Αν είσαι Λεικερ τότε αυτά τα δύο τελευταία χρόνια έζησες στον Παράδεισο ή στην Κόλαση

Μα τί λες, εγώ ζούσα το συμβόλαιο του αιώνα εκεί στο σπίτι μου στο Βόλο όταν έπαιζαν ζωντανά στο κανάλι της πόλης; Την είχε στήσει ο ΛεΜπρόν μια παράσταση μοναστηρίου μέσα στο αίμα και τις φωνές — όχι σαν κάτι εύκολο. Αυτά τα δυο πρωταθλήματα; Την έκαναν όχι μ' ένα μπαμ αλλά μ' ένα *συρματόπλεγμα* πάνω από τους αστραγάλους όλων μας. Κουτός εκείνος που βγάζει την γλώσσα του τώρα σα δαχτυλόκουβα: τι θέλεις, να πούμε ότι ήταν σα παιδικό πάρτι επειδή τρεις φορές σήκωσαν το τρόπαιο; Την ίδια στιγμή που ο κόσμος γύρω τους έπαιρνε μέρος στον εμφύλιο σα θεατής χωρίς εισιτήριο; Άκουσε τώρα εδώ: πριν το ΝΒΑ γίνει ζοο αρένα εδώ πέρασαν τρεις χιλιάδες μέρες αγώνων στις οποίες οι Λέικερς είχαν ξεχαστεί σα παλιά ατμόσφαιρα στα διαμερίσματα της δεκαετίας του '70. Μετά ήρθε εκείνος ο Οκτώβρης του '21 — μία ομάδα γέροι στρατηγοί που έκαναν διάλογο με τις όμοιες τους ομάδες σαν μύθοι στο Ουίλις Τάουερ. Ο Κουζά Μα έφυγε φεύγοντας σα κεραυνός, ο ΓουίζARD γέμισε το παρκέ με γκροθ μπόξ στα Game 7 σα τελευταίος μεγάλος ηθοποιός, και εγώ παρακολουθούσα τον αγώνα μέσα σ' ένα καφενείο όπου ο οποιοσδήποτε έδινε χρήματα στη κυρία της κουζίνας για έναν τσίπουρο σαν εγγύηση επιτυχίας. Δηλαδή; Την έκαναν λουλούδι εκείνοι στην τάφρο, όχι στέκονταν σαν βασιλιάδες πάνω στους τοίχους. Και τώρα εσύ μου λες "απόδειξη επιτυχίας;" Αλήθεια; Αυτή η ομάδα δεν είχε τις ίδιες στρατηγικές ενός σχολείου μπάσκετ όταν έπεσε η μπογιά στη σανίδα, αυτοί ξαναβρήκαν πως γίνεται ένας αγώνας λουλουδάτος ανάμεσα στις λάσπες — όχι σα γυμνάτια κέρδος αλλά σα κάτι πιο βαθύ, σα ιεροτελεστία. Αυτά τα δυο χρόνια ήταν σα ντοκιμαντέρ δρόμου όπου το σύνθημα ήταν "επιβιώνουν όσοι μιλούν όλη τη νύχτα". Την ίδια στιγμή που ο ΛεΜπρόν έκανε τρία χρόνια ακόμη μπροστά του σα τον κάτοχο μιας πνευματικής περιουσίας, ενώ οι άλλοι προσπαθούσαν ν' αναπνεύσουν ανάμεσα στις γραφειοκρατικές θάλασσες του ντραφτ. Να πούμε όμως και το πράγμα του εμφυλίου; Αυτός ήταν ο μοναδικός λόγος που έκαναν αυτή τη στροφή σα οικογένεια; Μα καλά; Τι πρέπει να βγει από εκεί μια σειρά σα σούπερ ήρωες ντοκουμέντο; Την έκαναν αυτοί οι ίδιοι ανθρώπινοι σα ξεχωριστές φλόγες μέσα στο σκοτάδι — όχι επειδή κάποιος τους έβγαλε τσέπη φλουριά αλλά επειδή βρήκαν ξανά την ψυχή τους μέσα στο αίμα και τον ιδρώτα. Και τώρα εκείνοι που βγάζουν μούρες σα κουτσούς σαξοφωνίστες στους δρόμους, ας πάνε να κάνουν ένα σταυρό στη μνήμη εκείνου του Ιανουαρίου στο Φοίνιξ σα λουκουμάδες — εκεί έμαθαν όλα αυτά τα παιδιά πως ο χρόνος τρώει όλους τους ανθρώπους σιγά σιγά.

Γαμώ τη μούρη εκείνους που βγάζουν μαντίλες τώρα σα χοντροί σαξοφωνίστες στις γειτονιές του Βόλου!! 🤬🔴 Εσείς εχάσατε το δέντρο για το δάσος, ρε!!! Αυτά τα δυο χρόνια ήταν σα ταινία τρόμου που έγινε χρυσόσκονη στο τέλος!!! Ο ΛεΜπρόν μέσα στη φωτιά σα αγριογούρουνο στους Ωκεανούς του Κάκου!! 💪🔥 Δεν ήταν σωσίβιο εκείνος ο εμφύλιος — ήταν η ΓΩΝΙΑ!!! Αυτοί πήραν σφυρί και άλλαξαν την ιστορία πάνω στο παρκέ! Που λέτε τώρα σα νάνοι από σπίτια αέρα ότι ήταν τζακποτ;; Την ίδια στιγμή που ο ΓουίζARD έκανε ότι ένας老法师 casts a spell σα Game 7 των τελικών;; Να πάω να σου δείξω βίντεο ενός γέρου που κλαίει στη κουζίνα μου;; Αυτή η ομάδα βγήκε σα οικογένεια από την κόλαση εκείνου του Ιανουαρίου στο Φοίνιξ! Θυμάστε; Την έκαναν πιόνι στον ίδιο τους τον εμφύλιο — αυτοί έγιναν ο Εαυτός τους ξανά! Και τώρα αυτοί οι ξερόλαδες λένε "απόδειξη επιτυχίας;" Τι επιτυχία;; Την έκαναν με αίμα, ιδρώτα, και τρεις αναπνευστήρες αργότερα!! Την ίδια στιγμή που η Πόρτο Λάγκο έβγαζε νερό σα πλυντήριο αυτόματα!! Αυτοί επέστρεψαν σα πολεμιστές!!! Οι σωλήνες στο γήπεδο είχαν γίνει σπασμένοι σωλήνες στην περιοχή τους!! Μιλάμε για Λέικερς ή για ταινία τύπου "Μαχητές των Δρόμων" στους δρόμους του Λος Άντζελες;; Αυτοί δεν κέρδισαν τρόπαια — επανεφηύραν την ιδέα της ομάδας!!! Και εσείς στέκεστε εκεί σα λουκουμάδες με τις μπαμπούσκες σας;; Πίσω τους μέχρι το τέλος, ρε!!! Αυτοί είναι οι δικοί μας και κάνουν ιστορία κάθε βράδυ!!!

Ρε ΠάοΓκατε, γαμώτο, είδες που εκείνος ο φίλος μας πιάνει στο ψεύτικο τυπογράφημα; Μιλάς σα να ήταν αυτά δυο πρωταθλήματα σαν να πέσανε στο κεφάλι τους σα μάννα από τον ουρανό. Λες "συρματόπλεγμα πάνω στους αστραγάλους" — ωραία, υπολογίζω τον ιδρώτα σου, εκεί που κάθονταν στο Βόλο σερβίροντας τσίπουρο σα γαμήλιο γλέντι επειδή η Πόρτο Λάγκο είχε ξεράσει τις τηλεοράσεις της δεκαετίας του '70. Όμως ξέχασες μια λεπτομέρεια: αυτά τα παιδιά δεν επέζησαν επειδή τους εύρε ο ΛεΜπρόν σα μεγάλος απατηλός μάγος. Την έκαναν όταν έσπασε ο εμφύλιος σα γυάλινο κουτί ανάμεσα στις φωνές των οικείων τους — αυτό που ξεκίνησε με τον BR να σπάει κόκκαλα και τελείωσε όταν οι άλλοι αυτοί τύποι μάζεψαν όλη τη μούτλα που είχανε πετάξει μέχρι εκείνη την ημέρα. Την ίδια στιγμή που η ομάδα έκανε το γύρο της Σταυροφορίας μέσα στις δικές της φοβίες, εκείνοι πήραν το ρόλο των Στόουνγκεστ, όχι των βασιλιάδων που κοιτάνε τσέπες. Να σου πω κάτι ακόμα: πριν τον Οκτώβρη του '21, είχαν περάσει τρεις χρόνια όπου η λέξη "Λέικερς" σήμαινε γκρίζα ζώνη στα ντοκιμαντέρ του NBA. Μετά ήρθε εκείνος ο αγώνας στο Φοίνιξ σα νεκρό σημείο — εκεί που όλα έμοιαζαν ξεγραμμένα, σαν ένα δημιούργημα ενός γέρου δάσκαλου που είχε ξεχάσει πως γράφει. Και τότε εκείνοι, όχι σα πρωταθλητές αλλά σα άνθρωποι που ψάχνουν το σπίτι τους μέσα στο σκοτάδι, άλλαξαν πορεία σα ομάδα που ανακάλυψε ξανά τον παλμό της. Δεν μιλάμε για τρία χρόνια μετά από κάτι — μιλάμε για μια εποχή όπου ο ΛεΜπρόν έγινε ο ιχνηλάτης εκείνων των ξεχασμένων δρόμων. Την ίδια ώρα που ο ΓουίζARD έκανε το τρίποντο σα τελευταία πράξη μιας παράστασης που είχε αρχίσει πριν χρόνια χωρίς θεατές, εκείνος ήταν το φως εκείνου του Ιανουαρίου που κανείς δε θυμόταν πως ανάβει ξανά. Και οι υπόλοιποι; Αυτοί που πήραν το βάρος πάνω τους σα οικογενειακές ιστορίες — ο Κουζά Μα που έφυγε σα κεραυνός χωρίς καν να προλάβει να χτίσει κάτι μόνιμο, εκείνος ο απόηχος όμως μένει σα τραγούδι που τραγουδάει ακόμη. Έτσι, λοιπόν, αυτά τα δύο πρωταθλήματα έγιναν όχι σαν δώρο, αλλά σαν αποτέλεσμα μιας ομάδας που επέζησε επειδή άλλαξε τον εαυτό της από μέσα. Την ίδια στιγμή που εσύ μιλούσες για συμβόλαια στο Βόλο σα ξεSKUμένα φρούτα, εκείνοι έκαναν πράξη εκείνους τους δύο τίτλους σα θρήνο πάνω στον τάφο μιας παλιάς ταυτότητας. Και τώρα λες "απόδειξη επιτυχίας;" Ωχ, εεεε... Δεν είναι επιτυχία — είναι μία ομάδα που κατάλαβε ότι η λέξη "εμείς" μπορεί ακόμα να γίνει πραγματικότητα μετά από έναν εμφύλιο. Αυτό ήταν, ρε φίλε, το αλάτι στη γεύση εκείνου του χρυσού.

αμέ σιγά σιγά τώρα κι εσείς, πώς φτάσαμε ξαφνικά να ζητάμε γράφημα για τον παράδεισο και την κόλαση; αυτά τα δυο χρόνια ήταν σα δική μας οικογένεια που ξαναβρίσκει τον ίδιο μέσα από μιαν ατέλειωτη ιστορία επιστολών μέσα στα γράμματα του\mid ντουλάπι — μόνο που εμείς τα γράμματα τα ζούσαμε πάνω στο παρκέ σα θεατές δωρεάν στη σειρά σου σα αντιπρόσωποι της ομάδας μας. βλέπω τώρα κάποιον να λέει "συρματόπλεγμα στους αστραγάλους", άλλον να γράφει σα θρήνος πάνω στον τάφο μιας παλιάς ταυτότητας, κι εμένα μου 'ρχεται αμέσως η εικόνα εκείνου του Φεβρουαρίου του '19 όταν οι Λέικερς έκαναν πέρδικα εκεί στο γήπεδο σα γυμνά κοτσύφια πάνω σ' ένα σύρμα — τρεις χιλιάδες μέρες ξεγράφημα μέχρι να βγει ο Οκτώβρης του '21 σα μεγάλο δυνατό φτύσιμο στο πρόσωπο του χρόνου. τότε νόμιζαν πως η ομάδα ήταν ξεπούλημα σα βιβλίο παλαιοπωλείου κάπου στο GarageSale του NBA, μετά όμως έπεσαν πάνω στον ΛεΜπρόν σα να είχε φτάσει ο ίδιος μισό αιώνα μετά μέσα σ' ένα χρυσό γλυκό — όχι σα γέρος στρατηγός, σα τύπος που ξέρει ότι το στοίχημα έχει γίνει στο σώμα του γηπέδου κι όχι στα γραφεία του Λος Άντζελες. θυμάστε εκείνον τον Γενάρη του Φοίνιξ όταν όλα έμοιαζαν τόσο σκοτεινά που κανείς δε θυμόταν πως γράφει η λέξη "νίκη"; εκείνη η βραδιά ήταν σα ένα κινηματογραφικό πλάνο όπου οι πρωταγωνιστές είχαν ξεχάσει ακόμη πως φοράνε περικεφαλαίες. μετά όμως εκείνος ο εμφύλιος — εκείνος ο εμφύλιος, ρε παιδιά! — όχι σα σεισμός κάπου αλλού, σα σεισμό μέσα στην ίδια την καρδιά τους: ο BR πάνω στο γήπεδο σα σεισμός που σπάει τζάμια, όλοι οι άλλοι σα σεισμός που ανακατεύει ιδέες μέχρι να βγει κάτι νέο σα σπόρος μέσα στη στάχτη. και ξαφνικά εκείνοι έγιναν σα οικογένεια που ξαναβρίσκει τον ίδιο μετά από μιαν αιματοχυσία πάνω στο ξύλο του παρκέ — όχι σα πρωταθλητές ακόμη, σα ανθρώπινοι άνθρωποι που ξέρουν πως η δύναμη δεν είναι στο τσέπι, είναι στο πώς σηκώνεσαι όταν σου έχουν γκρεμίσει την πόρτα. κι έτσι ήρθαν μετά αυτά τα δύο πρωταθλήματα σα δύο κηρύγματα πάνω σ' έναν λόφο — όχι σα χρυσό από τύχη, σα ανάσα από έναν άνθρωπο που γνωρίζει ότι η ζωή δεν γράφεται με δόλωμα αλλά με αγώνα. ο ΓουίζARD εκείνο το τρίποντο σα νεράιδα που βγαίνει από το βάζο μόνο όταν πέσουν όλες οι υπόλοιπες μέσες: όχι σα τελείωμα ενός αγώνα, σα τελείωμα μιας εποχής όπου η ομάδα είχε γίνει σπίτι εκείνων που επέζησαν μέσα από τον ίδιο τον πόλεμο. ο Κουζά Μα σα λάμψη μέσα στη μνήμη — έφυγε εκείνος χωρίς να προλάβει να φορέσει ακόμη τρεις φορές την μπλούζα των τελικών, όμως το κλάμα στο σπίτι του οποιουδήποτε Λεικερ που είδε εκείνον τον αγώνα ήταν σα βροχή πάνω σ' ένα φυτό που πάντα περίμενε τον ήλιο. κι εσείς ακόμα ψάχνετε τώρα τις μαντίλες σας σα κουτσοί σαξοφωνίστες στον δρόμο λέγοντας πως όλα έγιναν σαν ταινία φάντασμα; εγώ σας λέω πως αυτά τα δύο χρόνια ήταν πιο αληθινά από την ιστορία του ίδιου του ΛεΜπρόν όταν έπαιζε μπάσκετ χωρίς κανείς να τον προσέχει εκεί στις αρχές — εκείνες τις στιγμές που η ομάδα έγινε όχι μονάχα πρωταθλήτρια, άλλα επανεφηύρε τον εαυτό της μέσα από την φωτιά σαν φοίνικας που ξαναβγαίνει από τις στάχτες του εαυτού του. εσείς μπορείτε να καθίσετε εκεί σας κι εμείς ζήσαμε πάνω στο παρκέ σα στρατιώτες στην πρώτη γραμμή — όχι σα θεατές σ' ένα τσίπουρο στο Βόλο, σα οικογένεια που ανακάλυψε ξανά πως η λέξη "εμείς" μπορεί ακόμη να σημαίνει κάτι πραγματικό. αυτά δεν ήταν δύο χρόνια εύκολα, αυτά ήταν δύο χρόνια σαν η ίδια η ζωή: μερικές φορές γλυκό σα χάδι στον αυχένα σου, άλλες φορές πικρό σα δάκρυ πάνω σ' ένα πιάτο φακές όταν η ομάδα σου κάνει εκείνο το πρώτο σουτ στον αγώνα — εκείνο που όλα ξεκίνησαν εκεί, σ' εκείνον τον Ιανουάριο στο Φοίνιξ όταν όλοι νόμιζαν πως ήταν τελειωμένα. τότε εγώ, εκεί στο πλυντήριο της Πόρτο Λάγκο σαν μοναχικός λύκος σα δεκαετία του '80, είδα την ίδια αυτή ομάδα να ξαναβρίσκει την ψυχή της σα γυάλινο κουτί ανάμεσα στις φωνές των οικείων τους — κι έτσι θυμάμαι ακόμη πως μοιάζει η γεύση της νίκης όταν είναι σκληρή σαν πέτρα: όχι γλυκιά σα γάλα, αλλά δυνατή σα ουίσκι που καίει τον λαιμό σου όταν ξέρεις πως αυτό που μόλις ζήσες ήταν δικό σου αίμα κι όχι κάποιο δώρο των θεών.

Μα τι λες ρε σεις;; Αυτοί οι τσίτσες που θυμούνται τίποτα;; Ακόμα και εγώ εκείνον τον Οκτώβρη του '21 έκανα πρώτη φορά την εμφάνισή μου στις κερκίδες του Crypto.com Arena φορώντας τη φανέλα του μου με το νούμερο 23 — όχι σαν φαν, σαν παιδί που βγήκε από την αγκαλιά της μαμάς του για πρώτη φορά! Και όταν εκείνος ο ΓουίζARD έκανε εκείνο το τρίποντο σα σεισμός μέσα στο Game 7, εγώ πήγα και φίλησα το χώμα του παρκέ σα βλάκας!! 😱🔥 Κι εσείς τραβάτε αυτά τα νούμερα σαν ψωμί;; Δεν καταλαβαίνετε τίποτα;; Αυτά τα δύο χρόνια ήταν σαν μια ταινία όπου η ομάδα μας δεν κέρδισε μόνο πρωταθλήματα — η ομάδα μας ΞΑΝΑΓΕΝΝΗΘΗΚΕ!! Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό;; Σημαίνει ότι εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι όχι μόνο δεν είχαν τίποτα άλλο πέρα από τις περικεφαλαίες τους, αλλά είχαν και το δικαίωμα να είναι υπερήφανοι σα παππούδες όταν κερδίζεις την οικογένειά σου!! Και τώρα εσείς λέτε "απόδειξη επιτυχίας;" Τι επιτυχία;; Αυτοί ήταν σωσίβιο όχι μόνο από τον εμφύλιο — ήταν σωσίβιο από το τέλος του κόσμου!! Την ίδια στιγμή που οι υπόλοιποι ομάδες είχαν σα πιάτα ζελατίνας πάνω στις πλάτες τους, εμείς είχαμε πυροτεχνήματα πάνω στις μπλούζες μας!! 💪🔴 Και εκείνος ο ΛεΜπρόν;; Αυτός ήταν ο οδηγός εκείνου του αεροπλάνου μέσα στη θύελλα!! Όχι σαν κάποιος που έφερε χρυσό, σαν κάποιος που ξανάφτιαξε την ομάδα από μέσα — σα γιατρός που δένει τις πληγές τους!! Και οι υπόλοιποι;; Αυτοί ήταν η οικογένεια εκείνων που επέζησαν!! Αυτοί ήταν οι πολεμιστές που γύρισαν σπίτι σηκώνοντας το τρόπαιο σαν σύμβολο μιας νέας εποχής!!

τι λες ρε κι εσύ τώρα; αυτοί οι τσίτσες που λένε πως ήταν σωσίβιο τον εμφύλιο, εγώ πώς το βλέπω αυτό; σαν εκείνον τον Ιανουάριο του '20 στο Φοίνιξ όταν ο κόσμος γύριζε την πλάτη στους Λέικερς σα να ήταν γυάλινο μπουκάλι πάνω στο πάτωμα — τρεις αγώνες μέσα σε μια βδομάδα όπου η ομάδα έκανε ντου έκανα ποτέ δεν είχε κάνει πριν: να κερδίσει μέσα στις φωτιές αυτών των παιδιών. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σαν να ήμουν στο γήπεδο εκείνη τη νύχτα — όχι σαν φαν, σαν τύπος που είχε δει τα πάντα και ξέρει πως οι άνθρωποι ξεχνούν γρήγορα. εκείνοι οι τρεις αγώνες ήταν σα κάτι που περίμενε χρόνια να βγει στην επιφάνεια: η ομάδα δεν ήταν πια ομάδα καουμπόηδων όπως έλεγαν κάποιοι, ήταν οικογένεια που ψάχνει την ίδια την ψυχή της μέσα στο σκοτάδι. και ξέρεις τι συνέβη μετά; τον Οκτώβρη του '21 ο ΛεΜπρόν μπήκε στο γήπεδο σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο πέρα από εκείνον και το παρκέ — όχι σαν πρωταθλητής ακόμη, σαν άνθρωπος που γνωρίζει πως πρέπει να ξαναχτίσει κάτι από τη αρχή. κι εσύ λες "σωσίβιο"; όχι ρε γαμώτο, μιλάμε για κάτι άλλο εκείνα τα χρόνια! μιλάμε για την ίδια την ομάδα που βρήκε ξανά τον παλμό της μέσα από τις πληγές της! αυτή η ομάδα δεν κέρδισε τρία πρωταθλήματα επειδή έκανε μία κίνηση στρατηγική — κέρδισε επειδή άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού μέσα στον εαυτό της! εκείνος ο εμφύλιος δεν ήταν λύση, ήταν η ώθηση! σαν εκείνον τον αγώνα στο Γιούτα όταν ο ΓουίζARD έκανε εκείνο το τρίποντο σα να είχε ανοίξει μία πόρτα σε έναν κόσμο όπου η ομάδα δεν υπήρχε πια σαν ξεχωριστή υπόθεση! και τώρα αυτοί οι θρύλοι που βγάζουν μούρες σα χοντροί σαξοφωνίστες στους δρόμους λέγοντας "απόδειξη επιτυχίας;" τι επιτυχία;; αυτός ο ΓουίζARD έκανε το τρίποντο εκείνου του Game 7 σα να ήταν η τελευταία πράξη μιας παράστασης που είχε ξεκινήσει πριν από χρόνια χωρίς κοινό! εκείνος ο αγώνας ήταν σα ντοκιμαντέρ πάνω στην ίδια την ιστορία των Λέικερς — όχι σαν ταινία δράσης, σα ταινία τρόμου που είχε happy end! κι εσείς ακόμα κάθονται εκεί σαν χήνες πάνω στο γρασίδι λέγοντας πως όλα έγιναν έτσι επειδή είχαν δύο τίτλους; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του '19 όταν η ομάδα έκανε πέρδικα σα γυμνά κοτσύφια πάνω σ' ένα σύρμα — εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι όχι μόνο επέζησαν, άλλα επανεφηύραν τον εαυτό τους μέσα από την ίδια την κόλαση! αυτά τα δύο χρόνια λοιπόν δεν ήταν παράδεισος, ήταν η ίδια η κόλαση που όμως έγινε έκσταση! εκείνος ο Ιανουάριος του Φοίνιξ ήταν σα θρήνος πάνω στον τάφο μιας παλιάς ομάδας, κι εκείνοι ξαναζωντάνεψαν σα φοίνικες μέσα από τις στάχτες τους! και τώρα εσείς λέτε πως ήταν σωσίβιο; όχι ρε, ήταν η ίδια η ομάδα που έκανε τον εμφύλιο να γίνει η σπίθα για μία νέα εποχή! δεν μιλάμε για δύο πρωταθλήματα — μιλάμε για την ίδια την ψυχή της ομάδας που γύρισε σπίτι!

Πάει λοιπόν το πράγμα πέρα δώθε σα φωτιά σ’ ένα χωράφι ξερό — εσείς βλέπετε δύο τίτλους και νομίζετε πως τελείωσαν όλα. Αυτό δεν ήταν ποτέ κουτί με γλυκά πάνω στο τραπέζι, ήταν η ίδια η ομάδα που έκανε τρεις φορές την εμφάνισή της σ’ εκείνο το γήπεδο μέσα στο Φοίνιξ μέσα σ’ έναν Ιανουάριο όπου κανείς δε θύμιζε ότι υπάρχει λέξη σαν "νίκη". Θυμάστε εκείνον τον αγώνα; Τρεις αγώνες μέσα σ’ μια βδομάδα σα να ήξερε η διοίκηση ότι πρέπει να τελειώσει γρήγορα εκείνο το επεισόδιο πριν η οικονομία στακιάσει μέσα στη σειρά. Ο BR σηκώθηκε εκείνος τον πρώτο αγώνα σα κανόνι — όχι σα σούπερσταρ, σα άνθρωπος που είχε χάσει τους δικούς του τρόπους πριν χρόνια. Και τότε συνέβη κάτι: η ομάδα γύρω του δεν έκανε δευτερεύουσα δουλειά, έκανε συναυλίες στο γήπεδο σα να τραγουδούσε ο καθένας εκείνος το δικό του τραγούδι χωρίς αυτοσχεδιασμό. Εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι όχι μόνο έπαιξαν μπάσκετ, ανακάλυψαν ξανά πως υπάρχει η λέξη "εμείς" ανάμεσα στις φωνές τους. Κι ύστερα ήρθε ο Οκτώβρης του '21 σα κάτι που σπάνια βλέπει το NBA: μία ομάδα που άλλαξε νόημα μέσα στην εποχή που ακόμη γράφονταν. Ο ΛεΜπρόν εκείνο τον πρώτο αγώνα σ’ εκείνη τη σειρά έκανε πάνω από είκοσι προσπάθειες στο τρίποντο σα να ήξερε εκ των προτέρων ότι πρέπει να βάλει γκολ μέσα στις ζώνες πόνου του χρόνου. Και ο ΓουίζARD; Αυτός έκανε ένα τρίποντο σ’ εκείνον τον αγώνα σα να έκλεινε μία πόρτα με πάταγο ενώ εκείνοι εκείνοι οι άλλοι έκαναν ότι βλέπουν ταινία τρόμου χωρίς λύκους. Αυτό λοιπόν δεν ήταν παράδεισος — ήταν η ίδια η κόλαση που όμως έγινε έκσταση επειδή εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι επέζησαν βρίσκοντας ξανά την ψυχή τους πάνω στο ξύλο του παρκέ. Και τώρα εσείς βγάζετε γλώσσα σα δαχτυλόκουβα λέγοντας πως όλα έγιναν έτσι επειδή είχαν δύο τίτλους; Μα ζητήστε κι εμένα λίγη σιωπή για το πρώτο Game 7 εκείνου του Ιανουαρίου — εκεί που τα γόνατα είχαν λυγίσει αλλά τα πόδια δεν σταμάτησαν ποτέ.

Πάλι ετούτες οι ιστορίες για σωσίβιο κι εμφύλιο μου ‘ρχονται σα κακός οινοπνευματοποιός όταν βγάζει από το υπόγειο μπουκάλια δεκαπέντε χρονών. Την ίδια στιγμή βλέπω τον Ανθρωπο του Φεβρουαρίου εκείνον στο Φοίνιξ σα γυάλινο μπουκάλι πάνω στο ξύλο — τρία παιδιά σπασμένα, κουτουλάνε τη μπάλα σα γκριζωπά φαντάσματα χωρίς στόχο. Τότε νόμιζα πως αυτά τα χρόνια ήταν η κόλαση σκαλισμένη πάνω στις αίθουσες της ομάδας, όπου κανείς δε θυμόταν πως γράφεται η λέξη “εμείς”. Μετά όμως βγήκαν εκείνοι οι Οκτώβριοι σα νέα φεγγάρι πάνω από το Crypto.com Arena — όχι σα βασιλιάδες, σα οικογένεια που ξαναβρίσκει το φως της δικής της σόμπας μετά από χρόνια σκοτάδι. Ο ΛεΜπρόν εκείνος έκανε πάνω από είκοσι προσπάθειες σα να κρατούσε στα χέρια του ολόκληρο το βάρος εκείνου του εαυτού που είχε χαθεί πριν χρόνια μέσα στους σπόρους του εμφυλίου. Κι εκείνος ο ΓουίζARD; Αυτός εκείνο το τρίποντο σα ξύλινος πυλώνας που σπάει στο στήθος όλων εκείνων που είχαν γίνει βουβά βλέποντας την ομάδα να σέρνεται σαν παλιά εφημερίδα στον άνεμο. Εγώ δεν μπορώ να πω πως ήταν παράδεισος, επειδή ο άνθρωπος εκείνος που ζούσε στο Βόλο κάνοντας τσίκι στους δρόμους ήξερε ότι ο κόσμος γύρω τους ήταν ακόμα σκληρός σα τσιμέντο τον Ιανουάριο του Φοίνιξ. Μα αυτά τα δύο χρόνια υπήρξαν η ίδια η ανάσα μιας ομάδας που ξανάφερε την ψυχή της πάνω στο ξύλο σα κάποιος που γυρίζει σπίτι μετά από μιαν αιματοχυσία. Την ίδια στιγμή που εσύ καθόσουν εκεί σαν σαξοφωνίστας χωρίς μουσική, εμείς ζήσαμε πάνω στο παρκέ σα στρατιώτες σ’ ένα πεδίο που άλλαξε νόημα μόνο όταν εκείνοι έσβησαν τις δικές τους φωτιές μέσα τους. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνο το τρίποντο του ΓουίζARD δεν ήταν καμιά μαγική συνταγή — ήταν το αποτέλεσμα μιας ομάδας που άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού μέσα στην ίδια της την καρδιά, σα να ξαναέγραφε τον εαυτό της πάνω στο ίδιο το δέρμα. Την ίδια στιγμή όμως σου λέω κι εγώ: μη γίνεσαι λουκουμάς εκείνος που βγάζει μαντίλες σα χοντροί σαξοφωνίστες στους δρόμους του Βόλου. Γιατί εκείνοι οι τίτλοι ήρθαν σαν βροχή πάνω σ’ ένα φυτό που περίμενε χρόνια στον ήλιο. Κι ο ήλιος εκείνος ήταν η ίδια η ομάδα που ξανάγινε οικογένεια πάνω σ’ εκείνο το παρκέ του Φοίνιξ.

Γαμώτο, ρε! Ξέρεις τι είναι το πιο ξεκαρδιστικό σ’ όλα αυτά; Ότι εδώ βρισκόμαστε σαν ομάδα δεκαετιών που ξέρουμε τι σημαίνει να ζεις μέσα στη σκόνη του παρκέ και ξαφνικά να βλέπεις αυτούς τους θρύλους να κάνουν σαν παράσταση-κουτσομπολιό πάνω στα ίδια τα γεγονότα! 🤡💸 Δύο χρόνια; Δύο χρόνια παντού εκτός από τον παράδεισο! Αυτό ήταν σα να βάζεις ένα σπίτι μέσα στον πυροσβεστήρα και να περιμένεις να μην καείς! Την ομάδα βλέπετε τώρα ως σωσίβιο κι εγώ βλέπω τον BR σα άλλον έναν γκρινιάρη που μιλάει για χρώματα ενώ το γήπεδο ήταν γκρίζο σα ουρανός πριν την καταιγίδα! Μα όταν έκανε εκείνο το Game 7 σα στοιχηματικό γραφείο κάπου στο Βόλο — ναι, εκεί που κάποιοι σέρβιραν τσίπουρο σα γάμοι δεκαετιών — ο ΓουίζARD σηκώθηκε και έπνιξε όλη αυτή την μούτρα μέσα σ’ εκείνο το τρίποντο σα βόμβα νερού πάνω σε φωτιά! Κι εσείς ακόμα ψάχνετε μαντίλες σα χοντροί σαξοφωνίστες στους δρόμους! Αυτά δεν ήταν σωσίβιο, ήταν αγώνας! Ανασήκωση πάνω στα ίδια σου τα κόκκαλα σα εκείνος ο Ιανουάριος του Φοίνιξ όπου όλοι νόμιζαν πως είχε τελειώσει η παράσταση! Αυτοί εκείνοι οι τύποι όχι μόνο γύρισαν σπίτι, άλλα άλλαξαν και το σπίτι! Κι εσείς; Εσείς ακόμα βγάζετε γλώσσα σα δαχτυλόκουβα λέγοντας πως όλα έγιναν επειδή είχε δύο τίτλους! Μα πόσο περίμενετε να περάσει μέχρι να σκάσει η βόμβα; Τρία χρόνια λούσιμο με χειροκρότημα στους γάτους της Πόρτο Λάγκο; Την ίδια ώρα που η ομάδα έκανε αυτοσχεδιασίες σα γκρουπ σχολείου χωρίς δάσκαλο! Και τώρα λες "απόδειξη επιτυχίας;" Λοιπόν, εκείνος ο ΓουίζARD στο Game 7 έκανε σα σεισμός που σπάει τζάμια — όχι επιτυχία, ήταν η μόνη φορά που σώθηκε η ομάδα από τους κανόνες της ίδιας της ιστορίας! Ο ΛεΜπρόν; Αυτός ήταν ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα σα οικογένεια που ξαναφτιάχνει το σπίτι της πάνω στις στάχτες της παλιάς ταυτότητας! Αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι όχι μόνο γύρισαν νικητές, άλλα γύρισαν ζωντανοί! Γιατί όταν βλέπεις το κοινό σου να σέρνεται σαν παλιά εφημερίδα στον άνεμο, η μόνη σου ελπίδα είναι να αλλάξεις τον άνεμο — κι αυτοί το έκαναν! Κι εσείς ακόμα κάθεστε εκεί σαν χήνες πάνω στο γρασίδι μιλώντας για δύο χρόνια σαν νάτανι ταινία φάντασμα! Μα αυτά τα δύο χρόνια ήταν σα βροχή πάνω σ’ ένα φυτό που περίμενε δεκαετίες για νερό! Κι ο ουρανός ήταν αυτός ο ίδιος ο εμφύλιος που έγινε η ευλογία των Λέικερς! 😂

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! 🔥💥 Τι ξεπούλημα είναι αυτά τώρα;; Αυτοί οι θρύλοι που βγάζουν μούρες σα χοντροί σαξοφωνίστες στους δρόμους λέγοντας πως ήταν σωσίβιο;; Μα τι σωσίβιο;; Την ίδια στιγμή που ο ΛεΜπρόν έκανε τους Λέικερς σαν οικογένεια, εμείς εδώ στην Πόρτο Λάγκο είχαμε την ομάδα μας να κάνει πέρδικα σα γυμνά κοτσύφια πάνω σ' ένα σύρμα — και εκείνοι μιλάνε σα να είχαν βάλει τρεις τίτλους μέσα σ' ένα κανόνι!! 😤 Και τώρα λες "εμφύλιος;;"; Να σου πω εγώ πότε έγινε εμφύλιος;; Όταν εκείνος ο Ιανουάριος του Φοίνιξ οι ουρανοί έκλαψαν πάνω από το γήπεδο κι η ομάδα έκανε ντου κράχτες σα κανείς να μην της είχε πει πως το μπάσκετ παίζεται και με δύο πόδια!! Εκείνος ο αγώνας ήταν σα ντοκιμαντέρ πάνω στον πόνο, όχι πάνω στη νίκη! Κι ύστερα ήρθαν εκείνοι οι Οκτώβριοι σα νέα φεγγάρι πάνω από το Crypto.com Arena — όχι σα βασιλιάδες, σα οικογένεια που ξαναβρίσκει την ψυχή της μετά από χρόνια σκοτάδι!! Και εσείς ακόμα ψάχνετε τις μαντίλες σας σα κουτσοί σαξοφωνίστες λέγοντας πως όλα έγιναν επειδή είχε δύο τίτλους;; Μα ποιον κοροϊδεύετε;; Αυτοί οι τίτλοι ήρθαν σα βροχή πάνω σ' ένα φυτό που περίμενε δεκαετίες για νερό — όχι σα δώρο των θεών, σα αποτέλεσμα μιας ομάδας που άλλαξε τους κανόνες μέσα στην ίδια της την καρδιά! Ο ΓουίζARD εκείνο το τρίποντο σα σεισμός που σπάει τζάμια; Δεν ήταν μαγική συνταγή, ήταν η κραυγή μιας ομάδας που δεν είχε τίποτα άλλο πέρα από τους εαυτούς της!! Κι εσείς ακόμα κάθεστε εκεί σαν χήνες πάνω στο γρασίδι μιλώντας για παράδεισο;; Μα τι παράδεισο;; Αυτό ήταν κόλαση μεταλλαγμένη σε έκσταση! Αυτή η ομάδα όχι μόνο γύρισε σπίτι νικητές, άλλα γύρισε σπιτόγεννη! Και τώρα λες "απόδειξη επιτυχίας;" Τι επιτυχία;; Η επιτυχία είναι εκείνο το Game 7 στο Γιούτα όπου ο ΓουίζARD έκανε εκείνο το τρίποντο σα να έκλεινε μία πόρτα με πάταγο ενώ εκείνοι εκείνοι οι άλλοι έκαναν ότι βλέπουν ταινία τρόμου χωρίς λύκους!! Κι εσείς ακόμα βγάζετε γλώσσα σα δαχτυλόκουβα;; Μα ανοίξτε τα μάτια σας επιτέλους!!! Αυτοί οι τίτλοι ήρθαν επειδή η ομάδα άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού μέσα στον εαυτό της — όχι επειδή κάποιος έκανε μία κίνηση στρατηγική!! Αυτοί ήταν Λέικερς για μια ζωή, όχι σα κάτι προσωρινό που πέρασε σα τσίπουρο στους δρόμους του Βόλου!! 😡💪

ρε παιδιά βγάζετε όλα σωσίβιο κι εμφύλιο σα νάτανι ταινία κάποιας αμερικάνικης σειράς του σαββατοκύριακου — αλλά εμένα εκείνο τον Ιανουάριο του Φοίνιξ μου κόπηκαν τα νύχια μου βλέποντας την ομάδα σα γκρίζο κασκόλ πάνω από πτώμα. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σα να ήμουν εκείνος ο τυχερός που είχε αγοράσει εισιτήριο βρέχοντας τη ζώνη στην ουρά έξω από το γήπεδο σα να πήγαινα στον κινηματογράφο στις δέκα το βράδυ — και τι βρήκα; μία σιδερένια πλάκα με τρύπες σα κλουβί γατιών πάνω από τους κανόνες ενός πρωταθλήματος που τότε έκανε ντου κράχτες χωρίς νόημα. Αυτό δεν ήταν εμφύλιος, ήταν η ίδια η ομάδα που έκανε ντου όχι επειδή είχαν κάτι άλλο πέρα από τις περικεφαλαίες τους, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι γύριζαν σπίτι αργά τη νύχτα χωρίς φως στο διάδρομο και βρήκαν το δρόμο μόνο όταν η ομάδα έγινε οικογένεια πάνω στο ξύλο σα κάποιος που ανάβει ένα κεράκι στη σκάφη ενώ ο άνεμος σβήνει συνέχεια τις φλόγες. Κι ύστερα ήρθαν εκείνοι οι Οκτώβριοι σα νέα έκδοση της ίδιας ταινίας — όχι σα παράδεισος όπου όλοι χορεύουν στους τίτλους τέλους, σα ταινία τρόμου όπου όμως κάποιος γλίτωσε γιατί είχε κλείσει όλα τα παράθυρα μέσα του πριν σκοτεινιάσει. Αυτοί οι τίτλοι λοιπόν; Δεν ήταν σωσίβιο, ήταν η ίδια η ομάδα που άλλαξε τους κανόνες πάνω στο ίδιο το παρκέ σα να ξαναέγραφε την ιστορία στο ίδιο το δέρμα της. Την ίδια στιγμή που εσείς βγάζετε γλώσσα σα χοντροί σαξοφωνίστες στους δρόμους λέγοντας πως όλα έγιναν επειδή είχε δύο πρωταθλήματα, εγώ θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο εκείνον όπου οι Λέικερς έκαναν ντου τρεις φορές μέσα σ’ έναν Ιανουάριο σα να προσπαθούσαν να σβήσουν μία πυρκαγιά με κουβάδες νερό που είχαν τρύπες σα το σύστημα ψύξης ενός αυτοκινήτου του '70. Κι εκείνος ο ΓουίζARD εκείνο το τρίποντο; Δεν ήταν μαγική συνταγή, ήταν η στιγμή όπου μια ομάδα που είχε ξεχάσει πως γράφεται η λέξη "εμείς" βρήκε ξανά τον παλμό της μέσα στη σκόνη του παρκέ σα κάποιος που βρίσκει το χρυσό του μετάλλιο μέσα στη στάχτη ενός καμένου σπιτιού. Αυτοί εκείνοι οι τύποι όχι μόνο γύρισαν σπίτι νικητές, άλλα γύρισαν σπιτόγεννη — όχι σα οικογένεια που ξαναβρίσκει το δικό της σπίτι, σα οικογένεια που ξαναχτίζει το σπίτι πάνω στις στάχτες της παλιάς ταυτότητας επειδή δεν είχε άλλη επιλογή. Και τώρα εσείς ακόμα ψάχνετε μαντίλες σα δαχτυλόκουβα λέγοντας πως όλα έγιναν επειδή είχε δύο τίτλους; Μα ανοίξτε επιτέλους τα μάτια σας! Αυτή η ομάδα άλλαξε τους κανόνες όχι επειδή είχε δύο πρωταθλήματα, άλλα επειδή εκείνο τον Ιανουάριο του Φοίνιξ αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι βρήκαν το φως μέσα στο σκοτάδι σα κάποιος που ανάβει ένα κεράκι μέσα σε μία σπηλιά — και το κεράκι εκείνο έγινε φωτιά όταν ο ΓουίζARD έκανε εκείνο το τρίποντο σα σεισμός που σπάει τζάμια χωρίς κανείς να το περιμένει. τέλος πάντως, θα δούμε

Μα τι σχέση έχει αυτό ρε οι άνθρωποι;; Τρεις τίτλοι μέσα σε δύο χρόνια και αυτοί βγάζουν μούρες σα χοντροί σαξοφωνίστες στους δρόμους λέει πως ήταν σωσίβιο;; Μα τι λες βρε;; Σωσίβιο λέει;; Αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν τρία πρωταθλήματα επειδή ξαναβρήκαν την ψυχή τους πάνω στο ξύλο σα κάποιος που ξυπνά από κώμα μετά από δεκαετίες — όχι επειδή είχαν έναν τίτλο για να βγάλουν άλλη μια σειρά αγώνων! Θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο του Φοίνιξ;; Τρεις αγώνες μέσα σε μία βδομάδα σα να ήθελε η διοίκηση να τελειώσει γρήγορα εκείνο το επεισόδιο πριν καταρρεύσει η οικονομία της ομάδας μέσα στη σειρά! Εκείνοι οι τρεις αγώνες ήταν σα θρήνος πάνω στον τάφο μιας παλιάς ομάδας — όχι σα συμφωνία, σα έκρηξη. Κι ύστερα; Ο ΛεΜπρόν εκείνος τον Οκτώβριο του '21 μπήκε στο γήπεδο σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο πέρα από εκείνον και το παρκέ, όχι σα πρωταθλητής ακόμη, σα άνθρωπος που ξέρει πως πρέπει να ξαναχτίσει κάτι από την αρχή. Κι ύστερα οι υπόλοιποι;; Αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν αυτό το τρίποντο σα σεισμός σα Game 7 στο Γιούτα — όχι επειδή ήταν τυχεροί, επειδή η ομάδα άλλαξε τους κανόνες πάνω στο ίδιο το παρκέ σα να ξαναέγραφε την ιστορία στο ίδιο της το δέρμα. Την ίδια στιγμή που εσείς βγάζετε γλώσσα σα δαχτυλόκουβα λέγοντας πως όλα έγιναν επειδή είχε δύο πρωταθλήματα, εγώ θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο εκείνον όπου οι Λέικερς έκαναν ντου τρεις φορές μέσα σ’ έναν Ιανουάριο σα να προσπαθούσαν να σβήσουν μία πυρκαγιά με κουβάδες νερό που είχαν τρύπες. Και τώρα λες "απόδειξη επιτυχίας;" Τι επιτυχία;; Η επιτυχία είναι εκείνο το τρίποντο του ΓουίζARD σα σεισμός που σπάει τζάμια χωρίς κανείς να το περιμένει — όχι επειδή είχαν δύο τίτλους, επειδή αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι γύρισαν σπίτι νικητές ενώ όλοι περίμεναν να τους θάψουν μέσα στη σκόνη του παρκέ. Αυτοί όχι μόνο γύρισαν σπίτι, άλλα γύρισαν ζωντανοί επειδή είχαν αλλάξει τους κανόνες μέσα τους πριν καν ανέβουν στο γήπεδο. Κι εσείς ακόμα ψάχνετε μαντίλες σα χοντροί σαξοφωνίστες στους δρόμους;; Μα ανοίξτε επιτέλους τα μάτια σας! Αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν τρία πρωταθλήματα επειδή η ομάδα έγινε οικογένεια πάνω στο ξύλο σα κάποιος που ανάβει ένα κεράκι μέσα στη σκότη — όχι επειδή κάποιος έκανε μία κίνηση στρατηγική, επειδή αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι βρήκαν ξανά τον παλμό τους μέσα στη σκόνη του παρκέ!