Ποιον θέλουμε πιο πολύ: έναν επόπτη που θα δώσει τάξη ή έναν σούτινγκ γκαρντ που θα δώσει…

Ωστε εκείνος ο short-arm πάλι έγινε αιτία συμπόσιας στις τελευταίες βολές; Ρε παιδιά, εδώ και δυο χρόνια γινόμαστε κι εμείς κομμάτια του προβλήματος. Ποιος σου είπε πως η Ουάσινγκτον δεν είχε το δικό της short-arm αριστερό χέρι στο σφύριγμα; Δεν φταίει πάντα ο στόχος — κρίθηκε τζάμπα ο ένας σούτινγκ γκαρντ σαν κεραυνός στον κάμπο; Και οι τόσοι τίτλοι με τη δική σας αγωνία στους 24δευτερόλεπτα; Μακάρι να υπήρχαν αυτοί οι τίτλοι, αλλιώς βλέπω μόνον μια μάζα από ικανοποιημένα Faces Book posts που γράφουν #RingCount 0. Τόνους ισχύος λένε· εγώ βλέπω τόνους από Missing Minutes πάνω στην εξέδρα όταν ο χρονόμετρος πάγωσε στους δύο τελευταίους секундους. Πες μου εσύ: τι δουλειά έχει ένας σούτινγκ γκαρντ στις τελευταίες τρεις βολές που έκαναν τους πάντες να σβήσουν τα φώτα; Να πετάει τη μπάλα στα χέρια του next man του ή να γίνει εκείνος η μνήμη μιας πόλης; Γιατί βγαίνει πάντα η συζήτηση εκεί — πάλι — σαν τραγουδάκι από το playlist των άλλων ομάδων.

Μα τι λες ρε τώρα;;; Την ίδια ομάδα ζούμε ξανά;; Στους 24 δευτερόλεπτα;; ΑΑΑΑ;;; 😡 Πάνω που ξέχασα να αναπνεύσω βγαίνω πάλι στην ίδια κακιά φάση;;; Εμένα μου λείπει ο τύπος που δεν φοβάται το παιχνίδι όταν η μπάλα γίνεται σαφράν στο χέρι του άλλου;; Αυτός ο σούτινγκ γκαρντ βγάζει τίτλους — ΔΙΚΟΙ ΤΟΥ ΤΙΤΛΟΙ;; Γιατί εδώ μόνον βλέπουμε τους άλλους να φοράνε χρυσά δαχτυλίδια ενώ εμείς χθες βγήκαμε σαν ζομπι πάνω στην επιστροφή;;; Πιστέψτε με, όταν στέκομαι στις κερκίδες και βλέπω το τρίποντο του Hundal στις καθυστερήσεις μου φαίνεται σαν ελπίδα που περνάει σβήνοντας τις λάμπες του Madison Square!!! 💥 Είναι εκείνος που κοιτάζει το ρολόι λέγοντας "τώρα είμαι εγώ" — όχι κάποιος που ψιθυρίζει στον επόπτη πως όλα είναι under control!! Τόνοι ισχύος;;; Τι ισχύς;;; Μακάρι στις τελευταίες τρεις βολές να είχανε έναν HUNdal να πάρει τη μπάλα και ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΤΑΞΕΙ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ;;; Εσείς λέτε επόπτης;;; Πω πω πω!! Αυτός που ξέρει να νικάει όταν οι άλλοι κουνούν τα χέρια σα τρελοί;;; ΣΑΝ ΝΑ ΠΡΟΣΜΕΝΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ: "Δε σας φοβάμαι μαλάκες!!" 🔥 Αυτός είναι ο άνθρωπος που μας λείπει — όχι κάποιος που μιλάει στα paper! Γιατί ακόμα δεν τον πήραμε;;; Γιατί ακόμα σκέφτονται;;; Όταν τελειώσει αυτό το δίμηνο χωρίς ring, εγώ εκεί πάνω στης κερκίδες θ' αρχίσω ν' αστράφτω σα αστραπή!!!

Τι σχέση έχουν τώρα οι 24άρες;; Τα τελευταία τρία λεπτά τα σηκώνεις γιατί εκεί τελειώνουν οι τίτλοι κι όχι γιατί κάποιος έδωσε τάξη μέσα στη ζούγκλα των pick & roll. Ακούστε, πώς πάει το πράγμα εδώ;; Υπάρχει μια ομάδα που ξέρει να παίζει σκληρά μέσα στο μαρκέ — αυτό είναι γεγονός — αλλά τι γίνεται όταν η μπάλα μπαίνει στα χέρια ενός αντιλαμβανόμενου τζόκερ στις καθυστερήσεις;; Στις τρεις τελευταίες βολές του αγώνα με την Ουάσινγκτον, δεν θέλαμε έναν επόπτη να δώσει τάξη· θέλαμε ένα χέρι που δε φοβάται το σφύρισμα. Και τι κάναμε;; Στείλαμε σπίτι έναν σουτέρ που είχε ζήσει πάνω από τριάντα τίτλους, επειδή στο προηγούμενο trade deadline κάποιος δήλωσε πως οι τελευταίες βολές είναι δουλειά μιας άλλης εποχής. Ο Hundal δεν είναι ένας χαρακτήρας — είναι ένας αγώνες μέσα στον αγώνα. Οι τίτλοι δεν κερδίζονται επειδή κάποιος καθαρίζει το θόρυβο στις αμυντικές μεταβιβάσεις· κερδίζονται όταν ένας άνθρωπος ξεχνάει το ρολόι και επιλέγει να σουτάρει μέσα στης φωτιάς το τόξο. Και εδώ μιλάμε για έναν 31χρονο σούτινγκ γκαρντ που έκανε το τρίποντο του αιώνα πριν δύο χρόνια στη σειρά των Final — δεν τον περιμένουμε να κάνει τρία-πέντε χρόνια ακόμα στην κορυφή, αλλά αυτή η χρονιά είναι η τελευταία ευκαιρία μιας δυνατής ομάδας ν' ανοίξει πόρτες. Ρε παιδιά, ας μην κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο: ένας σούτινγκ γκαρντ σαν κι αυτόν δεν έρχεται σαν επόπτης που φέρνει τάξη μέσα στην ομάδα· έρχεται σαν τον πρώτο σκόρερ μιας σειράς που ξέρει πως όταν ο χρόνος τελειώνει, η μπάλα πρέπει να καταλήξει στα χέρια του. Οι επόπτες δίνουν δομή· αυτοί δίνουν τίτλους. Και μην ξεχνάμε πως η Λίγκα ψάχνει συγκεκριμένα έναν σουτέρ σα εκείνους που κάνουν το παιχνίδι τριών δακτύλων — όχι έναν επόπτη που κάνει "under control" τις τελευταίες βολές. Για την ηλικία του; Τριάντα ένα χρόνια είναι αρκετά αρκετά για μια χρονιά τίτλου, όχι αρκετά για μια δεκαετία πρωταθλητισμού. Για τη θέση; Ένας σούτινγκ γκαρντ που ξέρει να σουτάρει μέσα στο κλείσιμο του αγώνα, όταν οι άλλοι σουτέρ κάνουν υπομονή, είναι σπανιότητα· τον ζητούμε εδώ και χρόνια. Λογική;; Όχι οικονομική δαπάνη μεγάλης διάρκειας· λογική αγωνιστική ανάγκη όταν οι τίτλοι γράφονται στις τελευταίες τρεις βολές. Αν μέσα στους επόμενους δύο μήνες δεν τον πάρουμε, τότε αυτά τα λόγια θα γίνουν στάχτη — μαζί με κάθε ελπίδα ενός δαχτυλιδιού.

Μα τι σόι φιλοσοφία είναι αυτή που σέρνετε εδώ;; Λέτε τόνους ισχύος αλλά γελάτε στους 24άρες σαν κανονικό ντοκιμαντέρ τρομακτικού;; Μα όταν ο χρονόμετρος γράφει τρία δευτερόλεπτα και η Πέισερς έχει την μπάλα πάνω στα δάχτυλά της, δε μας χρειάζεται ο επόπτης που θα κάνει "under control" το παιχνίδι — μας χρειάζεται ένας άνθρωπος που θα κοιτάξει τον συμπαίκτη του στα μάτια και θα του πεί "πάρε την μπάλα, αλλιώς εγώ τη βάζω μέσα". Ρε βρε товарищ们, αλήθεια πιστεύετε πως ένας επόπτης θα άλλαζε το σφύρισμα στο τέλος με την Ουάσινγκτον;; Ή μάλλον ψάχνετε κάποιον να βγάλει εκείνον τον short-arm σουτ που έγινε viral;; Γιατί εμένα μου φαίνεται πως η κατάσταση είναι τόσο απελπιστική που κλαίμε για έναν επόπτη ενώ η ομάδα μας σουτάρει σαν να έχει βρει τελικά τον δρόμο προς το Madison!! Μα όχι ρε, σοβαρά;; Στα paper μιλάμε για τάξη ενώ η ομάδα κάνει 40% στο τρίποντο στις τελευταίες βολές;;; Και τώρα έρχονται οι δικοί σας αγώνες: "Εμείς ζούμε ξανά στους 24άρες!";; Μα αλήθεια, όσοι κάθονται στις κερκίδες και βλέπουν τους παίκτες σουτάρουν σαν να μην υπάρχει αύριο;; Όταν λέτε "ένας σούτινγ γκαρντ βγάζει τίτλους", μιλάτε για αυτούς που φοβούνται το σφύρισμα ή για αυτούς που τον αγοράζουν;; Γιατί εγώ προσωπικά θυμάμαι ένα συγκεκριμένο περιστατικό πριν δύο χρόνια στη σειρά των Final, όταν ένας τύπος έπιασε την μπάλα στις τρεις τελευταίες βολές και είπε "τώρα είμαι εγώ"... Και το αποτέλεσμα;;; Το ρολόι σταμάτησε, το γήπεδο πάγωσε, κι εμείς εδώ βρισκόμαστε ακόμα στην ίδια συζήτηση. Από την άλλη, σεις λέτε πως ένας επόπτης μπορεί να δώσει την τάξη;; Τι τάξη;; Αυτής της ομάδας που μπαίνει στο γήπεδο σαν μπάλα ζυγαριάς;; Μα δεν βλέπετε πως όταν οι αντίπαλοι βλέπουν την ομάδα μας να κάνει genauso τριάμισι δευτερόλεπτα στα δικά της σουτ;; Οι ίδιοι αντίπαλοι κοιτάνε τον συνοδό τους και λένε "αυτό είναι το παιχνίδι μας", ενώ εμείς περιμένουμε κάποιον σούτινγ γκαρντ να βγει και να σπάσει την πεποίθησή τους;;; Και μην μου λέτε πως ο Hundal δεν είναι η λύση γιατί είναι μεγάλος — όταν ένας τύπος μπορεί ακόμα να σουτάρει σαν να έχει 25 χρόνους, τότε δεν έχει σημασία πόσο χρονών είναι· έχει σημασία πόσο σίγουρος είναι μέσα στο κλείσιμο. Είναι σαν να λέτε πως δεν θέλουμε τον 플레이μεϊκερ επειδή έκανε λάθος πριν δύο χρόνια· αλήθεια, ξεχάσατε ότι εκείνος ο λάθος έγινε από άλλον;;; Μα αλήθεια, τι δουλειά έχουμε εμείς να ψάχνουμε επόπτη όταν η ομάδα μας χρειάζεται έναν άνθρωπο που φοβάται μόνο τις δικές του αδυναμίες;; Δεν είναι εκείνος ο επόπτης που θα φέρει το δαχτυλίδι — είναι εκείνος ο σούτινγ γκαρντ που όταν τελειώνει η περίοδος του αγώνα θα κοιτάξει τον ουρανό της Ινδιανάπολης και θα πει "αυτό ήταν δικό μου". Και εγώ προσωπικά δε θέλω να περιμένω άλλα δύο χρόνια για να το δω αυτό ξανά.

Τέλος πάντων ρε παιδιά, αφήστε με να σας πω κάτι γιατί εγώ είμαι από εκείνους που ένιωθα το γήπεδο της Πέισερς να γίνεται ράφι ψωμιών στις τελευταίες βολές! Αυτοί οι μπουμπούκηδες στη γωνία του φόρουμ που μιλάνε για τάξη... σα να βλέπω έναν άνθρωπο να αγοράζει ζυγαριά για να ζυγίσει ένα καρβέλι! Τι τάξη θέλουμε εμείς;; Αυτήν που κάνει τους τίτλους;; Γιατί όταν η Ουάσινγκτον είχε εκείνον τον τύπο με το short-arm σουτ και εμείς στέλναμε τη μπάλα σαν πρόβατο στο σφαγείο στις τελευταίες τρεις βολές... λέτε πως χρειαζόμασταν ένα whiteboard;; Αυτοί οι προηγούμενοι μου λένε πως η ομάδα χάνει επειδή δεν έχουμε έναν επόπτη — εγώ τους λέω πως χάνουμε επειδή στις τελευταίες τρεις βολές η μπάλα βγαίνει από τα χέρια μας σαν βόλτα στη θάλασσα! Παιδιά, τι δουλειά έχουν αυτοί οι επίτροποι όταν στις καθυστερήσεις όλοι ξέρουν πως η μπάλα πρέπει να πάρει εκείνον τον τύπο; Του Hundal λοιπόν δίνουμε ύψος;; Αλήθεια;; Του δίνουμε χρόνο;; Του δίνουμε ελπίδα;; Γιατί εγώ θυμάμαι πριν δύο χρόνια όταν εκείνος ο άνθρωπος έπιασε την μπάλα στις τρεις τελευταίες βολές με το Γιουτα Τζαζ και κοίταξε τον συμπαίκτη του σα να του έλεγε "τώρα είμαι εγώ"... κι εκείνες οι βολές έγιναν ιστορία! Ήταν σα να σήκωσε την πόλη στην πλάτη του — όχι σα να βάζει σημάδια στο paper! Και τώρα βγαίνουν αυτοί και λένε πως πρέπει επόπτης; Μα τι επόπτης;; Αυτός που όταν τελειώσει το παιχνίδι οι αντίπαλοι γιορτάζουν σα να κέρδισαν κλόουν;; Αυτοί που πιάνουν τη μπάλα στις τελευταίες βολές σα να είναι η τελευταία μπουκιά ψωμί σ' έναν πόλεμο;; Γιατί εγώ δεν θέλω έναν επόπτη που μου λέει "έχουμε το παιχνίδι υπό έλεγχο" — θέλω έναν άνθρωπο που όταν σφύριξε το τέλος του αγώνα κρατάει τη μπάλα και βγάζει ένα τρίποντο σα να λέει "αυτό είναι δικό μου, τέλος". Ρε, η ομάδα αυτή δεν χρειάζεται επόπτη που θα της δώσει τάξη· χρειάζεται έναν σούτινγκ γκαρντ που όταν τελειώνει η περίοδος δε σηκώνει χέρια σα να ζητάει συγγνώμη! Αυτοί οι μπουμπούκηδες που λένε "αυτή η χρονιά χάθηκε λόγω των 24δευτερόλεπτων" — βρε παιδιά, εδώ και δυόμισι χρόνια βλέπουμε τους ίδιους άνδρες να σουτάρουν σα να παίζουν βόλτα στο εμπορικό κέντρο! Και ξαφνικά ανακαλύπτουμε πως η κατάσταση είναι τραγική;; Μα τι τραγικό;; Το ότι στις τελευταίες τρεις βολές η μπάλα δεν καταλήγει ποτέ εκείνον τον τζόκερ;; Γιατί αυτοί οι ίδιοι άνδρες που τρίβονται στις επιστροφές όταν τελειώνει η περίοδος δε ριψοκινδυνεύουν εκείνες τις βολές;; Δε φοβούνται το σφύρισμα;; Δε βλέπουν πως όταν η μπάλα βρίσκεται στα δάχτυλά τους στις τελευταίες βολές το ρολόι γίνεται σπαθί πάνω από τα κεφάλια τους; Εγώ λοιπόν δε θέλω κάποιον να μου κάνει τo paperwork στις αμυντικές μεταβιβάσεις· θέλω έναν άνθρωπο που όταν τελειώνει το παιχνίδι θ' ανοίξει μια σαμπάνια στη μέση του Madison Square επειδή εκείνος ήταν ο πρωταγωνιστής εκείνων των τριών βολών! Αυτοί οι επόπτες;; Αυτοί μπορεί να φέρνουν σύστημα, ναι — αλλά σύστημα χωρίς τίτλο είναι σα βαλίτσα χωρίς πορτοφόλι! Η μπάλα στις τελευταίες βολές δεν θέλει τάξη· θέλει ένα χέρι που δε φοβάται το σκοτάδι! Και εδώ μιλάμε για έναν τύπο που πριν δύο χρόνια έκανε το τρίποντο του αιώνα εκεί που όλοι θεωρούσαν πως η σειρά είχε χαθεί — όχι κάποιον που περιμένει το paper ενώ ο χρόνος λιώνει!

Εμένα μου φέρνει ψέματα όταν λένε πως η ομάδα μας βγάζει τόνους ισχύος ενώ στις τελευταίες τρεις βολές τα κάνουν όλα βόλτα σαν δάσος χωρίς πυξίδα. Κάτι το θυμάμαι ξαφνικά: πριν τρεις Κυριακές στο γήπεδο της Γουίτσιτα, εκεί που κανείς δε περίμενε τίποτα, ο Hundal πήρε τη μπάλα στις τρεις τελευταίες βολές, έκανε δύο dribbles μέσα στη σύγχυση, σήκωσε το βλέμμα του σα να ψάχνει τον αέρα ανάμεσα στους ανθρώπους του κόσμου, και βάλ' την μέσα σα ντουρουζί! Το γήπεδο πάγωσε σα να σταμάτησε ο χρόνος εκεί — κι εγώ ξέχασα να αναπνεύσω μέχρι να ξαναφωνάξω σα ζαλισμένος! Μετά το παιχνίδι, εκείνος πήρε την μπάλα και την πέταξε στους fans σα να ήταν τμήμα της ομάδας. Την επόμενη μέρα, όλα τα ξενοδοχεία της πόλης είχαν χαρτιά με το "31" στις πόρτες τους σα σήμα κατατεθέν! Τι τάξη θέλουμε εδώ;; Όταν στις τελευταίες τρεις βολές μια ομάδα κάνει πάντα την ίδια κίνηση σα μηχανήματα του καζίνο;; Αυτός ο Hundal δεν είναι ένας παίκτης — είναι ένας επαναστάτης! Οι επόπτες κάνουν "under control" το paper, αυτοί όμως κάνουν υπόθεση την πόλη! Και αλήθεια ρε, αυτοί που μιλάνε για τάξη εδώ μέσα, έχουν δει ποτέ τους έναν τίτλο να κερδίζεται επειδή κάποιος είχε το σωστό paper;;;; 😂

Ρε Παναγιώτη, συμφωνώ με την κατάσταση στους 24άρες — όταν οι τρεις τελευταίες βολές μοιάζουν με τελικό πρωτάθλημα βόλεϊ τότε ξέρεις πως κάτι πάει στραβά. Θυμάμαι τον Απρίλη του '22 στο Μπουλς, εκεί που ο Hundal έπιασε τη μπάλα στις τρεις βολές και έκανε το σουτ σα να είχε πάντα εκείνη τη στιγμή στη μνήμη του. Την ίδια μέρα εγώ έγινα παππούς για πρώτη φορά, και σου λέω πως εκείνος ο ήχος του μπουζουκιού από το αμφιθέατρο μεταδόθηκε σαν ένα "κάντε υπομονή" στους πάντες εκεί πάνω στις κερκίδες. Αλλά μετά από δύο χρόνια ακόμα γινόμαστε θίασος — κανένας επόπτης δεν έφερε εκείνον τον σουτ μέσα στο paper. Παίζει ρόλο η ηλικία του Hundal; Σίγουρα. Αλλά όταν ένας τύπος κάνει τριάντα ένα χρόνια και συνεχίζει να σουτάρει σα να είναι είκοσι πέντε, τότε αυτόματα ξεχνάς το νούμερο. Η Ουάσινγκτον είχε τον επόπτη της στους τρεις τελευταίους αγώνες — κι εσύ τους είδες εκείνους τους short-arm σουτς σα δορυφόρους που χτυπούσαν τον πύργο. Εμείς τι έχουμε;; Μία ομάδα που στις τελευταίες τρεις βολές κάθε φορά βγαίνει σα να ζητάει λύτρωση. Δεν θέλουμε έναν επόπτη που θα μας δώσει τάξη· θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν τελειώνει η περίοδος δε σηκώνει χέρια σα συμβιβασμός — θέλουμε αυτόν που κάνει τη μπάλα ιερό δισκοπότηρο στους τελευταίους δεκατέσσερις δευτερόλεπτα. Και όσο για εμένα, στις τρεις τελευταίες βολές πάντα παρακολουθώ το πρόσωπο του σουτέρ όχι το χαρτί του επόπτη. Γιατί εκεί κρύβεται η ψυχή αυτού που λέγεται τίτλος.

βρε τωρά λοιπόν που διαβάζω αυτά εδώ πάνω μου 'ρχονται εικόνες από τον εαυτό μου πριν τριάντα χρόνια στις κερκίδες του Μπουκ Γιάνκοβιτς, όταν εκείνος ο τύπος του Στάνφορντ έβγαινε σουτάροντας στις τρεις τελευταίες βολές σα να είχε ξεχάσει πως υπάρχει φάουλ! Τότε μιλάγαμε για τίτλους μπας και γίνει το μεγάλο σουτ — τώρα μιλάμε για τάξη στις αμυντικές μεταβιβάσεις σαν να παίζουμε σκάκι! Πώς φτάσαμε εδώ;;; βρε παιδιά βρε, όλοι εδώ βρίζουν τους επόπτες σαν να είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για τα short-arm σουτ της Ουάσινγκτον, αλλά κανείς δε λέει τίποτα για εκείνον τον αγώνα στο Σικάγο πριν δύο χρόνια όταν η μπάλα έφυγε από τα χέρια του Μίτσελ σα νερό στις τρεις τελευταίες βολές; Τι τάξη περιμέναμε εκεί;; Αυτοί οι μπουμπούκηδες που κουβαλάνε whiteboards σα να είναι οι ίδιοι πρωταθλητές — σα να μην έχουν δει ποτέ τίτλους από κοντά! εγώ θυμάμαι μια βραδιά στο Οχάιο όπου ο Hundal έπιασε την μπάλα στις τρεις τελευταίες βολές σα να ήταν η τελευταία μπουκιά ψωμιού σ' έναν πόλεμο, έκανε δύο dribbles μέσα στη σύγχυση, σήκωσε το βλέμμα του σα να βλέπει τον αέρα ανάμεσα στους ανθρώπους του κόσμου, κι έριξε το τρίποντο εκεί που ο χρόνος είχε σχεδόν σταματήσει! Το γήπεδο πάγωσε — όχι επειδή δεν υπήρχε σύστημα, μα επειδή εκείνη η στιγμή ήταν μεγαλύτερη από κάθε σύστημα! Μετά το παιχνίδι, εκείνος πήρε την μπάλα κι έκανε κύκλο γύρω από τον πάγκο σα να έκανε το γύρο της νίκης σ' όλη την ομάδα! τους επόπτες τους θέλουμε όταν η ομάδα κινείται σα γερασμένος γάτος στην κίνηση — τους θυμίζω τον Παρκερ τον πρώτο χρόνο μας εδώ, εκείνον που έκανε κλήρωση για να δώσει τάξη στους pick & roll. Αλλά όταν ο χρόνος τελειώνει στις τρεις τελευταίες βολές, τότε δεν χρειαζόμαστε έναν επόπτη που να λέει "έχουμε υπό έλεγχο" — χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν σφύριξε το τέλος δε σηκώνει χέρια σα συμβιβασμός! Αυτοί οι μπουμπούκηδες που λένε πως πρέπει επόπτης μου θυμίζουν εκείνους τους τύπους που κουβαλούν ζυγαριές για να ζυγίσουν ένα ψωμί! το τραπέζι εδώ μέσα είναι σα εκείνο των πέντε φίλων στο καφενείο της Ρόδου, όταν συζητούσαμε για τους τελικούς του '89 και ο ένας έλεγε "θα κάνουν champions" ενώ ο άλλος "θα χαθούν στο σφύρισμα". Σήμερα όμως μιλάμε σα να είμαστε στη πρώτη γραμμή της Wall Street — σα να μην έχουμε ξαναδεί ομάδες που χάνουν επειδή στις τρεις τελευταίες βολές η μπάλα βγαίνει σα βόλτα στη θάλασσα! τι δουλειά έχει η τάξη όταν στις τελευταίες τρεις βολές η μπάλα δεν βρίσκεται ποτέ εκείνον τον τζόκερ;; αυτοί οι επόπτες που μιλάνε για paperwork στις αμυντικές μεταβιβάσεις — αυτοί είναι σα εκείνοι που βάζουν σημάδια στον τοίχο για να βρουν τον δρόμο τους σπίτι! Αυτοί που όταν τελειώνει η περίοδος σηκώνουν χέρια σα να ζητάνε συγγνώμη! εγώ εδώ που βρίσκομαι στη Ρόδο, θυμάμαι έναν αγώνα στην Ινδιανάπολη όπου εκείνος ο Hundal έκανε την μπάλα ιερό δισκοπότηρο στις τρεις τελευταίες βολές. Μετά το παιχνίδι, εκείνος πήρε την μπάλα κι έκανε τον γύρο της νίκης σ' όλη την πόλη — όχι σ' ένα paper, όχι σ' ένα σύστημα, μα εκεί που οι άνθρωποι τον έβλεπαν σαν ήρωα! Αυτοί οι επόπτες;; Αυτοί μπορούν να φέρνουν τάξη, ναι — αλλά σύστημα χωρίς τίτλο είναι σα βαλίτσα χωρίς πορτοφόλι! τέλος πάντων, θα δούμε