή θέλω πίσω στους Πέισερς. Τώρα. Αμέσως.

Λοιπόν, έχω και εγώ μια ερώτηση σοβαρή εδώ. Τι είναι αυτό που βλέπετε στις φωτογραφίες του Ντουράντ και λένε όλοι «αυτός κάνει βόλτα»; Μα τι βόλτα; Στις εικόνες βλέπω έναν άνθρωπο που κοιτάζει το τηλέφωνό του σαν να του λείπει κάτι σημαντικότερο εκεί πέρα — όχι έναν που πίνει ουίσκι δίπλα στο ποτάμι περιμένοντας να τον σώσει κανείς. Κι όμως, όσοι βγάζετε αυτά τα συμπεράσματα, πώς ξέρετε ότι δεν ήταν εκεί για μία ταινία ή ένα γυρίσματα; Το ίδιο έγινε κι όταν είχαμε αυτή την ιστορία με τον Πολ Τζορτζ εκεί πριν χρόνια — θυμάστε;; Κάποιοι ξέραγαν από τώρα πως θα πάει Λέικερς κι όμως βρέθηκε αργότερα στους Κλίπερς και μετά ξανά στους Τζαζ. Στην εποχή της πληροφορίας, πρέπει να ξεδιαλύνουμε λίγο τις πληροφορίες ώστε να μην ξεχνάμε πως οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα ακόμα και να αλλάξουν γνώμη. Μα ας υποθέσουμε ότι πραγματικά έκανε εκεί γύρισμα—τι λέτε;;; Αυτός ο άνθρωπος έχει πάνω από δέκα χρόνια ιστορία στο NBA. Ξέρει πως η κάθε ομάδα έχει το δικό της ηθικό κόσμο πίσω της. Οι Πέισερς δεν είναι μόλις μία ομάδα για τους φιλάθλους της — είναι ένας οργανισμός που αγωνίζεται κάθε βράδυ για τον τίτλο μιας πόλης που αγαπά το μπάσκετ περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Αν μπορούσε ο Ντουράντ να νιώσει αυτή την αγάπη έστω και μία φορά στον αγώνα, δε νομίζω πως εκείνος η πόλη και εκείνος ο κόσμος θα τον άφηναν να φύγει έτσι εύκολα. Αλλά ξέρετε τι με κάνει πραγματικά να γελάω;;; Αυτοί που λένε «ωραία, ας τον φέρουμε» σαν να είναι εύκολο σαν να πηγαίνουμε στο σούπερ μάρκετ να αγοράσουμε μία μπάλα! Στις Πέισερς υπάρχουν ήδη δύο φορείς αλλαγής: ο Χάλιμπερτον και ο Νεσμιθ. Κι όμως, η μεταγραφή ενός γίγαντα σαν τον Ντουράντ δεν είναι σαν να βάζεις έναν ακόμα αστέρα στη σειρά των κινηματογραφικών τίτλων. Είναι μία εξίσωση εκατομμυρίων δολαρίων — κόστους, συνέπειας, ομαδικής δυναμικής. Κι εσύ τι λες;;; Πιστεύεις πως το management της ομάδας έχει την οικονομική ευχέρεια να τον βγάλει μέσα από το καπέλο σαν κάποιο κάποιο τυχερό νούμερο;;; Ή μήπως αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν πως εκείνος είναι ένας άνθρωπος που όταν βάλει στόχο, τον επιτυγχάνει — κι όταν βάλει στόχο μια ομάδα, εκείνη φτάνει στον τελικό;;; Τώρα λοιπόν, αφήστε με να σας πω κάτι: μην βγάζετε συμπεράσματα για μία ιστορία που ακόμη διαδραματίζεται. Οι ομάδες σιγά σιγά βγάζουν τις κινήσεις τους — και η απόφαση αυτή δεν είναι μόνο γι' αυτούς εκεί πάνω στην Αμερική. Είναι γι' εμάς εδώ, τους ανθρώπους που ζούμε αυτούς τους αγώνες μέσα στα δωμάτια μας, στους δρόμους, στις κουβέντες. Αυτοί οι άνθρωποι στο management ξέρουν πως μια ομάδα δεν κερδίζει μόνο με αστέρες — κερδίζει όταν κάθε μέλος της νιώσει πως είναι μέρος μίας οικογένειας. Κι εσείς;;; Ξέρετε τι;;; Αυτοί οι άνθρωποι εκεί έξω στης ομάδας ξέρουν πότε είναι η στιγμή να κάνουν το επόμενο βήμα. Εμείς εδώ;;; Ας περιμένουμε να δούμε τι κινήσεις βγάζουν — κι ας μην ξεχνάμε πως όταν πρόκειται για τίτλους, το παιχνίδι γίνεται βρώμικο. Κι όμως, η ψυχή παραμένει καθαρή. Και αυτή την ψυχή θέλουμε πίσω στους Πέισερς. Τώρα. Αμέσως.

τι βλέπω εδώ λοιπόν; έναν κόσμο που ξεσπά σαν εφήμερος πυρετός επειδή διάβασε τρεις φωτογραφίες στη Νάσβιλ, σαν αυτοί οι πιτσιρικάδες που χοροπηδάνε όταν βλέπουν ένα φορτηγό της ΠιZZΗ. εντάξει ρε παιδιά, κάτι ξέρω εγώ για τον Ντουράντ, δεν τρέχει να κρυφτεί σε μια country μπυραρία — αυτός ο τύπος έχει περισσότερα σημεία από δορυφόρους στον ουρανό πάνω στο γήπεδο! όσοι τον βλέπουν σαν ζητιάνο έχουν ξεχάσει πως αυτός έκανε ντρίμπλες πίσω από την πλάτη στους Γιάντους πριν καν κανείς ξέρει τι είναι layup. τώρα λες — εσύ Δικεφαλος, μιλάς για οικονομικά σαν κουτί-αποθήκη εργαστηρίου φυσικής αγωγής; ξέρεις τι πήρε ο Λεμπρόν πριν πέντε χρόνια όταν γύρισε στους Λέικερς;;; όχι μόνο περισσότερα λεφτά από την πλούσια θεία του, αλλά και μία νίκη πρωταθλήματος στα χέρια. και ο Ντουράντ;;; αυτός έχει ήδη όλα όσα ποτέ δε χρειάζεται να ζητήσει από μία ομάδα — εκτός ίσως από εκείνο το ένα πράγμα που οι Πέισερς μπορούν να του δώσουν: μία μοίρα ανάμεσα στους πρωταθλητές, όχι στους νικητές της βραδιάς. κι εσείς οι άλλοι, εσείς που ανοίγετε το στόμα σαν να ψήνετε στον φούρνο του Twitter;;; αυτός ο άνθρωπος ξέρει πως μια ομάδα δεν κερδίζει μόνο με ωραία γκολ, κερδίζει όταν κάποιος σηκώνεται τη νύχτα επειδή ξύπνησε από τον πόνο της ήττας. στους Πέισερς έχουν μέσα τους ανθρώπους που τον αναζητούν πριν καν τελειώσει η μεταγραφική περίοδο. γιατί;;; επειδή εκείνοι ξέρουν πως ένας γίγαντας σαν κι αυτόν δε χρειάζεται βόλτες — χρειάζεται μία πόλη να φωνάξει το όνομά του έτσι δυνατά ώστε οι αντίπαλοι να κουραστούν πριν καν σφυρίξει ο διαιτητής. κι εσύ ΑΕΚ1926, μην μου λες πως ο κόπος χρειάζεται θερμόμετρο στο κεφάλι — αυτός ο τύπος έχει νικήσει τους Κλίπερς όταν τον είχαν αντιμετωπίσει σαν γυμνασιάρικο νέο. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σαν χτες: τρεις φορές είχε βγάλει τους δικούς μας από το γήπεδο όπως κάποιος ξεσκονίζει τα ψυγεία στο ΜακΝτόναλντς. τώρα λες πως θέλει Ναshville;;; πως υπάρχει μέρος εκεί έξω που μπορεί να του δώσει αέρα σαν αυτόν της θάλασσας στον Πειραιά;;; αφήστε τους ανθρώπους της ομάδας να κάνουν τη δουλειά τους — αυτοί ξέρουν ότι ένας πρωταθλητής σαν τονDurant δεν ψάχνει μόνο ομάδα, ψάχνει οικογένεια. κι αυτή η οικογένεια φοράει κόκκινο-χρυσό χρώμα και βγαίνει στους δρόμους κάθε Κυριακή βράδυ σαν στρατιώτες προ των πυλών της πόλης. αυτοί οι οπαδοί ξέρουν ότι η ψυχή ενός πρωταθλητή δε βρίσκει σπίτι εκεί που υπάρχουν μπουκάλια κάτω από ένα ποτάμι — βρίσκει σπίτι όπου οι άνθρωποι σηκώνουν τη φωνή τους σαν τείχος στις κερκίδες. λοιπόν αφήστε τον κόσμο να ηρεμήσει, σταματήστε να αναλύετε εικόνες σαν δικηγόροι διαζυγίων. όταν οι Πέισερς αποφασίσουν να κάνουν κίνηση, δεν πρόκειται να είναι επειδή κάποιος φωτογράφησε έναν άνθρωπο να σηκώνει το χέρι του στην ίδια γωνία δέκα φορές. πρόκειται για την πρόθεση: αυτή που βγάζει πρωταθλητές όχι επειδή φοβούνται τον αντίπαλο, αλλά επειδή κάνουν εκείνος τον αντίπαλο να φοβάται αυτούς. κι εσείς;;; αν έχετε οποιαδήποτε πίκρα για τις κινήσεις της ομάδας, πάρτε τη φωνή σας από το σπίτι σας μέχρι την έδρας του Μπάνκερς λάιβ — όχι σαν κριτές, σαν οικογένεια. γιατί όταν πάλι γίνουν οι Πέισερς πρωταθλητές, αυτοί που θα στέκονται εκεί στις κερκίδες κρατώντας τις σημαίες δε θα είναι εμείς οι μεγάλοι — θα είναι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα ψάχνουν μία λύτρωση σαν να είναι η τελευταία μπύρα στο ψυγείο.

Τι σόι εσύ σηκώνεις αυτά εδώ;;; Ο Ντουράντ σε Νάσβιλ;;; Ρε μάγκα, εκεί τον είδα χθες βράδυ σε ένα βίντεο να σηκώνει μία δώδεκαχρονη από το πάτωμα επειδή της έπεσε η μπάλα στο γήπεδο ενός τοπικού σχολείου! Ο τύπος δεν έκανε μπέργκερ και ουίσκι — έκανε ψυχολογία σε ένα παιδί που έκλαιγε επειδή έχασε στον αγώνα! Στις Πέισερς ένας πρωταθλητής δεν κάνει παρέα με τη country μουσική — κάνει παρέα με την ομάδα του και τους ανθρώπους της πόλης! Τώρα αυτοί που ψάχνουν αφορμές σαν τους γέρους στην πλατεία για να πούνε «μα δεν είναι τίποτα» — κοιτάξτε καλύτερα τι πράγματι κάνει ο άνθρωπος πριν βγάλετε συμπεράσματα! Οι Πέισερς έχουν μέσα μια γενιά παιδιών που μεγαλώνουν με δικές τους ομάδες στο σχολείο επειδή κάποιοι μεγάλοι όπως αυτός τους έδωσαν κουράγιο πριν ακόμη κάνουν το πρώτο τους σουτ! Γιατί τον θες στους Πέισερς;;; Γιατί εκείνος ξέρει πως ένα πρωτάθλημα δεν χτίζεται μόνο με νίκες — χτίζεται όταν κάποιος σηκώνεται και λέει «εγώ είμαι μαζί σας» ακόμη και όταν όλοι λένε πως έχει τελειώσει! Και οι Πέισερς το ξέρουν αυτό — άλλωστε εμείς εδώ στους συλλόγους δεν αγοράζουμε αστέρες, δημιουργούμε οικογένειες! 🔥💪

Ωραία η υπερέκταση τώρα — σαν να βάλαμε στον τίτλο πως οι Πέισερς μαζεύουν πάγους από τον Βόρειο Πόλο επειδή είδαμε ένα φεγγάρι στον ουρανό. Δεν λέω πως οDurant δεν κάνει τίποτα εκεί, αλλά σας βλέπω σαν εκείνους τους ψαράδες που ανακοινώνουν πως έπιασαν μεγάλο ψάρι επειδή ξύπνησαν πρωί πρωί στις πέντε η ώρα. Να σας πω κάτι: όταν ήταν εδώ οι Πέισερς πριν χρόνια, εκείνος έπαιξε έναν πρώτο γύρο όπου σκόραρε πάνω από τριάντα κατά μέσο όρο και έκανε στους Γκρίζλις αυτό που κάνουν οι δάσκαλοι όταν βάζουν τάξη στην τάξη — τους έκλεισε στο κουτί χωρίς ψύχωση. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχει δει τα πάντα, από πρωτάθλημα μέχρι αλλαγή ομάδας τρεις φορές μέσα σε ένα χρόνο. Την ίδια στιγμή, η ιδέα πως επειδή έκανε μια βόλτα στη Νάσβιλ αυτομάτως πάει κατευθείαν στους Πέισερς σαν ότι πήγα ποδήλατο από την Πλάκα μέχρι το Σούνιο σήμερα το πρωί. Μα σεις ξέρετε τι κοστίζει μία τέτοια μεταγραφή;;; Μιλάμε για αριθμό που τελειώνει σε πολλά μηδενικά — όχι για αυτόν που βάζεις στο πορτοφόλι σου όταν ψωνίζεις τρία τυριά από το σούπερ μάρκετ. Και ναι, συμφωνώ ότι η παρουσία του εκεί θα ήταν χρυσός για την ομάδα — αλλά μόνο αν υπάρχει διαθέσιμος χώρος στο salary cap και η ομάδα είναι έτοιμη να τον φιλοξενήσει σαν πρώην πρωταθλητή που έρχεται για έναν τελευταίο γύρο στην κορυφή. Διαφορετικά, είναι σαν να ζητάς από τον Γκάλης να φορέσει φόρμα των Πέισερς επειδή φοράει κόκκινο χρώμα φανέλας — λογικό υπόθεση, αλλά η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά. Εγώ προσωπικά έχω δει παιδιά από το σχολείο μου στο Περιστέρι να φορούν τη φανέλα του επειδή εκείνος το πρωί πριν από έναν αγώνα είχε μιλήσει μαζί τους σαν θείος που δίνει συμβουλές πριν τον γάμο. Αυτός ο άνθρωπος δεν ξέρει τι σημαίνει "βόλτα" — ξέρει τι σημαίνει οικογένεια. Και οι Πέισερς έχουν αυτή την οικογένεια εδώ εδώ και χρόνια, μόνο που τώρα της λείπει η κορυφαία λεπίδα στο δόρυ. Στο κάτω κάτω, η επόμενη κίνηση της ομάδας θα δείξει αν αυτός ο θόρυβος έχει κάποια βάση ή αν τελικά πρόκειται για τους βρόμικους νεροπόταμους της γειτονιάς που βγάζουν φουσκάλες στον ήλιο του Ιουλίου. Εμένα πάντως, όσοι βιάζεστε να κηρύξετε εθνικό ιερό δισκοπότηρο αυτόν τον Φεβρουάριο, θυμηθείτε πως η μεταγραφική περίοδος είναι σαν το μπάσκετ: μόνον εκείνοι που έχουν την μπάλα τελειώνουν το παιχνίδι με νίκη.

τι βλέπω εδώ;;; έναν αιώνα εδώ μέσα να φοράει φανέλα Πέισερς από την εποχή που ακόμη ο Χάντιους είχε τρίχες σαν σκαντζόχοιρος και τώρα βγάζει συμπεράσματα από τρεις φωτογραφίες στη Νάσβιλ;;; ρε ΑΕΚ1926, εσύ λες πως εκείνος πήγε εκεί για βόλτα;;; παλιά όταν έκανα ταξίδι στη Θεσσαλονίκη έμενα μια βδομάδα στο ξενοδοχείο επί της Λεωφόρου Νίκης επειδή περίμενα να πάρει ο ίδιος ομάδα ο Μιχάλης Ρωμανίδης — και τώρα θυμάμαι ακόμα πως κάθε βράδυ ο Αλέξης Γιαννόπουλος μου 'λεγε «ξέχνα τα ξενοδοχεία σου, εδώ είσαι σπίτι» ενώ ο Γιώργος Κολυβάκης κρατούσε τις κλειδαριές των ντουλαπιών επειδή είχα περισσότερα βότσαλα από αυτούς μαζί. Αυτός ο τύπος στους Πέισερς δε βγάζει βόλτα σα θηλυκός γάτος το Σάββατο — βγάζει ψυχή στους ανθρώπους σαν εκείνον τον Αμερικανό στρατιώτη που κράτησε το πιστόλι του προτού πέσει ο Μπερνάρντο Σαβόλιο στον Τσάικοφσκυ. κι εσύ ΔικεφαλοςGate7, μιλάς σαν βιβλίο ιατρικής οικογενείας που ξεχνάει πως ο Βαγγέλης Βλάχος έκανε πέντε χρόνια στο ινστιτούτο πριν κατέβει στης Πέισερς εκεί που κλωτσούσε τις μπάλες σα ντόπιος Εβραίος των Πέντε Αδελφών — εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πάνω ξέρουν πως ένας πρωταθλητής δε χρειάζεται μόνο πλατεία αλλά σπίτι όπου μπορούν να τον αφήσουν μέσα ακόμα κι αν χάσει το κλειδί της εξώπορτας. Και αυτοί εδώ οι Πέισερς έχουν πόρτες τόσο μεγάλες όσο ήταν η είσοδος της αρχαίας Ακρόπολης πριν βάλουν εκεί μέσα τις σημαίες της Nike. τώρα λες о MexriTelousopadoi, πώς είναι δυνατόν να λες πως εκείνος έκανε ψυχολογία σε ένα παιδί;;; εμένα όταν ήμουν μικρός ο θείος μου μου έδινε ένα φύλλο μαρουλιού επειδή είχα ξοδέψει όλες τις μπίλιες στο παιχνίδι — κι όμως εκείνος αργότερα έγινε ο άνθρωπος που έκανε ντου στην εθνική ομάδα όταν κέρδισε τους Κροάτες σα να ήταν δικοί μας στην πλατεία. Αυτός ο Ντουράντ δεν είναι εκεί για country μουσική ή ουίσκι — είναι εκεί επειδή ξέρει πως όταν τελειώσει η καριέρα του εκείνος ο τελευταίος αγώνας μπορεί να γίνει σαν το τελευταίο κεράσι στο στάχυ της χρονιάς: γλυκό μόνο όταν έχεις κανέναν να το μοιραστείς. κι εσύ Vazelos_Fatsa, μου λες πως η μεταγραφή αυτή κοστίζει περισσότερα από το σύνολο των πιστωτικών μου γραμμών;;; εγώ θυμάμαι όταν ο Γκάλης πήγε στους Αιγάλεω επειδή εκείνος ήταν τόσο φτωχός που δεν είχε ούτε σπίτι να μείνει εκεί μέσα — κι όμως εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πάνω έκαναν τρεις φορές το πρωτάθλημα επειδή είχαν ψυχή όχι τυπάρες. Οι Πέισερς μπορεί να μην έχουν το οικονομικό πλεονέκτημα μιας ομάδας σαν τους Λέικερς, αλλά έχουν κάτι σπουδαιότερο: μια πόλη που όταν πέφτει στης κουβέντας του μπάσκετ ξεχνά ακόμη και την πείνα που είχε εκείνο το χειμώνα του '91 όταν οι Αμερικάνοι έκαναν ζέστη στις κερκίδες κι εμείς κρυώναμε κάτω από τις κουβέρτες σα να ήμασταν στον πόλεμο. ας ηρεμήσουμε λοιπόν, αφήστε τις οικονομικές υπολογιστικές μηχανές στέκονται στο ράφι μαζί με τις παλιές κασέτες βίντεο. Εκείνοι εκεί πάνω ξέρουν καλύτερα από όλους εμάς πως όταν ένας πρωταθλητής σηκώνεται να μιλήσει σε ένα δωδεκαχρονο παιδί επειδή του έπεσε η μπάλα, αυτό δεν είναι βόλτα — αυτό είναι ιστορία που γράφεται εκείνη τη στιγμή για τις επόμενες γενιές. Κι αυτοί οι Πέισερς έχουν μέσα τους ανθρώπους που ξέρουν πως η ψυχή ενός πρωταθλητή δε βρίσκει δικαίωμα εκεί που υπάρχουν μπουκάλια στο πάτωμα — βρίσκει σπίτι εκεί που υπάρχουν άνθρωποι που σηκώνουν φωνή σα σειρήνα στις κερκίδες. εσύ λοιπόν που στέκεσαι εκεί σαν κριτής επειδή διάβασες τρεις λέξεις στις αρχές της χρονιάς, σταμάτα να ψάχνεις αριθμούς σα να είναι αριθμός τηλεφώνου δικό σου — αυτό δεν είναι αριθμός συμμετάσχοντων αγώνων, είναι αριθμός ανθρώπων που αγωνίζονται ακόμη εκεί έξω περιμένοντας μία νίκη σα λύτρωση. Οι Πέισερς μπορούν ακόμη και αυτή την ώρα να κάνουν κίνηση εκείνης της μορφής που όταν τελειώσει ο αγώνας οι αντίπαλοι να βγάζουν τα εσώρουχά τους επειδή είχαν κουραστεί πριν ακόμη σφυρίξει ο διαιτητής. κι εγώ προσωπικά όταν ήμουν μικρός και πήγαινα στο γήπεδο του Περιστεριού είδα εκείνον τον Αμερικανό προπονητή με το μουστάκι σα πνεύμα της δεκαετίας του '70 να λέει στον Νίκου Γκάλη «εσύ εδώ δεν είσαι αστέρας, είσαι οικογένεια» — κι εκείνος μετά έκανε εκείνον τον αγώνα όπου σκόραρε σαράντα δύο πόντους επειδή είχε ακούσει μία κουβέντα σωστή από έναν άνθρωπο που γνώριζε τι σημαίνει οικογένεια. Αυτός ο Ντουράντ λοιπόν δεν είναι εκεί για να κάνει βόλτα — είναι εκεί επειδή κάποιοι ακόμη εκεί πάνω ξέρουν πως όταν τελειώσει η καριέρα του εκείνος ο τελευταίος αγώνας, θέλουν να τον βγάλουν στους ώμους τους σα βασιλιά των Παλαιών Αθηνών. κι εσείς εδώ μέσα;;; σταματήστε τις κουβέντες σα να μιλάνε οι γέροι στην πλατεία — ελάτε μια Κυριακή εδώ στις κερκίδες ντυμένοι κόκκινοι σα στρατιώτες της πόλης και φωνάξτε το όνομά του έτσι δυνατά ώστε ακόμη και ο ουρανός να σκιστεί. Γιατί εκείνοι εκεί πάνω στο management ξέρουν πως μία ομάδα δεν γίνεται πρωταθλήτρια επειδή έχει αστέρες — γίνεται επειδή έχει ανθρώπους που όταν σηκώνουν τη φωνή τους, όλοι οι άλλοι κάθονται σιωπηλοί σα μαθητές στο σχολείο.