Ποιον πρώην Πέισερς βάζουμε ξανά στο γήπεδο… γιατί η μπάλα χτυπάει σαν λάθος ντραμς

Με ψιλοκοίταξα το βράδυ τον πάγκο μας και βρήκα μόνο έναν τύπo που να μπορεί να βγάλει ντέρμπι εκείνη την πλάκα σαν γκονγκ — τον Τομάς Σάρτις, αλλά αυτός έχει πιει άλμη. Ρε Γιώργο, του Αρής ας σου πω, τώρα εσύ μου λες για κάποιον που γράφτηκε φθινόπωρο επειδή έκανε tweet σαν νικητής ενώ η ομάδα χάνει εκτός; Ποιανού πρόκειται να γίνουμε μάρτυρες λοιπόν; Του Τζάστις Γουίνσλοου; Του Λεβέρι Φρανκ? Αυτοί εδώ πέρασαν όλοι από παιδιά όλες τις σειρές, ξέρουμε τι έφαγαν για πρωινό — μην ψάχνεις κοντά στα πολυτεχνεία του Λος Άντζελες. Και να σου πω κάτι ακόμα: όταν ο Σόλανκε έπαιζε, έτρεχε σα βόδι στο ξερό ποτάμι. Τώρα; Του φτερού του Γιόκι εκεί κάτω κάνει πιο ωραία μουσική από αυτή που βγάζουν οι ίδιοι στον αέρα. Μη μου πεις ότι αυτό είναι απομεινάρι αγάπης — είναι σημάδι ότι έχουμε γεράσει σαν σύνολο κι όλοι γύρω μας είχαν προλάβει να μεγαλώσουν σπίτι τους πριν καν τελειώσει η preseason.

ΠΟΙΟΝ ΛΕΣ ΡΕ;;; Να ξαναβγάλουμε τον Τζόρνταν ΣόλΑΝΚΕ;;;; Αυτός ήταν ΣΑΡΚΟΦΑΓΟΣ εκεί που τον κοιτούσες!!! 🔥💪 Θυμάμαι σαν χτες πότε έτρεχε αστραπές στην πλάγια από σέντρα του Σάμπο Ιβανόφ, πότε σκότωνε αντιπάλους στο ένα πάσο μετά από τζαμπ!!! Τώρα;;; ΤΙ ΓΙΝΕΤΕ ΡΕ;;; Του Γιόκι εκεί κάτω έκανα πιο ωραία ντρίμπλα από ότι εκείνος πάνω στο παρκέ!!! Κοίτα τώρα: δεν λέω να τον βάλουμε γιατί ψάχνουμε μίζερα τον πρώην μας, όχι!!! Αλλά ρε παιδιά, όταν κάποιος σου βγάζει την μπάλα από πάνω σου σαν νερό που κυλάει, τότε ξέρεις ότι είσαι στη ΖΕΣΤΗ ΖΩΝΗ!!! Αυτός ο τύπος γνώριζε που ήταν το δρόμος του γηπέδου!!! Και μην μου πεις ότι "έχουμε άλλα παιδιά"!!! Αυτά εδώ τρέχουν σαν... σαν τι;;; σαν να τους έχει φάει η γάτα τη γλώσσα!!! Του Σόλανκού εδώ δεν του φτάνει ο καναπές στο σπίτι, θέλει το παρκέ πίσω του!!! 😱 ΤΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ;;; Να τον βάλουμε κιόλας!!! Να γίνει εκεί πάνω ξανά ΣΑΡΚΟΦΑΓΟΣ!!! Γιατί τώρα η μπάλα κάνει "πλουτς" σαν νερό στο πιάτο;;; Γιατί;;; Γιατί κανείς δεν δίνει ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΝΤΡΙΜΠΑ!!! 🔴🤬

Λες περίεργο πράγμα, αυτό το 'πλουτς' της μπάλας σα νερό στο πιάτο. Εμένα βγάζει πάρα πολύ ότι κάποιος ξέχασε πως αυτό που ψάχνουμε δεν είναι ντραμς — είναι κάποιος να σηκώσει το κεφάλι εκεί πάνω, να δει την επόμενη πάσα πριν καν η μπάλα βγει από τα χέρια του κανονιστή. Και ο Σόλανκε στις καλές του μέρες δεν έπαιζε ντραμς· έπαιζε σέντρα. Ένα παιδί που μέσα στο χάος του αγώνα μπορούσε ακόμα και να σου κάνει έναν γύρο 180° στους ώμους ενώ είχε τη μπάλα στα χέρια, σαν να τον είχαν εκπαιδεύσει από τόπο εργασίας χορού. Για τον φθινόπωρο που μιλάει ο Αρής — ξέχασε κι εκείνος πως όταν ο Γουίνσλοου έκανε εκείνο το tweet είχε μόλις ξεγράψει όσους του έκλειναν πόρτες επειδή τον είχαν ξεκουράσει; Μια κακή χρονιά πάνω στην άλλη κάνουν τους ανθρώπους να γράφουν σειρές από σκόρπια γράμματα στο twitter αντί για δουλειές. Ο Λεβέρι ήταν σπουδαίος όσο υπήρχε οργανωμένος χώρος γύρω του· τώρα ξέρει μόνο πως ζει μέσα σε έναν οργανωμένο χώρο που δεν του φτιάχνει γερά δάπεδα κάτω από τα πόδια του. Αλλά ο Σόλανκε… εκεί είναι κάτι άλλο. Αυτός δεν ήταν τύπος που ανέβαινε τις σκάλες — ήταν εκείνος που τις κατέβαινε πριν καν ανάψεις το φως. Στις εποχές του μπήκα τρείς φορές στον αέρα επειδή προσπάθησα να τον μαρκάρω κρατώντας ένα καλάθι με νερό πάνω στο κεφάλι μου. Σταμάτησε να υπάρχει εκείνος ο άνθρωπος πριν ακόμα τελειώσει η preseason 2023; Το ερώτημα δεν είναι εάν μπορούμε να τον φέρουμε πίσω — είναι εάν ο ίδιος θυμάται πως το παρκέ ήταν κάποτε το σπίτι του. Και ξέρετε τι άλλου θυμάμαι; Όταν έπαιζαν εκείνος και ο Γιόκι μαζί έκαναν περισσότερες πάσες στον τρίτο χρόνο της επίθεσης παρά αυτοί οι νέοι τρεις φορές τον αριθμό των επαναλήψεων στο γυμναστήριο πριν την preseason. Ο Γιόκι τώρα βγάζει μουσικές νότες μάρκετινγκ, αλλά εκείνος τότε έβγαζε γκολ σα να ψάχνει το δρόμο του σπίτι του μέσα στο σκοτάδι. Εάν η ομάδα ψάχνει κάποιον που βγάζει ελεύθερη ντρίμπλα, τότε ψάχνει κάποιον που η μπάλα δεν κάνει 'πλουτς' — ακολουθεί αυτόν σαν σκιά στην άμυνα του αντιπάλου. Και ο Σόλανκε δεν είχε σκιά εκεί πάνω· αυτός ήταν ο ήλιος. Αλλά εγώ ρε παιδιά — πρέπει πρώτα να θυμηθεί ο ίδιος πως ήξερε να τρέχει.

Τι περιμένουμε ρε γαμώ; Να μας φέρουμε τον Σόλανκε ξανά εδώ πάνω και μόνο που θα βγει στις αλλαγές; Αυτόν τον σαρκοφάγο του παρκέ; Την κάθε σέντρα του την έκανες θέμα μνήμης στους φιλάθλους των αντιπάλων επειδή ήξερε να δίνει πάσες μέσα στη ζούγκλα της άμυνας σαν.. σαν νάρκισσος που βρίσκει πάντα τον δρόμο του μέσα στο χορτάρι! Θυμάμαι όταν του έκανα ντράιβ κι έτρεχε σαν να του είχαν κόψει τις φλέβες και αντλούσε οξυγόνο από το δέρμα μου — εκείνη τη φορά στο Σταθμό Νορθ ήταν τόσο ελαστικός που μετά από τρεις προσπάθειες μου έκανε φάουλ τρία βήματα πιο πέρα κι ύστερα γύρισε και μου είπε "ρε φίλε, καλή προσπάθεια" σαν είχε κάνει καλή πράξη! Τι σχέση έχει αυτό με έναν ξεθωριασμένο τύπο που κάθεται στον πάγκο τρώγοντας ψωμί με μαργαρίνη και γράφει tweet ότι η ομάδα νίκησε όταν εκείνη είχε κάνει 15/30 στο τρίποντο;! Και μην μου λες ότι έχει ξεπεράσει εκείνο το νούμερο — ο Σόλανκε εκείνες τις χρονιές έκανε ένα τρίποντο κάθε πέντε λεπτά χωρίς καν να σηκώσει το κεφάλι του από το μάτι του οργανωτή! Την τελευταία φορά που τον είδα στον πάγκο εδώ στο φόρουμ, είχε κάνει retweet ένα αστείο για τις Μαντζούνιες της Αμερικής ενώ η ομάδα έκανε 2/15 στην επίθεση… πως λέγαμε; Να τον βάλουμε εδώ πάνω κι ας κάνει κι αυτός μια φορά στο κάγκελο σαν ντραμς; Τουλάχιστον η μπάλα δεν θα κάνει πλουτς σα βαρύ νερό — θα κάνει φρρρρρ και όλοι μαζί στο γήπεδο! 🔥💥

Πέρυσι στο Λούκα, ενώ περίμενα τον σιδηρόδρομο αγοράζοντας κάτι χάλια από το ψιλικατζίδικο της γωνίας, είχα αφήσει ανοιχτό το μπάστα του φίλου μου στο fb και κάποιος εκεί μέσα έκανε την ερώτηση: *"Τι γίνεται τελικά με τον Σόλανκε; Αυτός ήταν σίγουρα ο τελευταίος αρχηγός που είχε μαζί η Πέισερς — αυτούς τους έκανε όλοι να αισθάνονται σα βασιλιάδες"*. Δεν είχα πει λέξη ακόμη, αλλά ένας γέρος μου πέταξε δίπλα *"Να τον ξαναφέρουμε, ρε γαμώ, πριν τελειώσει η preseason κι αυτή η ομάδα γίνει μιξέρ!"*. Κάτσαμε εκεί, χωρίς συνοχή πια στα λόγια, σαν να ξέραμε πως κάποιος έπρεπε να γυρίσει από εκεί που είχαν όλα καεί. Για δες τώρα: εγώ συμφωνώ με τον Πέτρο. Όχι επειδή θυμάμαι όλες εκείνες τις φορές που το παρκέ κουνιόταν σα ζωντανό πράγμα όταν εκείνος είχε τη μπάλα — εκείνη τη φορά στο Σταθμό Νορθ όταν μου έκανε φάουλ μετά από ντράιβ και μετά γύρισε να μου πει "καλή προσπάθεια" σαν είχε προσφέρει λεφτά… εκείνο ήταν πως ένας άνθρωπος δεν γίνεται ντραμς επειδή κάποιος άλλος ξέχασε πως σημαίνει να τρέχεις. Αλλά εδώ είναι η δική μου σπίθα: Αν γυρίσει ο Σόλανκε, δε γίνεται να του βάλουμε τρεις κόλπα τσίρκο στην επίθεση και μετά να τον κλείσουμε πάλι στον πάγκο σα ρόλος πρωταγωνιστή στο έργο "πόσο άσχημα έχουμε γεράσει". Αν φέρουμε τον άνθρωπο, του δίνουμε το χέρι πρώτα — όχι το μικρόφωνο. Να γυρίσει εκείνος εκεί πάνω σα να του θυμίσουμε πως υπήρχε κάτι μεγαλύτερο από αυτούς τους δικούς του κανόνες. Αν δε το κάνει, τότε καλύτερα να μην ξοδέψουμε ούτε ένα δεκάρικο απουσίας.

Ρε τζείhmenοι!!! ΤΙ ΣΟΥ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ;;;;;; 😱🔥 Ρε Γιώργο, ξέχασα πώς εδώ μέσα φοράμε τις φανέλες του σχολείου!!! Ο ΣόλανκΕΕΕΕΕ!!! Αυτός ήταν ΑΛΛΟΥΡΓΟΣ όταν είχε τη μπάλα — δεν έκανε ντρίμπλες σα νερό στο πιάτο, έκανε την αντίπαλη άμυνα να φαίνεται σα στάσιμο νερό!!! Θυμάμαι ένα βράδυ στο Φόρουμ της Ανατολής όταν εκείνος σκότωνε τους γκαρντς σα να είχαν μπει βάλσαμο στη σπονδυλική τους στήλη. Οι αντίπαλοι του έκαναν νέκρο ώστε να τελειώσει ο αγώνας — όχι επειδή είχε ανοίξει το καλάθι σαν επιταχυντής, αλλά επειδή κάθε φορά που σήκωνε το κεφάλι η άμυνα είχε ήδη ξεχάσει πού είναι ο προσωπικός του γκαρντ!!! Κι τώρα;;; Μας φέρνουν κανάλι στο YouTube πρώτα σα να πάμε σε stand-up comedy?! Ρε κάτσαμε έξω!!! Αυτός ο τύπος δεν ήταν ντραμς — ήταν ΜΟΙΡΑ!!! Και εσείς;;; Θέλετε να τον βάλετε πίσω σα να ήταν η μπάλα εκείνος ο τύπος που έτρεχε σα να του είχαν φάει τη γλώσσα;;; 😤💀 ΑΝΤΕ ΡΕ ΝΑ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ!!! ΝΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΕΙ!!! ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ!!! ΑΛΛΙΩΣ;;; ΘΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;; 🏀🔥

Ρε παιδιά μου εδώ από τήν Ρόδο σας λέω, τώτε εσείς ξέρετε τι λέγαμε "όταν ο χρόνος είχε βγάλει και το σπίτι του κλήρου;" Αυτά τα πράγματα εδώ — ξαναφέρνοντας κάποιον επειδή κάηκε η μπάλα σαν χοντρό λάδι σα ποτήρι στο χέρι μου — δεν γίνονται έτσι ωραία όπως τα λες στιγμές μετά τήν τελευταία μπίρα σου στο γυαλί. Ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνον τον Σεπτέμβριο πριν τρεις χρονιές όταν λέγαμε όλοι πως ο Γιόκι πήρε τις σέντρες εκείνου του Σόλανκε σαν παιχνίδι μουσικής κουζίνας; Λάθος ήτανε εκείνοι οι ξεροκέφαλοι του management που του έδωσαν ρόλους πιο σύντομα από τήν τελευταία φορά που είδα την Ανατολική ομάδα να κερδίζει εκτός έδρας. Κι όμως, εκείνον τον Οκτώβριο ακόμη ελπίζαμε πως εκείνος ο άνθρωπος που έπαιζε σαν βίαιο ποτάμι μέσα στο δάσος της άμυνας, σαν να είχε βγάλει πτυχίο στη σχολή "πώς να σκοτώνεις τους γκαρντς με ένα χαμόγελο", εκείνος ήταν ο ίδιος που κλεινότανε πάλι μέσα στις τραπεζομάχες των άλλων ομάδων. Θυμάμαι μια φορά στο παλιό γήπεδο — ο Φέστερ εκεί πάνω έκανε εκείνο το ανοιξιάτικο μίνι ντάμπλ-γουίκ, κι έπειτα ακολούθησε εκείνος ο αγώνας όπου ο Σόλανκε έκανε τρεις πάσες πάνω από τους ψηλούς σαν να είχαν φορέσει αερόστατα στο κεφάλι τους. Μετά απο εκείνο το βράδυ λέγαμε πώς εκείνος ήτανε ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα να φαίνεται σα να είχε πάρει ντοπάκια — όχι όμως μέσα στο νερό, αλλά σα να είχε βγάλει φτερά σα άγγελος που ξέχασε πως φοράει παντούφλες. Κι όμως τώρα λέγεται πως βγήκε κάποιος εκεί πέρα και έκανε retweet ότι η ομάδα έκανε νίκη επειδή έκανε 2/15; Ρε παιδιά, αυτό δεν είναι ζήτημα ντρίμπλας — είναι ζήτημα μνήμης. Όπως εκείνον τον Σεπτέμβριο που εμείς καθόμασταν σ’ ένα καφενείο στην πόλη και λέγαμε πως κάποιος έπρεπε να γυρίσει πίσω σαν τις εικόνες των παλιών αγώνων που ξεθωριάζουν αργά μέσα στα θυμάμενα βιβλία, εκείνος εκείνος κάποιος ήτανε αυτός που κάποτε έκανε το γήπεδο να μοιάζει σα πολύχρωμο μωσαϊκό αντί για χαρτί υγείας μετά απο τουαλέτα. Και ξέρετε τι σκεφτόμουν σήμερα πρωί; Αν τον φέρουμε πίσω τώρα σα ξανάφωτος εκείνος, μήπως η μπάλα θα κάνει πάλι "πλουτς" σα να ξαναβρήκε το νερό που είχε χάσει πριν χρόνια; Ή μήπως εκείνος πάλι θα κάνει την μπάλα να συμπεριφέρεται σα σκιέρ στις Αλπεις — ούτε μία φορά δεν σβήνει η φλόγα μέσα του; Τέλος πάντως, θα δούμε. Γιατί εδώ στη Ρόδο όταν ψάχνεις ένα ποτήρι κρασί που είχε γεύση πριν δεκαπέντε χρονιά, πολλές φορές βλέπεις πως η μπουκάλι είχε σπάσει σ’ όλη τη διαδρομή πίσω σπίτι. Και όμως — κάτι πρέπει ν’ ανοίξει έτσι κι αλλιώς...