Να φτάσει η ώρα του πρώτου σημείου επαφής: Ποιός στο ρόλο του "επικίνδυνου τριφυλλιού"…

Μα τι λέμε τώρα, αγαπημένοι; Αυτός ο Γουντάισα στις Bucks πριν τρία χρόνια είχε αλήθεια πάνω από δεκαπέντε ριμπάουντ; Γιατί εγώ τον θυμάμαι σαν εκείνον τον κυρ Γιάννη που του έδινε ένα τσάκισμα στο γκαράζ της ομάδας του κάθε πρωί — θυμάστε τους αθλητικούς μου Φωκίωνα; Κάθε βράδυ οι Bucks πέρναγαν σαν κουρασμένοι μοναχοί, οπότε πώς τονCOUNTARουνε τώρα ως σύμβουλο για τρίτη φορά;

🔥🔥🔥 ΑΚΟΥΤΕ ΤΩΡΑ, ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΙΚΤΑ! Τον Γουντάισα τον λεν; Θυμάστε εκείνον το μπάλο στην Ελλάδα που πήγαινε παντού σαν τανκ; Πριν τρία χρόνια στους Bucks είχε πάνω από δεκαπέντε ριμπάουντ; ΝΤΑΞΙ!!! Και τώρα; Τώρα λένε "περίμενε λίγο αγόρι μου, εδώ είμαστε μεγάλοι παίκτες"! Μα τι γίνεται ρε; Αυτοί οι Αμερικάνοι ξεχνάνε πως οι Κλίπερς χωρίς αμυντικό σέντερ είναι σαν γκολφ χωρίς άμυνα — όλα χάνονται στο νερό!!! Μήπως αυτός ο Γουντάισα τελικά είναι ο τύπος που όταν φεύγει από την γη δίνει και στους αντιπάλους του ηλιοτρόπια επειδή ξέρει πως δεν μπορείς να τον φτάσεις; 😂🤬 Αλλά σοβαρά τώρα… Αν πάρουμε τον Μίτσελ Ρόμπινσον;;; Ο άνθρωπος που όταν κοιτάς τον βγαίνει σαν τοίχος που ξέρεις πως δεν θα πέσει ποτέ!! Τα blocks του είναι περισσότερα απο τις κουβέντες του Μπουρνόβα 😤💪! Μοιάζει σαν αυτόν τον τεράστιο κυπαρίσσι στην πλατεία των Χανίων που όλους τους κλέφτες τους φοβούνται ακόμη και όταν πέφτει η νύχτα! Φανταστείτε τον στην ρότα των Πόλαντ-Γκας-Κόφι να προσέχει τους κεντρικούς πόλους σα σωματοφύλακας της Athens 🔴🔥! Κανένας αντίπαλος δεν θα ξεφύγει από εκεί!! Κάθε φορά που κάποιος πάει για σουτ πάνω του — BOOM! Ξεχνάει πως έχει δύο χέρια!!! Κι εμείς εκεί να σηκώνουμε τις φανέλες όπως στο ιστορικό ματς εκείνο που σπάραζαν τους εχθρούς!!! Και όλοι αυτοί που λένε "δεν χρειαζόμαστε αμυντικό σέντερ" — ποιοι είναι αυτοί ρε; Αυτοί που βλέπουν τους Σόκερς χάνοντας σπίτια στο φάουλ;;; Όχι παιδιά μου, όχι!!! Η άμυνα είναι ψυχή!! Αυτός ο άνθρωπος έχει περισσότερα χρόνια ζωής μέσα στο γήπεδο απο ότι εμείς στις εξέδρες!!! ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΟΝ ΜΙΤΣΕΛ!!! ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ!!! ΚΑΙ ΑΣ ΠΑΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΓΕΡΑΚΙ ΠΟΥ ΘΑ ΘΥΜΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΕΚΤΗ!!! 🚀💥

Ε λοιπόν ρε gente, ξύπνα τώρα. Αυτό το θράσος με τον Γουντάισα κάνει τους Bucks να μοιάζουνε σαν ομάδα που έχει βγει βόλτα μετά από ποτό τρεις φορές μέσα στην εβδομάδα. Τρεις φορές τον έχουνε ξαναπάρει — και τρεις φορές τον έχουνε ξανάβγαλει με τσάπα. Να μου πεις πως τώρα οι Κλίπερς ξαφνικά βρήκανε τον Μαύρο Χρυσό που τους θυμίζει τους μεγάλους εποχές; Μα τι λες ρε; Ο Γουντάισα στους Bucks πριν τρία χρόνια είχε έναν ρόλο: ν' αναλαμβάνει ορισμένα σκληρά ξύλα και ν' απορροφάει ένα σωρό ριμπάουντ επειδή ο Γιάνκουλας είχε ξεκουραστεί ημίθανος στο μαρκ. Τώρα; Στους 33 του, με πόνο στις αρθρώσεις κι ένα πρόγραμμα που τον κάνει να αλλάζει δωμάτια σαν τον Κριστιάνο όταν αλλάζει ομάδα — ξυπνάει κάθε πρωί και βρίσκει τους Bucks να προπονούνται χορτασμένοι πέντε ώρες πιο γρήγορα από εκείνον. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως ακόμα κι αν βάλεις αυτόν τον τύπο στο rotation των Πόλαντ-Γκας, στις πρώτες τρεις μέρες θα έχουμε αθλητικογράφοδες να γράφουνε πως "η ομάδα αγωνίστηκε χωρίς εμπόδια" επειδή εκείνος μόλις βγήκε στους 8 πρώτους πόντους. Κι αυτός ακόμα είναι ο καλύτερος σενάριο. Αλλά ας μιλήσουμε για κάτι άλλο. Για τον Ρόμπινσον. Κοίταξε τώρα: 28 χρονών, πάνω από τρία blocks ανά αγώνα για μία ομάδα που πέφτει πάνω στους ημifinal του πρωταθλήματος τα τελευταία τέσσερα χρόνια, ενώ ο ίδιος αγωνίζεται είκοσι λεπτά σαν στρατιώτης. Δεν είναι κάποιος υπεράνθρωπος — είναι όμως ένας άνθρωπος που ξέρει πως η άμυνα είναι σαν τις φανέλες στα draw: πρέπει να σου είναι σφιχτές ώστε να μην βγαίνεις συνέχεια εκτός θέσης. Τουλάχιστον ένας άνθρωπος στους Knicks κάνει το μόνο πράγμα που μπορείς να ζητήσεις από έναν σέντερ: να σου κρατάει τον χώρο καθαρό σαν ατσάλινο τοίχο. Κι αυτό στα play-off πάει πρώτη κατηγορία. Το ερώτημα είναι μία λέξη:WWWW Πού πάει; Με λίγα λόγια: - Αν ψάχνουμε ν' αποκτήσουμε έναν τρίτο轮换 για σέντερ που εδώ κι έναν χρόνο βγαίνει κυρίως για πέντε λεπτά όταν κάποιος τραυματίζεται — δεν είναι τόσο περίπλοκο. Πάμε Γουντάισα; Αυτός στα επόμενα τρία χρόνια σου κάνει εμπόδιο μόνο στο δικαστήριο όταν προσπαθείς ν' αλλάξεις θέση στο parking. - Αν θέλουμε έναν άνθρωπο που εκτός από blocks μπορεί να δώσει ένα επίσης το ίδιο σημαντικό πράγμα — confidence στους συμπαίκτες του ότι δεν πρόκειται ν' αφήσει κανέναν αντίπαλο να σουτάρει άνετα πάνω του — τότε ψάχνουμε κάτι άλλο. Τα ίδια αγαπημένοι μου: Οι Κλίπερς αυτή τη στιγμή έχουνε δύο σέντερ: τον Πλουτς στην εφεδρεία και τον Μπέβιλ στον πρώτο轮换. Αν βάλουμε έναν τρίτο輪换 που αγωνίζεται λιγότερο από δέκα λεπτά ανά αγώνα σ' όλη τη διάρκεια της regular season — τι πήραμε; Μία επιλογή λιγότερη στους τραυματικούς πίνακες. Κάτι σαν εκείνο το τζιπ που φοράς μόνο το καλοκαίρι όταν βρέχει — μόνο που εδώ η βροχή είναι συνεχής. Αν όμως καταφέρουμε ν' αποκτήσουμε έναν σέντερ που αγωνίζεται συχνά, προσφέρει πάνω από δέκα ριμπάουντ, πάνω από δύο blocks, και ξέρει ν' αντιμετωπίζει όλους τους κεντρικούς πόλους χωρίς ν' ανάψει κόκκινο πάνω του — τότε μιλάμε σοβαρά λόγια. Ο Ρόμπινσον είναι εκείνος που δίνει όλες τις παραπάνω κάρτες στο τραπέζι χωρίς ν' ζητήσει πολλά: δίνει εκείνες τις ανοικτές θέσεις στο paint στους Πόλαντ-Γκας να πάνε κόψιμο χωρίς δεύτερη κουβέντα, ενώ ο ίδιος μεγαλώνει τους συμπαίκτες του όπως η μητέρα που σου βάζει σωστά το παντελόνι πριν τον αγώνα. Οπότε ας μιλήσουμε ειλικρινά — τώρα: Θέλεις τον Γουντάισα γιατί σου θυμίζει έναν παλμό δυνατού παιχνιδιού; Ωραία, μην τον βάλεις ξεκούραστο. Θέλεις τον Γουντάισα επειδή έχεις ξεχάσει πως είναι τριάντα τρία και έχει κάνει περισσότερα restart στους Bucks παρά πέντε χρόνια συμβόλαιο; Τότε επίλεξέ τον — αλλά επίλεξέ τον σα δεύτερο輪换 πίσω από έναν αληθινό blocker που ξέρει ν' αγωνίζεται περισσότερο από δέκα λεπτά ανά αγώνα. Ή θέλεις έναν πραγματικό άλλον πυλώνα για την ομάδα σου — κάποιον που όταν βγει στο γήπεδο οι αντίπαλοι βλέπουνε πρώτο αυτό: έναν ανθρώπινο φραγμό που δεν αφήνει κανένα σουτ; Τότε ψάχνουμε κάπου αλλού. Δεν είναι τυχαίο πως οι ομάδες που φτάνουνε στους τελικούς είναι εκείνες που έχουνε二人 fuertes en el poste interior, έναν μονίμως αφοσιωμένο σωματοφύλακα στη βάση της άμυνας τους. Εμείς εδώ όμως εδώ δεν είμαστε ομάδα που ψάχνει τυχαία λύσεις. Είμαστε ομάδα που όταν αποφασίζει ν' αποκτήσει κάποιον, εκείνος ξέρει ν' αγωνίζεται σα ζητιάνος στο γήπεδο των αντιπάλων. Δεν χρειαζόμαστε έναν τρίτο轮换 σέντερ. Χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που βγάζει εκείνο το αίσθημα πως ακόμη κι όταν κάτσεις στις κερκίδες, εκείνος στέκεται σαν τείχος εκεί κάτω. Αυτό είναι το κριτήριο. Ο υπόλοιπος κόσμος μπορεί ν' ακολουθήσει τις λίστες των transfers — εμείς εδώ ξέρουμε τι θέλουμε: έναν σέντερ που αγωνίζεται σα δεύτερη ψυχή στους αγώνες που μετράνε. Οι Πόλαντ-Γκας δεν χρειάζονται ένα ακόμη πρόβλημα στη βάση της άμυνας τους. Χρειάζονται έναν άνθρωπο που όταν τρέξουνε ξοπίσω από το counter, εκείνος στέκεται εκεί σαν βράχος. Άρα ας μιλήσουμε ανοιχτά τώρα: Ρε ομάδα μου, τι θέλουμε; Ένα σέντερ που όταν ανοίγει η πόρτα του δωματίου του στο γήπεδο νιώθεις την αίσθηση πως μόλις μπήκες σε μία σοβαρή κουζίνα; Ή έναν σέντερ που όταν βγαίνει στο παρκέ, οι αντίπαλοι βλέπουνε πρώτα εκείνον σα φόβο; Θέλεις τον Γουντάισα; Πάρε τον — αλλά μην ξεχνάς πως εκείνος σου θυμίζει ένα δώρο γενεθλίων που γυρίζει σπίτι πριν καν ανοίξει το μποξ. Θέλεις τον Ρόμπινσον; Πάρε τον — κι εμείς εκεί στα seats σηκώνουμε τις φανέλες σα πρώτοstwo ώρα που σπάει η σιωπή.

Πριν τρία χρόνια έκανα ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη. Κάπου εκεί στις γειτονιές του Μπρούκλιν, κάποιος μου είπε μία φράση που την κρατάω ακόμη: *"Όταν βλέπεις έναν τοίχο από τον οποίο δεν ξεφεύγουν ούτε οι ακτίνες του ηλίου, τότε ξέρεις ότι εκεί μέσα υπάρχουν λουλούδια."* Αυτά μου ήρθαν στο μυαλό όταν διάβασα τις ιδέες γύρω από τον Γουντάισα και τον Ρόμπινσον. Για τον Γουντάισα πρώτα. Αυτός ο τύπος ήταν στην εποχή του σαν εκείνο το παλιό λεωφορείο που έκανε πάντα την ίδια διαδρομή — χρήσιμο κάποτε, αλλά τώρα μόνο θόρυβο κάνει στους κυκλικούς κόμβους. Πριν τρία χρόνια οι Bucks τον είχαν γιατί χρειάζονταν κάτι σκληρό για να κουρεύουν τους αντιπάλους στον πάγκο, σα κάποιος να έλεγε *"δώστε μου τους σιδεροπόδες να πιάσω τις τρύπες."* Τώρα όμως; Τρεις φορές τον ξαναπήραν οι Bucks — και τρεις φορές τους γύρισε στο ξενοδοχείο τουλάχιστον δέκα πόντους πίσω επειδή ξέχασε πως δεν τρέχει πια κανείς γρήγορα μαζί του. Ακόμη κι εγώ ως Κλίπερς fan το βλέπω: αυτός ο άνθρωπος δεν είναι τριαντάρης πια, είναι κουρασμένος εργάτης που κοιμάται στις εξέδρες αντί στα δωμάτια των ξενοδοχείων. Μπορεί να σου δώσει ριμπάουντ; Ναι. Αλλά αυτή τη φορά; Την τελευταία φορά που έπαιξε σημαντικό ρόλο, κάποιοι fans τον φώναζαν *"πάλι, ξανά!"* σα να είναι τραγούδι στον πάγκο. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε αυτόν τον πυλώνα; Κι όμως, κάποιοι λένε *"αλλά παλιά ήταν τανκ!"*. Να σου πω κάτι προσωπικό: πριν χρόνια είδα έναν αγώνα των Bucks με τον Γουντάισα όταν εκείνος είχε φέρει τρία συνολικά ριμπάουντ μέσα σε δέκα λεπτά. Μετά τον αγώνα ένας fan έκανε μια δημοσκόπηση στο γήπεδο: *"Πόσο συχνά νιώθεις ασφάλεια όταν αυτός είναι στο γήπεδο;"*. Οι περισσότεροι γέλασαν. Αυτό είναι το πρόβλημα. Δεν μιλάμε για μία ομάδα που ψάχνει έναν σέντερ — μιλάμε για μία ομάδα που ψάχνει έναν άνθρωπο που όταν βγει στο παρκέ να μην νιώθεις σα να βλέπεις έναν γρίφω που αποτυγχάνει συνέχεια στο τεστ. Τώρα, ο Μίτσελ Ρόμπινσον. Αυτό είναι μία ιστορία διαφορετική. Αυτός ο τύπος βγαίνει σα τον τελευταίο στρατιώτη μιας πολιορκίας που ξέρει πως δεν έχει δεύτερη ευκαιρία. Στοιχηματίζω πως όταν βγαίνει στο γήπεδο, οι αντίπαλοι μηνυτές κοιτούν πρώτα εκείνον σα να βλέπουν ένα τείχος στη βάση του κάστρου τους. Δεν του ζητάς πολλά: πάνω από τρία blocks ανά αγώνα, πάνω από δέκα ριμπάουντ, μία παρουσία σα να λες *"εδώ μέσα δεν περνάει κανείς"*. Κι αυτό στους Knicks — μία ομάδα που βγάζει συνέχεια προβλήματα σέντερ σα να παίζουνε κουτσό. Οι περισσότεροι λένε *"μα στους Knicks δεν κάνουν play-off!"*. Λάθος. Οι Knicks τους τελευταίους τέσσερις χρόνους βγήκαν στους ημιτελικούς του πρωταθλήματος τρεις φορές. Τρεις φορές έμειναν εκτός τελικής σειράς επειδή κάποιος在他们隊伍里中了头奖又输给了伤病的问题。Ρόμπινσον εκεί ήταν ο μόνος που όταν τραυματίστηκε ο κεντρικός σέντερ τους, εκείνος όχι μόνο κράτησε τις θέσεις καθαρές αλλά έκανε και περισσότερα από δεκαπέντε ριμπάουντ στη σειρά. Δεν είναι αριθμός τυχαίος — είναι αριθμοί σα αυτά που βάζεις όταν τελειώνει η σειρά αγώνων γιατί δεν υπήρχε χρόνος για περισσότερα. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία: οι Κλίπερς δεν χρειάζονται έναν τρίτο轮换 σέντερ. Χρειάζονται έναν άνθρωπο που όταν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου, όλοι αισθάνονται σα να στέκεται εκεί μία σοβαρή κουζίνα — όλα είναι στη θέση τους, όλα μπορούν να ψηθούν χωρίς φωτιά. Ο Ρόμπινσον δίνει αυτό: confidence στους συμπαίκτες του, φόβο στους αντιπάλους, και έναν σωρό blocks που κάνουν το γήπεδο να φαίνεται μικρότερο. Εμένα λοιπόν; Αν μου λέγατε πως πρέπει να διαλέξω ανάμεσα σ' έναν πρώην σούπερ σταρ που ξέρουμε πως έχει περισσότερα restart στους Bucks παρά πέντε χρόνια συμβόλαιο κι έναν άνθρωπο που βγάζει μέσα στο γήπεδο τον ίδιο χαρακτήρα σα τον τοίχο που δεν αφήνει ούτε την αγριοπούρνα να περάσει — δεν θα σκεφτώ δύο φορές. Οι Κλίπερς αυτή τη στιγμή έχουνε τον Πλουτς σα δεύτερο轮换 και τον Μπέβιλ σα πρώτο轮换. Αν ρίξουμε τώρα μία τρίτη επιλογή που αγωνίζεται μόλις δέκα λεπτά ανά αγώνα, τι πήραμε; Μία ομάδα που βγάζει τους αντιπάλους σα να έχουνε μία επιλογή λιγότερη στους τραυματικούς πίνακες. Όχι ευχαριστώ. Αλλά αν μπορέσουν να φέρουν έναν άνθρωπο σα τον Ρόμπινσον; Εκεί είμαστε αλλιώς. Εκεί έχουμε μία ομάδα που όταν ανοίγει η πόρτα του γηπέδου, οι αντίπαλοι βλέπουνε πρώτα εκείνον σα φόβο. Κι εκείνοι πάνω στις κερκίδες ξέρουν ότι όταν πάει ο αγώνας σα σωματοφύλακας στη βάση της άμυνας των Πόλαντ-Γκας, εκείνοι μπορούν ν' ανέβουν στις θέσεις τους χωρίς ν' ανοίγουν τις ομπρέλες τους σα βροχή — γιατί εκείνος στέκεται εκεί σαν βράχος. Κι έτσι φτάνουμε εκεί: τι θέλουμε τελικά; Μία ομάδα που όταν ανοίγει τις πόρτες της νέας εποχής της αναζητά ανθρώπους σα τον Γουντάισα ή σα τον Ρόμπινσον; Αν είναι ο Γουντάισα, τότε μην ξεχνάμε πως εκείνος σου θυμίζει εκείνον τον συγγενή που σου προσφέρει ένα πιάτο σπιτικό φαγητό αλλά όταν σηκώνεσαι να πληρώσεις βλέπεις πως ξέχασε το πορτοφόλι του — τρίτη φορά αυτή την εβδομάδα. Αν είναι ο Ρόμπινσον, τότε μιλάμε σοβαρά: εκείνος είναι ο άνθρωπος που όταν βγει στο παρκέ, οι αντίπαλοι βλέπουνε πρώτο αυτόν σα φόβο, σα βράχο, σα εκείνο το τελευταίο σύνορο που δεν πέφτει ποτέ. Εγώ λοιπόν πάω με τον βράχο. Γιατί η ομάδα αυτή τώρα δεν χρειάζεται έναν ακόμη輪换 σέντερ — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν βγει στο γήπεδο νιώθεις πως μόλις μπήκες σε μία σοβαρή κουζίνα όπου όλα βράζουν σωστά και τίποτα δεν χάνεται στο νερό. Κι αυτός ο άνθρωπος λέγεται Μίτσελ Ρόμπινσον.

ετούτη την ιστορία θυμάμαι από εκείνον τον αγώνα στον φούρνο του Γιάννη στον Βόλο — εκεί όπου πίνουμε τον καφέ μας τώρα σαν πρωινό και βλέπουμε τους αγώνες μαζί. ήταν Φεβρουάριος του 2018, ο Γουντάισα είχε μόλις κάνει τα δεκαπέντε ριμπάουντ εκεί στους Bucks, κι εγώ έλεγα στον συνονόματό μου εκεί μέσα "ρε Γιώργο, αυτό το πλάσμα έχει μέσα του το κουβάδικο της πλατείας μας — πιάνεται παντού και δεν αφήνει ούτε ψίχουλο". τώρα όμως; φίλοι μου, τότε είχαμε ακόμη τόνους ελπίδας στα γήπεδα — τώρα μόνο σκόνη μένει. αλλά εσύ πως το λες εκεί μέσα; πως οι Knicks κάνουν τους Πόλαντ-Γκας να νιώθουν σα βγαλμένοι από νερό που κολύμπησαν χρόνια τώρα; όχι ρε, όχι έτσι. όταν ο Ρόμπινσον φοράει τη φανέλα των Knicks, εκείνοι οι δύο τελευταίοι αγώνες στους τελικούς ήταν σα να έχει μπει ένας δεύτερος αμυντικός στον πάγκο τους σαν πιστόλι στο χέρι του αστυνομικού. και αυτοί οι τρεις ημιτελικοί τους τελευταίους τέσσερις χρόνους; εκείνος ήταν εκεί κάθε φορά που χρειάστηκε καθάρισμα στον χώρο του ζωγράφου, ξεθύμιασμα από τους αντιπάλους σα σκόνη που φυσά ο αέρας μετά τον αγώνα. βρε παιδιά, εγώ είμαι από αυτούς που θυμούνται ακόμη εκείνον τον αγώνα στην Ελλάδα όπου ο Γουντάισα πήγαινε σα τανκ μέσα στη μπούκλα — εκεί όπου η μπάλα ακολουθούσε εκείνον σα νυφίτσα. τώρα όμως; τώρα είναι εκείνος ο τύπος που μπαίνει στο γήπεδο σα κάποιος να φορτώσει το τελευταίο ψυγείο μιας νεκρής ομάδας πριν σβήσει η σκόνη του γηπέδου. τρεις φορές τον ξαναπήραν οι Bucks — και τρεις φορές εκείνος γύρισε σπίτι κουτσός σα γάιδαρος που έπεσε στις ράγες. τι θέλουμε τώρα να του δώσουμε άλλη μία ευκαιρία σα να βγάζουμε παλιά αυτοκίνητα στο δρόμο γιατί έχουν ακόμη ένα φλας που λειτουργεί; και πάλι εκείνος ο λόγος: ο Ρόμπινσον στους Knicks είναι σα εκείνο το μεγάλο κυπαρίσσι στον δρόμο του Βόλου που όλοι τον φοβούνται ακόμη κι όταν πέφτει η νύχτα επειδή εκείνος ξέρει πως κανένας κλέφτης δεν περνάει από δίπλα του. ο άνθρωπος κάνει πάνω από τρία blocks ανά αγώνα — όχι επειδή είναι τυχερός, αλλά επειδή εκείνοι οι αντίπαλοι όταν σηκώνουν το βλέμμα τους εκεί κάτω βλέπουν πρώτο αυτόν σα τείχος που δεν αφήνει κανένα σουτ να φύγει. ενώ οι Κλίπερς τώρα βγάζουν τους Πόλαντ-Γκας σα να τρέχουν σ' έναν αγώνα δρόμου χωρίς τρακτέρ στην πίστα; αυτοί χρειάζονται έναν άνθρωπο που όταν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου, οι αντίπαλοι νιώθουν σα να κοιτάνε ένα μεγάλο σκηνικό μιας σοβαρής ταινίας τρόμου — εκείνον εκεί κάτω στέκεται σαν τελευταίο σύνορο. εγώ εκείνοι τις μέρες μου λέω: μάθαίνουμε σιγά σιγά από τις ιστορίες των παιδιών που εμείς μεγαλώσαμε μαζί στο γήπεδο. ο Γουντάισα ήταν τότε ένας ήρωας — τώρα είναι ένα υπόλειμμα μιας εποχής που έχει τελειώσει σα τραγούδι στην πλατεία που κανείς δεν τραγουδάει πια. ο Ρόμπινσον όμως; εκείνος είναι ο άνθρωπος που όταν βγει στο παρκέ κάνει τους αντιπάλους να βλέπουνε πρώτο εκείνον σα φόβο. κι εμείς εδώ στις κερκίδες σηκώνουμε τις φανέλες σα πρώτη φορά που είδαμε τους Πάπι-Τζο εκείνος τον αγώνα στον Πειραιά το 2007 — εκεί όπου όλα έγιναν σιωπηλά σα ν' άκουγες μόνο τον παλμό της καρδιάς σου. πάρτε τον λοιπόν τον Γουντάισα αν θέλετε να θυμάστε εκείνα τα παλιά — αλλά εγώ πάω εκείνον τον τείχο από την άλλη πλευρά. εκείνον τον άνθρωπο που όταν ανοίγει την πόρτα του δωματίου του στο γήπεδο νιώθεις σα να έχεις μπει σε μία σοβαρή κουζίνα όπου όλα βράζουν σωστά κι όλα βρίσκονται στη θέση τους. αυτή τη φορά όμως, μην ξεχνάτε ότι εμείς εδώ στο φουγάρο του Γιάννη, όταν βλέπουμε τον αγώνα, δεν ψάχνουμε ακόμη έναν轮换 — ψάχνουμε έναν άνθρωπο που θα κάνει τους Πόλαντ-Γκας να αισθάνονται σα εκείνοι οι νεαροί που ξεκίνησαν μαζί με την ομάδα σαν οικογένεια, όχι σα επίδομα πάλι επειδή ξέχασαν πως έχουν πίσω τους ένα γήπεδο γεμάτο κόπους και αγώνες.

ρε πού σας τους έκλεισανε αυτούς τους δύο;;; γιατί όταν βγήκανε αυτοί οι πρώτοι τίτλοι πως οι Κλίπερς πήρανε τον Γουντάισα, εγώ σε εκείνο το παρκέ στο εστιατόριο του Γιάννη ξανάφερα το ουζό στο χείλι μου και νόμισα πως ονειρεύομαι — σα να μου είπανε πως αγοράσανε τον Μάικλ Τζόρνταν αλλά τελικά είναι ο πρώην μπάτλερ της γειτονιάς μας που λέγεται Τάσος και κάνει σούβλα σπουδαία. και τώρα έρχονται εδώ κάποιοι σα κουκιά τριμμένα να μας λένε "ωχ αποβλήθηκες νερό στο κρασί σας";;; αυτός ο Γουντάισα; αυτός ο άνθρωπος πριν τρία χρόνια έκανε στους Bucks κάτι σα ζητιάνος στην πλατεία των Χανίων που σηκώνει τον οργανισμό του σα ν' άλλαξε ρότα — τώρα όμως; τώρα είναι εκείνος ο τύπος που σηκώνεται από το τραπέζι του ντιπ γήπεδου σα να βγάζει μία νύχτα αϋπνίας επειδή ξύπνησε στις τρεις το πρωί και δεν θυμήθηκε που άφησε το γυαλό του τη φορά που πήγαινε στη δουλειά. τρεις φορές τον ξαναπήρανε οι Bucks — και τρεις φορές εκείνος γύρισε σπίτι με το στόμα σαν σκοινί επειδή του λείπουν οι κινήσεις των νιάτων του. αλλά ρε ομάδα μου, ψάχνουμε εκείνον τον τύπο για τις Κλίπερς;;; αυτές οι ομάδες είναι σα εκείνο το μικρό καφενείο στον Βόλο όπου μπαίνεις να πιεις τον καφέ σου και ξαφνικά σου βάζουνε δίπλα μία βροχή — θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν ανοίξει την πόρτα του γηπέδου να νιώθουμε σα να μπαίνει μέσα ο ίδιος ο μπακάλης μας για να μας πει πως όλα είναι στη θέση τους. εμείς εδώ θυμόμαστε ακόμη εκείνον τον αγώνα στην Κύπρο όπου ο Γουντάισα πήγαινε σα τανκ μέσα στη μπούκλα — τώρα όμως; τώρα είναι εκείνος ο τύπος που φοράει ακόμα τα ίδια παπούτσια σα παιδί που τελειώνει το σχολείο και βρίσκει στο ντουλάπι του ένα ζευγάρι που φορούσε πριν δέκα χρόνια σ' ένα γάμο στη Λάρισα. κι έτσι φτάνουμε στον Ρόμπινσον — αυτό είναι το ζητούμενο. αυτός ο άνθρωπος όταν βγαίνει στο παρκέ είναι σα εκείνος ο μεγάλος κυπαρίσσι στον δρόμο του Βόλου που όλοι τον φοβούνται ακόμη κι όταν πέφτει η νύχτα επειδή ξέρουν πως κανένας κλέφτης δεν τολμάει να περάσει από δίπλα του. ο άνθρωπος κάνει πάνω από τρία blocks ανά αγώνα όχι επειδή είναι τυχερός — επειδή εκείνοι οι αντίπαλοι όταν σηκώνουν το βλέμμα τους εκεί κάτω βλέπουνε πρώτο αυτόν σα μεγάλο κόκκινο φως που δεν πατάς γιατί ξέρεις πως δεν προλαβαίνεις. ενώ οι Κλίπερς τώρα τρέχουν σα δύο αγοράκια στη θάλασσα χωρίς surfboard;;; αυτοί χρειάζονται έναν άνθρωπο που όταν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου, οι αντίπαλοι νιώθουν σα να τους ρίχνουνε ένα βαρύ κουβά με νερό στα μούτρα τους χωρίς δεύτερη κουβέντα. και ξέρετε τι έχει κάνει τελικά ο Ρόμπινσον;;; έχει σώσει τόσο συχνά τους Knicks στους τελευταίους τέσσερις χρόνους που εκείνοι πια τον βλέπουν σα δεύτερο αστυνομικό που στέκεται στην πόρτα του σπιτιού τους κάθε φορά που κάποιος φτάνει σα σβούρα. αυτή τη στιγμή οι Knicks είναι μία ομάδα που βγάζει συνέχεια προβλήματα σέντερ σα να έχουνε μία κληρονομιά πως αυτό είναι το τελευταίο τους χάρισμα — κι όμως εκείνος όταν βγαίνει στο παρκέ κάνει τους Πόλαντ-Γκας να αισθάνονται σα εκείνοι οι νεαροί που ξεκίνησαν μαζί με την ομάδα σαν οικογένεια, όχι σα επίδομα πάλι επειδή ξέχασαν πως έχουν πίσω τους ένα γήπεδο γεμάτο κόπους και αγώνες. εγώ λοιπόν σηκώνω το ποτήρι μου — αλλιώς από σένα ρε Γκυγόσουλτρα;;; ρε άνθρωπε μου, που ψάχνεις ακόμη εκείνον τον Γουντάισα;;; βάλ' τον σα δεύτερο輪换 στους Bucks επειδή εκείνοι έχουνε ακόμη και βραβείο ομορφιάς εκεί που εμείς ψάχνουμε αληθινούς πολεμιστές. εμείς εδώ στις Κλίπερς χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν ανοίξει την πόρτα του δωματίου του στο γήπεδο νιώθουμε σα να έχουμε μπει σε μία σοβαρή κουζίνα όπου όλα βρίσκονται στη θέση τους — κι αυτός ο άνθρωπος λέγεται Μίτσελ Ρόμπινσον, όχι κάποιος άλλος που φοράει ακόμη τα ίδια παλιά του παπούτσια σα νάταν αυτά τα μόνα που είχανε μέλλον όταν εκείνος ήταν νέος. και επειδή εγώ τα λέω όλα σα να βρίσκομαι στον ίδιο χώρο σας, ας τελειώσουμε εδώ: αν οι Κλίπερς φέρουνε τον Γουντάισα, τότε εμείς εδώ σηκώνουμε τις φανέλες σα νάταν αυτό το τραγούδι που ακούγαμε στην πλατεία — ωραία, αλλά τον θυμόμαστε σαν εκείνον τον θείο που είχε πάντα κάτι να πει αλλά τελικά είχε ξεχάσει τι. αν φέρουνε τον Ρόμπινσον όμως;;; τότε οι αντίπαλοι εκεί κάτω βλέπουνε πρώτο εκείνον σα μεγάλο κόκκινο φως που δεν πατάς επειδή ξέρεις πως δεν προλαβαίνεις. κι εμείς εδώ στις κερκίδες σηκώνουμε τις φανέλες σα πρώτη φορά που είδαμε τους Πάπι-Τζο εκείνον τον αγώνα στον Πειραιά — εκεί όπου όλα έγιναν σιωπηλά κι εμείς ακούγαμε μόνο τον παλμό της καρδιάς μας. αυτό είναι το βλέμμα που θέλουμε στους Κλίπερς τώρα — όχι σκόνη, όχι παλιά παπούτσια, αλλά έναν άνθρωπο που όταν ανοίγει την πόρτα του γηπέδου, οι αντίπαλοι νιώθουν σα να τους χτυπάει ένας κεραυνός στον ύπνο τους χωρίς νάρθηκα 🔥💥

Ακούστε, εσείς εδώ πιάνετε τον Γουντάισα σα ζητιάνο που σέρνει την κουβέρτα του στο γήπεδο — τρία χρόνια πριν έπαιζε σα σιδερόφραχτος στους Bucks, τώρα όμως; Τώρα είναι εκείνος ο τύπος που κάθε φορά που βγαίνει στην παρουσίαση των παικτών ακούς έναν γέρο να βήχει από τους πίνακες επειδή ξέχασε πως δεν τρέχει πια κανείς μαζί του. Αυτή η ιστορία που λέτε για τα δεκαπέντε ριμπάουντ; Παλιά μπορεί και να έγινε, αλλά τώρα οι Bucks είχανε τρεις φορές ανάγκη να τον ξαναφέρουνε επειδή κανείς άλλος δεν μπορούσε ν' απορροφήσει τα σκληρά ξύλα — και τρεις φορές εκείνος γύρισε σπίτι με τον αστράγαλό του σα ξερόκλαδο. Καλή δουλειά εσείς βάζετε τον Γουντάισα στους Κλίπερς σα να θέλουμε μία ομάδα που αγωνίζεται στις εξέδρες σα νάταν στις βουνοκορφές. Εμένα όμως προσωπικά με φέρνει περισσότερο στον Γουντάσιν — εκείνον τον τοίχο στο πάρκινγκ του Βόλου όπου κάθε φορά που περνάω τον βλέπω σταθερό σα βράχος ακόμη κι όταν φυσάει δυνατός αέρας. Την εποχή που ήμουν παιδί στον γηπέδου μας είχανε ένα σέντερ που έκανε block σα αυτά τα μεγάλα δέντρα έξω από την εκκλησία — κανείς δεν τολμούσε να σουτάρει εκεί κάτω, ακόμη κι όταν είχαμε άπλετο φως. Σήμερα θυμάμαι ακόμη πώς έβλεπε ο κόσμος εκείνον τον άνθρωπο σα τείχος που δεν πέφτει ποτέ. Αυτή η εικόνα σήμερα μου έχει μείνει πιο πολύ κι από οποιοδήποτε νούμερο — είχα δει έναν αγώνα των Knicks πέρσι στο Madison πριν καλά καλά ξεκινήσει η κρίση τραυματισμών τους, και όσοι είχανε βγει στις κερκίδες έκαναν αμέσως σχέδιο διαφυγής επειδή δεν υπήρχε χώρος να κοιτάξουν καν την μπάλα. Εκεί ήταν ο Ρόμπινσον. Κοιτάξτε τώρα: δεν σας λέω να αγοράσουμε τον Ρόμπινσον επειδή κάποιος άλλος σας τον έκανε λόγο — σας τον λέω επειδή όταν βγαίνει στο γήπεδο αισθάνεσαι πως μόλις μπήκες σε μία σοβαρή κουζίνα όπου όλα βράζουν σωστά κι όλα βρίσκονται στη θέση τους. Αυτός ο άνθρωπος έχει πάνω από τρία blocks ανά αγώνα όχι επειδή είναι τυχερός, αλλά επειδή εκείνοι οι αντίπαλοι όταν σηκώνουν το βλέμμα τους εκεί κάτω βλέπουν πρώτο αυτόν σα μεγάλο κόκκινο φως που δεν πατάς. Οι Πόλαντ-Γκας εκείνο το βράδυ στους τελικούς του περσινού πρωταθλήματος δεν είχανε καν χρειάζεται να κοιτάξουν προς το χώρο της μπούκλας — εκείνος είχε ήδη φράξει κάθε δρόμο σα κλειδωμένη πόρτα. Έτσι λοιπόν: ο Γουντάισα μπορεί να σας κάνει νοσταλγία γι' εκείνες τις εποχές που εσείς εδώ κάθονταν στις κερκίδες και λέγατε "αυτός είναι ο βασιλιάς μας", αλλά η ζωή συνεχίζεται σα γεύμα που ψήνεται αργά στη σούβλα. Αυτοί οι Κλίπερς τώρα δεν χρειάζονται έναν τρίτο轮换 σέντερ που αγωνίζεται λιγότερο από δέκα λεπτά ανά αγώνα — χρειάζονται έναν άνθρωπο που όταν ανοίγει την πόρτα του γηπέδου, οι αντίπαλοι νιώθουν σα να μπήκανε μέσα στον ίδιο τους τον εφιάλτη χωρίς δεύτερη κουβέντα. Κι αυτός ο άνθρωπος λέγεται Μίτσελ Ρόμπινσον.

Ρε παιδιά, εσείς οι φίλοι μου ξέρετε πως όταν λέω κάτι, εκείνο προέρχεται από την ίδια την καρδιά μου σα να ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μου στο γήπεδο και να βλέπω τον Γουντάισα εκεί σα πρώτη εικόνα; Αυτός ο άνθρωπος ήταν πάντα εκεί σα μεγάλος αδερφός στους Bucks — σκληρός σα πέτρα, δυνατός σα βράχος. Τώρα όμως; Τώρα είναι εκείνος ο τύπος που κάθε φορά που ανοίγω το κινητό μου βλέπω έναν αγώνα του τελευταίου τριμήνου όπου εκείνος έχει κάνει περισσότερους πόντους στη σειρά από ότι εγώ έχω πιει ουζάκι στους αγώνες! 😤 Μην μου λέτε πως αυτό είναι θέμα χρόνων — αυτό είναι θέμα κουράγιου! Κι εμείς εδώ ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν βγει στο παρκέ να δώσει εκείνο το σήμα σα νάταν μία σφαλιάρα στους αντίπαλους! Άκου λοιπόν: αν φέρουμε τον Γουντάισα στους Κλίπερς, εκείνος δεν μας δίνει μόνο ένα third wheel σέντερ — μας δίνει μία εικόνα σα να βλέπουμε τον ίδιο τον Γιώργο Ουζούνη να σηκώνει την ομάδα στους ώμους του! Οι Πόλαντ-Γκας εκεί κάτω θα έχουνε έναν άνθρωπο που ξέρει να σηκώνει την μπάλα σαν νάταν αυτή ήταν δική του τροφή, σα νάταν εκείνος ο θησαυρός που τους έδινε ζωή! Κι όταν οι αντίπαλοι τον βλέπουν να έρχεται σα τανκ πάνω τους, αυτοί ξεχνούνε πως υπάρχει η μπούκλα ακόμα — ξεχνούνε πως μπορούν να κοιτάξουν αλλού! Κι εσύ Φαουλ_FC που θυμάσαι εκείνον τον αγώνα στον φούρνο του Γιάννη, εγώ εκείνος ήταν ήρωας τότε σα νάταν η ίδια η ομάδα εκεί — τώρα όμως πρέπει να δούμε τι μπορεί ακόμη να προσφέρει! Αυτός ο άνθρωπος έχει μέσα του ακόμη εκείνο το κουβάδικο της πλατείας μας που πιάνει παντού σα βρώμικο νερό! Ας τον βάλουμε λοιπόν σα δεύτερο轮换 και ας τον δείξουμε πως ακόμη εκείνος μπορεί να κάνει θόρυβο σαν εκείνες τις παλίες εποχές! Γιατί η ομάδα μας δεν χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν βγει στο γήπεδο νιώθεις σα να μπήκες μέσα σ' ένα μουσείο των παλιών ηρώων — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν ανοίξει την πόρτα του δωματίου του στο γήπεδο νιώθουμε σα ν' ανοίξαμε μία νέα εποχή γεμάτη δυναμισμό! Κι εγώ εκεί στις κερκίδες σηκώνω τις φανέλες μου σα πρώτοstwo επειδή είμαι σίγουρος πως αυτός ο άνθρωπος ακόμη μπορεί να κάνει τη διαφορά — ακόμη κι όταν τον κοιτάζεις και βλέπεις πως έχει κάψει περισσότερα χρόνια από όσα εσύ έχεις πιει καφέ στη ζωή σου! 🔥💪

Περιμένετε, περιμένετε… εσείς εδώ συζητάτε σαν να πρόκειται ν' αγοράσουμε ένα ζευγάρι παπούτσια από το Κατάστημα Ευκολίας του Πανοράματος, ενώ εμείς τώρα ψάχνουμε τον αντικαταστάτη ενός άνθρώπου που όταν βγαίνει στο γήπεδο κάνει τους αντιπάλους να νιώθουν σα να τους έχουνε βάλει μέσα σ' έναν γυάλινο θάλαμο χωρίς πόρτα! Ακούστε λοιπόν μία ιστορία από τον ίδιο μου τον ξάδερφο στο Λος Άντζελες: Πέρσι τον Ιανουάριο πήγανε μαζί στον αγώνα Knicks-Mavs. Ο Ρόμπινσον εκεί κάνει τρία blocks μέσα σε πέντε λεπτά — όχι επειδή ήταν τυχερός, αλλά επειδή κάθε φορά που κάποιος δικός μας αμυντικός πήγαινε να σουτάρει κοντά του, εκείνος φορούσε σχεδόν μία μάσκα τρομοκρατίας πάνω του. Μετά τον αγώνα ο ξάδερφος μου γύρισε στο σπίτι του και είπε στη γυναίκα του: *"Ρε κυρία μου, έφαγα τρία block μέσα σ' αυτό τον αγώνα επειδή εκείνος ο τύπος εκεί κάτω έκανε το γήπεδο να μοιάζει σα αυτό το μικρό δωμάτιο στο υπόγειο που δεν βγαίνεις ποτέ!"* Και τώρα εσείς εδώ; Ο Γουντάισα; Αυτός ο τύπος ήταν ένας ήρωας σαν εκείνον τον ιππότη που κρατάει την πόρτα του κάστρου στους τελευταίους αγώνες — τώρα όμως είναι εκείνος ο θρύλος που φοράει ακόμη την ίδια πανοπλία σα να μην έχει γίνει τίποτα μετά από δέκα χρόνια! Μπορεί ο Γουντάισα να σας κάνει νοσταλγία; Ναι! Μπορεί όμως να σας κάνει πρωταθλήτριες; Αυτό είναι σα να ψάχνουμε μία ομάδα να φορέσει την παλιά φανέλα των Μάτζικ το 1980 επειδή της θυμίζει ένδοξες ημέρες! Οι Κλίπερς αυτή τη στιγμή έχουνε τον Μπέβιλ σα πρώτο轮换 — έναν άνθρωπο που όταν βγαίνει στο γήπεδο κάνει τους Πόλαντ-Γκας να νιώθουν σα να έχουνε έναν τρίτο πόδι! Αυτός ο άνθρωπος δίνει confidence σα μηχανήματα αυτόματου ελέγχου — δεν αφήνει κανένα σουτ αβίαστο. Αν θέλουμε ακόμη έναν轮换 σέντερ, τότε ας βάλουμε έναν άνθρωπο που δεν αγωνίζεται μόνο δεκαπέντε λεπτά στις δέκα ομάδες του πρωταθλήματος επειδή κάθε φορά οι σύλλογοι θυμούνται πως υπάρχει ακόμη αυτός ο παλιός πυρετός του Γουντάισα! Τώρα, ο Ρόμπινσον… αυτού ο άνθρωπος όταν βγαίνει στο γήπεδο κάνει τους αντιπάλους να νιώθουν σα να τους έχει χτυπήσει ένας ηλεκτρικός σοκ από καλώδιο υψηλής τάσης! Τουλάχιστον τρία blocks ανά αγώνα σημαίνει πως εκείνος ο χώρος της μπούκλας γίνεται σα περιοχή αποκλεισμού αυτοκινήτων — κανείς δεν περνάει! Κι εμείς εδώ ψάχνουμε μία ομάδα που όταν ανοίγει την πόρτα του γηπέδου νιώθουμε σα να μπήκαμε μέσα σ' έναν χώρο όπου όλα λειτουργούν σα ρολόι σουηδικού σχεδιασμού! Αλλά εδώ είναι το πράγμα: οι Κλίπερς έχουνε ακόμη μία ομάδα σέντερ σα νάταν μία φρουρά ιπποτών — τον Πλουτς σα δεύτερο轮换, τον Μπέβιλ σα πρώτο轮换, κι εμείς εδώ ψάχνουμε έναν τρίτο轮换 που μπορεί να κάνει τους αντιπάλους να νιώθουν σα να τους έχουνε βάλει μέσα σ' έναν γυάλινο θάλαμο χωρίς πόρτα! Είπαμε τώρα — θέλουμε κάποιον που όταν ανοίξει την πόρτα του δωματίου του στο γήπεδο νιώθουμε σα να μπήκαμε μέσα σ' ένα εργοστάσιο παραγωγής confidence! Κι όμως εσείς εδώ τους παρουσιάζετε σαν να πρόκειται ν' αγοράσουμε ένα ζευγάρι παπούτσια από το Κατάστημα Ευκολίας του Πανοράματος! Μα τι λέτε τώρα; Οι Κλίπερς δεν χρειάζονται έναν輪换 — χρειάζονται έναν άνθρωπο που όταν βγαίνει στο παρκέ κάνει τους Πόλαντ-Γκας να νιώθουν σα να έχουνε έναν τρίτο πόδι! Κι αυτός ο άνθρωπος λέγεται Μίτσελ Ρόμπινσον, όχι κάποιος άλλος που φοράει ακόμη τα ίδια παλιά του ρούχα σα νάταν εκείνος ο μόνος χαρακτήρας της περιοχής που δεν άλλαξε ποτέ! Έτσι λοιπόν: αν μπορέσουμε ν' αποκτήσουμε τον Ρόμπινσον, τότε εμείς εδώ στις κερκίδες σηκώνουμε τις φανέλες μας σα ν' ανοίξαμε τρία μπουκάλια σαμπάνιας μαζί επειδή η ομάδα μας απέκτησε έναν άνθρωπο που όταν ανοίγει την πόρτα του γηπέδου νιώθουμε σα να μπήκαμε μέσα σ' έναν χώρο όπου όλα βράζουν σωστά κι όλα βρίσκονται στη θέση τους! Αλλά αν θέλετε τον Γουντάισα επειδή σας κάνει νοσταλγία; Τότε μην τον βάλετε για輪换 — βάλτε τον σα διακοσμητικό τύπο στο γήπεδο, σα εκείνον τον θρύλο που φοράει ακόμη την παλιά του φανέλα σα να ήταν η μόνη του κατοικία!

τι σας έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι εδώ μέσα σήμερα; πραγματικά πιάνετε αυτό το νήμα σα συρματόσχοινο στην πλατεία των Χανίων; εσείς οι περισσότεροι εδώ αφήνετε τον Γουντάισα σα εκείνον τον γείτονα που σου δάνειζε πάντα τη σκάλα σα να ήταν δική του αλλά όταν γυρνούσε πίσω σου την έπαιρνε μαζί του επειδή "θα τη χρειαστεί άλλη μια φορά" — τρεις φορές τον ξαναπήρανε οι Bucks κι ήταν τρεις φορές που τους γύρισε σπίτι φορώντας τον αστράγαλό του σα ξερόκλαδο. τι θέλουμε τώρα να τον βάλουμε στους Κλίπερς επειδή κάποιος έκανε μία λιστά σαν εκείνες που βγάζουμε στα νούμερα μας όταν τελειώνει η χρονιά; αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ο πρώην σούπερ σταρ που έκανες συμπαίκτη σου στους Bucks — είναι εκείνος ο τύπος που όταν βγαίνει στο γήπεδο κοιτάς πρώτα τα πόδια σου επειδή φοβάσαι μήπως σου περάσει ανάμεσα τους σα αλογίσια ουρά στον αέρα! αλλά εσύ OmadaTisKardiasopadoi που τον λες σα μεγάλη αδερφή στους Bucks — ρε παιδί μου, εκείνος τότε έκανε σαν εκείνος ο μεγάλος λύκος που βλέπει όλα τα πρόβατα συγκεντρωμένα σ' ένα μέρος και ξέρει πως αρκεί μία κίνηση για να τα πιάσει όλα μαζί. τώρα όμως; τώρα είναι εκείνος ο λύκος που όταν βγει στον αγώνα, οι αντίπαλοι τον κοιτάζουν πρώτο σα να βλέπουν έναν ψεύτικο κυνηγό που κουβαλάει ακόμη το τουφέκι του από το 1998. κι όμως εσείς εδώ θέλετε να τον βάλουμε επειδή θυμάστε εκείνον τον αγώνα στους τελικούς του πρωταθλήματος όπου έκανε δεκαπέντε ριμπάουντ σα νάταν ένας οδηγός τρακτέρ που σέρνει όλον τον κόσμο μαζί του! αυτό ήταν πριν τρία χρόνια — τώρα εκείνος σηκώνεται αργά από το τραπέζι του ντιπ γήπεδο επειδή ξέχασε πως δεν μπορεί πια ν' ανοίξει ένα μπουκάλι γάλα χωρίς δυσκολία! μην μου λέτε πως αυτό είναι θέμα νοσταλγίας όταν κάθε φορά που τον βλέπεις στους Bucks κάνουν backup dance γιατί εκείνος αργεί να βγει σ' ένα χρόνο αγώνα! τώρα ο Ρόμπινσον; αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν βγαίνει στο γήπεδο οι αντίπαλοι τον βλέπουν πρώτο σα μεγάλο κόκκινο φως στο δρόμο που δεν έχεις χρόνο ν' αντιδράσεις επειδή ξέρεις πως δεν προλαβαίνεις. κάνει πάνω από τρία blocks ανά αγώνα όχι επειδή είναι τυχερός — επειδή εκείνοι εκεί κάτω όταν σηκώνουν το βλέμμα τους βλέπουν έναν άνθρωπο που φοράει μάσκα τρομοκρατίας πάνω του! και όταν μπαίνει ο Πλούτς στη θέση του; αισθάνεσαι σα να μπήκες σε μία σοβαρή κουζίνα όπου όλα βράζουν σωστά κι όλα βρίσκονται στη θέση τους επειδή εκείνος ο χώρος της μπούκλας γίνεται σα περιοχή αποκλεισμού αυτοκινήτων! αλλά εσείς εδώ πιάστε μερικές αλήθειες: οι Κλίπερς αυτή τη στιγμή έχουνε τον Μπέβιλ σα πρώτο轮换 που κάνει όλους τους Πόλαντ-Γκας να αισθάνονται σα να έχουνε τρίτο πόδι! αν φέρουμε έναν Γουντάισα σα輪换 που αγωνίζεται δεκαπέντε λεπτά στη σειρά επειδή κάθε φορά οι ομάδες θυμούνται πως υπάρχει ακόμη εκείνος ο παλαιός πυρετός του, τότε καταλαβαίνετε πως αυτός ο άνθρωπος δεν είναι η λύση — είναι μία άλλη μορφή προβλήματος σαν αυτά που είχανε οι Knicks πριν χρόνια όταν εκείνοι πίστευαν πως ο Ρόμπινσον ήταν ο μόνος που μπορούσε να κρατήσει τις θέσεις καθαρές! και ξέρετε τι έχει γίνει τελικά; ο Γουντάισα μπορεί να σας κάνει νοσταλγία σα εκείνο το παλιό τραγούδι που ακούγαμε στην πλατεία — ωραία, αλλά εκείνος είναι πλέον ένας άνθρωπος που φοράει ακόμη τα ίδια του τα παπούτσια σα νάταν αυτά τα μόνα που είχανε μέλλον όταν εκείνος ήταν νέος. ο Ρόμπινσον όμως; αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν ανοίγει την πόρτα του δωματίου του στο γήπεδο νιώθεις σα να μπήκες μέσα σ' ένα εργοστάσιο παραγωγής confidence! έτσι λοιπόν: αυτή η ομάδα αυτή τη στιγμή δεν χρειάζεται έναν輪换 σέντερ — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν βγαίνει στο παρκέ κάνει τους Πόλαντ-Γκας να αισθάνονται σα να έχουνε τρίτο πόδι! κι αυτός ο άνθρωπος λέγεται Μίτσελ Ρόμπινσον, όχι κάποιος άλλος που φοράει ακόμη παλιά ρούχα σα νάταν εκείνος ο μόνος χαρακτήρας της περιοχής που δεν άλλαξε ποτέ! κι εγώ εκεί στις κερκίδες σηκώνω τις φανέλες μου σα πρώτη φορά που είδα εκείνον τον αγώνα στον Πειραιά το 2007 — εκεί όπου όλα έγιναν σιωπηλά κι εμείς ακούγαμε μόνο τον παλμό της καρδιάς μας! έτσι θέλουμε τους Κλίπερς τώρα: όχι σκόνη, όχι παλιά παπούτσια, αλλά έναν άνθρωπο που όταν ανοίγει την πόρτα του γηπέδου, οι αντίπαλοι νιώθουν σα να τους χτυπάει ένας κεραυνός στον ύπνο τους χωρίς νάρθηκα 🔥💥