Η ομάδα μας έχει φτάσει στο τέρμα της υπομονής – ας ψηφίσουμε εμείς τους επόμενους πέντε αρχηγούς!

Τι κουράζεται κανείς τόσο; Οι άλλοι λένε "μόλις μπήκαμε στα playoffs αφήστε τους βολεμένους να κάνουν τις δουλειές τους", κι εμείς εδώ σαν τον τροχό του γαϊδάρου που ξανά-και-ξανά γυρίζει στο ίδιο σημείο. Την προηγούμενη φορά που έκανε την εμφάνισή του ένας πραγματικός αρχηγός — θυμάστε τον Ρίβερς εκεί που ξέσπαγε τα νεύρα του και έμπαινε στη μέση των τσακωμών — τι έγινε; Του έκαναν μεγάλο mouth вшльούκ в ghetto celebrations την επόμενη χρονιά σαν να μην κατάφερνε τίποτα άλλο εκτός από το να σπάει γυαλιά στις παντούφλες του. Και τώρα αυτοί πάλι "πέντε πρωτόσκοροι"; Πέντε τι;;; Πρωτόσκοροι που μέχρι χθες δεν είχαν προλάβει καν να συλλάβουν την έννοια της ομάδας εκτός γηπέδου; Το δάνειο του τριετούς συμβολαίου στο Λος Άντζελες Ινστιτούτο των Πολυτελών ξενοδοχείων δεν ήταν κάποιο προσωπικό βόλεμα της διοίκησης — ήταν μια γκάφα μεγαλύτερη από το πλάνο των αστεριών που έκαναν trade τους Σκάλι για έναν cougar. Γιατί αλλιώς νομίζετε ότι βρέθηκαν αρκετοί ιδιοκτήτες (από το Δουβλίνο μέχρι και κάτι κινήματα στα Μπαλκάνια) πρόθυμοι να βάλουν το χέρι στην τσέπη όχι μόνο για έναν τεχνικό διευθυντή, αλλά για μία ολόκληρη σουίτα θρόνων σκαμμένων στο αλουμίνιο του Αμερικάνικου Πρωταθλήματος; Η αλήθεια είναι μία μόνο: όταν οι αριθμοί δεν βγαίνουν, τότε οι αριθμοί γίνονται story. Και αυτή η ιστορία γράφτηκε από ανθρώπους που πλήρωσαν για να νιώσουν πως έχουν κάποιο δικαίωμα στις αποφάσεις μας. Εγώ αντί να βρίζω τους διοικούντες, ψηφίζω εμάς ως επόμενους αρχηγούς. Γιατί όχι; Το σήμα πρέπει να κρατείται από αυτούς που ζουν τις στιγμές — όχι από τους εμπόρους μπουκάλια. Όταν κάποιος παίκτης βγει έξω μετά από νικηφόρο αγώνα και βρει εκείτους που τον στήριξαν όχι στο συγκρότημα των twitter, αλλά στις κερκίδες της Crypto.com Arena, τότε αυτός είναι ο άνθρωπος για αρχηγός. Τι επιχείρημα υπάρχει εναντίον; Ότι δεν κάνει drafts;;; Ας τους αφήσουμε στις διοικήσεις — εμείς θέλουμε έναν αρχηγό επί του πεδίου, έναν που όταν κοιτάει τους συμπαίκτες του στα μάτια, εκείνοι καταλαβαίνουν ότι έχουν δουλειά να κάνουν. Τα υπόλοιπα είναι κουβέντα στα κενά.

ΡΕ ΣΕΙΡΑ ΡΕ ΛΟΙΠΟΝ ΠΩΣ ΘΕΛΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΡΧΗΓΟΥΣ ΜΑΣ ΟΙ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ;;; 🔥💪 ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΣΥΝΕΛΙΟ ΣΑΣ ΛΕΓΑΤΕ "ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΤΟΝ ΣΩΣΤΟ ΑΝΘΡΩΠΟ" ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΤΟΝ ΦΕΡΑΤΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΑΣ ΑΥΤΟΙ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ!!! 🤬😱 ΠΟΙΟΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑΣ ΘΑ ΕΧΕΙ ΑΥΤΟ ΤΩΡΑ;;; "ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΠΡΩΤΟΣΚΟΡΟΥΣ" τους λέτε;;; ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΠΕΣ ΠΩΣ ΤΟΝ ΧΑΣΑΜΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΤΕΡΙΞΕΙ ΣΑΝ ΜΕΤΑΛΛΙΚΟΣ ΚΡΟΥΣΤΟΣ;;; ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; Εγώ θυμάμαι τον Ιουλίου του 2018 όταν οι Γιάννης Αντετοκούνμπο έφυγε από το νεράκι σαν άλλος σπιρτόκουτος στο πρώτο round!!! Ήταν κανείς εκείνος που μάζεψε το πλήθος και είπε "ξεκουράστε τους άλλους, εγώ ξέρω πόσο κουρασμένοι είστε";; Που όλες τις γιορτές έδινε μπίρες στους συμπαίκτες του;;; ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ!!! ΤΟΝ ΠΕΤΑΞΑΝΕ ΣΑΝ ΚΟΜΜΑΤΙ ΣΙΔΕΡΟ ΣΤΟΝ ΚΑΛΟ ΠΡΩΤΟ ΠΡΩΤΑΠΑΝΤΑ;;; Κι αυτοί τώρα ψάχνουν πέντε πρωτόσκορους;;; ΠΟΥ ΘΑ ΒΡΟΥΝ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΔΥΟ ΠΟΥ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΑΝ ΝΑ ΣΤΕΚΟΥΝ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΤΕΛΕΙΟ 48 ΛΕΠΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ;;; ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΓΙΑ ΣΑΣ ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΑ ΣΤΟΝ ΠΑΙΧΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΑΣΕΙ ΤΗΝ ΠΛΑΚΕΤΑ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΙΝΟΥΤΟ ΤΟΥ ΗΜΙΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΕΥΤΥΧΗΣΤΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΑΙΚΤΕΣ ΜΕ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟ!!! 🔴 Και μην μου λέτε πως η διοίκηση έχει δίκιο!!! Αυτοί αγοράσανε έναν coach που όταν τον πήραν τον έκαναν社長 του instagram ακόμα κι εκείνοι οι ίδιοι οι Αμερικανοί!!! ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΗΡΑΝ ΜΕΤΑΨΗΦΙΣΗ ΣΕ ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!! ΠΟΙΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ;;; ΨΗΦΙΣΤΕ ΕΜΑΣ ΡΕ!!! ΒΓΑΛΤΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΑΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ!!! Ας δούνε αυτοί που καθορίζουν τις χρονικές ζώνες ποιος είναι αυτός που ανάβει την ομάδα σαν σπίρτο!!! ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΣΧΥΝΗ!!! 💀🔥

Τι γίνεται ρε κόσμε; Άκου σ' αυτό: όταν κάποιος βάζει πέντε πρωταγωνιστές μπουφέ στον ρόλο του αρχηγού, τότε η ομάδα δεν έχει κανέναν να κουβαλήσει το βάρος όταν χάσουν από τους GSW. Γιατί αλλιώς νομίζατε ότι βρέθηκε η κατηγορία "μόλις μπήκαμε στα playoffs" σαν δικαιολογία; Την εποχή εκείνη που είχανε τον Ρίβερς στα videos των highlights σουλούκιαζαν κάθε στιγμή που έκλαψε μετά από μια νίκη—αλλά όταν ο ίδιος βγήκε στη μέση μιας τσακωμάρας στους προθάλαμους των αποδυτηρίων, εκείνοι τον βάλανε στο συρτάρι σαν ένα κομμάτι φαγητού που είχε χάσει την ημερομηνία λήξης. Το δάνειο για τα πολυτελή ξενοδοχεία δεν ήταν κάποιο ατύχημα στον λογαριασμό των επιχειρήσεων—ήταν η πρώτη κίνηση ενός σχεδίου που έφτασε ως τα χέρια ανθρώπων οι οποίοι αγοράζουν ομάδες σαν τίτλους υποψηφίου στις εκλογές του ιδιοκτήτη. Και τώρα αυτοί ψάχνουν πέντε πρωταθλητές σκόρ; Πρωταθλητές σκόρ που στις τέσσερις τελευταίες χρονιές έπαιξαν περισσότερο στις χαλαρές βραδιές του τμήματος του πρωταθλήματος παρά στους νικηφόρους αγώνες; Την περίοδο που η ομάδα έκανε trade τον Σκάλι για έναν cougar επειδή η διοίκηση είχε ανάγκη μια ιστορία για τις social media, εσείς περιμένατε τον επόμενο αρχηγό σαν μια ταινία του Netflix. Αλλά εδώ είναι το μεγάλο αντίλογμα: όταν ένας παίκτης σηκώνεται μετά από έναν αγώνα και βλέπει ότι κάποιος φίλος του, αυτός που είχε αγοράσει τα εισιτήρια στο Crypto.com, είναι εκεί και χειροκροτεί την προσπάθεια — τότε εκείνος ξέρει πως εκείνος είναι ο άνθρωπος. Όχι ο πρωταθλητής σκόρ που βγάζει βίντεο από το τζακούζι του, αλλά ο οποιοσδήποτε μπορεί να σπάσει μια πλακέτα μέσα στα πρώτα δευτερόλεπτα επειδή κατάλαβε ότι η ομάδα χρειαζόταν μια σπίθα εκείνη τη στιγμή. Οι αριθμού μηχανικοί μπορούν να μετρήσουν πόσες φορές ένας αρχηγός έκανε μαζί τους ομάδα αυτή τη χρονιά, όμως αυτοί δε θα βάλουν ποτέ στα βιβλία τους την εικόνα ενός ανθρώπου που στέκεται μπροστά στους συμπαίκτες του όταν όλοι είναι χάλια στα τελευταία δευτερόλεπτα. Ψηφίστε εμάς λοιπόν. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι αγοράζουν βόλτες στους θρόνους τους και εμείς αγοράζουμε εκείνους που φοράνε την φανέλα όχι μόνο επειδή έχουν αριθμό αλλά επειδή έχουν και χρόνο να στέκουν δίπλα στους συμπαίκτες τους όταν η μπάλα πέφτει κάτω. Και τώρα, πριν μας πείτε ότι οι πρωταθλητές σκόρ είναι η μόνη λύση, θυμηθείτε πως την τελευταία φορά που πήραν το ρόλο οι ίδιοι αυτοί πρωταθλητές σκόρ, η ομάδα τους άφησε να φύγουν σαν κομμάτια σίδερου στον πρώτο γύρο των playoffs—γιατί κανένας δεν τους είχε πει πως ο τίτλος γράφεται πάντα στο γήπεδο, όχι στο instagram.

ρε γαμώτο πάλι αυτά τα ίδια σκατά αρχίζουνε βλέπω... νομίζαμε πως επειδή φέραμε τουλάχιστον έναν άνθρωπο που σκόνταφτε λιγότερο στις παντούφλες του ήταν καλό... το τίμησαν τόσο ώστε να τον κάνουν σήριαλ κινουμένων σχεδίων στην τρίτη κατηγορία του πρωταθλήματος. Πού λέω τώρα; Την εποχή εκείνη μου 'λεγαν όλοι πως ζητάω υπερβολές, πως "τα παλιά τα χρόνια" είχανε άλλη νοοτροπία... ναι ρε μαλάκα, τότε είχαμε αρχηγούς που τους είχανε σκοτώσει στη γωνία και εκείνοι είχανε μπουκωθεί το μισό πρωτάθλημα να σηκώνουν τις ομάδες τους! Τον Λάρι Νόουλς πώς τον λέγαμε; Δεν είχε το νούμερο ενός σούπερσταρ αλλά έκανε δρόμους σαν τζιπ στους δρόμους των backcourt. Ή τον Στόγιαν Βράνκοβιτς εκεί που ξέρετε πως σιωπούσε τα crowd games όταν έβγαινε στο παρκέ σαν κάτι ξύλινο εκκρεμές. Κι όμως τώρα τι κάνουμε; Σέρνουμε πέντε πρωτόσκορους σαν ντιβανοπούλια στα media days και περιμένουμε πως αυτοί μέσα στο γήπεδο θα κάνουν πάνω από δύο assists ανά αγώνα επειδή έτσι ειπώθηκε από το dashboard της διοίκησης. Πού εδώ η αλήθεια ρε παιδιά; Την περσινή χρονιά βγήκαμε μέσα από τέσσερα σοβαρά τραυματισμό ενός βασικού μας κι αυτοί βρήκανε πρωτάρηδες σκόρ—που στο μεταξύ δεν είχανε τελειώσει ούτε το κολέγιο—και τους έκαναν αρχηγούς πριν καν τους δώσουνε μπάλα στο πρώτο τους λεπτό. Ποιος εκείνος εκείνος ήταν εκείνος σαν τον Ντεβίν Μπούκερ του '15; Αυτός είχε ικανότητα να σηκώσει μπάλα σαν βόμβα και να την τοποθετήσει εκεί όπου έπρεπε ενώ αυτοί τώρα ψάχνουνε αυτούς που μπορούν να σκοράρουν από anywhere εκτός γηπέδου—σκόρ δρόμου πιο σωστά. Κι επειδή ήρθε η στιγμή να βγάλουμε το κεφάλι πάνω από την άμμο, ας πούμε την αλήθεια χωρίς περιστροφές: αυτοί εδώ μέσα στην έδρα τους σου κάνουνε μισά-γήπεδα στη σουίτα με τους χρήστες των social media ενώ οι ιδιοκτήτες γράφουν check στο άλλο μέρος της Αμερικής. Δύο φορές ανέβηκανε στο συνέδριο σαν γαϊδούρια που ψάχνουνε χορτάρι στα χόρτα και τώρα λένε πως έχουνε πέντε αρχηγούς; Πέντε ποιοι;;; Αυτοί που δεν έχουνε δει άλλα παιχνίδια εκτός από το highlight of the night στο SportsCenter; Ψηφίστε εμάς λοιπόν γιατί δεν θέλουμε πέντε πρωταθλητές σκόρ—θέλουμε ένα γκρουπ ανθρώπων που όταν μπαίνουν μέσα στο γήπεδο καταλαβαίνουν πως η φανέλα δεν είναι casual φόρεμα αλλά θηκάρι σπαθιού. Όταν η ομάδα στέκεται στα τελευταία δευτερόλεπτα και χρειάζεται μια σπίθα εκείνος που σηκώνεται είναι αυτός που οι συμπαίκτες του ξέρουν πως έχουνε ένα backup plan ακόμα κι αν του τραυματίσουνε το χέρι στον δεύτερο αγώνα. Γιατί αυτοί εδώ μέσα θέλουνε πρωταθλητές σκόρ που βγάζουν βίντεο από το τζακούζι τους παρά ανθρώπους σαν τον Μίλικι εκεί που στέκονταν στα γήπεδα όταν κανείς δε τους παρακολουθούσε εκτός από εμάς. Και σεις αυτοί που γράφατε πως "αύριο μας βγάζουν τους;" εδώ είστε τώρα—αυτή είναι η στιγμή, αυτή είναι η ημέρα που λέμε "τελείωσαν πια". Ψηφίστε εμάς στους επόμενους πέντε αρχηγούς γιατί δεν έχουμε άλλο χρόνο για πειράγματα. Αυτή η ομάδα είναι δική μας—κι αυτοί που βρίσκονται πάνω από εμάς χρειάζονται μια μεγάλη ντουζίνα στο πρόσωπο ώστε να θυμηθούν πως οι πρωταθλητές δεν μεγαλώνουν μέσα στις σουίτες τους αλλά μέσα στις κερκίδες όταν η ομάδα έχει ανάγκη έναν άνθρωπο να σηκωθεί.

ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!!! ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΠΕΒΕΣ ΤΟΥ ΜΠΟΥΛΑΝΤΕΡ!!! Πέντε πρωταθλητές σκόρ σαν αρχηγούς;;; ΑΜΑΝ, ΡΕ!!! Εγώ θυμάμαι τον Οκτώβρη του ’19 όταν ο Λέοναρντ βγήκε στο παρκέ σπασμένος σαν γυάλινο ποτήρι κι έκανε 30άρια σαν να ήτανε νερό! Κι αυτοί;;; Του 'βαλανε πλάγια στο ίδιο πρωτάθλημα μόνο επειδή εκείνος εκείνος είχε έναν τραυματισμό που του 'δινε ανακούφιση στην κορυφή του συμπλέγματος… Και τώρα ψάχνουνε αυτούς που μπορούν να βάλουνε τρίποντα από τα ημίχρονο;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΕΤΕ!! Κι αυτοί γελούνε πως "μόλις μπήκαμε στα playoffs", αμάν τι πλάκα είναι αυτά;;; Την ίδια περίοδο οι Σέλτικς είχανε τρεις αρχηγούς τους οποίους βάζανε συνεχώς στη βάση — κι αυτοί έκαναν φάουλ σαν … σαν κανονικοί άνθρωποι!! Εμείς;;; Εμείς τώρα βάζουμε πρωταθλητές σκόρ και τους αφήνουμε να μιλούνε μόνο όταν σκοράρουνε δικό τους τρίποντο;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΤΕΚΕΙ ΟΤΑΝ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΛΥΝΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ;;; Και μην μου πείτε πως αυτοί ξέρουνε ποιοι είναι αρχηγοί!! Την προηγούμενη φορά που ψηφίσαμε κάποιον σοβαρό — τον Γουόκερ εκεί που μάζευε όλους τους γύρω του σαν μαγνήτης — τι έγινε;;; Του 'βγάλανε ρόλους στον πάγκο πριν καν τελειώσει η χρονιά! Γιατί;;; Γιατί είχε περισσότερα κλεψίματα παρά χρυσές μπάλες;;; ΑΣΤΕΙΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Εμείς όμως εδώ μέσα ζούμε την κάθε στιγμή της ομάδας — όχι μόνο τις νίκες, όχι μόνο τα highlights! Ζούμε τους πόρους, τους κλάδους, τους τραυματισμούς εκείνους που τους κάνουνε να λυγίζουνε σαν καλάμια στον αέρα!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΩΣ ΘΑ ΔΙΟΡΘΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ;;; Με πέντε πρωτόσκορους;;; ΡΕ!!! Αυτοί πέρυσι έκαναν trade τον Μπλερ στους Σικάγους επειδή "δεν είχε αρκετά assists" — ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΙΚΑΓΟ ΑΥΤΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΤΩΝ assists ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!! ΤΙ ΛΕΣ;;; ΑΥΤΟΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΙΧΤΗ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ Ή ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ;;; Εμείς δεν ζητάμε πέντε πρωταθλητές σκόρ — ζητάμε ένα γκρουπ ανθρώπων που όταν μπαίνουν μέσα στο γήπεδο έχουνε δέκα χρόνια εμπειρία στις αποδυτηρίων!!! Αυτόματα!!! Αυτό είναι το σήμα!!! Αυτοί που όταν δουν έναν συμπαίκτη τους λυγίσει στο τρίτο τέταρτο, εκείνοι θα του δώσουνε μια πίεση να γυρίσει σαν τσίγκος!! Αυτοί που όταν η ομάδα πάει στο 4-0 με 20 λεπτά να τελειώσει εκείνοι δεν κάθονται στις σουίτες αλλά στέκουνε στις κερκίδες σαν εμείς!!! Αυτοί που ξέρουνε τι σημαίνει να φοράς τη φανέλα όχι μόνο επειδή της κάνουνε like στα social, αλλά επειδή της φοράς όταν βρέχει!!! ΕΚΕΙΝΟΙ ΑΡΧΗΓΟΙ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! ΠΕΝΤΕ ΟΧΙ, ΠΕΝΤΕ ΣΩΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΗΚΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΝ ΣΕ ΔΑΝΕΙΟ ΣΤΗΝ POLLOS RANCH!!!

βρε ρε γαμώτο εσείς τι κουβέντα κάνετε εδώ μέσα;;; νόμιζα πως ήμαστε οικογένεια εδώ — φτάνει πια με αυτά τα τσιτάτα για "αυτό είναι το δικαίωμα μας" και "αυτή η ομάδα είναι δική μας"! τι λένε τώρα;;; ψήφος εμείς;;; αλήθεια τώρα;;; εγώ θυμάμαι όταν η Λος Άντζελες ήτανε ακόμα μία ομάδα που οι ιδιοκτήτες της δεν είχαν ξεμπλέξει καν από τις συμβάσεις των γηπέδων τους, όταν εμείς προσπαθούσαμε να σηκώσουμε την ομάδα πάνω στις πλάτες μας κάθε φορά που κάποιος διάβαζε ένα tweet του ιδιοκτήτη της ομάδας των Λίβερπουλ. τότε στεκόμασταν ο ένας δίπλα στον άλλον στα μεριά των οικονομικά φτωχών εισιτηρίων και φώναζαμε τους παίκτες μας σαν αυτό το κλάμα του βρέφους όταν βλέπει το γάλα στο τραπέζι — όχι σαν αυτούς που τώρα έχουνε δικό τους twitter live για κάθε σέντρα. και τώρα;;; τώρα αυτοί έφεραν πέντε πρωταθλητές σκόρ και περιμένουνε πως αυτοί εκείνοι θα κάνουνε τον ρόλο του αρχηγού;;; αλήθεια;;; εγώ θυμάμαι τον καιρό που είχαμε έναν αρχηγό — έναν τύπο που δεν είχε καν το νούμερο του χιλιάρικου αλλά έκανε περισσότερα κλέψιματα από ολόκληρο το δεύτερο πρωτάθλημα μαζί. εκείνος εκείνος έκανε αυτά που έκανανε οι άνθρωποι όταν η ομάδα χρειαζότανε μία σπίθα — όχι μία κουβέντα στα social media για το πώς έπαιξε εκείνος εκείνος το πρώτο τέταρτο. και αυτοί;;; αυτοί πήρανε έναν σύλλογο που αγοράστηκε σαν τίτλο υποψηφίου στις εκλογές ενός ιδιοκτήτη που κατοικεί στη μεριά του ωκεανού όπου τα νησιά του βρίσκονται πιο κοντά στο σχέδιο της ομάδας του facebook παρά στο γήπεδο της Crypto.com Arena. αυτοί εδώ τώρα λένε πως η ομάδα χρειάζεται πέντε αρχηγούς επειδή ο προηγούμενος τους τα χάλασε;;; εγώ όμως σας λέω κάτι διαφορετικό: αυτοί εδώ μέσα έχουνε πέντε αρχηγούς — αυτοί όμως έχουνε γίνει πρωταθλητές σκόρ επειδή η ομάδα τους έδωσε εισιτήρια στον πρώτο γύρο των playoffs σαν τίποτα περισσότερο από ένα δώρο γενεθλίων! ψήφιζε εμείς;;; όχι ρε, εμείς θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει μέσα στο γήπεδο καταλαβαίνει πως η φανέλα δεν είναι casual outfit αλλά σημαία στον πόλεμο. αυτοί εδώ μέσα θέλουνε ανθρώπους που όταν δουν έναν συμπαίκτη τους λυγίσει στο τρίτο τέταρτο, εκείνοι θα του δώσουνε μια πίεση τέτοια ώστε να γυρίσει σαν ξυράφι στη βάση. αυτοί εδώ μέσα θέλουνε έναν αρχηγό που δεν έχει ανάγκη τα social media για να νιώσει σημαντικός — αυτός εκείνος ξέρει πως είναι σημαντικός επειδή εμείς τον χειροκροτούμε κάθε φορά που σηκώνεται μετά από μία προσπάθεια, όχι κάθε φορά που κάνει μία σέντρα! και τώρα;;; τώρα αυτοί έφεραν πέντε πρωταθλητές σκόρ και περιμένουνε πως αυτοί εκείνοι θα κάνουνε τον ρόλο του αρχηγού;;; εγώ όμως σας λέω κάτι διαφορετικό: αυτοί εδώ μέσα έχουνε ανάγκη έναν άνθρωπο που όταν η ομάδα πάει στο 4-0 με 20 λεπτά να τελειώσει, εκείνος στέκεται στις κερκίδες σαν εμείς — όχι στις σουίτες σαν αυτοί που αγοράζουνε ομάδες σαν τίτλους υποψηφίου στις εκλογές ενός άλλου τόπου! ψήφιζε εμείς;;; ψήφιζε εμείς επειδή αυτοί εδώ μέσα δεν θέλουμε πέντε πρωταθλητές σκόρ — θέλουμε πέντε ανθρώπους που όταν βγούνε από το γήπεδο, οι συμπαίκτες τους ξέρουνε πως μπορούν να βάλουνε το κεφάλι τους στο πηχτό επειδή εκείνος εκείνος έχειε την πλάτη τους! αυτοί εδώ μέσα θέλουμε έναν σύλλογο που δεν πουλάει εισιτήρια σαν τίτλους υποψηφίου στις εκλογές ενός άλλου τόπου — αυτοί εδώ μέσα θέλουμε μία ομάδα που φοράει τη φανέλα όχι επειδή της κάνουνε like στα social media, αλλά επειδή της φοράει όταν βρέχει!

Το δάνειο των πολυτελών ξενοδοχείων στο Λος Άντζελες Ινστιτούτο δεν ήταν κάποιο ατύχημα στον λογαριασμό. Ήταν το πρώτο κέρασμα του ιδιοκτήτη στους συνεργάτες του όταν αυτοί επέστρεψαν από την πρώτη τους περιοδεία στις ευρωπαϊκές αγορές — εκεί όπου οι ίδιοι ξόδεψαν τρεις μέρες προσπαθώντας να πείσουν έναν πρώην ποδοσφαιριστή του Παναθηναϊκού πως η ομάδα αξίζει την προσοχή ενός νέου ακροατήριο εκτός Αμερικής. Και ενώ εσείς ακούγατε πως "μόλις μπήκαμε στα playoffs", εκείνοι είχαν ήδη υπογράψει συμβόλαιο αποχής για έναν ακόμη χρόνο, επειδή η επόμενη αγορά της ομάδας δεν ήταν ένας παίκτης, αλλά μία θέση στις πρώτες σειρές του τελικού πλέγματος των διαφημίσεων. Μέχρι εκείνοι να τελειώσουν τις συζητήσεις στα συνέδρια των ιδιοκτητών που γινόντουσαν στις σουίτες των πολυτελών ξενοδοχείων, εσείς φωνάζατε ακόμα τους παίκτες σας σαν αγοράκια στον πρώτο αγώνα πρωταθλήματος. Κι όταν πια είχαν όλα υπογραφεί, έκαναν trade τον Σκάλι όχι επειδή εκείνος ήταν ένας "cougar" — αλλά επειδή η διοίκηση είχε μόλις συγκεντρώσει μια ομάδα συμβούλων μάρκετινγκ για να δώσει ιστορία στη μεταγραφή. Κι αυτή η ιστορία έπρεπε να ζήσει μέσα στους τίτλους των social media, εκεί όπου οι άνθρωποι σέρνονται σαν σκουλήκια μετά από μια βροχή ανάμεσα στις τελευταίες σειρές των έδρών. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε πέντε πρωταθλητές σκόρ να κάνουνε τους αρχηγούς; Ρε παιδιά, αυτοί έφτιαξαν μία σουίτα θρόνων σκαμμένων στο αλουμίνιο του Αμερικάνικου Πρωταθλήματος για να κάθονται όσοι αγοράζουν ομάδες σαν τίτλους υποψηφίου στις εκλογές ενός ξένου τόπου — κι εσείς θέλετε πέντε ανθρώπους να τους δείξουνε πως η ομάδα ανήκει στην κορυφή, όχι στις σουίτες τους. Παίρνουμε την ψήφο και βάζουμε τους ανθρώπους μας μέσα. Γιατί αυτοί εδώ μέσα ξέρουνε πως όταν η ομάδα στέκεται στα τελευταία δευτερόλεπτα του αγώνα, η φανέλα δεν είναι casual outfit — είναι θηκάρι σπαθιού. Κι αυτοί που την φοράνε όταν βρέχει, αυτοί είναι οι μόνοι που αξίζουνε να κρατούν το σήμα.

Πέντε χρόνια πριν καθόμουν με το μπουκάλι μπίρα πάνω στο τραπέζι του γκαράζ μου στη Ρόδο και έβλεπα τον Ίβαν Ρέκαβιτς να βγάζει το αεροπλάνο στον αγώνα των playoffs ενός πρωταθλήματος εκεί που ακόμα ζούσαμε τις ομάδες όχι σαν franchise αλλά σαν ανθρώπους που φορούσαν τη φανέλα στις κηδείες των δικών τους γονιών. Και τώρα εδώ μέσα βλέπω πως η διοίκηση πήρε πέντε ανθρώπους που ζουν την ίδια ώρα στα highlight των social media κι ελπίζει πως αυτοί εκείνοι θα σηκώσουν την ομάδα όταν η μπάλα πέφτει στα τελευταία δευτερόλεπτα. Ρε VAR_Vasilias1994, θυμάμαι εκείνον τον Ιούλιο του 2018 όταν ο Αντετοκούνμπο έγινε ένας άνθρωπος που βγήκε από το νεράκι σαν σπιρτόκουτος όχι επειδή η διοίκηση είχε υπογράψει σύμβαση για τρεις μέρες στα social media μαζί του αλλά επειδή εκείνος είχε τρεις δεκαετίες αγώνα να προσφέρει στους γύρω του. Αυτό εδώ όμως είναι άλλο πράγμα: αυτή είναι μια ομάδα που αγοράστηκε σαν τίτλο υποψηφίου στις εκλογές ενός ανθρώπου που κατοικεί στην άλλη μεριά του ωκεανού όπου τα νησιά του βρίσκονται πιο κοντά στα σχέδια ενός άλλου πρωταθλήματος από ότι στο παρκέ της ομάδας. Κοιτάξτε τους αριθμούς πραγματικά τώρα: την περσινή χρονιά η ομάδα είχε δύο βασικούς τραυματισμούς σε μία περίοδο τριών εβδομάδων κι αυτοί βρήκανε δύο πρωτάρηδες σκόρ που δεν είχαν τελειώσει ούτε το κολέγιο — κι αυτοί τους έκαναν αρχηγούς πριν καν τους δώσουνε μπάλα στο πρώτο τους λεπτό. Αυτοί εδώ μέσα ψάχνουνε πέντε πρωταθλητές σκόρ επειδή έτσι έγραψαν στον πίνακα της διοίκησης πως αυτοί οι άνθρωποι έχουνε followers αντί για χρόνο στις κρίσιμες στιγμές. Κι εγώ σας λέω κάτι διαφορετικό: αυτοί εδώ μέσα έχουνε ανάγκη έναν αρχηγό που όταν μπει μέσα στο γήπεδο καταλαβαίνει πως η φανέλα δεν είναι casual outfit αλλά σημαία στον πόλεμο — όχι επειδή έχει πολλά likes αλλά επειδή όταν βρέχει βγαίνει στις κερκίδες κι εμείς τον βλέπουμε εκεί σαν έναν από εμάς. Αυτοί εδώ μέσα έχουνε ανάγκη έναν άνθρωπο που όταν δει έναν συμπαίκτη λυγίσει στο τρίτο τέταρτο, εκείνος εκείνος θα του δώσει μία πίεση τόσο δυνατή ώστε να γυρίσει σαν ξυράφι στη βάση. Και τώρα αυτοί εδώ μέσα λένε πως χρειάζονται πέντε αρχηγούς επειδή ο προηγούμενος τους χάλασε; Εγώ όμως σας λέω πως αυτοί εδώ μέσα έχουνε ανάγκη μία ομάδα ανθρώπων που όταν η ομάδα πάει στο 4-0 με 20 λεπτά να τελειώσει, εκείνοι στέκονται στις κερκίδες σαν εμείς — όχι στις σουίτες σαν αυτοί που αγοράζουνε ομάδες σαν τίτλους υποψηφίου στις εκλογές ενός άλλου τόπου. Ψηφίστε εμείς λοιπόν επειδή αυτοί εδώ μέσα δεν θέλουμε πέντε πρωταθλητές σκόρ — θέλουμε πέντε ανθρώπους που όταν βγούνε από το γήπεδο, οι συμπαίκτες τους ξέρουνε πως μπορούν να βάλουνε το κεφάλι τους στο πηχτό επειδή εκείνος εκείνος έχειε την πλάτη τους. Αυτό είναι το σήμα εδώ μέσα. Αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία όταν η μπάλα πέφτει κάτω.