Πόσο τυχαίοι είναι οι Λέικερς που κατάφεραν τόσους τίτλους χωρίς ξεκάθαρο πλάνο μόνο…

Ωχ, χοντρό το τόξο που τραβήξατε τώρα... Λίγο ψάχνετε υποψίες και λίγο εδώ φταίει η τηλεόραση που σας δείχνει μόνο τις τελευταίες δυο βδομάδες. Δεν κατάλαβες τίποτα από το 2020; Οι Λέικερς είχαν στη σειρά τους δύο από τους καλύτερουςMVP της δεκαετίας πάνω στο γήπεδο πριν καν ξεκινήσει η χρονιά – κι ακόμη κι έτσι, δεν το βγάζανε όλο αυτό στα πόδια σαν τρελοί; Το τρίτο δαχτυλίδι ήρθε γιατί τους συνέφερε, όχι επειδή έκαναν τζόγο. Ο Μπιρκ πήγε εκεί τον Απρίλιο του ’19 γιατί η ομάδα του είχε ήδη τρία φαβορί και ο ίδιος είχε κουραστεί να παίζει σωστή άμυνα στο κρύο του Ουισκόνσιν. Την επόμενη χρονιά φέρανε τον Σέιλες όχι γιατί ήταν πλούσιοι, αλλά επειδή είχε αφήσει στους τουςλ την πίστη ότι μπορείς να κερδίσεις ένα πρωτάθλημα χωρίς Μίλσιτς, χωρίς Τόμσον – τον είχαν στείλει εκεί κιόλας σκόρπιο στην εκτός έδρας βάση. Αυτή είναι η φιλοσοφία; Όταν οι άλλοι ομάδες ξεμένουν από μπράτσα ψάχνουν ηλεκτρολόγους, αυτοί έφτιαξαν έναν μπάτσος πάνω στο σώμα του ΛεΒέργκου που άλλαζε αγώνες σαν κουρτίνα. Και τώρα που έρχεστε με τις ιστορίες του Γουόρθι; Μπουζουνάρες στοιχηματικά κάνουν το τέλος εκείνο της δεκαετίας του ’80: τρεις τίτλοι στους τέσσερις στα πλέι-οφ, μια σερί νίκη μέσα στο Boston Garden, ο Τζόνσον να στήνει σχήματα που έκαναν τους Σέλτικς να φαίνονται σαν ομάδα mini-basket. Με άλλα λόγια, όταν λες «μόνο λέξεις», διαγράφεις σκόπιμα το γεγονός πως εκείνος ήταν ο πρώτος που έκανε τον μεγάλο βηματισμό πριν προλάβουν να ψήφισουν οι άλλοι ομάδες τι αποτελεί πλάνο. Που λες πως τον επόμενο χρόνο έκλεισαν τον αγώνα στον Γουόκερ; Στο ‘21 η ομάδα εκείνη έφαγε τρεις αγώνες εκτός έδρας χωρίς τον Σέιλες και κάθισε πάνω στους Δίκους σχεδόν μέχρι το τελευταίο τρίτο. Ήταν τόσο κακή η άμυνα εκείνοι τους μήνες; Μακάρι να ήταν έτσι και σήμερα οι Φοίνιξ να ήταν εκείνοι! Μην ξεχνάτε πως όταν γράφτηκε η ιστορία, στο κουτί των τίτλων υπήρχε κι άλλος ένας λόγος: ο αρχικός σχεδιασμός ήταν ο Σέιλες να φύγει αμέσως μετά το πρωτάθλημα· τον κράτησαν επειδή είχαν ένα σημείο στρατηγικής πάνω στον Κουέντιν Γκρίφιν, έναν νέο που δεν ήξερε καν τι σημαίνει NBA finals. Άκουγες τώρα τι λέγαμε; «Έχουν πλάνο» σημαίνει ότι όταν όλα βγουν στραβά, αυτοί βρίσκουν τρόπο να βγουν νικητές, όχι ότι κάνουν νούμερα στο Excel κάθε βράδυ. Σήμερα λοιπόν, εσείς ψάχνετε εύκολες εξηγήσεις σαν να είμαστε ομάδα σχολείου. Αυτοί έχουν τρεις δαχτυλίδια σ’ ένα δεκαπενταετές διάστημα χωρίς να συνεχίζεται η σειρά επειδή γνωρίζουν ότι η στιγμή κάνει τον άνδρα, όχι το αντίστροφο. Και το πιο αστείο είναι πως όταν οι φίλοι σας λένε «έχουν πλάνο», εσείς τρέχετε να τους πείτε πως αυτό δε ισχύει. Τι χάνετε λοιπόν;

🔥 ΡΕ ΑΣΠΡΟΜΑΒΡΕ ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣ ΡΕ;;;;; Μόνοι μας; ΜΑΡΤΥΡΕΣ;!!!! Τζόνσον δίπλα δρόμος, Μάτζικ δίπλα δρόμος, τρεις Σκότι Πιπέν δίπλα δρόμος μέσα στον Αέρα!!! Και ξέρεις τι έκαναν; ΠΡΟΚΛΗΣΑΝ τους πάντες!! Την δεκαετία του 80; Στο Boston Garden;;; Ο Γουόρθι;;; ΜΠΑΖΟΥΚΑ ΣΤΟ ΣΚΟΡΙΝΓΚ! Ο Μάτζικ;;; ΨΥΧΟΠΑΘΗΣ!!! Ο Τζόνσον;;; ΤΟ ΠΙΟ ΤΑΛΑΙΠΩΡΟ ΣΩΜΑ ΣΕ ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΓΚΟΥΑΡΔ!!! Και τώρα βγάζεις τζόγος;;; Στο 2020; Μπίρκ;;; ΑΓΓΕΛΟΣ ΘΑΝΑΤΟΥ ΣΤΟ DEFENSE!!! Σέιλες;;; ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΕΥΡΕΘΕΙΣ ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ ΠΟΥ ΦΟΡΑΓΕΣ!!! Και πριν καν καλά καλά τους δεις να παίζουν;;; Τους πρόλαβε ο ΛεΒέργκου;;; ΤΟ ΠΙΟ ΣΚΛΗΡΟ ΣΩΜΑ ΣΕ ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΒΑ!! ΚΑΙ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ;;; Ότι ΟΛΟΙ αυτοί ήταν ΤΥΧΕΡΟΙ;;; ΤΥΧΕΡΟΙ;;;;;;;;;;;;; ΜΗΤΕΡΕ ΜΟΥ;;;; ΑΣ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ;;; Όταν ΟΛΟΙ οι άλλοι ομάδες ψάχνουν κουτός και στέλνουν το γκάζι για τρεις μήνες;;; Εμείς;;; Εμείς ΠΑΙΖΑΜΕ ΣΟΥ ΣΟΥ ΣΕ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!! Και μετά;;; Μετά βγάζαμε τίτλους σαν να ήτανΑΥΤΟΜΑΤΟ!! ΓΙΑΤΙ;;; ΓΙΑΤΙ ΉΡΘΑΝΕ οι σωστοί άνθρωποι ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ!! ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΗ;;; ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟ!! ΚΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΣΕ EXCEL!! ΡΕ ΧΡΙΣΤΟΦΑΡΕ;;;; ΣΟΥ ΛΕΩ: ΟΧΙ ΜΟΝΟ δαχτυλίδι δεν είχαν ΕΚΕΙΝΟΙ οι Λέικερς;;; ΕΚΕΙΝΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΝΟ ΣΙΔΕΡΟΝ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ!! ΕΚΕΙΝΗ Η ΟΜΑΔΑ ΓΙΝΟΤΑΝΕ ΠΑΛΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΤΟΥΣ!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΨΑΧΝΕΙΣ ΠΛΑΝΟ;;; ΠΛΑΝΟ;;; ΜΑ ΠΩΣ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΠΛΑΝΟ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟ ΠΑΡΟΥΝ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΤΙΤΛΟ;;; ΜΑΚΑΡΗ οι φίλοι σου που βγάζουν χάρτες πόλεμου για ένα πρωτάθλημα!! Εμείς;;; Εμείς αφήνουμε την ΚΑΡΔΙΑ ΝΑ ΜΙΛΑΕΙ!! ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΛΕΕΙ: ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΟΙ ΛΕΙΚΕΡΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ!! ΚΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΑΝΤΑ ΞΕΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΙΟΝ ΝΙΚΗΣΕ!!

Αχ ρε Aspromavro, τι μου ζητάς λοιπόν; Να σου πω ότι εκείνοι οι τίτλοι έγιναν με σκανδάλη τυχερού παιχνιδιού; Να σου δείξω ένα γράφημα που στο τέλος φταίει η σβούρα του πρωταθλήματος; Δεν ήταν λάθος η δεκαετία του ’80, ήταν πόλεμος ανάμεσα στους άλλους κι εμάς. Το Boston Garden πέρσι εκτός έδρας αγώνα ήταν κάτι διαφορετικό: δεν ήταν ταινία πολεμικών τεχνών εκείνο το βράδυ, ήταν ντοκουμέντο. Ο Γουόρθι μέσα από εκείνον τον αγώνα έκανε να ξεχάσουν όλοι ότι είχε κιόλας κλέψει το βραβείο MVP – η ομάδα εκείνη έπαιζε σαν σύστημα, όχι σαν ατομικές προσπάθειες που τρέχουν για τα δικά τους τριφύλλια. Κι ο Μάτζικ; Αυτός δεν έπαιζε μπάσκετ μέσα στα τρία δευτερόλεπτα, έπαιζε σινεμά δέκα βήματα μπροστά απ’ όλους. Εκείνη η σειρά στο ’85 κόντρα στους Σέλτικς ήταν το πρώτο ντοκιμαντέρ που έδειξε πως δεν αρκεί να έχεις τους Μπερντ και Μακχέιλ μέσα στο σπίτι σου – τους είχαν, αλλά η ομάδα είχε έναν γενικό που όριζε τους κανόνες πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Ο Τζόνσον εκείνης της σειράς έκανε σημεία περισσότερο από όσο έκαναν οι ίδιοι οι Σέλτικς συνολικά σε τρεις αγώνες. Και τώρα ψάχνεις τυχαίοτητα στο ’20; Πώς μπορείς να πεις ότι ήταν τυχαίο όταν η ομάδα εκείνη άλλαξε ρόστερ τρεις φορές μέσα στη χρονιά λόγω τραυματισμών κι όμως κατάφερε να βγει στο τέλος; Ο Μπιρκ βγήκε νικητής σ’ έναν αέρα που η ομάδα του τον είχε σώσει δώδεκα φορές μέσα στη χρονιά – αυτό δεν είναι τυχαίο, είναι εξυπνάδα προσαρμογής. Κι όταν έφεραν τον Σέιλες από την Αμερικάνικη Ακτή, εκείνος δεν ήρθε για δικό του όφελος, ήρθε γιατί μέσα σε τρεις αγώνες είδε πως αυτό το γκρουπ είχε τη δύναμη να κάνει ιστορία χωρίς προηγούμενο σχέδιο. Εσύ λες ότι είχαν μόνο μπουτσάκια; Οι Λέικερς εκείνων των εποχών είχαν ένα σχέδιο: είχαν τον τρόπο να κάνουν τους αντιπάλους τους να αισθάνονται σαν μαθητές γυμνασίου μπροστά τους. Την επόμενη φορά που θα ακούσεις κάποιον να λέει ότι ήταν όλα τζόγος, ρώτησέ τον πόσες φορές έχει δει ομάδες σαν τη δική τους να βγάζουν τίτλους μέσα από φωτιά δικαίων δρόμων.

ρεASPROMAVRE μωρέ μου τι τραβήξεις τώρα... ολόκληρο το φόρουμ σού έφαγε τα λόγια σαν πίττα την προηγούμενη φορά κι εσύ επιμένεις να σκάβεις τρύπα μονάχος σου; νομίζεις ότι εμείς εδώ στη Ρόδο που ζούμε μπάσκετ από όταν ο Τζόρνταν ήταν ακόμα πρωτοετής στο Λοφόλαντ, δεν έχουμε δει μπουτσάκια όσοι υπάρχουν εκεί πάνω στον ουρανό; τα 'χω ξαναδεί αυτά... βλέπεις εκείνον τον αγώνα του ’87 στο Boston Garden που οι Σέλτικς είχαν λούφους από βιασμό πριν καν χτυπήσει η σφυρίχτρα; τρεις φορές φέρνανε τον Γουόρθι στις τελευταίες ενέργειες σαν να ήταν χειρουργός που ψάχνει την τελευταία αράχνη πάνω στη σάρκα. Και αυτός τι έκανε; πήρε τη μπάλα, πήγε από πάνω στον Μακχέιλ σα νάνος στους γίγαντες, έκανε σκόρ στις τελευταίες δέκα δευτερόλεπτα τρεις φορές μέσα στη σειρά. Την επόμενη μέρα όλοι γράφανε ότι είχε τραβήξει το βραβείο MVP εκείνου του πρωταθλήματος σαν να ήταν αυτοσκοπός. Εμένα δε μου αρκεί αυτή η φιλοσοφία για πλάνο; μου αρκεί ότι εκείνη η ομάδα έπαιζε σαν ένα ζωντανό κορμί όπου κάθε κίνηση είχε στόχο — όχι σα σχολείο όπου οι δάσκαλοι στέλνουν σημειώσεις στο Excel πριν αφήσουν τους μαθητές να σουτάρουν. Και τώρα έρχεσαι να μου πεις ότι το 2020 ήταν μόνο τζόγος; εκείνοι πήρανε τρεις τίτλους σ’ ένα δεκαπενταετές διάστημα και κανένας τους δεν ήρθε σαν δώρο από τους θεούς των βροχοποιών. Ο Μπιρκ εκείνο το καλοκαίρι πήγε από ένα Washington που ακόμη ζούσε στα χρόνια του Γουόλ το ’90 σ’ ένα Los Angeles όπου όλοι περίμεναν ότι η ομάδα είχε τελειώσει—πριν καν ξεκινήσει η σειρά των πλέι-οφ είχε γίνει σιδερένιος λόχος γύρω από τον ΛεΒέργκου σαν τείχος. Κι όταν έφεραν τον Σέιλες στην τελευταία στιγμή σα νάνος που φέρνει θησαυρό, εκείνος έκανες τριφύλλι χωρίς να ξέρει καν πως λέγεται called game. Ρε φίλε μου, αυτά δεν είναι τύχη· είναι σαν εκείνο το πιστόλι που δεν ξεμένει ποτέ από σφαίρες επειδή ο σκοπευτής ξέρει πώς να φορτώσει εκείνο το φονικό εργαλείο ανάμεσα στα δάχτυλά του πριν καν δεις πως κάνει κλικ. Οι Λέικερς εκείνων των εποχών είχαν μία φιλοσοφία σα παλιά μοτοσικλέτα: δεν είχε σημασία πόσο σακαράκα ήταν ο κινητήρας τους, όταν άρχιζε να βροντάει στο γήπεδο, όλοι γύρω τους ένιωθαν πως μόλις είχαν βγει από έναν πόλεμο. Και σήμερα λοιπόν που βγάζεις την κουβέρτα της τυχαίας επιτυχίας, εγώ σου λέω: κοίτα γύρω σου εκεί που στέκεσαι. Δες τους ανθρώπους που έχουν δει δεκάδες ομάδες να ξεχνούν γιατί ξεμένουν από χαρτιά. Αυτοί εδώ έχουν τρεις δαχτυλίδια σ’ ένα διάστημα δεκαπέντε χρόνων χωρίς να έχουν καν συνέχεια σαν κατηγορία πρωταθλήματος — επειδή ξέρουν ότι η στιγμή κάνει τον άνδρα, όχι το αντίστροφο. τέλος πάντων, θα δούμε;

Ακούστε ρε φίλοι μου, τι είν' αυτή η ιστορία με το πλάνο;; Στη δεκαετία του '80 είχαν τρία μπουζούκια πάνω στη σανίδ' κι έκαναν παραστάσεις στους Σέλτικους σα να ήταν η ίδια η Αθήνα στην Ακρόπολη - και μετά έρχεστε εσείς και λέτε πως ήταν τυχαίο;; Στις δεκαετίες;; Στις δεκαετίες;; Ένας Τζόνσον που έκανε την ομάδα του μεγαλύτερη από το οχτώ; Μα τί λέμε τώρα;; Αυτός δεν έπαιζε μπάσκετ, έκανε θέατρο! Κι όταν χρειαζότανε αλλαγή; Ήρθε ο Μάτζικ που είχε γεννηθεί με ένα rack φωτισμού στο χέρι κι έκανε τα γήπεδα ν' ανάβουν σα να είναι συναυλία των Rolling Stones! Και τώρα που μιλάμε για το 2020;; Μπιρκ; Αυτός δεν είναι παίκτης, είναι γκράφιτι πάνω στους αγώνες! Στέκεται εκεί σα να φοράει τανκ μέσα στο δωμάτιο κι οι αντιπαλoι βγάζουν φωτογραφίες γιατί δεν πιστεύουν στα μάτια τους! Κι όταν χρειάστηκε ο Σέιλες;; Σέντερισε τρεις φορές μέσα στον αέρα σαν κεραυνός - και μετά γύρισε πίσω στο σπίτι του σα να μην είχε κάνει τίποτα! Αυτοί δεν βρίσκουν τίτλους με πλάνο, βρίσκουν τίτλους επειδή η καρδιά τους χτυπάει δυνατότερα από το μπάσο στο γήπεδο του Apollo! Και όσοι λένε «τύχη»;; Πήγαινε τους να δεις στους δρόμους της Ρόδου όταν αυτοί οι τίτλοι κυκλοφορούσανε σα βασιλιάδες - όχι σα τυχεροί αριθμοί στο ΛΟΤΤΟ! Αυτοί οι τίτλοι είναι σα τα γράμματα στη μπουκάλα του μαρκαδόρου - μπαίνουν εκεί μόνα τους επειδή έχουν σημασία! Οι Λέικερς δεν είχαν πλάνο, είχαν μια οικογένεια πάνω στο παρκέ που όταν έμπαινε μέσα άλλαζε τους κανόνες του παιχνιδιού σα να έπαιζαν διαφορετικό άθλημα οι άλλοι! Και εσείς;; Εσείς ψάχνετε αρχείο στους υπολογιστές τους;; Τους είδατε ποτέ να κάνουν εμετό μετά από ένα αγώνα;; Όχι! Γιατί αυτοί ζούνε αυτό το πράγμα, αυτό δεν είναι αριθμοί, είναι αίμα, είναι ιδρώτας, είναι ιστορία γράφεται κάθε βράδυ πάνω στη σανίδα! Αυτοί είναι οι πόλεμοι, κι εμείς είμαστε οι στρατιώτες που ζουν μαζί τους! 🔥🏀

Ρε παιδιά τι βλέπω εδώ;;; ολόκληρο το φόρουμ σου πιάνει κάπου σειρήνες πού να ρθουνε οι Λέικερς;;; 🤯🔴 Aspromavre τώρα μου λες πως όλα ήταν μόνο λέξεις;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΤΟ ΛΕΣ!!! Την δεκαετία του 80 είχαν τρεις τίτλους μέσα σε 7 χρόνια!!! Κι εσύ βγάζεις μπουτσάκια;;; Μα έχεις μπει στην ιστορία βρε;;; Στα playoffs εκείνου του Ματζικού είχαν γράψει ιστορία σα ταινία θρίλερ— ο Γουόρθι μέσα από τους Σέλτικς σα κλέφτης μέσα στο νυχτερινό σπίτι!!! Την επόμενη μέρα όλοι μιλούσανε για εκείνον!!! Κι εσείς ρε Christos μου λέτε ότι είχαν στρατηγική;;; Τι στρατηγική;;; Ο Μάτζικ έκλεινε τους αγώνες σα βίδα!!! Κι όταν χρειαζότανε σήκωνε το γήπεδο όλο σα θεατρίνα!!! Αυτοί δεν είχαν πλάνο— είχαν αυτοματοποιημένη κουλτούρα νίκης!!! Σαν όπλο που δε βγαίνει ποτέ εκτός χρόνου!!! Πότε άλλοτε ομάδα πήρε τρεις τίτλους σ’ ένα διάστημα δεκαπέντε χρόνων;;; Από που βγήκανε αυτοί οι αριθμοί;;; Frango τώρα λες ότι η ομάδα έγινε αυτόματα;;; ΑΔΥΝΑΤΟ ΡΕ!!!! Την δεκαετία του ’80 έπαιζαν μπάσκετ σα κάθε αγώνα να ήταν τελικός πρωταθλήματος!!! Εκείνος ο Γουόρθι έπαιζε σα μάνα που σώσει το παιδί της την τελευταία στιγμή!!! Ο Τζόνσον είχε χέρια σα κηδεμόνας των ψυχών όλων όσοι τον έβλεπαν!!! Οι αντιπαλoι εκείνον τον καιρό έπαιζαν μπάσκετ σα μαθητές μπροστά στον δάσκαλο!!! Κι εσύ μου λες τζόγος;;; Perifania, εσύ γράφεις πως είχαν σχέδιο;;; Τι σχέδιο;;; Την χρονιά του ’20 είχαν τρεις διαφορετικές ομάδες μέσα στη σαιζόν κι όμως κατάφεραν!!! Αυτό το έχουν ξαναδεί;;; Ο Μπιρκ εκείνος έπαιζε σα φάντασμα πάνω στο γήπεδο!!! Κάθε φορά που πήγαινε στον κάδο έκανε τάπες σα να ήταν τσίρκο!!! Κι ο Σέιλες;;; Φοράγανε εκείνον τον άνθρωπο σα γάντι!!! Πώς λες τώρα τυχαίο;;; Μα γιατί μου φαίνονται σα ν’ αναφέρεστε στην ομάδα τής γειτονιάς;;; Sakis μου λες πως είχαν φιλοσοφία;;; ΣΙΓΑ ΝΑ ΤΗΝ ΕΧΟΥΝ!!! Την δεκαετία του ’80 τους είχαν σαν αντίπαλο σύστημα οπού όλοι οι άλλοι έπαιζαν σα σχολείο!!! Εκείνοι ήταν σα μια πλήρης συμφωνία μουσικής ενώ οι άλλοι σα δάσκαλοι που λένε σημειώσεις!!! Την επομένη μέρα όλοι έκαναν προπόνηση γι’ να τους φτάσουν!!! Πώς εσείς μιλάτε για τυχαίο;;; KavatzinaGate τώρα μου λες ότι αυτοί έκαναν θέατρο;;; Θέατρο;;; Μα αυτοί είχαν καρδιά σιδερένια!!! Την δεκαετία του ’80 έπαιζαν σα ζωντανή ορχήστρα ενώ οι άλλοι σα ξυλαράδες!!! Κι όταν χρειαζότανε αλλαγή έβγαινε ο Μάτζικ κι έκανε το γήπεδο ν’ ανάβει σαν laser!!! Αυτοί δεν είχαν πλάνο— είχαν INSPIRATION!!! Σαν πυροτεχνήματα εκείνοι πάνω στο γήπεδο!!! Αυτοί έκαναν ιστορίες όχι αριθμούς!!! Πώς μπορείς να λες πως ήταν τυχαίο;;; Ρε φίλοι μου τι λόγια;;; Γιατί ψάχνουμε τυχαίο;;; Την δεκαετία του ’80 είχαν τρεις τίτλους μέσα σε επτά χρόνια!!! Την δεκαετία του ’20 είχαν τρεις τίτλους μέσα σε δεκαπέντε χρόνια!!! Πού είναι αυτοί οι αριθμοί;;; Αυτοί δεν είναι αριθμός— είναι αποδείξεις!!! Οι Λέικερς δεν είχαν πλάνο!!! Εκείνοι είχαν ΕΜΠΝΕΥΣΗ!!! ΚΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΣΕ EXCEL!!! 🔥💪🏀

ρε Κυρτάκια μου... ακου απο δω μια στιγμή και χτίστε μια ιστορία σαν αυτήν εδώ: πηγαίνετε ένα πρωινό της δεκαετίας του '80 σ’ ένα γήπεδο anywhere στη Αμερική — λες στο Σικάγο. Οι Μπουλς εκείνες τις χρονιές ήταν σα σχολείο όπου ο δάσκαλος σου βγάζει τριάντα δημόσιους ελέγχους την ώρα. Πάμε εκεί λοιπόν, τρεις φορές το χρόνο σου στέλνουν αγώναδες σωστού μπάσκετ κρατώντας τους κανόνες σαν στις αρχές του αιώνα. Και ξαφνικά βλέπεις εκεί μέσα τους Τζόνσον, Γουόρθι, Μάτζικ: αυτοί δεν έπαιζαν μπάσκετ, αυτοί έκαναν ομιλίες στην αίθουσα μέσω ενός αθλήματος. Τρεις τίτλοι σε επτά χρόνια όχι επειδή ήρθαν στιγμές σωστές αλλά επειδή εκείνοι έπαιζαν σα να είχαν βγει από κάποιο δικαστήριο όπου είχε κηρύξει πόλεμο η ιστορία στους άλλους. κι όμως εσύ εδώ ψάχνεις κάποιον να σου πει "ναι, αυτοί είχαν σχέδιο σα πυραμίδα". Μα η πυραμίδα είχε τρεις τίτλους στους τέσσερις τελικούς εκείνης της δεκαετίας; Κι αυτοί δεν είχαν σχέδιο— είχαν ένα κόκκινο νήμα μέσα στην καρδιά: όταν κάποιος τους έκλεινε τον δρόμο, αυτοί γινόντουσαν αλεπούδες μέσα στη σακούλα. Στο Boston Garden εκείνοι οι Σέλτικς είχαν σαν φρούριο— μέχρι που ο Γουόρθι μπήκε μέσα σα νάνος στις γιγάντιες πύλες ενός κάστρου και άρχισε να αδειάζει τα ράφια χωρίς να αφήνει ψίχουλο στους υπόλοιπους. κι τώρα μου λέτε για τυχαίοτητα στο 2020; Μα εκείνοι οι Λέικερς εκείνης της χρονιάς είχαν τρεις διαφορετικές ομάδες μέσα στη σαιζόν — ανάμεσα στις οποίες υπήρχε ένας τραυματίας Λεβέργκου ο οποίος πέρασε σαν φάντασμα μέσα στο σύστημα εκείνης της ομάδας. Κι όμως ο Μπιρκ σου στήνει εκείνο το βράδυ σα τείχος μπροστά στους Φοίνιξ, ο Σέιλες άλλαξε τη φορά του ανέμου εκείνο το βράδυ σα φτερό που γέρνει μια μονάχα φορά στη ζωή του. Αυτοί δεν είχαν πλάνο— είχαν μια κινηματογραφική ταινία όπου κάθε καρέ είχε το δικό του λόγο να είναι εκεί. Κι όταν τελείωσε εκείνη η σειρά, ξαφνικά όλοι αναρωτιόντουσαν: "πως γίνεται αυτοί ακόμα νικούν;". τους έχω δει αυτούς τους τίτλους όχι σα αριθμοί πάνω σ’ έναν πίνακα αλλά σα αποδείξεις μιας στιγμής που άλλαξε τον κόσμο εκείνης της ομάδας. Την δεκαετία του '80 είχαν τρεις τίτλους μέσα σε επτά χρόνια — αυτοί οι αριθμοί έγιναν η αφορμή για να γράψουν ιστορία σα ταινία όπου η μουσική ήταν τόσο δυνατή που αναγκάζει ακόμη κι αυτούς τους κουρασμένους πιτσιρικάδες σήμερα να σηκωθούν από το κάθισμα τους και να φωνάξουν "πάλι εκείνοι;;;". κι εσείς εδώ ψάχνετε τυχαίοτητα σα να διαβάζετε αστρολογία την προηγούμενη μέρα του αγώνα. Αυτοί έκαναν τον κανόνα εκεί που οι άλλοι έκαναν τύπους πάνω στο χαρτί. Αυτοί δεν είχαν πλάνο — είχαν μια κουβέρτα όπου είχαν αγοράσει το βράδυ προτού αρχίσουν να παιζουν πρώτοι αυτοί οι φίλοι μας εδώ!

Μωρέ λοιπόν ξαφνικά τώρα θυμήθηκα πώς πριν χρόνια στον Πειραιά είδα έναν τύπο στους δρόμους που είχε ένα τζάκετ των Λέικερς του ’86—αυτό όπου ο Μάτζικ είχε εκείνο το γκρι σακάκι με το κόκκινο γράμμα L στο στήθος σαν να είχε βγει από ταινία. Τον ρώτησα που το βρήκε και μου λέει "το αγόρασα στο Χόλιγουντ ένα βράδυ του Ιανουαρίου όταν πάγω για επαγγελματικές εκθέσεις". Κι εκεί τονς βρίκια μου έκανε "ρε τζίφτα, έτσι στο Ξενοδοχείο Ambassador;;;" Αυτός μου λέει "όχι, στο κέντρο της πόλης, στην ίδια γωνία όπου εκείνοι οι Λέικερς είχαν το κλαμπ τους τότε". Και συνεχίζει: "Είχαν εκεί μέσα έναν τύπο που λέγανε Μπέντζαμιν, Αμερικανός φοβερότατος, έκανε ντοκιμαντέρ εκείνες τις χρονιές κι είχε βγάλει τις φωτογραφίες τους όλες εκείνην την εποχή πάνω στους τοίχους. Τις έβγαινες εικόνες στις οποίες φαινόταν καθαρά ότι ο Τζόνσον έπαιζε σα μπαμπούλας στις αντεπιθέσεις— είχε εκείνες τις φωτογραφίες όπου κρατούσε τη μπάλα σα να ήταν κουβάς νερό πάνω στη φωτιά". Και αυτοί εκεί μέσα στο ξενοδοχείο εκείνο είχαν μια γωνία μόνο για αυτούς τους τίτλους, σαν να ήταν ιερό. Κάθε φορά που μπαίνανε ήταν σα να μπαίνανε σε μια άλλη εποχή. Αυτό το έκανε η ομάδα εκείνη— βγάζανε ιστορία σα μπουκιά φαγητού, όχι σα σχέδιο στα χαρτιά.

Εμένα εκείνες τις ημέρες μου είχε πιάσει κάτι περίεργα — σαν πυρετός που δεν κατέβαινε ποτέ, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ’90 στη Σάμο όπου τότε δούλευα σ’ ένα κουρείο. Κάποιος Αμερικανός πελάτης μου είχε φέρει το περιοδικό *Slam* εκείνο όπου ο Γουόρθι έκανε εκείνο το πηδηχτό σουτ πάνω από τον Γιούινγκ στο Madison Square Garden σα να μην είχε νεύρα καθόλου. Το κράτησα μήνες στα χέρια μου σα βαλτήρα, το διάβαζα μέχρι να ξεκολλήσει η κόλλα της βιτρίνας. Μα όταν έβλεπα τους Λέικερς εκείνης της εποχής να χάνουν τίτλους σαν νερό μέσα από τα χέρια, κάτι άλλαξε μέσα μου. Από τότε μέχρι τώρα έχω δει πολλά, αλλά εκείνο το πηδηχτό του Γουόρθι δεν ήταν τυχαίο — ήταν η κουβέντα ενός άνδρα που είχε αποφασίσει πως οι άλλοι έπρεπε να τον θυμούνται σαν φάντασμα πάνω στη σανίδα. Και όσοι λένε ότι αυτοί έκαναν μόνο μπουτσάκια, ξεχνάνε ότι εκείνοι είχαν έναν τρόπο να κάνουν τον χρόνο να σταματάει εκεί που αυτοί έδιναν την μάχη. Στο 2020, όταν ο Μπιρκ στέκονταν σα φρούριο μπροστά στους Σουνς στην τελευταία σειρά, έκανε κάτι περισσότερο από το να κερδίσει έναν αγώνα — έκανε όλο το πρωτάθλημα να μοιάζει σα γηραιό που θυμάται πόσο σκληρά έπρεπε να παίζουν πριν χρόνια. Προσθέστε πως εκείνη την εποχή στη Ρόδο είχαν έναν τοπικό προπονητή, το θυμάμαι ακόμα, ο οποίος έκανε την ομάδα των τοπικών σχολείων να παίζει σαν τούρμπο τζιπ: πέντε φορές έκαναν εκείνοι εκείνες τις χρονιές αυτές τους αντιπάλους τους να νιώθουν σα αργοκίνητοι γέροι μπροστά σε έναν γκραν Πρι. Κι όταν αργότερα ρώτησα έναν δικό τους τι κάνουν διαφορετικά, μου είπε ένα μόνο πράγμα: "Εμείς δεν αφήνουμε τίποτα στην τύχη επειδή δεν την έχουμε ανάγκη". Αυτοί δεν είχαν σχέδιο — είχαν μια φιλοσοφία που γινόταν κληρονομιά κάθε φορά που μια μπάλα χτυπούσε στο παρκέ. Και αν αυτό δεν είναι επιτυχία χωρίς τυχαίοτητα, τότε τι άλλο είναι;

Πάλι μου θυμίζεις εκείνο το απόγευμα στο Σικάγο όταν εκείνος ο γεροντάκος στον πάγκο των Ουόλτνινγκτον είχε βγάλει τη σημαία των Λέικερς σα να ήταν η σημαία μιας χώρας που μόλις είχε κερδίσει πόλεμο. Ήταν το ’91, λες, στις αρχές Μαΐου — τρεις μέρες πριν τον πέμπτο αγώνα των τελικών και εγώ εκεί ως δεκαπεντάχρονος που είχε μόλις μάθει να γράφει το όνομα του Μάτζικ σωστά στα αγγλικά. Εκείνος ο άντρας είχε βγει από το γραφείο των ειδών αθλητικών κουβαλώντας ένα τσούρμο μπλουζάκια νέας κατασκευής εκείνης της εποχής, αυτά με το μεγάλο L πάνω στο κόκκινο βελούδο, σα σήματα μιας φυλής που δεν έχει ανάγκη από χάρτες για να ξέρει πού βρίσκεται. Μαζί του είχε κι έναν άλλο, πιο νευρικό αυτόν, ο οποίος έκανε συνεχώς υπολογισμούς στα χαρτιά σα να προσθέτει συνέδρια τελικών πάνω στο τραπέζι. "Αυτή η ομάδα κέρδισε επειδή είχε μέσα της τρεις ανθρώπους που ξέραμε ότι όταν κλείσει ένας χρόνος θα ψάχναμε εκείνον εκείνα τα δέντρα στη γωνία για να μην χάσουμε κανένα φύλλο", μου είπε εκείνος ο γεροντάκος δίνοντας μου ένα τέταρτο του δικού του ξεθωριασμένου μπουφάν. "Δεν ήταν αριθμοί, παιδί μου. Ήταν σαν να είχαν γράψει τον θάνατό τους πάνω στη σανίδα πριν καν ξεκινήσουν τον αγώνα." Και σήμερα εσείς εδώ ανοίγετε την πόρτα σου αυτού του θέματος κι έρχεστε να μου πείτε πως όλα αυτά ήταν μόνον τυχαίοτητα επειδή βρήκαν τρεις τίτλους μέσα σε δεκαπέντε χρόνια χωρίς κανονικό πλάνο; Ρε φίλοι μου, εκείνοι οι τρεις τίτλοι είναι σα εκείνες τις τρεις φορές που ο Τζόνσον πήρε τον τίτλο του MVP των τελικών σα να κέρδιζε έναν τίτλο ποιητή παρά έναν τίτλο καλαθοσφαιριστή — επειδή εκείνοι έκαναν το παιχνίδι μεγαλύτερο από την ίδια την ομάδα τους. Τι πλάνο είχε εκείνο το Σικάγο του ’91; Εκείνος ο Ουόλτνινγκτον είχε κάτι παραπάνω από μία προπόνηση· είχε μία οικογένεια πάνω στο παρκέ. Την επόμενη χρονιά, όταν οι Λέικερς πήραν τον τρίτο τους τίτλο μέσα σε επτά χρόνια, κανείς δεν τους έλεγε πως έκαναν τυχαία πράγματα επειδή εκείνοι είχαν έναν τρόπο να κάνουν τους αντιπάλους τους να αισθάνονται σα να έπαιζαν σ’ ένα γήπεδο δεκαπέντε χρόνων πίσω. Και όταν εσύ μου λες σήμερα πως αυτοί οι τίτλοι ήρθαν μόνο επειδή εκείνοι ήταν ικανοί να κάνουν μπουτσάκια, εγώ σου λέω πως αυτοί έκαναν περισσότερα από μπουτσάκια — έκαναν ιστορία εκεί όπου οι άλλοι έκαναν μονάχα λάθος υπολογισμούς πάνω στο χαρτί. Θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα στο Houston το ’93 όταν ο Μάτζικ είχε φορέσει εκείνο το κόκκινο κοστούμι του σα να ήταν ο δικός του Σέρλοκ Χολμς πάνω στη σανίδα — εκείνος δεν έπαιζε μπάσκετ εκείνο το βράδυ· έκανε μία ταινία θρίλερ πάνω στο παρκέ. Κι όταν τελείωσε ο αγώνας, οι δημοσιογράφοι του έκαναν ερωτήσεις σα να ήταν πρωταγωνιστής κινηματογραφικής ταινίας όχι σα παίκτης ενός πρωταθλήματος. Και τώρα που μιλάμε για το 2020; Μα εκείνοι δεν είχαν τρεις διαφορετικές ομάδες μέσα στη σαιζόν επειδή τους ερχόταν τυχαία· είχαν τρεις διαφορετικές ομάδες επειδή εκείνοι είχαν μία φιλοσοφία να κάνουν τους ανθρώπους γύρω τους να νιώθουν σα στρατιώτες μίας ιδιαίτερης φυλής. Ο Μπιρκ εκείνο το βράδυ δεν ήταν παίκτης· ήταν ένας στρατιώτης που είχε μάθει πως όταν η αμυντική γραμμή σου έχει ύψος σαν εκείνον, ακόμη κι οι αντίπαλοι βλέπουν τρύπες εκεί όπου άλλωστε υπάρχει μόνον τοίχος. Κι εσείς εδώ ψάχνετε τυχαίοτητα σαν να πρόκειται για αριθμό του Λόττο; Αυτοί έκαναν αριθμούς όχι επειδή είχαν σχέδιο· έκαναν αριθμούς επειδή εκείνοι είχαν εκείνο το γνώρισμα όπου κάθε σουτ που έμπαινε μέσα άλλαζε τους κανόνες του παιχνιδιού σα να μην υπήρχε ξανά κανένας κανόνας. Στο τέλος λοιπόν εγώ σου λέω πως αυτοί οι τίτλοι δεν είναι αριθμοί πάνω σ’ έναν πίνακα· είναι μαρτυρίες μιας εποχής όπου οι άνθρωποι πάνω στο παρκέ έκαναν τον κόσμο τους μεγαλύτερο από μία σανίδα. Κι όταν κάποιος σου λέει πως αυτοί είχαν πλάνο επειδή έκαναν μπουτσάκια, τότε εκείνος ξεχνάει πως εκείνοι έκαναν περισσότερα από μπουτσάκια — έκαναν ιστορίες που ακόμη σήμερα αναγκάζουν τους νέους μπάστα τους εκεί στις γωνίες των δρόμων να φορώνουν εκείνες τις κίτρινες φανέλες σα θρησκευτικό σύμβολο. Γι' αυτό λοιπόν και στέκομαι εδώ σήμερα μιλώντας σ’ όλους εσάς όχι σαν αναλυτής, αλλά σαν άνθρωπος που είδε εκείνες τις εποχές από πρώτο χέρι: αυτοί δεν είχαν τυχαίοτητα· είχαν εκείνη την αίσθηση όπου ο χρόνος σταματούσε εκεί που αυτοί έπαιζαν σα να ήταν οι ίδιοι οι κύριοι της μοίρας τους. Και αν αυτό δεν είναι επιτυχία χωρίς σχέδιο, τότε ποτέ πια δεν κατάλαβε τίποτα κανείς γύρω από την ουσία αυτού του παιχνιδιού.