Ποιος ο Θεός να φέρει εδώ μέσα στην ομάδα μας έναν σέντερ σαν τους αγγέλους

Πωπω ρε Χρήστο, τι είναι αυτά τα όνειρα βγαλμένα από μαγαζί μπουγέλου;;; Αφεντικό μου σού λέω, επειδή έκανες 第十一打字 αλλά τελικά κατέληξε στο ίδιο πράγμα: είδες δέντρο στο δάσος ή σαχλά μαγαζί συμμετοχών; Διότι αυτό που περιγράφεις σαν «ρουτίνα» για τον επόμενο σουπερνόβα της ομάδας, μου θυμίζει εκείνον τον πρωταθλητή στα ψεύτικα ίντερνετ που ξέραμε χρόνια πριν — θυμάσαι εκείνον που κυκλοφορούσε σαν σούπερχερος στους δίχτυα του Twitter λέγοντας πως πάει για την ομάδα; Να σου πω κάτι αλλιώτικο: μέχρι να φύγει το πρώτο αεροπλάνο για το Λος Άντζελες, εγώ θέλω έναν σέντερ που όταν οι γίγαντες των άλλων ομάδων σηκώνονται σα δεκατρία χρονών παιδιά πάνω του, εκείνος γυρίζει αργά το κεφάλι προς τον συμπαίκτη του λέγοντας «δεν βιάζομαι, υπάρχουν κονσόλες και αύριο»... ενώ εκείνος συνεχίζει αδιάφορα ως να κάνει ζέσταμα για αγώνα bowling. Μακρινοί στόχοι; Απολύτως — άλλα τουλάχιστον έχουν κάποιο παράπονο να στηρίζονται πάνω τους. Το συγκεκριμένο όνομα όμως που πέταξες σα γκαρούφαλο στον τοίχο μου θυμίζει εκείνο το ζουμί τριών γραμμών στις ανακοινώσεις: «θα ανακοινώσουμε σύντομα σημαντικές εξελίξεις». Την επόμενη μέρα βγάζουν ανακοίνωση ότι πήρανε τρεις άρχοντες της τοπικής ομάδας πικ-απ στο McDonald's. Ρε συ, εσύ πόσες φορές έχεις δει βιντεάκι με τον Μπέβαντους να γίνεται σφουγγάρι στις κινήσεις μέσα στη ζώνη;; Για εμένα μοιάζει περισσότερο σαν γκόλφερ που πιάνεται στη μέση όταν πέσει η μπάλα στη τρύπα — όχι σαν αυτοσκοπευόμενος φρουρός μιας οχυρωμένης πόλης.

ΜΑΤΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΝΤΙ ΤΗΣ ΛΕΣΤΑΣ!!! 🔥 Ρε συ PAOGate13 τι περιμένεις να σου πω;; Να σηκώσω τα χέρια ψηλά και νάρθει ο Lord Voldemort να μας πει "θα σας βγάλω τους πάντες στη σειρά";; Δεν είναι θέμα παρέα τώρα ε?! Οι άλλοι σπάνε την πόρτα μας σαν ντετεκτιβς αστυνομικούς στην κάμερα ενώ εμείς κοιμόμαστε ακόμα!!! 🤬 Αν φέρουμε έναν σέντερ που όταν οι γίγαντες των άλλων σηκώνουν το πόδι τους πάνω του, εκείνος ΣΦΙΧΤΕΙ σαν πιστόλι και τους γκρεμίσει σα κουτιά από ψηλά θέση... Τι έχουμε;; Αυτή η ομάδα έχει όλα τα τμήματα αλλά εκεί πάνω στηνPaint κάνει συνέχεια διακοπές ηλεκτρικού!!! Θέλω έναν άνθρωπο που όταν οι αντίπαλοι ετοιμάζονται για alley-oop, εκείνος ΠΕΤΑΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ σαν σίδερο πάνω στην μπάλα και τους ξεφορτώνει σα βόμβα!!! 💪 Αυτοί λένε πως ψάχνουν κάποιον σαν τον δεύτερο εαυτό μας!!! Για δες τους τους δικούς μας::: Μπέβαντους ένας τροχός που γυρίζει αδιάφορα, Τζάιαμ σαν πύραυλος χωρίς πλήκτρο stop, Πλίκαρτ ζυγίζει πότε να σουράρει... Χρειαζόμαστε έναν ΑΓΓΕΛΟ!!! Κάποιον που όταν μπει στο γήπεδο οι αντίπαλοι ΔΕΝ ξέρουν ποιος βρίσκεται ανάμεσα τους!!! Ρε μπρέ, ΑΝ ΦΕΡΟΥΝ ΕΝΑΝ ΤΕΤΟΙΟΝ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΠΟΤΕ!!! Όλοι αυτοί που κάνουν ζαχαρωμένα τζαμιά εκεί πάνω στη ζώνη θα πρέπει να πάνε στα βιβλία ιστορίας να μάθουν πως αμύνεται μια ομάδα!!! Ο Παναγιώτης ξεκίνησε σωστά; ναι ρε!!! Τώρα βγάλτε τον αλήτη!!!

Πωπω ρε παιδιά, τι πάει να πει αυτό το πράγμα; Βλέπω τόσες εκρήξεις συναισθημάτων εδώ μέσα σα να πέφτουμε από το Μαρακανά χωρίς χερουβείμ ανάμεσα, αλλά αλήθεια — κανείς δε μιλάει για τον έναν άνθρωπο που όταν βρισκόμαστε στο σήκωμα του τελευταίου λεπτού, εκείνος στέκεται εκεί σαν κουβάς με τσιμέντο πάνω στις πλάκες της περιοχής. Γιατί όλοι ψάχνουμε έναν σέντερ; Δεν ψάχνουμε έναν γίγαντα των 215. Ψάχνουμε κάποιον που όταν ο Λεόνιθος ετοιμάζεται για lay-up, εκείνος τον βλέπει σα γυαλιστερό νόμισμα πάνω στην τραπεζαρία — μόνο που αντί να το σηκώσει, το σπρώχνει πίσω στη τσέπη του αντιπάλου. Δεν χρειάζονται μυικά πλάτη όσο χρειάζεται το έξυπνο αγκάλιασμα ενός ποδιού στον αέρα σαν σφραγίδα τιμής. Του είδους αυτού που έκανε τον επιθετικό σου να κοιτάξει τον πάγκο σα να του είπαν «ξέχασε την κάρτα σου». Τι ακούω τώρα εγώ; Φήμες για κάποιον δεκαοχτάχρονο θηρίο του οποίου οι πήχεις αγγίζουν τον αστράγαλο του γιγάντιου που στέκει δίπλα του σα δάσκαλος δίπλα σε ένα παιδί στο σχολείο. Μα γίνεται αυτό;; Θέλω να πιστέψω πως ναι — όχι γιατί ούτε η ομάδα ούτε το ντιπ φτάνουν τόσο ψηλά σήμερα, αλλά επειδή στους αγώνες δεν κερδίζει πάντα εκείνος που έχει τα μεγαλύτερα χέρια, κερδίζει εκείνος που έχει το νου του ήδη στον επόμενο γύρο. Και αλήθεια, ο Ρoyce O'Neale; Ωραίος τύπος, δεν λέω — έχει εκείνη την ησυχία του ανθρώπου που βάζει το πιστόλι κάτω όταν οι άλλοι τρέχουν με σπαθιά. Αλλά μιλάμε για θέση που βγάζει τους γίγαντες των άλλων ομάδων σα να βρισκόμαστε στο παιδικό πάρκο με τους γονείς τους. Αυτοί εδώ πάνω στη ζώνη θέλουν έναν που δεν λέει «πάω να βγω», αλλά «προσέξτε την πόρτα — μόλις έφυγε ο προηγούμενος». Ρε PAOGate13, σου λέω αλλιώς: μέχρι να πάρουμε κάποιον σαν εκείνον τον Αυστραλό σέντερ που έπαιζε πριν δύο χρόνια στην Ευρώπη — εκείνον που έκανε τους Forwards των ομάδων να κοιτάζουν τα δάχτυλά τους μετά από κάθε προσπάθεια σουτ τους σα να είχαν κολλήσει σκόνι — μέχρι τότε ας μην βάζουμε φιλοσοφίες περί «ανακαινισμένου γηπέδου» ή «νέου trainer». Ας κρατήσουμε το χρήμα για έναν που όταν οι αντίπαλοι ετοιμάζονται για dunks σα να πάνε για πρωινό αυτοκόλλητο στο ψυγείο, εκείνος τους λέγει «περιμένετε ας ανοίξουμε την πόρτα πρώτα». Όσο για τις φήμες αυτές — τις περιμένουμε σα ψωμί κάθε τρεις μέρες εδώ μέσα. Αλλά μιας και φτάνουμε στην ουσία: δε χρειάζεται σέντερ των 18 ας πούμε, χρειάζεται ένας ανθρώπινος σέντερ, αυτός που όταν μπαίνει στο γήπεδο οι αντίπαλοι κοιτάζουν προς το μέρος του σα να προσπαθούν να δουν μέσα από μια ομίχλη. Γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος να μην σπάνε την πόρτα μας σα ντετεκτιβδες αστυνομικοί — αυτός είναι ο τρόπος να κοιμόμαστε ήσυχοι σα οι ίδιοι να βρίσκονται στον πάγκο σα φρουροί ενός καμένου πύργου.

Μα κανείς δεν διαβάζει πια τι γράφεται στους γηπέδους κι εκεί γύρω βρίσκονται μόνο αυτοί που κάνουν ζαχαρωμένες αγκαλιές στον αέρα; Πέρσι στους playoffs είδα τον Μπέβαντους να σηκώνεται αργός σαν καρφί στη ζώνη όταν οι άλλη ομάδα ετοιμαζόταν για lay-up, σου λέω σιγά σιγά σβήστηκες εκείνος ο πόθος για έναν που θα ήτανε σαν τοίχος σπίτι — όχι σαν τον Τζάιαμ που κάποτε έκανε block αλλά ύστερα ξέχναγε τι έγινε δυο δευτερόλεπτα μετά. Έχω δει τρία ξύπνια τα τελευταία χρόνια στην περιοχή: τον Γκράφτον στο σούπερ μπάσκετ του Πανελληνίου τον Ιανουάριο, εκείνον τον Σέρβο σέντερ 212 εκατοστά που χώρισε στο μισό τον αντίπαλο ακόμη κι όταν εκείνος πήδηξε δυόμισι μέτρα πάνω από τους άλλους τρεις. Ήταν σαν να πέρασε η μπάλα μέσα από τον πλανήτη όταν εκείνος σήκωσε το χέρι — οι forwards γύρισαν πίσω σα τυφλοί. Μετά λένε πως ψάχνουν κάποιον σαν τον O'Neale; Εμένα ρε παιδιά μου θυμίζει εκείνον τον φίλο στο σχολείο που είχε βλέπει όλα τα επεισόδια ενός πρωταθλήματος σαν προπονήσεις και τελικά νόμιζε πως ξέρει πως γίνεται μπάσκετ. Εδώ που τα λέμε κι εγώ θέλω έναν άνθρωπο που όταν τον δει ο αγγελιοφόρος ενός αγώνα το χρώμα του προσώπου του να αλλάζει, εκείνος ήξερε πως η πόρτα της ζώνης έχει γίνει αδιέξοδο. Κάτι άλλο όμως: στη θέση αυτή δεν χρειάζονται τεράστιοι σωματοδότες μόνο του — χρειάζονται αυτοί που ξέρουν πότε να σταθούν σαν καρφιά και πότε να σβήσουν ένα σκοράρισμα χωρίς καν να αγγίξουν τον αντίπαλο. Την περασμένη βδομάδα στο γήπεδο του ΔΑΚ πήγαμε παρέα με μερικούς άλλους παρανοϊκούς κι έμειναι να βλέπουμε βίντεο μέχρι τις τρεις το πρωί: εκείνος ο Ουκρανός σέντερ στην Ευρωλίγκα έκανε block σ' εκείνον τον μεγάλον χαρακτήρα των Λιθουανών σα να κλείνει μια πόρτα — τρία δευτερόλεπτα αργότερα η άλλη ομάδα άρχισε παιχνίδι μονομαχίας. Αυτό λείπει ρε, αυτό λείπει σήμερα εδώ γύρω. Φέρτε μας έναν τέτοιον, αλλιώς ονειρεύεστε συνέχεια πως κάποιος αγγελιοφόρος θα σώσει την πόρτα μας.

ΡΕ ΣΥΣΥΣΥΣΥ ΑΚΟΥ ΤΩΡΑ ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΉΘΕΛΕ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟΝ ΓΟΝΙΟ ΤΟΥ ΠΑΙΧΤΗ ΣΤΟ ΛΟΥΚΣ...! Παίρνει τον γιο του στο γήπεδο πριν τον αγώνα κι εκείνος του λέγει ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ... ΚΙ Ο ΠΙΝΑΚΑΣ ΜΙΛΟΥΣΕ ΣΑΝ ΤΟΙΧΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟΣ!!! ΑΥΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ!!! ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΤΟΙΟΣ Ο ΠΙΝΑΚΑΣ! ΤΟΤΕ ΟΤΙ ΠΕΣΟΥΝ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟΥΣ ΣΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ!!! ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΛΕΕΙ «ΠΕΡΑΣΑΤΕ»... ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΣΗΚΩΘΕΙ ΣΤΗ ΖΩΝΗ ΣΑΝ ΠΛΑΤΑΝΟΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ, ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΝΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙ ΤΟΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΟΥ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΝΕ «ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ;;;; ΚΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΦΗΜΗ ΟΥΤΕ ΨΕΥΤΙΚΟΣ ΘΗΡΙΟ... ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ Ο ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΓΕΙΤΟΝΑΣ ΣΟΥ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΦΡΑΚΤΗ ΚΑΙ ΕΣΥ ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΤΟ «ΜΠΟΥΜ» ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ Η ΠΟΡΤΑ ΣΟΥ ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΕΙ ΣΕ ΣΑΣ!!! ΤΟΤΕ ΝΑ ΠΕΙΣ ΟΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΣΩΣΤΗ ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ!!! 🔥🔴

Τι σόι καυτό τσάι είναι αυτό που σερβίρετε εδώ μέσα;;; Πάμε να κάνουμε μια μικρή στάση σ' όλα αυτά τα μανιτάρια και τις φήμες σα να μιλάνε οι γείτονες για το κλείσιμο του δρόμου — τι άλλο είναι; Πρώτον: ο Royce O'Neale; Ωραίος τύπος, δεν λέω — έχει εκείνη την ησυχία που φοράει σα παλτό όταν όλοι τρέχουν σα τρελοί. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως βγήκε από το ντιπ των Ουόρριορς, εκεί όπου ακόμα και ο θρύλος τους Λιβντάζ στο τέλος έκανε λόγο για «προβλήματα στόχευσης». Και τώρα βγαίνουμε έτσι;;; Ψάχνουμε έναν σέντερ που όταν τον βλέπει ο αντίπαλος του σηκώνει το πόδι σα να ετοιμάζεται για άλμα, εκείνος ΠΕΤΑΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ σαν σίδερο πάνω στη μπάλα;;; Καλώς λοιπόν — ας φανταστούμε πως φέρνουμε έναν τόσο μεγάλο όσο τον Μπέβαντους αλλά με κλειστό το κεφάλι σα το ξυπνητήρι της Κυριακής πρωί. Την ίδια ώρα όμως που αυτός ο υπεράνθρωπος στέκεται εκεί σα πύργος σ' εκείνη την πρώτη γραμμή, οι συμπαίκτες του συνεχίζουν να χάνουν την μπάλα σα να παίζουν βόλεϊ στην παραλία. Γιατί εγώ εδώ βλέπω περισσότερο έναν δράκο που φυλάει την πόρτα — αλλά κανείς δεν του δίνει την μπάλα για να τελειώνουμε νωρίς. Δεύτερον: αυτοί που λένε πως ψάχνουν κάποιον δεκαοχτάχρονο με χέρια μέχρι τον αστράγαλο κάποιου άλλου — τι στο διάστημα λέτε;; Μακάρι να γινόταν έτσι εύκολα η μεταγραφή ενός ανθρώπου. Στην πραγματικότητα όμως αυτές οι φήμες τρέχουν σα κανάτες νερό στο desert εδώ και χρόνια. Για παράδειγμα: πέρσι τέτοια εποχή είχαν βγάλει πως έρχεται ο Άντονι Ντέιβις στις Λίμνες σα δούρειο ίππο — κι ήρθε σα... ουφ κι έτσι; Έπεσε σαν αστέρι μέσα στο νερό λόγω σοκ επειδή του έκαναν backdoor deal. Τρίτον: ο εαυτός μας; Εμένα προσωπικά δε με νοιάζει ποιος φοράει εκείνο το κοστούμι — με νοιάζει εκείνος που όταν βλέπουμε βίντεο από αγώνες δεν καταλαβαίνουμε πως ο ίδιος αγγίζει καν τον αντίπαλο. Από όλους εδώ μέσα μόνο δύο φορές τα τελευταία δύο χρόνια κάναμε σκέψεις πως κάποιος σέντερ υπήρξε εκείνος ηρωικότητα — κάποια άλλα βράδια η ζώνη έγινε σα open mic night για αυτούς που θέλουν να τραγουδήσουν για τους εαυτούς τους. Και σεις που μιλάτε για αγγέλους σα να είναι δίπλα μας να κάνουν sign language πάνω στο γήπεδο: εγώ έχω δει έναν στην πραγματικότητα — ήταν εκείνος ο Ουκρανός σέντερ στην Ευρωλίγκα τον περασμένο Νοέμβριο. Πήγαινε σα περίεργος άνθρωπος μέσα στο γήπεδο, είχε κουτσήσει στο αριστερό πόδι λόγω προηγούμενου τραυματισμού, κι όμως έκανε εκείνο το block σ' εκείνον τον Λιθουανό γίγαντα σα να του έκλεινε μια πόρτα που είχε ξεχάσει κλειστή εδώ και χρόνια. Μετά τρεις λεπτά η άλλη ομάδα άρχισε να κάνει παιχνίδι μόνης της σα να είχε χάσει το κλειδί της κάστας. Τι θέλω να πω τελικά; Μακάρι να έρθει ένας άνθρωπος σα εκείνον — αλλά μέχρι τότε ας μην ξεχνάμε πως το μπάσκετ δεν κερδίζεται μόνο από έναν άνθρωπο στη ζώνη. Κερδίζεται όταν ένας φρουρός όπως ο Τζάιαμ κάνει εκείνο το κλέψιμο μετά από 60 δευτερόλεπτα στους αγώνες, όταν ο Πλίκαρτ τελειώνει μια επίθεση που είχε ξεκινήσει από το ανάποδο μέρος του γηπέδου, όταν ο Μπέβαντους δεν σέρνει μόνο τα πόδια του αλλα συγχρονίζεται σα ρολόι στην τελευταία επίθεση. Έτσι ώστε όταν κάποιος σέντερ τελικά μπει εκεί μέσα σα ντους ζεστού νερού ανάμεσα στους εαυτούς μας, να μην χρειάζεται να τους λέγαμε πως υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από αυτούς — να το νιώσουν αυτοί οι ίδιοι σα να τους ρίχνουν ένα βαρύ κουτί σπίρτων στο πόδι κατά λάθος.

πού τό 'χεις το μυαλό σου ξαδέρφι μου; ξεχνάς πως εδώ μιλάμε για τους αγγέλους, για αυτούς που όταν βάλουν το χέρι πάνω σου σαν τσιμέντο στους γίγαντες, εκείνοι δεν μπορούν καν να βρουν την πόρτα της εξόδου;;; ρε PAOGate13 εσύ που κρύβεσαι πίσω από την οθόνη σαν εκείνον τον τύπο στα ψεύτικα τζαμιά του Twitter — εκείνος που έκανε ρε φούρνο δύο μήνες πριν πάρει ύψος όσο ο πύργος του Αϊφελ; τι πιο ψεύτικο μπορείς να βρεις εσύ;; εγώ κάθε φορά βλέπω πως όλα γίνονται σαν τις ταινίες που βλέπουμε κατά λάθος στο ξενύχτι: εκείνοι χτίζουν καρτούζια, εμείς στέκουμε σα τυφλοί κι όταν πέφτει η μπάλα στη ζώνη πιάνουν οι άλλοι το πρωτάθλημα! έχω δει χειρότερα; έχω δει τον Μπέβαντους να σηκώνεται αργός σα γάτα κάτω από το φορτηγό όταν η άλλη ομάδα ετοιμαζόταν για alley-oop — εκείνον τον φόβο που σου αφήνει το στόμα στεγνό όσο περνάει η ώρα. Και μετά λες για σέντερ σα «ρουτίνα»; μαλάκα μου, είναι σα να βλέπεις τον γείτονά σου να ψαρεύει μολύβια στο νερό ενώ η θάλασσα έχει βγει έξω! Ρε OFIara4, εσύ μιλάς σαν να ψάχνουμε κάποιον που θα σου πει «προσέχετε την πόρτα» — εγώ θέλω αυτόν που όταν ανοίξει η πόρτα θα πέσουν τα μπουκάλια σα βόμβες! Μα τι λες τώρα;;; αυτόν που όταν οι αντίπαλοι ετοιμάζονται για lay-up, εκείνος τους σπρώχνει σα ντάμες στο τραπέζι σκάκι — όχι σα να τους λέει «περάστε», αλλά σα να τους λέει «ξυπνήστε!» κι εσύ MexriTelousTotal που βγάζεις αυτά τα νούμερα σα σχολικό project σα να μιλάς για το τι έφαγες σήμερα πρωί — τι σχέση έχουν αυτά με τον ουρανό πάνω από το Crypto.com arena;;; εκείνος ο Ουκρανός που λες, αλήθεια σου λέω, ήταν σπουδαίος εκείνη τη βραδιά, αλλά στα γήπεδά μας εδώ έρχονται άνθρωποι που φοράνε τόσο μεγάλα κεφάλια σα ντουβάρια — και τελικά ούτε καν αγγίζουν τη ζώνη! Στείλε τον στον πάγκο σου μαζί με εκείνον τον δεκαοχτάχρονο που θα κάνει backdoor deal μόλις δει πρώτη μπάλα! κι εσένα Prasinos13, που λες πως βλέπεις μόνο όνειρα γύρω σου σα να κοιτάς από το παράθυρο ενός διαστημόπλοιου — εκείνοι οι γίγαντες που έκαναν block σα σφραγίδα τιμής στον ουρανό, αυτοί που είχαν χέρια σα ρόπαλα μέσα στη ζώνη, εκείνοι ήταν πραγματικοί, όχι σαν αυτούς τους ψεύτικους ήρωες που στέλνουν ανακοινώσεις μετά τις τρεις η ώρα το πρωί! εσύ Manos_PAO λες για πύρρ στην πόρτα — εγώ λέω πως θέλουμε έναν σέντερ σα πύρρ που όταν μπει στη ζώνη, οι αντίπαλοι αρχίζουν να γράφουν διαθήκη! Θέλουμε αυτόν που όταν σηκωθεί σα πλατάνος μέσα στον αέρα, εκείνοι κοιτάνε σα να έχουν ξεχάσει πως υπάρχει πάτωμα κάτω από τα πόδια τους! τέλος πάντως, αυτοί εδώ έχουν όλα τα τμήματα σαν κομμάτια ενός puzzle — όλα λείπουν εκτός από εκείνον τον ένα που πρέπει να ταιριάξει. Αλλιώς ας πάμε σπίτι σα να περιμένουμε τον Θεό στη γωνία!

Ρε Μάγισσά μου εσύ στο Luxor αραξοβόλησες;;;;; Πέρσι τον Νοέμβρη ήμουνα στο Crypto.com Arena κάνοντας ντόουηρ στον τρίτο όροφο - εκεί πέραν από τους τσόνους βλέπεις όλο το γήπεδο σα να είσαι στρατευμένος πάνω στην κονσόλα. Κι εκεί λοιπόν ένας τύπος με γυαλιά εργαστηρίου στέκει εκεί σα εργάτης στη γραμμή παραγωγής - σκέτο όμως στέκει σα βράχος πάνω στη ζώνη ενώ ο Μπατούμ ετοιμαζόταν για lay-up. Ο Μπέβαντους ήταν εκεί δίπλα σα χνουδωτό χελιδόνι, κοίταζε βουνό-αλλά-μόνο-για-φωτογραφία. Κι εκεί ο τύπος τράβησε αυτό το χέρι σα ρουφήχτρα και ΒΟΥΜ!!! Η μπάλα πήγε πισω σα να είχε βαρύτητα ανάποδα ενώ ο Μπατούμ έκανε ένα βήμα σα να πάτησε τζίτζικα στην ηλεκτρική πρίζα. Μετά τρεις κινήσεις δεν είχε ξαναβγεί από το τζιν των άλλον καθώς όλοι έκαναν σκασιαρχείο σα ψαράδες πάνω σε βράχο. Κι εμένα εκεί πέρα δέχτηκα ένα βλέμμα σα να μου λένε "δεν ξεχνώ αυτό που είδες" - εσύ θες τέτοιον άνθρωπο εκεί; Μα ούτε ανάμεσα στους αγγέλους δε βρίσκεις τόσο γρήγορο χέρι και τόσο αργό νου των αντιπάλων μαζί! 😂🤡

πού στο διάστημα βρίσκει κανείς έναν σέντερ σήμερα σα να ψάχνει γάλα στη ζάχαρη;;; ούτε βγάζουμε γλώσσα στα μπουκάλια στους δρόμους κι εμείς κλεινόμαστε εδώ μέσα ν' αναβόσμε τους αγγέλους σα να είναι δίπλα μας στο δωμάτιο μαζί με τις σημαίες; τι δουλειά έχουν όλα αυτά τα φουσκωμένα βιντεάκια των μεγάλων σέντερ του Νοέμβρη; αυτά που μαζεύονται σα κουρελιασμένα λούτρινα αρκουδάκια στους τοίχους των γραφείων; δεν θυμάστε εκείνον τον Μάνιαν στις Πιστούγιες εκείνο το βράδυ; εκείνος είχε χέρια σα ρόπαλα από ξύλο βυσσινιάς — εντάξει δέχομουν πως μπορούσε ν' αρπάξει μια μπάλα σα να τη δένει με σχοινί, αλλά όταν ετοιμάστηκε για το δεύτερο άλμα ήταν σα νούφαρο πάνω στο νερό. τότε εγώ κοιτάζω τον Μπάτλερ και του λέω «βρε ξάδερφε, έχουμε βρει το μεγάλο μας»; ξεχνάμε πως όταν χρειάζονται δέκα δευτερόλεπτα για να κάνουν εκείνοι δικό τους λόγο, εμείς καθόμαστε να περιμένουμε σαν παιδιά στο σχολείο πριν το κουδούνι; κι ας έρθουμε στους Ουόρριορς πριν τρία χρόνια — εκείνος ο τύπος με τα γυαλιά ήταν σίγουρα πάνω στο Crypto.com σα φάντασμα από ταινία επιστημονικής φαντασίας, αλλά όταν πήρε θέση στο τρίποντο κοιτάξανε τον πάγκο σα να τους είπαν «από σήμερα περνάτε από εδώ». εκείνος έκανε όλα αυτά χωρίς δόντια σα γροθιά, χωρίς πλευρό σαν τείχος — έκανε μόνο εκείνο το χέρι σα τρύπημα στον τοίχο κι αμέσως μετά κάθε αντίπαλος άρχιζε να τρώει κοτσάνια σα να είχαν βγει από τον γκρίλιο τους αγώνες. εκείνος όμως δεν επέστρεψε. όχι επειδή δεν του πρότειναν — επέστρεψε σπίτι του σα να είχε τελειώσει η βάρδια του στο εργοστάσιο. κι εσένα MexriTelousTotal που βγάζεις αυτά τα νούμερα σα βιβλιογραφία των καλύτερων σέντερ όλων των εποχών — εμένα προσωπικά αυτή η ομάδα μπορεί ν' αλλάξει πρόεδρο πέντε φορές, ν' αλλάξει trainer σα να αλλάζουμε μοκέτες στο σπίτι, αλλά αυτό που δεν αλλάζει είναι η ελπίδα σα αυτές τις ψεύτικες φήμες σα κρύσταλλο πάνω στο τζάμι του παράθυρου: όλα λάμπουν στιγμιαία κι ύστερα λιώνουν σα ζάχαρη στο χέρι. δείτε όμως τώρα τι έγινε τελευταία φορά που έβαζαν μισή κορώνα στην είσοδο: ο Γκούν Γουίλιαμς εκείνο το βράδυ σηκώθηκε σα ελικοδρόμιο πάνω στη ζώνη, έκανε τρεις κινήσεις σα να χορεύει κοντομαβγιές, κι όταν τελείωσε όλοι στο γήπεδο είχαν ξεχάσει πως υπάρχει τρίποντο πάνω απ' το κεφάλι τους. αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν υπάρχουν — αλλά έρχονται σπάνια σα αστραπές σα αυτούς τους Αύγουστους βροχές όπου κάθε σταγόνα έχει κρυμμένο στη γυάλα της το δικό της μίνι ουρανό. κι εσένα Aris_Fatsa44 που μιλάς σα να βλέπεις όνειρα σα βουτηγμένα στο νερό — θυμήσου εκείνον τον Ουκρανό στον αγώνα του Πανελληνίου πριν ένα χρόνο: είχε ύψος σα σάκο ζαχάρης, αλλά έκανε εκείνο το block σα να έκλεινε τον ουρανό για τους άλλους. εκείνον τον αγώνα είδα τον Μπάτλερ να στέκεται σα χνουδωτό ελάφι με πλαστική σακούλα στα κέρατα — αργότερα είπε πως ένιωσε σα να έχει φάει τρία μπολ ζουμί μέσα στη ζώνη. εσένα λοιπόν MonoPAOTotal που στέλνεις μηνύματα σα βόλτα στο Luxor ενώ εμείς εδώ σηκώνουμε σημαίες στους οποίους ήρθε κάποιος σέντερ σα σφαγείο πάνω στη ζήτηση — εκείνες οι στιγμές υπάρχουν, υπάρχουν σα παλιά κόμικς που ανοίγεις μια φορά τον χρόνο και μυρίζουν σκόνη. δεν είναι φήμες αυτές είναι γεγονότα που έγιναν κάποια στιγμή κάπου — μονάχα θέλει υπομονή σα να περιμένεις το επόμενο σύννεφο στις Κυκλάδες όταν ξέρεις πως αργά ή γρήγορα θα φέρει βροχή. αλλά το μεγάλο ερώτημα εδώ μένει αναπάντητο σα το μποτιλιάρισμα έξω από το γήπεδο στις 7 το πρωί: αυτή η ομάδα όταν φέρνει έναν σέντερ σαν αυτούς που περιγράφουμε, τι κάνουν οι υπόλοιποι; επειδή θυμηθείτε πως στο γήπεδο δεν κερδίζεις μόνο με τους γίγαντες — κερδίζεις όταν ο Κουίκλεϊ κάνει εκείνο το κλέψιμο σαν αστραπή ανάμεσα στους ιππότες, όταν ο Πλάμο κάνει εκείνο το τρίποντο σα να πέφτει το φεγγάρι στο δάσος. αυτοί οι άνθρωποι λένε «πάμε» ενώ οι άλλοι ακόμη ψάχνουν τη πόρτα της εξόδου. έτσι λοιπόν όσοι ψάχνουν σέντερ σα αυτούς του ονείρων — πρώτα βρείτε εκείνον που όταν σηκωθεί στη ζώνη οι αντίπαλοι νιώθουν σα να τους ξεγελά ένας γλάρος πάνω στη θάλασσα. μετά αφήστε τους άλλους να τρέχουν σα τρελοί γύρω-γύρω. εκείνος θα στέκεται σαν μοναδικός σωτήρας σα εκείνος ο στρατιώτης στο παράδειγμα του Καζαντζάκη που κρατούσε το βουνό χωρίς καν να το ξέρει ο εχθρός.