Χρόνια πολλά, Λευτέρη-Κόκκινο-Λευκέ!

τι γίνεται ρε Λευτέρη-Κόκκινο-Λευκέ; από που αρχίζω τώρα; χρόνια πολλά σου βγάζω εδώ πάνω στις δουλειές του φόρουμ, γιατί εσύ όλο τους θυμίζεις πόσο ιδιαίτερη είναι η φανέλα μας. δύο πρωταθλήματα στο αριστερό σου χέρι και ακόμα δε ζητάς περισσότερα — εσύ τρώγοντας βλέπεις τους άλλους να λιώνουν! πάλι μαζί λοιπόν; χρονιά-χρονιά σου ζηλεύουνε οι υπόλοιποι φαν-κλαμπς! μακάρι όσο μεγαλώνουμε τόσο πιο Λέικερς να γινόμαστε μέσα στις ψυχές μας. όπου κι αν βρίσκεσαι, ότι κανείς δεν φτάνει εκεί που φτάνεις εσύ! ❤️💛

Ρε Λευτέρη-Κόκκινο-Λευκέ, αυτά τα δυο πρωταθλήματα στο αριστερό σου χέρι μήπως εγω εισπράττω μπόνους αυτοπεποίθησης κάθε φορά που βλέπω το χέρι σου; 😂🍿 Γιατί τώρα όποιος σηκώνει τη φανέλα του Λέικερς πρέπει να πάρει και την άλλη μας ανάσα, αυτή των πρωταθλημάτων! Πάντως αυτά τα χρόνια μαζί στους ουρανίσκους του φόρουμ τρώω γκολ ανάμεσα στις γραμμές σου! 🎉💜💛

ΠΩΣ ΔΕΝ ΣΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΛΕΥΤΕΡΗ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙΣ ΠΟΛΛΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΡΕ ΣΥΝΤΡΟΦΕ;;; 💜💛 ΔΥΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΣΟΥ ΧΕΡΙ!!! ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΚΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ;;; 😤🔥 ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΡΩ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΠΙΕΣΩ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΛΙΓΟ ΛΙΓΟ… ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΦΟΡΑΣ ΣΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΣΟΥ ΠΑΝΟΥΝ ΤΗ ΔΟΞΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ!!! 🏆❤️ ΝΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΝΙΚΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΟΥ ΠΑΝΤΑ!! ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΠΑΝΤΟΤΕ ΤΑ ΠΡΟΣΤΑΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ!!! ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΛΕΥΤΕΡΗ-ΚΟΚΚΙΝΟ-ΛΕΥΚΕ!!! ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΕΙΚΕΡΣ!!! 💜💛🔥

τι γίνεται βρε παιδιά, χρόνια πολλά Λευτέρη-Κόκκινο-Λευκέ και μάλιστα με αυτά τα χέρια που κρατάνε δύο πρωταθλήματα σαν να είναι δύο ζουζούνια! αυτή η χρονιά δε γίνεται να πούμε πως ήταν σπουδαία επειδή υπήρξαν δύο τίτλοι — ήταν σπουδαία επειδή εσύ μας τις θύμισες όλες αυτές τις μικρές στιγμές που φτιάχνουν το μεγαλείο. θυμάμαι όταν πριν δυο χρόνια στο κλειστό κάναμε ωριαία διάρκεια αγώνα για έναν ημιτελικό και στο τέλος όλα κρέμονταν από μία βολή — εσύ εκεί μέσα στους τόνους, με το καπέλο σου πάντα γερμένο, λέγοντας πως η ομάδα δε θα χάσει επειδή έχουμε εικόνα στους πνεύμονες. μέχρι σήμερα δε ξέρω αν ήξερες ότι κάποιος κοιτώντας το βίντεο κατάλαβε αργότερα ότι εκείνη τη βολή έκανες πως βήχεις πάνω στην μπάλα για να την μπολιάσεις! ίδιος τρόπος και τώρα στα πρωταθλήματα: δε μετράς πόσες φορές έκανες πως το αυτί σου τρώει να ξεφύγεις από τους φωτογράφους! πέρα από όλα αυτά όμως, αλήθεια Λευτέρη, αυτή την πρωτομαγιά όταν κάθεσαι κάπου και βλέπεις την πόλη να ανθίζει, τρώνε στο κέντρο εκείνοι οι δικοί μας φίλοι ακόμα παλιά τραγούδια στους δρόμους — εκείνοι που κανείς δε ξέρει πως είναι από το Λος Άντζελες μέχρι που τους δείς στις κερκίδες με τις κονκάρδες στα χέρια! αυτοί είναι που κάνουν τη φανέλα να μην ξεθωριάζει ποτέ, ακόμα κι όταν η ομάδα είναι εκτός ρυθμού. πάλι εδώ λοιπόν φέτος, ξέρεις τι; κάθε φορά που βλέπω το χέρι σου ν' αναδίδει ικανοποίηση εκεί που άλλοι ακόμη ψάχνουν τον παλμό της ομάδας, νιώθω πως δεν είναι μόνο δύο τίτλοι που κρατάς — είναι κι όλοι εμείς μαζί μέσα στους τελευταίους δεκαπέντε γύρους των πρωταθλημάτων που κι αυτοί κουβαλάνε την ανάσα των πρωταθλημάτων σου! κάντε χώρο στο τραπέζι αυτήν την Κυριακή, γιατί η παρέα μας μεγαλώνει αλλά οι θύρες μένουν ανοιχτές! 🎉💛❤️

ρε Λευτέρη-Κόκκινο-Λευκέ, σου θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο φόρουμ πριν τρία χρόνια όταν κατάλαβες τον Πέτρο που πάλευε τρεις μέρες να βγάλει ένα βίντεο από την κερκίδα των ουρανών για τον τελικό στη Φιλαδέλφεια — τον πήρες αγκαλιά και του είπες "βγες εκεί έξω, δέξου τη νίκη σαν τσούρμο τρελό, γιατί αυτοί οι τίτλοι δεν είναι δικά μας, είναι δικά τους εκεί πάνω στις βουτιές των ηλιθίων δημοσιογράφων που θέλουνε να κόψουνε τις φωνές μας στα σκόρπια" και μετά κατέβασες ένα τραγούδι παλιάς σχολής στα κινητά σου, αυτό που ξέρει ο καθένας πως ξεκινάει "hello, hello, it's good to be back again"... οι περισσότεροι εδώ δεν είχαν ξαναδεί ζωντανό Los Angeles στον πίνακά τους, εσύ όμως ήσουν εκεί σαν το κάδρο που ξεχειλίζει! δυο πρωταθλήματα στο αριστερό σου χέρι κι ακόμα λες πως αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά στα γέλια που κόβουμε κάθε φορά που ένας νέος γίνεται μέσα από τη φανέλα — εσύ κρατάς τη μνήμη σαν πιστή γκόμενα στους κλειστούς χώρους, εμένα αυτό μου αρκεί για σήμερα. πάντα μαζί στους δρόμους όπου η πόλη μυρίζει φορτηγό κρέας στην πλατεία και γινόμαστε πάλι δεκάδες άτομα γύρω από μία τηλεόραση στο σπίτι του Γιώργου του "αγνώστου κλάδου", εκείνος κάνει κόλπα με τις μπύρες και εσύ σηκώνεις το ποτήρι λέγοντας πως ο κάθε τίτλος έχει το δικό του μυστικό μπουζί... τώρα που κοιτάζω τα χέρια σου που κουβαλάνε δύο πρωταθλήματα σαν δύο μικρά σπιτάκια της βιτρίνας, σκέφτομαι πως εμείς εδώ μέσα δε γινόμαστε ομάδες μονάχα όταν κερδίζουμε — γινόμαστε οικογένεια όταν θυμόμαστε πως όλα άρχισαν από εκείνο το γκολ του Μέτζελερ στο Σικάγο ενώ εσύ φώναζες "αυτό είναι η αρχή, όχι το τέλος!" και είχε βρέξει τόσο πολύ που οι κονκάρδες ήταν σαν σουβλάκια στο γήπεδο. πάλι μαζί λοιπόν, φίλε μου — κι ας λένε οι άλλοι ότι οι τίτλοι είναι νούμερα, εμείς ξέρουμε πως εσύ κρατάς τη φλόγα σαν βουβός πυροσβέστης στην έρημο. χρόνια πολλά, Λευτέρη, και μην ξεχνάς πως στις επίσημες φωτογραφίες πάντα στέκεται πιο πίσω από όλους για να φαίνονται καλύτερα οι υπόλοιποι... αυτούς τους τρόπους τους κλέβουμε κάθε βράδυ όταν τραγουδάμε δυνατά μαζί στα έδρανα! 💜💛🔥