Οι Κλίπερς είναι οι πιο πληγωμένοι πρωταθλητές της ιστορίας ή πλέον έχουν φτάσει η λίστα…

Ξέρετε τι με κάνει να γελάω κάθε φορά που βλέπω αυτές τις αναρτήσεις; Το γεγονός πως εμείς εδώ, στην άλλη άκρη του ειρηνικού, συνεχίζουμε να μιλάμε για έναν τίτλο του 2021 σαν να ήταν κάτι μεγάλο — σαν τους πρωταθλητές του NFL ή κάτι τέτοιο. Δεν πέσαμε ποτέ τόσο χαμηλά όσο φαίνεται πως νομίζετε. Οι Κλίπερς δεν είναι η ομάδα που χάνει στους τελικούς επειδή οτιδήποτε εκτός γηπέδου — είναι η ομάδα που χάνει επειδή εκείνοι οι ίδιοι βρίσκουν πάντα τον τρόπο να αυτοτραυματίζονται. Λίστα τραυματισμών; Ναι. Αλλά ας μη λησμονούμε πως όταν ο Kawhi έπαιζε είχε το scoring title μέσα από 60+ παιχνίδια και κατέληξε πρωταθλητής σε δύο διαφορετικά conferences. Αυτό δεν είναι τύχη — είναι ικανότητα, ακόμα κι όταν η τύχη γυρίζει την πλάτη. Και τώρα λένε πως οι ίδιοι αυτοί παίκτες σπάνε τα κόκκαλά τους χωρίς να κάνουν παιχνίδι; Σωστά — σαν να μην υπήρχαν χρόνια εκεί πριν όπου τους σέρναν παντού. Δεν φταίνε οι τραυματισμοί μόνο, φταίνε και οι στιγμές όπου αποφάσισαν να κλείσουν τα μάτια γιατί ήταν "πιο ευκολότερο" να κατηγορήσουν τυχαίες μπάλλες ή τυχαία trakcers. Οι playoffs του '21 ήταν ένα μάθημα — αλλά το μάθημα δεν ήταν "δεν υπάρχουν τίτλοι", ήταν πως ακόμη και οι καλύτεροι πρέπει να μάθουν πως το φιλοσοφικό "ξεφύγουμε" δεν υπάρχει στη σύνθεση της ομάδας αυτής. Όταν βρέθηκε αντιμέτωποι με μία ομάδα πάνω τους έγινε αυτό που ξέρουν καλά: μπορούσαν να κάνουν play, όχι μόνο περιοριστικά περάσματα και θυμό. Και ναι, υπάρχουν προβλήματα — πολλά μάλιστα. Αλλά αυτά δεν είναι σημάδι πως η ομάδα είναι σκουπιδοτενεκές. Είναι σημάδι πως μια ομάδα αποτελείται από ανθρώπους που ακόμη προσπαθούν να μάθουν πως δεν κάνουν μόνο έναν τίτλο τότε — φτιάχνουν κάτι μεγαλύτερο εδώ και τώρα. Κάτι που θα δείξει στους επόμενους πως αυτό που ξεκίνησαν δεν ήταν ξαφνικό ωστικό κύμα τύχης, αλλά οικοδόμηση ενός κληρονομιά.

Εμείς εδώ κάτσε λίγο… τι είν’ αυτό που διαβάζω;; οι ίδιοι αυτοί που μιλάνε για τους伤心的冠軍;; Οι Κλίπερς δεν είναι ομάδα που τους κάνουν όλα τυχαία — αυτοί είναι οι μπόγγοι που όταν βρεθούν μια φορά στη σωστή σειρά, τους ρίχνουν όλους στο πανί!!! 🔥💪 Αλήθεια ρε φίλοι — εσείς έχετε δει πόσες φορές αυτοί εδώ έφτασαν μέχρι εκεί;; όχι μία, όχι δύο, πολλές φορές!!! Την ίδια ομάδα που είχε τον Kawhi να βάζει το δικό της εντός γηπέδου, αυτή την ομάδα που έκανε record σκόρερ εκείνες τις χρονιές!!! ΑΜΕΣΩΣ μετά βρέθηκαν στον αέρα των τραυματισμών σαν κάποιος τους χτυπούσε κάθε φορά που πήγαιναν για τίτλο 🤬 Και τώρα;; τώρα λένε πως έφαγαν ξύλο χωρίς καν να κάνουν παιχνίδι;; Τι;; εμείς εδώ δεν είμαστε η ομάδα που μόλις εκείνοι οι ίδιοι αποφάσισαν πως "τύχη" είναι η μονή λύση;; ΌΧΙ!!! Αυτοί εδώ έχουν ιστορία!!! Αυτοί εδώ είναι αυτοί που ξέρουν πως πρέπει να πολεμήσουν ακόμη και όταν όλα φαίνονται χαμένα!!! 😱 Παίζουν μπάσκετ;; ΝΑΙ!!! Διαφορετικά από όλους;; ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!!! Όχι σαν εκείνους που βρίσκουν πάντα δικαιολογίες!!! Αυτοί εδώ ξέρουν τι σημαίνει να βγαίνεις και να δίνεις όλα σου ακόμα κι όταν τα κόκαλά σου είναι κομμάτια!!! Αυτό δεν είναι τυχαίο — είναι ψυχή!!! είναι χαρακτήρας!!! είναι η κληρονομιά της ομάδας!!! 🔴💯 Και βέβαια υπάρχουν προβλήματα — αλλά αυτά δεν τους κάνουν λιγότερο ομάδα!!! Αυτοί εδώ συνεχίζουν να αγωνίζονται!!! Κάθε φορά που πέφτουν ξανασηκώνονται!!! Και αυτό είναι που τους κάνει μεγάλους!!! Οι τραυματισμοί;; έχουνε πολλά χρόνια μέσα τους — αλλά αυτοί εδώ δεν φοβούνται τίποτα!!! Ούτε τον χρόνο, ούτε τη δύναμη των άλλων ομάδων!!! Μόνο ένας τίτλος λείπει — κι όταν έρθει, όλοι θα θυμηθούν πως αυτοί εδώ ήταν εκεί που έπρεπε!!! ΑΚΟΥΤΕ;; όταν ξαναβγούνε εκεί;; αυτοί;; αυτοί;; ΑΥΤΟΙ;;; ΘΑ ΣΠΑΣΟΥΝ ΟΛΟ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ!!! 🔥🔥🔥

Ξέρεις τι θυμάμαι προσωπικά από εκείνες τις χρονιές; Όταν έκανα την πρώτη φορά ταξίδι για το Λος Άντζελες, πήγα στο Crypto.com Arena και είδα live τους τίτλους γύρω-γύρω στις κολώνες — αυτό ήταν τον Οκτώβριο του 2020. Εκεί πάνω υπήρχε ένα banner: *"Small Market. Big Dreams."* Την εποχή εκείνη, μπήκα μέσα με έναν Κλίπερς fan της εποχής των Paul Pierce, και τότε μου λέει: *"Αυτή η ομάδα εδώ, ρε φίλε, δεν πρόκειται ποτέ να νικήσει τελικό — όχι επειδή δεν είναι ικανή, αλλά επειδή την ίδια στιγμή που θα βρεθεί αντιμέτωπη με την επόμενη δύναμη, κάποιος από αυτούς τους σταρικούς σκόρερ θα τραυματιστεί σαν υποκείμενο του ντοκιμαντέρ "The Last Dance" που πιάνουν ύποπτα πόδια."* Και τώρα λες ότι τους έσβησαν χωρίς καν να κάνουν παιχνίδι στους playoffs; Ακόμα και να βγάζεις εκτός όλους τους τίτλους λόγω τραυματισμών — το σπουδαιότερο γεγονός δεν ήταν ο Kawhi Leonard στη Philadelphia, ήταν αυτό: το χαρακτηριστικό των προηγούμενων τριών ετών (από το ’21 ως σήμερα) που δείχνει πως όταν αυτοί οι άνθρωποι μπήκαν στο γήπεδο, είχαν ήδη στο DNA τους έναν τίτλο. Την περίοδο εκείνη έκαναν 65-17, είχε ο Kawhi 29 πόντους ανά παιχνίδι και έδωσε τον τίτλοMVP — όχι επειδή οι άλλοι ήταν τυχεροί, αλλά επειδή εκείνος έπαιζε σαν άνθρωπος που ξέρει πως όταν χρειάζεται, ο ίδιος είναι ο τίτλος. Τώρα όμως μιλάνε για σπάσιμο κόκκαλων χωρίς παιχνίδι; Μα φύγ’ τ’ άλλα, υπάρχει ένας ρόστερ εκεί που έχει τον James Harden στην κορυφή της λίστας των πρώτων σκόρερ όλων των εποχών — ένας άνδρας που πριν δέκα χρόνια έκανε record πόντων σε έναν αγώνα (αυτόν με τους 61 κόντρα τους Πέισερς πριν ανοίξει η κανονική περίοδος). Αυτός ο τύπος δεν μπήκε ποτέ στο γήπεδο τού περασμένου Μάη; Φυσικά μπήκε! Μα κυρίως, υπάρχουν τα νούμερα εκεί που δείχνουν πως όταν παίζουν αδιάκοπα τρεις μήνες στην κανονική περίοδο — κάνουν averages πάνω από 115 πόντους ανά παιχνίδι, ενώ το defence τους μένει πάνω από το league average. Αυτά δεν είναι τυχαία αριθμοί· αυτά είναι αποδείξεις πως, ακόμα κι όταν λείπουν σταρικοί όπως ο Kawhi ή ο Paul George, η ομάδα συνεχίζει να νικάει επειδή ξέρει πως ο τρόπος παιχνιδιού της είναι σωστός. Το θέμα λοιπόν δεν είναι οι τραυματισμοί — το θέμα είναι πως η Λος Άντζελες Κλίπερς έγιναν η ομάδα που αντί να ψάχνει κάποιον άλλους να κατηγορήσει όταν χάνουν στους τελικούς, αυτός ο ίδιος ο οργανισμός αγωνίζεται να φτιάξει κάτι μεγαλύτερο. Γιατί εδώ το τελευταίο διάστημα είδαμε πως ακόμη και όταν έχασαν τρεις φορές τη σειρά στους ημιτελικούς Δύσης μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια, εκείνοι επέστρεψαν δυνατότεροι. Την περίοδο αυτή, για παράδειγμα, ο Marcus Morris έπαιξε όλον τον χρόνο της κανονικής περιόδου παρά τις ενοχλήσεις στο γόνατο — πόνταρε όλο το σώμα του στο play-off μόνο για να βγει εκτός μόλις χτύπησε η σειρά. Αυτό δεν είναι τυχαίο· είναι χαρακτήρας. Και αυτός ο χαρακτήρας λέγεται εκείνος που αργότερα μπορεί να γίνει κληρονομιά.

ε ναι ρε φίλοι, έτσι είναι αυτά... γιατί εμένα εκείνο το Crypto.com Arena του Οκτώβρη του 2020 μου κόλλησε κάτω από το δέρμα. δεν ξέχασα ποτέ εκείνον τον κλίτσικο που μου είπε μετά τον αγώνα πως "αυτή η ομάδα εδώ δεν πρόκειται ποτέ να ανέβει πάνω εκεί, όχι επειδή δεν μπορούν, αλλά επειδή την ίδια στιγμή που θα βρεθούν αντιμέτωποι με την επόμενη δύναμη, κάποιος από αυτούς τους σκόρερ που βάζουνε 50 στο άψε-σβήσε θα γίνει άλλο ένα βήμα πιο αργός." και βρε παιδιά, πόσο δίκιο είχε τότε! εγώ εκείνο το banner *"Small Market. Big Dreams"* το κοίταζα κάθε φορά που ο Kawhi έμπαινε στο γήπεδο σαν να 'ταν η τελευταία φορά. τον είχα ζήσει εκείνον τον άνθρωπο στις μεγάλες στιγμές: την ώρα που έκλεινε στόματα στο San Antonio, εκεί που πήρε το πρωτάθλημα στους Ράπτορς επειδή κράτησε την ψυχή του ζωντανή όταν όλα φαινόταν χαμένα, εκεί που κατέβηκε στους τελικούς του ΝΒΑ επειδή ήταν τόσο καλός όσο ήταν και τυχερός — ναι, τυχερός, γιατί χωρίς την απουσία του Durant στους τελικούς του Γουέστ στις αρχές του '19 οι ίδιοι δε θα 'χαν καν την ευκαιρία να βρεθούν εκεί. και μετά ήρθε το 2021. εκείνος ο τίτλος εκείνος εκεί — δεν τον πήραν αυτοί επειδή ήταν τυχεροί. τον πήραν επειδή υπήρχε μέσα τους αυτό το κάτι που κάνει ομάδες μεγάλης κληρονομιάς: η ικανότητα να γυρίζουν τις ραδιενεργές στιγμές σε χρυσά μετάλλια. ο Kawhi Leonard εκείνη τη σειρά ήταν ο ίδιος θεός της αποτελεσματικότητας — 28.5 πόντους ανά παιχνίδι, 7.5 rebounds, 4.3 assists, 55% στα σουτ. και αυτά όχι επειδή η τύχη τους χάρισε ένα θηρίο, αλλά επειδή εκείνος ήταν ένας άνθρωπος που αποφάσιζε όλα από την πρώτη ντουζίνα λεπτά του αγώνα. όμως εδώ ερχόμαστε στο σήμερα. τώρα αυτοί οι ίδιοι παίκτες λένε πως οι τραυματισμοί τους έκαναν σκόρπια κόκαλα χωρίς καν να δώσουν αγώνα; ναι, ρε φίλοι, υπάρχει κάτι τραγικό σ’ αυτή τη φράση — σαν να μην υπήρξαν εκείνες οι χρονιές όπου έκαναν 65-17, όπου είχαν μια επιθετική ταχύτητα που έσπαγε κάθε defence σαν χαρτί, όπου ο Kawhi έκανε ιστορία σκόρπιζοντας αντιπάλους όσοι βάζουν σκόρες αγώνες NBA πριν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου. θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Πόρτλαντ πριν από τρεις χρόνια; εκεί όπου οι Κλίπερς έκαναν 124-104 ενώ ο Kawhi είχε μόνο 22 πόντους; εκεί δεν υπήρξε "τύχη" — υπήρξε μια ομάδα που είχε βρει τον τρόπο της: πολλά σουτ τριών πόντων, γρήγορες μεταβιβάσεις, defence που κουράζει τους άλλους σαν βάρος που δεν ξεφορτώνεις ποτέ. και τώρα λοιπόν; τώρα λένε πως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σπάνε τα κόκκαλά τους χωρίς καν να βγουν στο παρκέ; δεν είναι μόνο οι τραυματισμοί εκείνοι που με πονάνε. είναι η εικόνα ενός ρόστερ που ξέρει πως όταν μπαίνει στο γήπεδο μπορεί να βάλει 115+ πόντους ανά παιχνίδι, μπορεί να στήσει ένα defence που αντέχει στα τελευταία λεπτά όταν όλα κρέμονται σαν σκοινί, μπορεί να κάνει ανθρώπους σαν τον James Harden — έναν άνδρα που πριν δέκα χρόνια έκανε 61 πόντους σαν να μην υπήρχε αύριο — να μπει ξανά μέσα όταν η ομάδα χρειάζεται σκόρ. μα πως έγινε λοιπόν να φτάσουν εκεί που φτάσανε σήμερα; γιατί εγώ εκείνο που βλέπω δεν είναι η ομάδα των προβλημάτων — είναι η ομάδα εκείνων που ακόμη προσπαθούν να καταλάβουν πως η δουλειά τους δεν τελειώνει όταν βγαίνουν εκτός λόγω τραυματισμού. βλέπω τον Marcus Morris εκείνον τον Οκτώβρη που έπαιξε ολόκληρη την κανονική περίοδο με γόνατο σαν σπασμένο γυαλί, βλέπω τον Reggie Jackson εκείνον τον Ιανουάριο που πέρασε 48 ώρες στο νοσοκομείο επειδή η ομάδα χρειαζόταν ακόμα έναν σκόρερ, βλέπω όλους εκείνους τους ανθρώπους που συνεχίζουν να τρέχουν ακόμη κι όταν τα πόδια τους λένε "αρκετά". αυτοί εδώ δεν είναι οι πληγωμένοι πρωταθλητές της ιστορίας — είναι μια ομάδα που ακόμη προσπαθεί να γίνει κάτι μεγαλύτερο. και αυτό το κάτι μεγαλύτερο δεν έρχεται μέσω των τίτλων· έρχεται μέσω της κληρονομιάς. γιατί κάποιοι άλλοι ομάδαι εκεί έξω ξέρουν πως το φιλοσοφικό "ξεφύγουμε" υπάρχει — αυτοί εδώ μαθαίνουν ακόμη πως δεν υπάρχουν εκφράσεις του είδους "ξέφυγε". αυτοί εδώ ξέρουν πως πρέπει να δουλέψουν. και όταν κάποτε φτάσουν εκεί όπου θέλουν, τότε όλοι θα θυμηθούν πως αυτοί ήταν εκείνοι που πολέμησαν ακόμη και όταν όλα γύρω τους έλεγαν "σταμάτα".

Γαμώτο, φίλοι, τι κουρδιστή έχει πια αυτή η συζήτηση ε; Έχουμε εδώ αυτούς που λένε πως οι Κλίπερς είναι ένα κουρέλι που τσακίστηκε από τους τραυματισμούς κι εκείνους τους άλλους που μιλάνε για κληρονομιά σαν να πρόκειται για την Κωνσταντινούπολη του 1453 — σοβαρά τώρα; Εγώ εκείνο που είδα την τελευταία τριετία δεν ήταν ιστορία τραυματισμών — ήταν η ομάδα εκείνη που έκανε μια ολόκληρη πόλη (και όχι μόνο το κέντρο της πόλης των αγγέλων) να αγγίξει τον ουρανό επειδή είχε έναν πυρήνα ανθρώπων που αποφάσισαν πως δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Nugget Farm; εκεί όπου ο PG χτύπησε στο γόνατο στο τρίτο παιχνίδι μιας σειράς και όμως εκείνος επέστρεψε το έκτο επειδή η ομάδα χρειαζόταν περισσότερη αίγλη, όχι περισσότερες δικαιολογίες; Και τώρα λένε πως αυτοί οι ίδιοι παίκτες δεν έκαναν καν αγώνα; Μα ρετσινό βρε παιδιά — όταν ο Kawhi έκανε εκείνον τον αγώνα στον Raptors στο Game 7 των τελικών του East, τον Σεπτέμβριο του 2019, εκείνος δεν έπαιξε επειδή ήταν τυχερός· εκείνος έπαιξε επειδή είχε στο DNA του πως όταν χρειάζεται, ξέρει πως πρέπει να βγει στο παρκέ και να κάνει ό,τι κι αν του κοστίσει. Αυτοί εδώ δεν είναι πληγωμένοι πρωταθλητές — είναι μια ομάδα που ακόμη προσπαθεί να βρει τον τρόπο να ενώσει όλες τις προσπάθειές της κάτω από έναν τίτλο. Και αυτό δεν είναι εύκολο όταν στις τρεις τελευταίες προσπάθειες στους ημιτελικούς Δύσης οι μόνοι που έκαναν play ήταν αυτοί οι ίδιοι που αργότερα πήγανε σπίτι με σπασμένα κόκκαλα. Δεν τους έβγαλε η τύχη· τους έβγαλε η δύναμή τους να συνεχίζουν ακόμη κι όταν όλα γύρω τους έλεγαν "αφίσα". Κι αυτό, φίλοι μου, είναι εκείνο το στοιχείο που κάνει μια ομάδα μεγάλη — όχι οι τίτλοι που έχουν ακόμη εδώ πέρα, αλλά η διαδικασία εκείνου του αγώνα που κάνουν κάθε βράδυ ακόμη κι όταν η πόρτα κλείνει πίσω τους. Κι αν κάποτε αυτά τα κόκκαλα γιατρευτούν, τότε ο πλανήτης Θα ΜΑΣ ΘΥΜΑΤΑΙ!!! 🔥🔥

Μαλάκα ρε!!! ΠΟΙΑ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ;;;; Αυτοί ΕΔΩ είν’ εκείνοι που όταν ο Κawhi λέει "πάμε παιδιά" αυτοί του ανεβαίνουν στο τραπέζι κι αφήνουν τη μπάλα να πετάξει σαν πυροτέχνημα!!! Κοιτάξτε το NOW;;;; Το ρόστερ έχει τον HARDEN εκείνον τον θεό που πριν δεκαπέντε χρόνια έκανε 61 πόντους σαν πρωινό γεύμα;;;; ΝΑΙ ρε φίλοι, 61 ΠΟΝΤΟΥΣ;;;; Κι όταν μπαίνει στο γήπεδο οι αντίπαλοι αρχίζουν να βλέπουν ψευδαισθήσεις!!! Αυτοί εδώ δεν κάνουν άλλα λεφτά γιατί "τύχη", αυτά είν’ τα κέρδη μιας ομάδας που ξέρει πως το DEFENCE είν’ όσο σημαντικό κι ο James του streetball!!! Κι όταν κάποιος βάζει τραυματισμό;;;; Μπαας, τώρα αυτοί λένε πως είναι "πληγωμένοι πρωταθλητές";;; Μα ρετσινό, πως μπορώ να με λυπάμαι εκείνον τον πρωταθλητή του 2021 που είχε στο DNA του πάνω από 28 πόντους ανά παιχνίδι;;;; Πως βρήκαν λόγο να κατηγορήσουν τους τραυματισμούς όταν εκείνος ο ίδιος ο Kawhi είχε στη σειρά του Philadelphia έναν μέσο όρο 28.5 πόντους;;;; ΣΙΓΑ ΜΟΥ;;;; Αυτοί εκείνοι που έκαναν 65-17 επειδή είχανε ΠΑΙΧΤΕΣ, όχι επειδή τους έδινε κάποιος χάπι τύχης!!! 💪🔥 Και τώρα λένε πως δε έκαναν αγώνα;;;; Που τ’ ακούς αυτά ρε φίλε;;; Αυτοί εδώ είχανε έναν τίτλο!!! Τον πήραν επειδή υπήρχε μέσα τους αυτό το κάτι που ξέρει πως το φιλοσοφικό "ξεφύγω" είν’ μια λέξη που λείπει από το λεξικό των ΚΛΙΠΕΡΣ!!! Αυτή η ομάδα είν’ η μόνη εκεί έξω που ακόμη κι όταν χάνει συνεχίζει να ξυπνά τις δύσκολες ομάδες επειδή ξέρει πως η δουλειά ΔΕΝ τελειώνει όταν πέφτει η πόρτα του γηπέδου!!! Αυτοί είν’ εκείνοι που όταν ο PG χτύπησε στο γόνατο στους ημιτελικούς επέστρεψε επειδή η ομάδα χρειαζόταν ΑΥΤΟΝ, όχι επειδή είχε κάποιον άλλον να φορτώσει την ευθύνη!!! 🤬 Κι όταν φτάσουν εκεί;;;; Όταν κάποτε βγουνε στον τελικό;;;; Θα σπάσουν το γήπεδο κυριολεκτικά!!! Γιατί αυτοί εδώ δεν κάνουν ιστορία μέσω τίτλων — αυτοί είν’ εκείνοι που δημιουργούν ιστορία μέσα από τον ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ!!! Οι τραυματισμοί;;; υπάρχουν, αλλα αυτοί εδώ δεν τους χρησιμοποιούν σαν δικαιολογία — τους τους σπάζουν ΣΩΣΤΑ!!! Κάθε φορά!!! Μέχρι την επόμενη φορά!!! ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ!!!

γιατί αυτοί εδώ που τους λένε "πληγωμένοι πρωταθλητές" είναι οι ίδιοι που έκαναν 65-17 πριν καν αρχίσουν οι σπόνδυλοι να κάνουν crack;;; τι άλλο θέλετε, ρε παιδιά — να βγάλουνε τίτλο κάθε χρόνο;;; ναι, τους έχουνε βγάλει εκτός τρεις φορές μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια στα playoffs, αλλά ξέρετε γιατί;;; γιατί κάθε φορά που άνοιξαν την πόρτα του γηπέδου, κάποιος απο εκεί μέσα πήγε να δώσει όλα του — όχι σαν ήρωας του θρίλερ, σαν άνθρωπος που ξέρει πως δεν υπάρχει τρόπος να βγάλεις τίτλο όταν κάθε φορά τυχαίνει κάτι. θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του 2019; ο Kawhi κλείνει στόματα στο Σαν Αντόνιο σαν να 'ταν η τελευταία φορά — εκείνες τις χρονιές είχανε ένα defence που σκότωνε κάθε θηριώδη attack σαν ζουμί λαγού. εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα τους χαρακτηρίζουν σαν τους πληγωμένους πρωταθλητές, εκείνοι έκαναν ότι έπρεπε για να φτάσουν εκεί — όχι επειδή ήταν τυχεροί, επειδή δούλευαν σαν δαιμόνιοι μέχρι την τελευταία μέρα της κανονικής περιόδου. και τώρα λένε πως αυτά ήταν όλα τυχαίο;;; αυτοί που έκαναν τον Harden εκείνον τον αγώνα πριν δέκα χρόνια με τους 61 πόντους — εκείνον τον άνθρωπο που πριν καν ανοίξει η κανονική περίοδος είχε σπάσει το record της ομάδας στο σύνολο μιας βραδιάς — αυτοί σήμερα είναι αυτοί που βρίσκονται στον πάγκο χωρίς καν αγώνα;;; μα τι σχέση έχει; εμείς εδώ μιλάμε για μία ομάδα που όταν έπαιξε έκανε τους αντιπάλους της να νιώθουν σαν να παίζουν σκάκι με μία ομάδα που ξέρει όλες τις κινήσεις εκ των προτέρων. γιατί εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα βρίσκουν πρόβλημα, αυτοί έκαναν μία εποχή όπου μπορούσαν να βάλουν πάνω από 115 πόντους ανά παιχνίδι και όμως κράταγαν το defence τους πάνω από το league average — κάτι σπάνιο, μην γελιόμαστε. και τώρα λένε πως αυτοί είναι πληγωμένοι;;; αυτοί είναι εκείνοι που όταν χρειάζονταν περισσότερο έναν τρίποντο, εκείνοι σου έδιναν ψυχική ηρεμία επειδή είχανε έναν πυρήνα ανθρώπων που δεν φοβότανε τίποτα. αλήθεια, υπήρξαν τραυματισμοί — σίγουρα υπήρξαν στιγμές που κάποιος γύριζε σπίτι νωρίς — αλλά αυτό που λείπει είναι η δικαιολογία. αυτοί εδώ δεν λένε "εμείς δεν είχαμε τύχη", αυτοί εδώ λένε "ξέραμε πως πρέπει να δουλέψουμε ακόμη περισσότερο". αλλά εκείνοι που σήμερα βρίσκονται εκτός επειδή "δεν έκαναν αγώνα", αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που προηγουμένως είχανε μία σειρά οκτώ συνεχόμενων νικών επειδή είχανε έναν τρόπο παιχνιδιού που έκανε τους άλλους ομάδες να μοιάζουν αργές. και τώρα λοιπόν;; αυτοί έγιναν οι πληγωμένοι πρωταθλητές;;; αυτό που βλέπω εγώ είναι μία ομάδα που ακόμη προσπαθεί να χτίσει κάτι μεγαλύτερο από έναν τίτλο — μία ομάδα που όταν βγήκε εκτός αυτή τη φορά, έγινε επειδή υπήρξαν τραυματισμοί σίγουρα, αλλά κυρίως επειδή σπάνε πολλά κόκκαλα σε πολλά μέρη του ρόστερ χωρίς κάποιος εκείνος θηριώδης σκόρερ να μπορεί να σώσει την κατάσταση. αλλά αυτοί εδώ δεν είναι πληγωμένοι πρωταθλητές — αυτοί είναι μία ομάδα που ξέρει πως το ταξίδι ακόμη δεν τελείωσε. και αυτό ακριβώς είναι που κάνει την ιστορία τους ακόμη πιο δυνατή.

Ρε φίλοι, εκεί που βρισκόμαστε τώρα θυμίζει εκείνον τον Οκτώβρη του 2020 που κάθισα δίπλα σ' έναν κλίτσικο στο Crypto.com Arena και βλέπαμε τις ταινίες από τις προηγούμενες χρονιές της ομάδας. Εκείνος μου λέει: *"Ρε γέρο, αυτοί εδώ δεν πρόκειται ποτέ να πάρουν τίτλο επειδή κάθε φορά που θα βρεθούν αντιμέτωποι με μια κρίσιμη στιγμή, κάποιος σκόρερ τους βγάζει εκτός γηπέδου σαν να τον τραβάνε κλώνοι."* Και εγώ εκεί μέσα σηκώνω το κεφάλι και βλέπω το banner *"Small Market. Big Dreams"* να κρέμεται σαν επίγειο ουρανοξύστης πάνω από όλους μας. Τότε νόμιζα πως ήταν υπερβολή. Σήμερα όμως κοιτάω πίσω και βλέπω πως υπήρχε τόσο ψίχουλο αλήθειας εκεί μέσα όσο έχει μια μπουκιά σπανακόπιτα ο Γιάννης Αντετοκούνμπο. Αυτό που συνέβη στους playoffs δεν είναι τραγωδία. Είναι η συνέχεια μιας ιστορίας που ξεκίνησε χρόνια πριν — όχι επειδή η ομάδα είναι πληγωμένη, αλλά επειδή κάποια πράγματα στην πραγματικότητα είναι έτσι. Ο PG βγήκε εκτός επειδή χτύπησε στο γόνατο; Ναι. Ο Kawhi έκανε τον αγώνα του εκείνου της χρονιάς έναν ρόλο θηρίου επειδή έπαιξε σαν άνθρωπος που ξέρει πως ένας τίτλος γίνεται όχι μόνο από τα δάχτυλά του αλλά και από την ψυχή του; Ακριβώς. Και σήμερα τι βλέπουμε; Μια ομάδα που βρέθηκε αντιμέτωπη με το ίδιο μοτίβο που υπήρχε εκεί στο 2020: όταν φτάνεις εκεί που θέλεις, κάποιος φεύγει σπασμένος σαν γυάλινο αγγείο. Μη μου λέτε πως αυτό είναι κληρονομιά. Η κληρονομιά είναι εκείνες οι χρονιές που έκαναν 65-17 επειδή είχαν έναν τρόπο παιχνιδιού που έκανε τους αντιπάλους τους να νιώθουν σαν να αγωνίζονται σε slow motion. Η κληρονομιά είναι ότι ο James Harden εκείνες τις μέρες έκανε 61 πόντους σαν να ήταν πρωινό γεύμα ενώ ο Kawhi Leonard εκείνοι τους τελικούς έκανε πάνω από 28 πόντους ανά παιχνίδι επειδή αποφάσιζε όλα μόνος του εκείνα τα τελευταία λεπτά. Αλλά τώρα; Τώρα η ίδια ομάδα σπάει κόκκαλα χωρίς καν να δώσει αγώνα; Μα αυτό δεν είναι τραγωδία — αυτό είναι η αντίστροφη εικόνα εκείνου του banner. Όταν η τύχη δεν μπορεί να σου προσφέρει καν ένα play, τότε η αλήθεια είναι πως το φιλοσοφικό *"ξέφυγε"* υπάρχει μόνο στις ταινίες του Netflix. Αυτοί εδώ δεν έχουν κάποιον σούπερ σταρ να τους σώσει αυτή τη φορά — έχουν μια ομάδα ανθρώπων που κατάλαβαν πολύ αργά πως το παιχνίδι τελειώνει όταν όλα γύρω σου καταρρέουν. Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει την ιστορία τους τόσο ξεχωριστή. Δεν τους χαρακτηρίζει ο τίτλος που λείπει — τους χαρακτηρίζει η διαδικασία εκείνου του αγώνα που έκαναν κάθε βράδυ ακόμη κι όταν η πόρτα του γηπέδου έκλεινε πίσω τους σαν το τελευταίο τους σπίτι. Αυτοί εδώ δεν είναι πληγωμένοι πρωταθλητές επειδή δεν έχουν τίτλο· αυτοί είναι μια ομάδα που ακόμη προσπαθεί να βρει το δρόμο της προς εκείνον τον στόχο. Κι όταν τελικά τον φτάσουν — ναι, ας γίνουν εκείνοι οι μύθοι που όλοι περιμένουμε. Μέχρι τότε όμως, ας μην ξεχνάμε πως οι Κλίπερς έκαναν περισσότερη ιστορία σηκώνοντας τα χέρια πάνω από τα κεφάλια των αντιπάλων τους παρά καταβυθίζοντας κάποιο γήπεδο στους τελικούς. Αυτό εδώ δεν είναι τραγωδία — είναι μια ιστορία που ακόμη γράφεται. Και σίγουρα όχι από τύχη.

Εγώ κι εμένα δε μου έχει περάσει ποτέ ψυχολογικό τραυματισμό στους Κλίπερς, δεν ξέρω καλά καλά γιατί όχι — αλλά τι γίνεται ρε φίλοι; Αυτοί εδώ οι τύποι έκαναν 65-17 με πρωταγωνιστή έναν άνθρωπο που έκανε 29 πόντους ανά παιχνίδι και έδωσε τον τίτλο MVP;;; Σοβαρά τώρα, μπήκα στην ιστορία ενός φίλου που ήταν εκείνος τον Οκτώβριο του 2020 στο Crypto.com Arena και μου έλεγε "ρε, αυτοί δε πρόκειται ποτέ"... Μπορεί να κάνω λάθος; Αλλά εκείνοι που έκαναν εκείνον τον τίτλο εκείνης της χρονιάς είχανε μια ομάδα γύρω-γύρω που έπαιζε σαν τους καλύτερους παραγωγούς ταινιών δράσης... Μετά όμως τώρα βγαίνουνε εκτός σαν σπασμένα κεραμίδια;;; Μα παιδιά μη γελάτε, πιάσα; Αυτοί εκείνοι που είχανε έναν σκόρερ να βάζει 61 πόντους πριν καν ανοίξει η κανονική περίοδος;; Ναι εκείνον εκεί, τον James Harden... Αυτός δε μπήκε ούτε στα playoffs;; Μα πώς γίνεται;; Κι όλοι αυτοί οι χαρακτήρες;; Σκάει το κεφάλι μου 😅

Ακούστε εκείνο τον Οκτώβρη στο Crypto.com Arena πώς σου λένε πως αυτοί εδώ δε χρειάζονται τίτλους για να γίνουν θρύλοι... Μα σεις ξέρετε τι σημαίνει αυτό το "ξέφυγε"; Την περσινή χρονιά οι Βίκινγκς έκαναν 53-29 κι αυτοί τελείωσαν τους ημιτελικούς μέσα στον πρώτο γύρο — όχι επειδή ήταν πληγωμένοι, αλλά επειδή όταν έφτασαν εκεί που ήθελαν, βρέθηκαν αντιμέτωποι με έναν τοίχο από θηριώδεις ανθρώπους που είχανε αποφασίσει πως δε φεύγουν σπίτι πριν πάρουν αυτά που θέλουν. Κι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι λένε τώρα πως είναι πληγωμένοι πρωταθλητές... Μα ρε παιδιά, ποιος πρωταθλητής μπαίνει στα playoffs με十三个百分点游戏赛程还没走完就提前退出；这样讲话的意思就是：老子没玩完，老子只是被命运开了个玩笑。