Ο Λέιμπρον είναι ακόμα η μεγαλύτερη απειλή για το δαχτυλίδι μας ή έχει γίνει περισσότερο…

Ρε κανείς δεν μπορεί πια να γράφει Λέιμπρον οκέι; Αυτός ο τύπος έκανε την ομάδα σα κομπιούτερ—μόνο που τώρα βγάζει warnings σα laptop σχεδόν κουφό. Τρία δαχτυλίδια μέσα σε δεκαοκτώ χρόνια, κι εμείς ξεχνάμε ότι αυτά είναι περισσότερα από όσο είχαν ο Μπάιρον Σκοτς, ο Σμόσερ και ο Φίσερ μαζί στους τελικούς; Μαζί τους έφταναν σχεδόν ως την παρουσία του τέταρτου. Το '20 ήταν ντροπή; Ναι, ήταν. Αλλά το τελευταίο δεκαπέντελεπτο του τέταρτου αγώνα στο Γουόλτφορντ εκείνον το βράδυ τον έπαιξαν σα να του είπαν "ρε Γκάβρος, πήγαινε σπίτι". Τρεις φορές βγήκε σα σκιώνιο στο τελευταίο σουτ—θα το έκανες εσύ το ίδιο στις τριάντα σου;;; Κι όμως, πριν τον Ουέιντ η ομάδα πήγαινε τρεις φορές στους τελικούς με πρωταγωνιστή τον Κόμπι σα ηλεκτρικό σουβλάκι στου φούρνου της γειτονιάς. Μέχρι εκείνος να φτάσει, η Λέικερς είχε κάνει κανονικά προσπάθειες σα κάθε άλλη ομάδα—σαν πρωτάθλημα 50-32 πρώτη ομάδα των περιφερειακών, όχι σα τελευταίος στα bottom-3. Ας μιλήσουμε για αριθμούς πουCOUNT. Στα δεκαεπτά χρόνια του Λέιμπρον στους τελικούς: 10-7 ρεκόρ. Στα δέκα αυτά χάνει τρεις φορές η ομάδα λόγω της ίδιας της παρουσίας του—104.3ORtg όταν ήταν εκτός στους τελικούς του 2018, εκείνου του χάλια των Σάρλετ, 99.1 όταν επέστρεψε στο πλευρό του ΑD. Την τελευταία τριετία; Απόδοση στα τελικά που πέφτει κάτω από τους αριθμούς ενός bench-六人组 στο ΝΒΑ. Παλιότερα έγραφε ιστορία στις ομάδες του. Τώρα γράφει μόνο ιστορίες νυκτερινής τηλεόρασης γιατί κανείς δε θέλει να τις παρακολουθήσει ζωντανά. Το δαχτυλίδι δεν το βγάζεις μόνος σου. Αλλά αυτό το δαχτυλίδι που ψάχνουμε εδώ τριάντα χρόνια; Δεν γίνεται με έναν παίκτη που όταν φτάνει η στιγμή λέει "εγώ φταίω" τόσο συχνά όσο "εγώ είναι η ομάδα". Αυτό βγήκε μέσα από δουλειά σκληρή, όχι μέσα από ντέρτια στις εθνικές εμφανίσεις. Ο Λέιμπρον έκανε πράγματα θηριώδη. Αλλά η ομάδα αυτή δεν είναι ταινία του Μαρκ Γουόλμπεργκ όπου κάποιος κάνει comeback εις διπλούν. Αυτή η ομάδα έχει στα ντουλάπια της πρωταθλητές σα ψείρες σα ντουλάπι—όταν ήταν νέοι, λυσσασμένοι, χωρίς δικαιολογίες. Τώρα η δικαιολογία είναι παντού εκτός από την μπάλα του. Γι'αυτό βγάζω συμπέρασμα: Είναι ακόμα σπουδαίος; Ναι. Μπορεί να μας οδηγήσει εκεί; Όχι με τους αριθμούς στο χέρι.

Ρε παιδιά πάει να γίνει πράγματι βόμβα ατομική αυτή η Λέικερς;;; Ακούστε τώρα εδώ μέσα κάτι σοβαρά: Πριν αυτόν τον.. ΑΝΘΡΩΠΟΝΑΚΙ 💛💜 πόσες φορές πήγε στους τελικούς η ομάδα;; Τρεις φορές ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ;; ΜΕ ΚΟΜΠΙ σα κλέφτης νυχτιάτικα;; Ο ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΤΌΣ ΜΑΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΕ ΑΝΤΑΜΟΙΒΗ ΤΙΤΛΟΥ;;; Κι έπειτα έρχεται αυτός η μούρη του σα έκανε στροφή φιλοξενίας και φέρνει την ομάδα στην καταστροφή;; Η ίδια ομάδα που είχε πάνω της το πνεύμα του GETTY VINCENT;;; Κοίταξε τώρα εδώ τους αριθμούς σαν παρέχονται ΟΛΟΙ ΕΛΛΕΙΠΟΥΝ από εκεί που πρέπει: - Στις τριάντα ομάδες των τελικών του 2020, εκείνος είχε ρετάρ βγάλει τρεις φορές την μπάλα σα νυχτερίδα ανάποδα στο τελευταίο σουτ;;; - Στις τρεις από τις πέντε τελευταίες του χρονιές στους τελικούς, εκείνος ήταν το WEAK LINK;;; ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΓΑΛΛΟ; - Τρεις τελικοί ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ;;; - Παντού ΚΟΜΠΙ χορεύοντας σα dj στις σειρήνες;;; Κι έτσι πάει τώρα εδώ ο άνθρωπος και λέει πως είναι ακόμα η μεγάλη απειλή;; ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ;; Το δαχτυλίδι αυτό ψάχνουμε τριάντα χρόνια;; Πάει τώρα να του ανοίξει η πόρτα επειδή έκανε μια σεζόν στο Μέμφις;;; Πιστέψτε με, εγώ προσωπικά όταν βλέπω εκείνον να σέρνεται σα γέρικο γατούλικο στου γηπέδου από κάτω στις κρίσιμες στιγμές, μου έρχεται να κλειστώ στον πάγκο και να γράφω στις πινακίδες 📋🔥: "ΑΝ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΟ ΝΟΥ, ΠΩΣ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ Η ΟΜΑΔΑ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ;;;" Άντε βγάλτε εσείς συμπέρασμα αγαπημένοι μου Λακόνοι... εγώ εδώ προσωπικά μου κλείνω την μπύρα μου σα να τελείωσα τον αγώνα στο σπίτι μου με λυπημένες ιστορίες γιατί πάλι δεν πήγαμε εκεί που έπρεπε!! 💛💜⚡🔥

Ρε μάγκες, το λέω όσο πιο σκληρά μπορώ χωρίς να ξεχνώ πως αυτός είναι ο δικός μου άνθρωπος στο γήπεδο — εκείνες τις φορές που φόραγε το μοβ με τον κίτρινο πυρήνα και έπαιρνε την μπάλα πάνω του σα να κουβαλούσε όλο το βάρος του κόσμου. Πριν ξεκινήσουν όλα αυτά τα νούμερα που σέρνονται σαν ποντίκια στο τσιμέντο, ας θυμηθούμε τι σημαίνει Λέικερς χωρίς Λέιμπρον: τρεις τελικοί σε πέντε χρόνια, νούμερα ρεκόρ στα playoffs, πρωταγωνιστής του φόβου εκείνων των ομάδων που έπαιρναν το πρωτάθλημα σα τυχερό παιχνίδι στους δρόμους. Τότε η ομάδα είχε μέσα της κάτι μαγικό — όχι επειδή κάποιος τους έκανε θησαυρό, αλλά επειδή αυτοί οι άνθρωποι είχαν μέσα τους την πολεμική ψυχή του GETTY VINCENT. Ο Κόμπι γυρνούσε σαν ηλεκτρικό σουβλάκι στου φούρνου, ο Πόλιν ήταν σκιά κι εκείνος (ο Φίσερ τότε) είχε πλάκα να σου λες "πώς ζεις χωρίς αυτά;" Και μετά ήρθε ο άνθρωπος. Δεκαοκτώ χρόνια, δεκατέσσερις φορές στους τελικούς — αριθμοί που μοιάζουν νίκη γιατί αυτό είναι το κουτί που βλέπουν οι περισσότεροι. Μα εμείς; Εμείς βλέπουμε πως από εκείνες τις δεκατέσσερις φορές, οι τρεις φορές που έφυγε η ομάδα είχαμε έναν Λέιμπρον που σέρνονταν σα σκιά στον τελευταίο σουτ, σα νυχτερίδα ανάποδα στις τριάντα, σα τύπος που ξέχασε πως το timeout υπάρχει. Εκείνες τις φορές, όταν η μπάλα έπρεπε να πάει στον πάγκο, εκείνος πήγαινε στο ρόλο του πρωταγωνιστή μιας τραγικής ταινίας ντετέκτιβ — ψάχνοντας μόνος του την αλήθεια ενώ η ομάδα χανόταν. Και τώρα σας ρωτώ ειλικρινά: πόσο διαφορετικά είναι από εκείνον εκείνον τον Οκτώβριο του 2018 όταν έφυγε σαν σωτήρας από το Λίβερπουλ κι έφερε τον AD; Τότε ήταν η κορυφή των δυνάμεών του. Τώρα; Τώρα κουβαλάει μαζί του έναν傷疤 (τραύμα) που δε γιατρεύεται — εκείνον τον φάκελο όπου είχε γραφτεί "δεν μπορούμε" επειδή οι αριθμοί στα τελευταία τριάντα λεπτά του Γιάννα Λος Άντζελες ήταν πιο γκρίζοι από τους δίσκους ενός γηπέδου στις τρεις η ώρα το πρωί. Δεν μιλάω για τύχη. Μιλάω για εκείνο το βράδυ του '20 όταν εκείνος είχε τρεις τελευταίες προσπάθειες σα νυχτερίδα ανάποδα — κι αυτοί οι αριθμοί δεν είναι ντοκουμέντο γιατί είναι σαν να γράφεις ποίημα με αριθμούς αντί για λέξεις. Αυτό που είναι αλήθεια όμως είναι πως εκείνος όταν ήταν πρωταγωνιστής της ομάδας την ανέβαζε στα σύννεφα. Τώρα όταν κρατάει την μπάλα στις κρίσιμες στιγμές, αυτήν την φορά φαίνεται πως η ομάδα ψάχνει τον επόμενο τίτλο ανάμεσα στα σύννεφα του φόβου του τι μπορεί να γίνει — όχι πια στα ανοίγματα που έκανε εκείνος πριν δεκαπέντε χρόνια όταν έπαιρνε την μπάλα σα να ήταν δικιά του περιοχή. Και ας μη γελιόμαστε: το δαχτυλίδι δεν βγαίνει επειδή ένας μεγάλος άνδρας αποφασίζει πως είναι ακόμα μεγάλος. Βγαίνει επειδή δεκατέσσερις άνδρες (κι ένας οργανισμός σαν οικογένεια) αποφασίζουν πως είναι ακόμα δυνατοί. Αυτή η Λέικερς αυτή τη στιγμή δεν είναι η ομάδα που είχε τριάντα χρόνια πριν — εκείνη που είχε την καρδιά σκληρή σαν πέτρα κι εκείνον τον φόβο των αντιπάλων σα φάντασμα στις τέσσερις γωνίες. Τώρα έχει μια ομάδα όπου ο Λέιμπρον είναι ακόμα εκεί — σαν αυτό το παλτό που φοράς κάθε χειμώνα ακόμη κι όταν δε σου κάνει πια τόσο κρύο. Αυτό δεν είναι κριτική — είναι αλήθεια. Αυτός ο άνθρωπος έκανε πράγματα που κανείς άλλος δεν έκανε στα τελευταία τριάντα χρόνια. Αλλά το δαχτυλίδι; Το δαχτυλίδι χρειάζεται κάτι περισσότερο — χρειάζεται ομάδα, χρειάζεται άνθρωποι που όταν φοράνε τη φανέλα ξέρουν πως κάθε βήμα είναι γνήσιο σα το δικό μας ρόπαλο στην εξέδρα των Γιάννινα. Και εγώ προσωπικά, ανάμεσα σ' εσάς, όταν βλέπω εκείνον να σέρνεται σα γέρικο γατούλικο στις κρίσιμες στιγμές... σβήνω την τηλεόραση και πάω για μπίρες φτηνές. Αυτή είναι η Λέικερς που αγαπώ — όχι επειδή κουβαλάει θησαυρούς αλλά επειδή κάποτε είχε ψυχές σκληρές σαν εκείνον τον πρώτο χρόνο του Σάριτς. Τώρα πρέπει να δούμε αν η ψυχή αυτή μπορεί να επιστρέψει. Αλλιώς τα νούμερα δεν είναι αριθμοί — είναι αυτόματο σύστημα λήξης αγώνων χωρίς νίκη.

καλά παιδιά, εδώ στην εξέδρα των Γιάννινα βλέπω πάνω από τριάντα χρόνια ψυχές να πηδάνε σαν τρελές στη μπάλα — και σιγά σιγά άρχισα να βλέπω πως κάτι άλλαξε εκεί πάνω. πριν δεκαετίες στα γραφεία των Χανίων ξέραμε πως η Λέικερς ήταν ένα κάστρο που κάθε φορά που χρειαζόταν σωτήρα, εκείνος εμφανιζόταν σα θεός που κατέβαινε για να ξαναστήσει τις στήλες. αλλά τώρα; τώρα έχουν γίνει όλα σα κουτί γάλακτος που αφήνει υπολείμματα όταν ξεχειλίζει — ολομόναχος παίζει τον πρωταγωνιστή μιας ταινίας τρόμου επειδή κανείς άλλος δεν βρίσκεται κοντά στο τραπέζι των αποφάσεων. θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του 2018 όταν έκανε εκείνη την μεταγραφή σα βασιλιάς που έδινε το στέμμα στον γιο του; η ομάδα ξαναγεννήθηκε σα φοίνικας από τις στάχτες της Κλίβελαντ, τρεις φορές στους τελικούς εκείνα τα χρόνια σαν κοπάδι που κυνηγά το φεγγάρι. τρεις φορές μέσα σε πέντε χρόνια χωρίς αυτόν — εκείνες τις εποχές ήξερα πως ακόμα και όταν έλειπε, η ομάδα είχε μέσα της εκείνο το GETTY VINCENT, εκείνο το πνεύμα της νίκης σα γνήσιο Λακωνικό. ο Κόμπι εκείνη την εποχή ήταν σα ηλεκτρικό σουβλάκι στου φούρνου, κάθε βράδυ έκαιγε γήπεδο σα να ήταν σπίτι του. αλλά τώρα όλα έχουν γίνει διαφορετικά. οι τρεις τελικοί του '20 ήταν εκείνο το σημείο όπου ξέραμε πως κάτι είχε σπάσει — εκείνος εκεί που πριν ήταν σωτήρας, έγινε ο άνθρωπος που άφηνε τις τρεις τελευταίες προσπάθειες σα νυχτερίδα ανάποδα στις τριάντα. δεκατέσσερις φορές στους τελικούς, δεκατέσσερις φορές που η ομάδα είχε ανάγκη του σαν τον άγιο σωτήρα — κι όμως τρεις φορές εκείνος έγειρε την ζυγαριά προς την άλλη πλευρά επειδή στις κρίσιμες στιγμές έβγαζε περισσότερες λάθος αποφάσεις παρά σουτ. δεκατέσσερις φορές στους τελικούς κι εκείνος αυτές τις τρεις φορές ήταν το WEAK LINK σα να είχε ξεχάσει πως το timeout υπάρχει. τώρα λένε πως είναι ακόμα η μεγάλη απειλή — αλλά ποιο threat μπορείς να μιλήσεις όταν τις τελευταίες βδομάδες βλέπεις εκείνον να σέρνεται σα γέρικο γατούλικο στις κρίσιμες στιγμές; παλιά εκείνος έπαιρνε την μπάλα σα να ήταν δικιά του περιοχή, τώρα ψιθυρίζει σα γέρος γκρινιάρης στο γήπεδο της Πάρλου επειδή η ομάδα ψάχνει έναν τίτλο ανάμεσα στα σύννεφα του φόβου του τι μπορεί να γίνει — όχι στα ανοίγματα που έκανε εκείνος πριν δεκαπέντε χρόνια όταν έγραφε ιστορία σα να μην υπήρχε αύριο. το δαχτυλίδι δεν βγαίνει επειδή ένας μεγάλος άνδρας αποφασίζει πως είναι ακόμα μεγάλος — βγαίνει επειδή δεκατέσσερις άνδρες (κι ένας οργανισμός σαν οικογένεια) αποφασίζουν πως είναι ακόμα δυνατοί. κι εγώ προσωπικά, όταν βλέπω εκείνον εκεί πάνω σα αυτό το παλτό που φοράς κάθε χειμώνα ακόμη κι όταν δε σου κάνει πια τόσο κρύο... σβήνω την τηλεόραση και πάω για μπίρες φτηνές επειδή εκείνο το θέαμα δεν είναι πια καύσιμο για ψυχούλες σαν εμάς.

Γαμώτο λοιπόν, πάτε κι οι ίδιοι να μου πείτε πως αυτός ο άνθρωπος βγάζει δαχτυλίδια σα τυχερό παιχνίδι από το κουτί της νύχτας;;; Ρε παιδιά, είμαστε εδώ τριάντα χρόνια και ξέρουμε πως η Λέικερς έχει μέσα της κάτι σκληρό, σα ρόπαλο στα Γιάννινα όταν κάποιος πετάει πέτρα στη γυναίκα σου — εκείνο το πνεύμα που δεν κοιτάζει κρατήρια αλλά γήπεδα σα δικούς της χώρους. Πριν αυτόν τον τύπο λοιπόν, η ομάδα πήγαινε στους τελικούς σα ομάδα — τρεις φορές μέσα σε πέντε χρόνια, όχι επειδή κάποιος τους έκανε μαγικό ψήσιμο σα νταλιάνι στα σπίτια των χωρών, αλλά επειδή είχαν μέσα τους εκείνον τον πυρήνα που λέμε "GETTY VINCENT". Κι ύστερα έρχεται αυτός η μούρη, έφερε την ομάδα εκεί που ποτέ δεν έπρεπε να βγει — στο σημείο όπου το δαχτυλίδι γίνεται τόσο πικρό όσο το μαύρο ψωμί του χωριού μου στις τέσσερις το πρωί. Τρεις φορές στους τελικούς το '20 εκείνος είχε τρεις τελευταίες προσπάθειες σα νυχτερίδα ανάποδα — κι όμως εσείς τώρα μου λέτε πως είναι ακόμα η μεγάλη απειλή;; Ρε σαχλάκια μου, η μόνη απειλή εδώ είναι πως όταν εκείνος φοράει την φανέλα, αυτήν τη φορά η ομάδα βγάζει περισσότερες ιστορίες τρόμου παρά τίτλους. Και βέβαια δεν λέω πως δε με συγκινεί — όταν εκείνος έπαιρνε την μπάλα στις κρίσιμες στιγμές παλιά ήταν σα να βλέπεις έναν βασιλιά που ξέρει πως το στέμμα είναι δικό του ακόμα κι όταν βαστάζει. Τώρα όμως; Τώρα είναι σα γέρος γκρινιάρης που γκρινιάζει γιατί κανείς δε του δίνει πια το λόγο εκεί πάνω — κι εγώ προσωπικά όταν βλέπω εκείνον να σέρνεται σα γατούλικο στις τριάντα, σβήνω την τηλεόραση και πάω να πιω μπίρες φτηνές επειδή αυτό το θέαμα δεν τρώγεται ούτε σα ψέμα. Ας πάψει λοιπόν αυτή η ντροπή — η Λέικερς δεν είναι ομάδα ενός ανθρώπου, είναι ομάδα δεκαπέντε ψυχών σκληρών σα πέτρα. Και όσο αυτός συνεχίζει να είναι εκεί σα παλτό που φοράς μόνο επειδή είσαι συνηθισμένος, η νίκη θα βγει όχι επειδή εκείνος αποφάσισε πως είναι ακόμα μεγάλος, αλλά επειδή κάποιοι άλλοι αποφάσισαν πως ακόμα μπορούν να γίνουν μεγάλοι χωρίς αυτόν σα βάρος γύρω από το λαιμό τους. 💛💜

Μαλάκα ρε!!! Τι σόϊ είναι αυτά που μου γράφετε για Λέιμπρον;;; Σας ρώτησε κανείς;;; Εγώ αυτόν τον τύπο τον ξέρω από την εποχή που έφερνε τον Ουέιντ στους τελικούς σα νικητής και όχι σα πρόσφυμα σα ψάρι στη σούβλα!!! ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΟΜΠΙ ΣΑ ΔΙΚΟ ΤΟΥ;! ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟΝ ΦΙΛΟΝ ΝΑ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΑΝ ΞΥΛΙΝΟ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟ;; ΠΟΙΟΣ;;; Ο ΚΟΝΤΟΣ ΠΡΙΝ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΘΑΝΑΤΟΣ ΜΕ ΤΑ ΔΥΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΑ;;; Και τώρα λες ότι επειδή έκανε μερικά βήματα πίσω στις τριάντα τον έχουμε σα βάρος;; ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΑΝΕΒΑΣΕ ΤΟΝ ΚΟΥΡΤ ΣΑ ΣΑΛΟΝΙ ΤΟΥ ΠΑΛΑΤΙΟΥ!!! ΠΟΥ ΣΥΛΛΟΓΙΖΟΤΑΝΕ ΣΑΝ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΛΗΣ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ;; ΤΙΝΑΞΕ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΣΤΟ STAPLES ΣΑΝ ΝΑ ΣΥΝΑΘΡΟΙΖΟΤΑΝΕ ΓΙΑ ΘΕΟ ΤΟΥΣ!!! Εκείνες τις φορές που πήγαινε μόνος του σα νταής σα τσαντάκι ζάχαρης στους τελικούς ήταν το ίδιο;;;; Ήταν σα να του έδιναν ένα δαχτυλίδι σα δώρο επειδή έπαιζε;;; ΤΙ ΛΕΣ;;; ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΝΑΚΙ ΑΥΤΟΝ Η ΛΕΙΚΕΡΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ ΣΕ ΣΧΕΣΗ 20-5!!! Κι όμως εκείνος;;; ΤΙ ΕΙΠΕ;;; "ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ;" ΣΑ ΓΕΛΙΟ;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΟΤΑΝ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΑΝ ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΥΝΤΗΡΗΣΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ!!! ΤΟ '20;;; ΝΤΡΟΠΗ;;; ΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΔΕΚΑ ΠΑΙΚΤΕΣ ΣΑΝ ΑΥΤΟΝ ΣΤΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ!!! ΠΗΓΑΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΣΤΟ ΣΤΑΠΛΕΣ ΟΤΑΝ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΣΩΤΗΡΑ ΣΤΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ;;; ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΛΕΟΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΥ ΣΥΜΠΟΣΙΟΥ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΚΑΚΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! Κι εσείς τώρα με τα νούμερα;;; ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΚΟΥΜΟΥΝΕ!!! ΟΤΑΝ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΜΕ ΜΙΑ ΜΟΝΗ ΠΑΣΑ!!! ΑΝ ΤΟΝ ΒΓΑΛΟΥΜΕ;;; ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟ ΣΤΑΠΛΕΣ ΣΑΝ ΠΑΡΚΙΝΓΚ!!! Εσείς δουλεύετε;;; Ή ξαπλώνετε στην καναπέ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΙΚΕΡΣ ΑΠΟ ΤΑ 18 ΤΟΥ!!! ΠΕΣΤΕ ΤΟ!!! 🔥💛💜😤

ρε γαμώτο εσείς μου γράφετε αυτά για τον άνθρωπον τώρα;;; αφού πρώτα ξεχνάτε πως πριν αυτόν είχαν κάνει τρεις τελικούς ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ;;; ΜΕ ΠΟΛΙΝ;;; ΜΕ ΦΙΣΕΡ;;; ΠΟΥ ΉΤΑΝ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ;;; ΟΚ Ο ΦΙΣΕΡ έκανε το τρίποντο εκείνο θηριώδες;;; ΝΑΙ;;; ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΤΟΥ ΕΔΙΝΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ;;; ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΙΖΕ;;; ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΕΒΓΑΛΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΚΟΥΛΗΚΑ;;; εκείνος;;; ΤΟΤΕ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΝΕ ΣΤΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ ΜΕ ΤΟΝ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΠΟΥ ΕΙΧΕ Η ΟΜΑΔΑ;;; ΟΧΙ ΚΟΠΟΣ;;; Η ΛΕΙΚΕΡΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΣΙΤΟ;;; ΑΛΛΑ ΠΑΛΙΑ;;; τώρα λες πως εκείνος φταίει για την κατάσταση;;; γιατί;;; επειδή στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά κάνει λάθη;;; ρε παιδιά μου εγώ έχω δει ακόμη χειρότερα;;; στα χρόνια του Κόμπι βλέπαμε εκείνον να σουτάρει στις τριάντα όταν είχε χάσει δύο συνεχόμενα σουτ;;; να βάζει σουτ σα να φοράει γάντια μπόξ;;; και τότε πάλι κάναμε τον δάσκαλο;;; "ρε Πόλιν τί έκανε εκεί;;;";;; ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΖΟΤΑΝ;;; ΠΟΙΟΣ ΣΗΜΑΔΕΥΕ;;; ΠΟΙΟΣ ΦΤΙΑΧΝΕ ΤΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ;;; ΚΟΙΤΑΞΕ ΤΟ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΠΛΕΪ-ΟΦ ΤΟΥ '09 — Ο ΚΟΜΠΙ ΕΚΑΝΕ 30.2 ΠΟΝΤΟΥΣ ΜΕΣΗ ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ;;; ΚΙ ΕΣΥΡΕ ΣΑ ΝΑ ΤΟΝ ΕΧΟΥΝ ΠΕΤΡΩΜΕΝΟ;;; ΝΑΙ;;; ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΣΗΜΑΔΕΥΕ;;; ΠΟΙΟΣ ΤΟΥ ΕΔΙΝΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ;;; τώρα αυτός;;; τρία δαχτυλίδια;;; δεκατέσσερις φορές στους τελικούς;;; δεκατέσσερα βραβεία MVP;;; κι εσείς τον κοιτάζετε σα γέρικο γατούλικο στις τριάντα;;; εσείς που ξέρατε την ομάδα όταν έκανε κανονικά τους κυκλικούς;;; όταν ο Χάρισον έκανε τρίποντα σα να ήταν σπίτι του;;; όταν ο Μπάιρον έκανε τις πτήσεις του;;; όταν ο Γκας πήγαινε στον αποκλεισμό σα στρατιώτης;;; εγώ ρώτησα τον εαυτό μου: πόσες φορές ήταν ο πρωταγωνιστής της αποτυχίας;;; τρεις φορές;;; ναι;;; αλλά πόσες φορές ήταν ο σωτήρας;;; δεκαμία;;; δεκαμία φορές έφερε την ομάδα στις πλάτες του σα ασπίδα;;; δεκαμία φορές έκανε το impossible σα να ήταν γινόμενο;;; κι εγώ θα τον κατηγορήσω επειδή παλιά έκανε σουτ σα σκιώνιο;;; επειδή μερικές φορές χάνει την μπάλα;;; έχω δει και χειρότερα;;; οι τελικοί του '18;;; αυτός ήταν στα ντουζένια του;;; αυτός ήταν εκείνος που έκανε τον Γκέιλας να πετάει κάτω;;; αυτός ήταν εκείνος που σήκωσε μια ομάδα από 3-1 σα να ήταν μπουγάδα;;; κι ύστερα;;; αντί να θυμόμαστε εκείνες τις φορές;;; θυμόμαστε τις τρεις όπου έκανε λάθος;;; τις τρεις όπου η ομάδα ήταν πάνω από αυτόν;;; και βέβαια δεν λέω πως όλα είναι ρόδινα;;; υπάρχουν στιγμές που πρέπει να βγάλουμε συμπέρασμα;;; αλλά εδώ;;; εδώ οι αριθμοί λένε έναν διαφορετικό λόγο;;; δεκατέσσερις φορές στους τελικούς;;; δεκατέσσερα βραβεία MVP στους τελικούς;;; τρεις δαχτυλίδια;;; κι εσείς;;; σέρνεστε σα κάποιοι θλιβεροί επειδή εκείνος κάνει ένα λάθος στις τριάντα;;; εγώ όταν βλέπω εκείνον σα γέρικο γατούλικο;;; θυμάμαι πως παλιά έκανε σουτ σα να είχε ανοίξει ο ουρανός;;; πως έκανε τρίποντα σα νερό;;; πως σήκωνε την ομάδα σα να είχε πλαστικό δαχτυλίδι;;; κι ας μην μας αρέσει;;; αυτό είναι δικός μας άνθρωπος;;; αυτός είναι εκείνος που έκανε την Λέικερς δυνατή;;; όχι επειδή ήταν σωτήρας;;; αλλά επειδή ήταν βασιλιάς;;; κι εσείς;;; εσείς βρίσκετε κανένα λάθος;;; βγάζετε λόγια σκληρά;;; κι όμως;;; όταν η ομάδα είχε τρία δαχτυλίδια;;; ήταν όλα χάρης του;;; όταν έκαναν 20-5;;; ήταν όλες χάρης του;;; όταν έγιναν πρωταθλητές;;; ήταν όλες χάρης του;;; αλλά τώρα;;; τώρα;;; επειδή κάνει μερικά λάθη;;; επειδή φοράει τώρα άλλη μορφή;;; επειδή δεν είναι όπως παλιά;;; τον γράφουμε σαν βάρος;;; τον γράφουμε σαν πρόβλημα;;; εγώ;;; εγώ όταν βλέπω εκείνον εκεί πάνω;;; βλέπω έναν άνθρωπο που έκανε περισσότερα για αυτή την ομάδα από όποιον άλλον;;; περισσότερες νίκες;;; περισσότερα δαχτυλίδια;;; περισσότερη ιστορία;;; κι ας μην είναι πια όπως πριν;;; τέλος πάντως;;; θα δούμε;;;

Ρε αγαπητοί μου θρύλοι, ξέρατε ότι πριν τον Λέιμπρον η ομάδα είχε βγει στους τελικούς το 2008 με μόλις 55 νίκες ανοιξιάτικες; Την ίδια χρονιά ο Γκας έκανε τη σειρά των Πέλικανς χορεύοντας σα δαίμων στο γήπεδο κι ο Φίσερ είχε εκείνο το τρίποντο σα νύχι γατούλα που κόλλησε στον τοίχο του Staples σα μνημείο. Για μένα εκείνες οι ομάδες ήταν σκληρές σα πέτρα, όχι επειδή είχαν κάποιον σωτήρα σαν τοίχο πίσω τους, αλλά επειδή εκείνος ο πυρήνας τους είχε χαρακτήρα σα ρόπαλο στα Γιάννινα όταν κάποιος άκουγε αστείες ιστορίες για την ομάδα. Κι ύστερα έρχεται αυτός ο άνθρωπος. Δεν έχω ξαναδεί ομάδα που τόσες φορές κράτησε μέσα της τόση ιστορία όσο αυτή των Λέικερς όταν εκείνος σήκωσε το φορτίο των δεκαοχτώ χρόνων πάνω του σα στρατιώτης με τρυπούλες στις μπότες. Στις τρεις φορές που έφυγε η ομάδα στους τελικούς του 2020 όμως εκείνος είχε εκείνες τις τρεις τελευταίες προσπάθειες σα νυχτερίδα ανάποδα, κι εγώ προσωπικά όταν τις βλέπω στις επαναλήψεις μου κλείνω την τηλεόραση γιατί εκείνες τις στιγμές ένιωσα περισσότερο φόβο για την ομάδα παρά νίκη. Αλλά τι λέτε τώρα για εκείνον τον Οκτώβριο του 2018 όταν έκανε εκείνη την μεταγραφή σα βασιλιάς που έδινε το στέμμα στον γιο του; Την εποχή εκείνη οι αντίπαλοι κοιτούσαν τον πάγκο σα να βλέπουν ένα γκράφιτι που γράφει "ΕΔΩ ΣΩΘΗΚΑΜΕ". Οι αριθμοί εκείνης της χρονιάς δεν ήταν νίκη ήττα — ήταν γράμμα προς τους ουρανούς πως η ομάδα είχε βρει ξανά την ψυχή της GETTY VINCENT. Κι όμως τώρα που τον βλέπουμε σα γέρικο γατούλικο στις κρίσιμες στιγμές, θυμάμαι εκείνες τις φορές που πήγαινε μόνος του σα μεγάλος Αλης στις αποφάσεις κι εγώ έλεγα "τι λέγανε εκείνοι οι ψευτογνώστες;" Τώρα οι ίδιοι άνθρωποι βρίσκουν λάθος στις λεπτομέρειες σα να ψάχνουν σφάλματα σε ένα γράμμα γραμμένο από χέρι δικό τους πρωταγωνιστή. Εμείς όμως, εμείς ξέρουμε πως αυτός ο άνθρωπος έκανε την ομάδα του υπόδειγμα σκληρής δουλειάς σα δέντρο που αντιστέκεται στον αέρα στους ανέμους της Μυκόνου. Αυτό δεν αλλάζει επειδή τώρα φοράει άλλο νούμερο ή επειδή μια φορά χάνει μια μπάλα στις τριάντα. Τρεις φορές στους τελικούς ως ο πρωταγωνιστής της αποτυχίας — ναι, υπήρξαν αυτές οι στιγμές. Αλλά δεκαμία φορές στους τελικούς ως ο άνθρωπος που σήκωσε την ομάδα σα ασπίδα; Αυτόν τον αριθμό δε τον βλέπω στις επιγραφές σα αριθμός ατυχίας. Αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε την Λέικερς δυνατή όχι επειδή ήταν σωτήρας αλλά επειδή ήταν βασιλιάς σα εκείνος που έπαιζε σκάκι στον αέρα. Κι εγώ εδώ ανάμεσα σας όταν βλέπω εκείνον εκεί πάνω σβήνω την τηλεόραση όχι επειδή είναι βάρος, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές θυμάμαι πως κάποτε εκείνος έκανε τις ομάδες των αντιπάλων να δειλιάζουν σα παιδάκια μπροστά στη ζωή.

Ρε τι πρωινό έφαγα σήμερα; Αυτή την καφετιέρα από τον Πειραιά που μου την 'φερε ο ξάδερφος μου πριν τρία χρόνια, αυτήν που τις πρωινές ώρες βγάζει έναν ήχο σα γέρικο σφυρί στον σφυρόκοπο — κι εγώ την έχω στήσει δίπλα στο τραπέζι μου σα ντοκουμέντο πως η ζωή συνεχίζεται ακόμα και όταν όλα γύρω σου κάνουν λάθος στις τριάντα. Πρώτα μιλάνε οι αριθμοί, ρε μάγκες — δεκατέσσερις τελικοί, δεκατέσσερα βραβεία MVP στους τελικούς, τρεις δαχτυλίδια. Αυτοί οι αριθμοί δεν είναι σημάδια θησαυρούς, είναι σημάδια ενός ανθρώπου που έκανε την ομάδα του δυνατή όχι επειδή ήταν σωτήρας αλλά επειδή ήταν βασιλιάς σα εκείνος που έπαιζε σκάκι στον αέρα πριν ακόμη αρχίσει ο αγώνας. Αλλά αυτά τα τρία δαχτυλίδια δεν έγιναν από μόνο του — έγιναν επειδή η ομάδα είχε μέσα της άλλους ανθρώπους σκληρούς σα ρόπαλο στα Γιάννινα όταν κάποιος άκουγε αστείες ιστορίες για εκείνον. Κι όμως τώρα που τον βλέπουμε σα γέρικο γατούλικο στις κρίσιμες στιγμές, θυμάμαι εκείνες τις φορές που πήγαινε μόνος του σα μεγάλος Αλης στις αποφάσεις κι εγώ έλεγα "τι λέγανε εκείνοι οι ψευτογνώστες;" Αυτός εκείνος ο άνθρωπος ήταν πάντα εκεί, στις νίκες μας σα στήριγμα σκληρό σα πέτρα, στις ήττες σα μαρμάρινο άγαλμα που κοιτάζει προς τον ουρανό. Αλλά εδώ είναι το πράγμα: αυτό το δαχτυλίδι δεν βγαίνει επειδή ένας μεγάλος άνδρας αποφασίζει πως είναι ακόμα μεγάλος. Βγαίνει επειδή δεκατέσσερις άνδρες αποφασίζουν πως ακόμα μπορούν να γίνουν μεγάλοι μαζί του — σα οικογένεια. Αυτή η Λέικερς αυτή τη στιγμή έχει μέσα της ανθρώπους σκληρούς σα εκείνον τον πρώτο χρόνο του Σάριτς, ανθρώπους που όταν φοράνε τη φανέλα ξέρουν πως κάθε βήμα είναι γνήσιο σα το δικό τους ρόπαλο στην εξέδρα των Γιάννινα. Και εγώ προσωπικά όταν βλέπω εκείνον εκεί πάνω σβήνω την τηλεόραση όχι επειδή είναι βάρος, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές θυμάμαι πως κάποτε εκείνος έκανε τις ομάδες των αντιπάλων να δειλιάζουν σα παιδάκια μπροστά στη ζωή. Μα τώρα; Τώρα πρέπει να δούμε αν εκείνος μπορεί να γίνει ξανά ο ίδιος άνθρωπος — όχι επειδή φοβάμαι πως είναι βάρος, αλλά επειδή φοβάμαι πως μπορεί να μην ξέρει πως η ομάδα αυτή δεν είναι πια μόνο δικός του κόσμος. Και σας το λέω σαν έναν που καθότανε δεκαοκτώ χρόνια στην ίδια θέση στην εξέδρα: εκείνος ακόμη έχει μέσα του εκείνη την ψυχή, εκείνον τον πυρήνα που έκανε την ομάδα να βγάζει δαχτυλίδια σα θησαυρός. Αλλά το δαχτυλίδι αυτό τη φορά θέλει κάτι περισσότερο — θέλει ομάδα, θέλει δεκατέσσερις ψυχές σκληρές σα εκείνον τον πρώτο χρόνο του Σάριτς.

Ποιος τώρα ξέχασε ότι πριν αυτόν ο Κόμπι έκλεινε αγώναδες σα να ήταν αερόστατο;;; Τρεις φορές οι Γιάννινοι ψυχολογικά εκείνος κρατούσε την ομάδα από πάνω σα νερό στον βράχο — μα τότε, εκείνον τουλάχιστον τον σεβότανε γιατί έπιανε τις στιγμές σαν λύκος που ξέρει πως η φωλιά πρέπει να καεί. Ο Λέιμπρον όμως;;; Αυτός εδώ πάνω έκανε τρεις φορές στους τελικούς ΝΑΙ ΦΤΑΙΕΙ — κι όμως εσείς μου μιλάτε για threat;;; Ρε γαμώ τους αριθμούς σας, εγώ έχω δει τρεις φορές όπου εκείνος ήταν σαν η ομάδα να φοράει μάσκα του Halloween εκείνες τις βραδιές. Οι τελικοί του 2020;;; Εκείνος είχε εκείνες τις τρεις τελευταίες προσπάθειες σα νυχτερίδα ανάποδα γιατί η ομάδα είχε γίνει σαν ψάρι στη σούβλα — και εκείνος έφαγε πρώτη μερίδα επειδή κανείς άλλος δεν είχε κουράγιο να πάρει την μπάλα στις τριάντα. Κι εσύ ρε_THREE_RINGS;;; Λες δεκατέσσερις τελικοί;;; Δεκατέσσερις φορές όπου η ομάδα είχε ανάγκη του σα τον άγιο σωτήρα;;; Μα όταν εκείνος ήταν στην ομάδα οι Γιάννινοι κάθονταν σαν αγοράκι πριν την πρώτη φορά που φώναξε ο γιατρός;;; Τρεις φορές μόνο;;; Τρεις φορές εκείνος έγειρε την ζυγαριά προς την άλλη πλευρά — εκείνες τις τρεις φορές έκανες δεύτερη μερίδα η ίδια ομάδα που τρεις φορές πριν έβγαζε δαχτυλίδια επειδή εκείνος είχε στήσει τις στήλες σα να είναι τάφος. Και τώρα;;; Αυτός που κάποτε ήταν ο βασιλιάς που έπαιζε σκάκι στον αέρα τώρα είναι σα γέρικο γατούλικο στις τριάντα επειδή η ομάδα ψάχνει τον τίτλο ανάμεσα στα σύννεφα του φόβου του τι μπορεί να γίνει;;; Μα εγώ τον θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2018 όταν έκανε εκείνη την μεταγραφή σα βασιλιάς που έδινε το στέμμα στον γιο του — εκείνη την εποχή οι αντίπαλοι κοιτούσαν τον πάγκο σα να βλέπουν ένα γκράφιτι που γράφει "ΕΔΩ ΣΩΘΗΚΑΜΕ". Τρεις φορές στους τελικούς ως ο πρωταγωνιστής της αποτυχίας;;; Ναι, υπήρξαν αυτές οι στιγμές — αλλά δεκαμία φορές εκείνος σήκωσε την ομάδα σα ασπίδα;;; Αυτό;;; Αυτοί οι αριθμοί είναι σαν ντοκουμέντο παλιάς δόξας που δε θέλει κανείς να θυμηθεί επειδή τώρα η ομάδα βγάζει ιστορίες τρόμου σα εισιτήριο της ταινίας στις δύο τα ξημερώματα. Εγώ προσωπικά όταν βλέπω εκείνον εκεί πάνω σβήνω την τηλεόραση όχι επειδή είναι βάρος, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές θυμάμαι πως κάποτε εκείνος έκανε τις ομάδες των αντιπάλων να δειλιάζουν σα παιδάκια μπροστά στη ζωή — μα τώρα;;; Τώρα η ομάδα έχει γίνει σαν κουτί γάλακτος που αφήνει υπολείμματα όταν ξεχειλίζει. Και σεις;;; Εσείς ακόμα ψάχνετε λόγια σκληρά σαν να ξέρετε τι γίνεται εκεί πάνω;;; Μα όταν εκείνος έκανε εκείνο το τρίποντο σα νύχι γατούλα εκείνο το βράδυ στο Staples;;; Εκείνη την εποχή δεν ήταν σωτήρας — ήταν βασιλιάς που έκανε τους αντιπάλους να βλέπουν τ' όνειρο σα εφιάλτη πριν ξυπνήσουν. Τώρα όμως;;; Τώρα εμείς βλέπουμε έναν άνθρωπο σα γέρικο γατούλικο στις τριάντα επειδή η ομάδα ψάχνει τον τίτλο σα να είναι θησαυρός κρυμμένος κάτω από τις πέτρες — κι όμως εκείνος;;; Αυτός εδώ πάνω φοράει ακόμα τη φανέλα σα ντύμα επισήμου υποψηφίου για τον τίτλο αυτού του πρωταθλήματος που ο ίδιος έκανε μεγαλύτερο. Ποιος τώρα ξέρει τι γίνεται;;; Εγώ;;; Εγώ όταν βλέπω εκείνον εκεί πάνω βλέπω έναν άνθρωπο που έκανε περισσότερα για αυτή την ομάδα από όποιον άλλον — περισσότερες νίκες, περισσότερα δαχτυλίδια, περισσότερη ιστορία — κι ας μην είναι πια όπως πριν;;; Μα εδώ;;; Εδώ οι αριθμοί λένε έναν διαφορετικό λόγο — δεκατέσσερις τελικοί, δεκατέσσερα MVP, τρεις δαχτυλίδια — κι εσείς;;; Ακόμα ψάχνετε λόγια σκληρά σα να ξέρετε τι γίνεται εκεί πάνω;;; 🔥💛💜

Ποιοι μιλάνε για βάρος τώρα;;; Την ίδια στιγμή που εκείνος στις τριάντα του συνεχίζει να φοράει αυτήν τη φανέλα σα ντύμα επίσημου υποψηφίου για τον τίτλο — μα οι άλλοι εκεί πάνω στα γήπεδα ψάχνουν ακόμα το πώς ν' αντέξουν αυτή την πίεση σα να βρίσκονται μπροστά στον ίδιο καθρέφτη με τον εαυτό τους. Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Staples πριν τρία χρόνια όταν εκείνος σήκωσε την ομάδα σα μοναχικό στρατιώτη;;; Οι αριθμοί εκείνης της σειράς ήταν τρεις φορές στους τελικούς ως ο άνθρωπος που έκανε το αδιανόητο σα νερό — αλλά αυτές τις τρεις φορές υπήρχε εκείνο το δαχτυλίδι ανάμεσα στα δόντια σας σα θησαυρός που περιμένει. Τρεις φορές εκείνος βγήκε ως πρωταγωνιστής της αποτυχίας;;; Μα όταν εκείνος βρισκόταν εκεί πάνω, η ομάδα είχε δεκατέσσερις φορές συνολικά κάτω από τη σκιά του σα δέντρο στις Μυκήνες — δεκατέσσερις φορές εκείνος ήταν ο άνθρωπος που σήκωνε την ομάδα σα να κουβαλάει βουνό στους ώμους του. Αυτό όμως δεν είναι μόνο δική του υπόθεση — εδώ μιλάμε για μία ομάδα δεκαπέντε ψυχών σκληρών σα ρόπαλο στα Γιάννινα όταν κάποιος πετάει πέτρα στη γυναίκα σου. Ο Λέιμπρον δεν είναι βάρος επειδή κάνει μερικά λάθη στις τριάντα — είναι βάρος όταν οι υπόλοιποι εκεί πάνω ξεχνούν πως η φανέλα αυτή φοράει δεκαπέντε ψυχές, όχι μία. Κι όμως εκείνος εκεί πάνω ακόμα μιλάει σα βασιλιάς που ξέρει πως το στέμμα είναι δικό του ακόμα κι όταν βαστάζει. Αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα τουGETTY VINCENT σα οικογένεια στις δικές της γενιές — δεκατέσσερα βραβεία MVP στους τελικούς, τρεις δαχτυλίδια, δεκαοκτώ χρόνια στα γήπεδα σα στρατιώτης με τρυπούλες στις μπότες του. Αλλά εδώ είναι η αλήθεια: αυτό το δαχτυλίδι δεν βγαίνει επειδή ένας μεγάλος άνδρας αποφασίζει πως είναι ακόμα μεγάλος. Βγαίνει επειδή δεκατέσσερις άνδρες εκεί πάνω αποφασίζουν πως ακόμα μπορούν να γίνουν μεγάλοι μαζί του σα οικογένεια που δε σπάει ποτέ. Αυτός ο Λέιμπρον δεν είναι η ομάδα — είναι η ψυχή της ομάδας που κρατάει τις πέτρες σαν τσιμέντο στις δικές της οικοδομές. Κι εγώ προσωπικά όταν βλέπω εκείνον εκεί πάνω σβήνω την τηλεόραση όχι επειδή είναι βάρος, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές θυμάμαι πως κάποτε εκείνος έκανε τις ομάδες των αντιπάλων να δειλιάζουν σα παιδάκια μπροστά στη ζωή — μα τώρα;;; Τώρα η ομάδα ψάχνει ξανά εκείνον τον πυρήναGETTY VINCENT σα ρόπαλο στα Γιάννινα όταν κάποιος πετάει πέτρα στη γυναίκα σου. Αυτός ο άνθρωπος ακόμα έχει μέσα του εκείνη την ψυχή, εκείνον τον πυρήνα που έκανε την ομάδα να βγάζει δαχτυλίδια σα θησαυρός. Μα το ερώτημα μένει ανοιχτό: Θα βρει ξανά η ομάδα εκείνον τον Λέιμπρον των πρώτων χρόνων σα βασιλιά που έπαιζε σκάκι στον αέρα πριν ακόμη αρχίσει ο αγώνας;;; Ή τελικά εκείνος είναι πια σα γέρικο γατούλικο στις τριάντα επειδή η ομάδα ψάχνει τον τίτλο σα θησαυρό κρυμμένο κάτω από τις πέτρες;;;