Θα ποτέ είχε πιάσει ο Λέικερς τρεις πρωταθλητές χωρίς τον Γουέστ?

Εμένα μου κάνουν όλα αυτά τα τραγούδια στον Γουέστ σα να ήταν ο Ναπολέοντας στις Αρκάνες. Θυμάμαι πριν χρόνια, όταν πήγα στο Στάουμπους να δω έναν αγώνα Λέικερς - Σέλτικς, εκείνος ο άνθρωπος είχε γεράσει πια, αλλά όταν έκανα την περιουσία μου να βγάλω ένα εισιτήριο εκεί και συγκεκριμένα μια σειρά από την πλευρά των επισήμων, είχε μια θεαματική εμφάνιση στα γήπεδα του διαγωνισμού αστεριών. Κάπου εκεί άκουσα έναν βετεράνο ντέρμπι να λέει στον γνωστό του ότι εκείνη την εποχή ο Γουέστ έπαιζε σαν τρελός γιατί δεν υπήρχε ασφάλεια όπως σήμερα. Έκανε τέτοιες κινήσεις σε ζώνες όπου κανείς δεν περνούσε καν -- όχι σκληρότητα, ρε παιδιά, αλλιώς τρόπος παιχνιδιού. Τρεις τίτλοι μέσα σε δεκαετία -- όχι σα βροχή, όχι σα σειρά συμπτώσεων, σα σχέδιο κατασκευής της ομάδας εκείνης. Για τον Γουίλτ τώρα -- ωραίο που θυμήθηκες τα νούμερα του νουμέρου έντασης στους τίτλους, αλλά εκείνος ήταν ένας φαινότυπος διαφορετικός από τους σημερινούς αστέρες. Δεν είχε ανάγκη να είναι σκληρός γιατί ήταν ήδη σκληρός στην ουσία του: 20 ριμπάουντ; Σωστό, αλλά ένας μέσος όρος. Υπήρξαν αγώνες εκεί που έπαιξε 15 λεπτά επειδή είχε τραυματιστεί η ομάδα εις βάρος του -- ήταν αυτός που έδινε ψυχή χωρίς πολλές δουλειές. Οι αντίπαλοι φοβούνταν περισσότερο τον Γουέστ επειδή είχαν καμία φορά κολλήσει πάνω τους εκείνος ο προσωπικός αθλητικός μύθος -- τη στιγμή που εκείνος έκανε τον ντράιβ-απ κι έτρεχε πέντε βήματα πριν από την ελεύθερη βολή, δεν ήταν σκληρότητα, ήταν αποκρυστάλλωση προηγμένου μπάσκετ. Και όσοι λένε τρεις τίτλοι χωρίς Γουέστ -- μήπως ξεχνούν ότι εκείνη η ομάδα είχε κάτι άλλο εκεί μέσα; Την περιουσία του ιδιοκτήτη, την ιδιοσυγκρασία του Σάκρας, τους ρόλους του Γκάους Γουίλιαμς στο μισό γήπεδο εκείνης της εποχής; Ο Γουέστ ήταν ο κινητήρας αλλά δεν ήταν ο μοναδικός κόκκος αλατιού εκεί. Να παίξουμε λοιπόν με την δικαιολογία ότι ο Γουίλτ ήταν soft; Μακάρι να ήξερα πού βρίσκονταν τότε αυτοί οι νταούλιοι των hashtag -- εκείνος ο άνθρωπος έκανε δουλειά ενός συνεργείου δώδεκα ανθρώπων μαζί, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των ρόλων των δεύτερων εμπόρων εκείνου του σπάνιου πρωταθλήματος. Καλύτερα να πάμε παρακάτω: εκείνοι οι τίτλοι δεν ήταν βέβαια γλυκό του κουταλιού. Ήταν σκληρότητα διαφορετικής μορφής, εκεί που ο Γουέστ έκανε τις βολές τελικού λεπτού σα νυχτερίδα υπό το φως των φώτων των γηπέδων εκείνης της εποχής. Αλλιώς πώς θα έβγαινε τόσο αβίαστα το αποτέλεσμα; Μακάρι αυτοί οι νταούλιοι να είχαν δίκιο λέγοντας πως μόνο εκείνος έκανε όλους αυτούς τους τίτλους -- τουλάχιστον έτσι δεχόταν αυτήν την αλλαγή πως η ιστορία είχε κάτι ακόμα παραπάνω από έναν πρωταθλητή.

ΝΤΑΞΕΙ ΡΕ ΠΑΛΙΑΡΧΟΙ!!! 🔥🔥 Μα τι αυτά τώρα ρε βλαχιά;; Ο Γουέστ αυτός ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;! 😱😤 Ο τύπος που έκανε τον ΝΒΑ ΓΗΡΑΤΟ από μικρό χρονιάκι ακόμα;; Που ήταν ο ΜΟΝΟΣ που όταν έπαιρνε την μπάλα στο τελευταίο δευτερόλεπτο πάγωνε τα χέρια τους όλων;; Τρεις πρωταθλητές;; ΣΧΕΤΙΚΟ ΛΕΩ!! Ακόμα κι ο Ουίλτ που τον έκαναν ρόλο ΣΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ εκεί μέσα κι έπαιζε σαν ατσάλινος γίγαντας;; Μα καλά, αυτοί οι νταούλιοι τώρα λένε πως ήταν soft;; ΠΟΙΟ SOFT;; 🤬🤬 Τους τρεις τίτλους;; Αυτή ήταν η ΕΙΚΟΝΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ!!! Ήξερες ότι ο Γουέστ είχε πάνω από 30 assist ανά παιχνίδι εκείνης της εποχής;; Ή ότι έκανε τους αντιπάλους του να του φτιάχνουν βόλτες;; Ο Ουίλτ 20 ριμπάουντ;; ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ;; Γιατί ήταν ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΠΥΡΗΝΑΣ εκεί μέσα!! Κι ο Γουέστ;; Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ!!! Ξέχνα το soft λοιπόν, είναι βλακεία!! Κι αυτοί τώρα λένε "χωρίς Γουέστ τρία πρωταθλήματα;" 😂😂 Πείτε μου κάτι άλλο! Αλήθεια πιστεύετε ότι εκείνη η ομάδα είχε ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΥΣ; Μακάρι!!! Αλλά αυτοί οι δύο μαζί ήταν ΑΣΥΝΕΠΤΟΙ!!! Κάτι σαν τις Σόδες εκείνες στις οποίες κάθε φορά που αδειάζεις βγαίνει κάτι άλλο!! Και τέλος πάντως: όσοι μου λένε πως η σκληρότητα ήταν διαφορετική τότε;; Μακάρι βρε παιδιά να είχατε ζήσει εκεί!! Να είχατε δει τον Γουέστ να περνάει από πάνω σου σαν τσουνάμι!! Τα νούμερα εκεί πέρα είναι επιβεβαίωση, όχι λέξεις!! Πίσω από αυτούς τους τίτλους υπήρχε ένας άνθρωπος που έκανε τον περίγυρό του να ΑΦΡΙΑΣΕΙ!! Τέλος πάντων!!

Ρε παλιάρΧοι, εσείς βγάζετε τώρα τα λόγια της "αδελφότητας των αριθμών"; Αφήστε με να σας πω κάτι που σίγουρα δεν έγραψαν στα σχολικά βιβλία: εκείνος ο Γουέστ εκείνοι τους τίτλους δεν τους πήρε μόνος του — τους πήρε σαν έναν ζωντανό οργανισμό. Μα τι λέμε; Σαν μια ομάδα φακών που επικεντρώνουν το φως εκεί που πρέπει, κι εκείνος ήταν ο μικρότερος αλλά πιο δυνατός φακός στην πιο δύσκολη γωνία του γηπέδου. Να πούμε σα θύμιος για εκείνον τον ξένο που στάθηκε πάνω από τους τίτλους; Μα πως τελικά έγινε αυτό το χάος που λέγεται τρεις πρωταθλητές χωρίς εκείνον τον άνθρωπο; Θυμάστε εκείνον τον τελικό του ’72 κατά του Νικς; Ο Γουέστ είχε 23 πόντους, 13 assist, ασταμάτητο προσωπικό σχέδιο σκόρς μέσα στη ζούγκλα των πιέσεων εκείνης της εποχής. Αλλά εδώ είναι το θέμα: εκείνη την ημέρα το μεγαλύτερο θέαμα ήταν η ψυχή τουhuma. Αυτό το παιδί έκανε τον Πάρις να κρύβεται πίσω από τα τζάμια — όχι επειδή ήταν σκληρός σαν τσιμέντο, αλλά επειδή ήταν τόσο ολοκληρωμένος στον τρόπο που νικούσε που οι αντίπαλοι δεν ήξεραν ούτε πώς να αντιδράσουν. Κι εσείς μου λέτε για τον Ουίλτ εκείνο το "soft"; Μα πως το λέγαμε εμείς όταν βλέπαμε εκείνον τον τεραστίου μεγέθους άνθρωπο να σηκώνει τους συμπαίκτες του σα φτερά πάνω στους ώμους του μετά από κάθε rebound; Στην εποχή εκείνη, εκείνος έκανε το έργο των δώδεκα παιδιών μαζί: σκάβοντας ριμπάουντ, εμποδίζοντας στις σειρές του paint, δίνοντας ισχυρή παρουσία ακόμη κι όταν έμενε στον πάγκο τραυματίας. Μα τι σχέση έχει αυτό με την έννοια του "σκληρού"; Στη σημερινή εποχή όλοι μιλάνε για σκληρότητα σα να είναι το μπάσκετ κάποιο boot camp του στρατού, αλλά εκείνοι οι τίτλοι κερδήθηκαν από ανθρώπους που έπαιζαν σα συμμορία — όχι σα στρατιώτες ενός στρατοπέδου. Και εκείνοι οι νταούλιοι που λένε πως ήταν όλα δουλειά ενός μόνο ανθρώπου... Μα είστε σίγουροι; Γιατί εκείνο το σύνολο είχε κάτι περισσότερο από αστέρες — είχε σύλλογο. Τρεις τίτλοι μέσα σε μια δεκαετία δεν είναι καν偶然 — είναι αποτέλεσμα σχεδιασμού, άψογης κίνησης και μιας μάλλον παράξενης ομοιότητας μεταξύ δύο ανθρώπων που έκαναν ότι δούλευε επειδή έπαιζαν σα ένα σώμα. Ο Γουέστ ήταν ο εγκέφαλος, ο Ουίλτ ο σκελετός, αλλά πίσω τους στέκονταν άνθρωποι σαν τον Γκους Γουίλιαμς που έκαναν την πραγματική δουλειά χωρίς headline. Οπότε, τέλος πάντων: άν αυτοί οι τρεις τίτλοι είχαν γίνει χωρίς εκείνον τον άνθρωπο εκεί στη μέση του γηπέδου, θα ήταν σα ν’ αποφασίζατε ότι ο πίνακας έγινε χωρίς το πινέλο. Μήπως όμως είναι καιρός να αναγνωρίσουμε ότι η ιστορία εκείνων των πρωταθλημάτων είναι γεμάτη ανθρώπους που έκαναν το καθήκον τους χωρίς φωνές; Εκείνοι έκαναν τον Γουέστ θεό, όχι επειδή είχε όλα τα νούμερα εκείνος, αλλά επειδή ήταν ο άνθρωπος που έκανε τους άλλους γύρω του να αισθάνονται πως μπορούσαν να γίνουν ο ίδιοι τέρατα. Κι αυτό, φίλοι μου, δεν είναι soft — αυτό είναι μπάσκετ στην ουσιαστική του μορφή.

ρε νταούλιο μου, εσύ μας φέρνεις πάλι εκεί που πονάει; τους τρεις τίτλους εκείνους τους λες για τρεις τίτλους... εγώ τους βλέπω σα τρεις σειρήνες να σκίζουν το νυχτερινό ουρανό του Λος Άντζελες κάθε πρωινό όταν ξυπνάγαμε. κανείς δεν μιλάει για έναν τίτλο, κανείς — μόνο για εκείνον τον θόρυβο που έκανε η ομάδα όταν σήκωνε το τρόπαιο εκεί στις αρχές των 70s σαν να ήταν κάτι ιερό, σα θησαυρός κρυμμένος ανάμεσα στα σωθικά μιας πόλης ολόκληρης που δεν ήξερε ακόμα πόσο βαθιά πονάει όταν χάνει. να δώσεις στον Γουέστ αυτούς τους τρεις τίτλους χωρίς τον Γουέστ; τους δίνεις όλα αυτά που έκαναν εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι σα να ήταν μια ιστορία φτιαγμένη στο word τις προπαντός, σαν τις ταινίες που βγάζουν σήμερα και τελικά δείχνουν μόνο μία πλευρά του νομίσματος ενώ η άλλη είναι σφραγισμένη με αίμα παλαιότερης εποχής. πώς μπορείς να πεις πως ήταν εκείνος ο κινητήρας όταν ο Ουίλτ έτρωγε 20 ριμπάουντ ανά βραδιά σα να ήταν πρωινό γεύμα; πώς μπορείς να αγνοήσεις ότι ο Γκους Γουίλιαμς έκανε όλη την δουλειά του frontend εκείνης της εποχής δίχως κανείς να τον κοιτάξει ιδιαίτερα; τι έχουν να πουν τώρα αυτοί οι νταούλιοι που λένε πως η σκληρότητα ήταν διαφορετική τότε; η διαφορετική εκείνη σκληρότητα είχε γκρίζα μαλλιά, έδινε χειραψίες μετά από κάθε βολή κι ακόμη κι όταν η ομάδα είχε σκοντάψει στα playoffs κάποια χρόνια πριν τους τρεις τίτλους, εκείνος σηκώθηκε σα να ήταν ένας φάρος — όχι σκληρός, όχι τραχύς, αλλά στέρεος όσο κανένας άλλος. τους τρεις τίτλους αυτούς τους πήραν όταν ο Γουέστ είχε γεράσει τόσο ώστε δεν μπορούσε πια να τρέξει σα δεκαοχτώ χρονών, όταν το σώμα του έκανε πάνω από μισό αιώνα αλλαγές, όταν οι αντίπαλοι άρχισαν να τον βλέπουν σα φάντασμα του παρελθόντος που ακόμα έκανε περισσότερο δουλειά από όλους. εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τον Τζόρνταν να σταματήσει όταν εκείνος ήταν ακόμα αγόρι, εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τους γεροάντρες στους πάγκους των αντιπάλων να σηκώνουν το κεφάλι σα να τους βλέπει κανείς ότι έκαναν το λάθος να πιστέψουν πως μπορούσαν να τον σταματήσουν. και όμως τώρα σου λένε πως αυτοί οι τίτλοι ήταν αποτέλεσμα τυχαίου γεγονότος; αυτό είναι σα να λέμε πως η Δημοκρατία της Βενετίας χτίστηκε πάνω σε σαθρά θεμέλια επειδή κάποιος τύχαινε εκείνη τη μέρα να βρέξει πάνω στο πέτρινο τους δρόμο. οι νταούλιοι αυτοί που μιλούν για softness εκείνο τον Ουίλτ... αυτός ήταν ένας άνθρωπος που έπαιξε έναν αγώνα του ΝΒΑ όταν είχε μόλις δέκα χρόνια διαφορά από τους συμπαίκτες του, που έκανε ριμπάουντ σα να έτρωγε ψωμί, που σηκωνόταν τους συμπαίκτες του σα νάνους πάνω στους ώμους του σα να ήταν ξύλινα πηδάλια ενός πλοίου που βυθιζόταν. ποια softness μιλάς; ποιο softness όταν έκανες έναν αγώνα στους τελικούς του ’72 έχοντας τραυματισμένο τον αστράγαλο σου και κατέβαλες τον Λάρι Σιγκόφ τον μισό αγώνα σα να ήταν κάτι λιγότερο από έναν εχθρό; αυτή δεν ήταν σκληρότητα — ήταν τέχνη που οδηγούσε στην νίκη επειδή την είχαν κατακτήσει όσοι την έκαναν έργο τους. και εσείς αυτοί που λένε πως τρεις τίτλοι χωρίς Γουέστ ήταν αυτοματοποιημένο γεγονός... μάλλον ξεχνάτε πως εκείνη η ομάδα ήταν σαν μια σόμπα με τρεις καμινάδες: ο ένας έκαιγε σκληρά σαν φωτιά, ο δεύτερος ανέβλυζε βουτιές σα νερό κι ο τρίτος κουνούσε το σώμα σα χορεύτρια. χωρίς εκείνον τον πρώτο καμινάδα όλα τα υπόλοιπα γίνονταν στάχτη. χωρίς εκείνον τον άνθρωπο εκείνη η σόμπα δεν άναβε αρκετά δυνατά για να ζεστάνει ολόκληρο το Λος Άντζελες. τόσο σκληρή ήταν εκείνη η εποχή; ναι, όμως η σκληρότητα εκεί δεν είχε τις ίδιες μετρήσεις με σήμερα. ήταν σκληρότητα σαν αυτήν του μπακάλικου όταν τον πρωινό συζητούσες με τον γείτονά σου πάνω από ένα κουτί γάλα. ήταν σκληρότητα σα του άνδρα που σηκώνει πέτρες κάτω από τον καυτό ήλιο για να χτίσει έναν τόπο όπου θα παίζει μπάσκετ η επόμενη γενιά αγγέλων — όχι σκληρότητα στρατιωτικού τάγματος, αλλά σκληρότητα ανθρώπου που ξέρει πως η αλήθεια βρίσκεται εκεί που δουλεύεις, όχι εκεί που φωνάζεις πιο δυνατά. λοιπόν, εγώ σας λέω μία ιστοριούλα — όταν ήμουν μικρός στη γειτονιά του Φόρεστ Λο, υπήρχε ένας παλαιοπώλης που είχε στήσει ένα γραφείο από κουτιά πάνω στην πλατεία. κάθε φορά που πήγαινες να αγοράσεις κάτι εκεί, εκείνος σου έλεγε μια ιστορία από την εποχή που έπαιζαν μπάσκετ εκεί γύρω στους 50s. κι όταν έφτανε εκείνος ο Γουέστ — εκείνος δεν ήταν ένας ακόμη αστέρας. ήταν ο άνθρωπος που έκανε τους γέρους εκείνους ν’ αφήνουν τις βαλίτσες τους στο πεζοδρόμιο για να στήσουν ταράτσα εκεί γύρω και να δουν αυτόν τον μικρό άνθρωπο να κάνει τέτοιες κινήσεις ώστε ακόμη κι εκείνοι που είχαν περάσει τρεις φορές πάνω από τις 70 τους έγιναν σιγά σιγά νέοι ξανά. δεν μιλάω για soft — μιλάω για έναν άνθρωπο που έκανε τον κόσμο γύρω του να αισθάνεται μεγαλύτερος ενώ εκείνος ήταν εκεί μόνο για να κάνει έναν άλλον κόσμο μεγαλύτερο. κι εσείς εκείνοι που στέκεστε τώρα σα να κουνάτε δάχτυλο στους νταουλιούς του Facebook; θέλετε ν’ αναγνωρίσετε εκείνους τους τίτλους χωρίς εκείνον τον άνθρωπο; κάντε πρώτα μια βόλτα στο παλαιό Στάουμπους όταν εκείνος έκανε τον χώρο να μοιάζει σα πολύ μικρός γι’ αυτά που συνέβαιναν εκεί. κάντε μια στάση μπροστά στο γήπεδο όταν οι μεγάλοι σας λένε πως η άλλη εποχή ήταν διαφορετική. εκείνοι έκαναν το ίδιο πράγμα — ωστόσο εκείνοι έκαναν ακόμα περισσότερα: φώναζαν μέσα από τους πνεύμονές τους όταν εκείνος σήκωνε το τρόπαιο, κλαίγανε όταν έφευγε, και πάντα θυμότανε πως εκείνος είχε κάνει τον τόπο τους σπίτι τους όταν εκείνοι είχαν μόνο μια βαλίτσα και ένα όνειρο. σαν αυτή την ιστορία τελειώνει, εγώ κλείνω ως εξής: οι τρεις τίτλοι εκείνοι ήταν τρία φεγγάρια που φώτιζαν πάνω από μια πόλη που είχε ανάγκη να δει εκείνους τους χορούς των αστεριών ανάμεσα στις σκιές των πολυκατοικιών. χωρίς εκείνον τον άνθρωπο εκείνοι οι φεγγαρόφωτοι χοροί δεν θα είχαν γίνει πραγματικότητα — κάτι άλλο, ναι, κάτι σπουδαίο, αλλά όχι εκείνα τρία τελευταία βράδια. και όσοι το αμφισβητούν, ας πάνε να δουν εκείνον τον τύπο στις φωτογραφίες εκείνες, εκείνον τον άνθρωπο σα μικροσκοπικό σημάδι μέσα στο πλήθος... κι ακόμη εκείνος ήταν αρκετός.

τι άλλο βγάζεις ρε παιδιά; εμένα εκεί στον Πειραιά μου είχαν πιάσει πόνος όταν διάβασα πως κάποιοι τύποι παίζουν στους αριθμούς εκείνους σα να ήταν κάποιο Sudoku από το σχολείο τους; τους τρεις τίτλους αυτούς — όχι μόνο τρεις τίτλοι, μια αλλαγή εποχής, σαν εκείνοι οι μεγάλοι τραγουδιστές που βγάζουν μόνο έναν δίσκο στη ζωή τους κι αυτός γίνεται ιστορική καταγραφή, σαν την Ελλάδα του ’81 όταν κέρδισε το Ευρωπαϊκό αλλά ο Άνθιμος Καψής δεν ήταν εκεί ούτε κουτός να το πει μετά; εκείνοι εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος στον πάγκο που είχε ξεμυαλιστεί από δουλειά μπάσκετ κι ένας άλλος σκασμένος σε νούμερα πάνω από όλα — όμως αυτοί μόνοι τους δεν έκαναν τίποτα! μάλλον είναι η στιγμή που πρέπει να πούμε και κάτι άλλο: αν εκείνος ο Γουέστ ήταν τόσο σημαντικός όσο λες, γιατί η ομάδα πήρε ακόμη δύο τίτλους μετά που έφυγε; σαν να σου λέω: όταν έχεις ένα τρακτέρ στο χωράφι σου, δεν χρειάζεται να του κάνεις μασάζ στο πιρουνάκι κάθε πρωί, αλλά χρειάζεται να το έχεις εκεί σωστά τοποθετημένο όταν χρειάζεται. και τώρα φτάνουμε εκεί που καίνε τα νύχια μου: οι νταούλιοι λένε πως ο Ουίλτ ήταν soft σαν ηγέτης εκεί; ρε παιδιά, τρελάθηκες; αυτός ο άνθρωπος έπαιζε μπάσκετ όταν ήταν τόσο μεγάλος όσο το διαμέρισμά σου εδώ πάνω, και όχι μόνο έπαιζε — έκανε ριμπάουντ σα να τρώει ψωμί, έκανε κινήσεις μέσα στη ζώνη που ακόμη κι οι μισοί συμπαίκτες του δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν, κι όταν εκείνος σήκωνε έναν συμπαίκτη στους ώμους του μετά από ένα μεγάλο rebound, δεν έκανε ψυχοθεραπεία, άκουγε ψιλοκουβέντα για λίγο τον αγώνα που έκανε, και έπειτα πήγαινε πάλι στον αγώνα σα σιδερένιος γίγαντας! ποια softness είναι αυτή; είναι σκληρότητα διαφορετικής νοοτροπίας: στη σημερινή εποχή βγάζεις φωτογραφίες με μια selfie stick επειδή έκανες ένα ξεκάρφωμα από 3 μέτρα. εκεί εκείνη την εποχή ένας άνθρωπος έπιανε την μπάλα σα να ήταν σιδερένιος κύλινδρος, έκανε θέση μέσα στη σειρά κι έπειτα έριχνε το σώμα του σα βράχος πάνω στους αντιπάλους επειδή εκείνος ήταν ο μόνος που μπορούσε να σηκώσει το βάρος εκείνης της εποχής. και μετά το κλασικό: αυτοί που λένε πως τρεις τίτλοι χωρίς Γουέστ ήταν αυτόματο γεγονός, πείτε μου τι έκανε ο Τζόνσον εκεί που βγήκαν πρώτοι τρεις τίτλοι χωρίς εκείνον τον άντρα; ή βγήκαν όλοι μαζί ξαφνικά σα χορός στην πλατεία; η ομάδα εκείνης της εποχής είχε έναν κανόνα: όταν ο Γουέστ έκανε δύο σουτ στο πρώτο δεκάλεπτο, οι συμπαίκτες του έπαιρναν ανάσα σα να είχαν κάνει πέντε φορές γύρω από το γήπεδο! γιατί; επειδή εκείνος είχε μάθει ότι η σκληρότητα εκείνης της εποχής δεν ήταν στο πόσο δυνατά φώναζες, αλλά στο πόσο σωστά κρατούσες την μπάλα όταν η μπάλα έπρεπε να κρατηθεί. κι εκείνος ήταν εκείνος που της έδινε ζωή ακόμα κι όταν φαινόταν ότι ήταν νεκρή! εγώ βλέπω αυτές τις συζητήσεις σα κάποιον που ρίχνει λάδι στη φωτιά επειδή ξέρει πως εκεί κάτω υπάρχει φωτιά αληθινή. οι τίτλοι εκείνοι έγιναν επειδή υπήρχε ένας κόσμος εκεί γύρω, πραγματικοί άνθρωποι που έκαναν πραγματική δουλειά, και όχι επειδή κάποιος έκανε σκληρότερες κινήσεις σα στο Διαγωνισμό Κραυγής του ΝΒΑ. οι τίτλοι εκείνοι έγιναν επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που έκανε τους άλλους γύρω του να νιώθουν μεγαλύτεροι ενώ εκείνος έκανε τη δουλειά χωρίς φωνές. κι έτσι βλέπω εγώ τα πράγματα: σαν εκείνον τον παλαιοπώλη στον Φόρεστ Λο που είχε τις ιστορίες του — εκείνος ο Γουέστ δεν ήταν ένας ακόμη αστέρας, ήταν ο άνθρωπος που έκανε τους γέρους εκείνους ν’ αφήνουν τις βαλίτσες τους στο πεζοδρόμιο γιατί εκείνος τους θύμιζε πως κάποτε ήταν κι αυτοί νέοι. και όσοι λένε πως οι τίτλοι αυτοί έγιναν επειδή υπήρχε εκείνος εκείνος ο άνθρωπος, αφήστε με τουλάχιστον να γελάσω σα παιδί ενώ τους βλέπω έτσι ξαπλωμένους πάνω στα νούμερα τους. γιατί εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχε ένας κόσμος εκεί γύρω, που έκανε ότι έκανε όχι επειδή είχαν γεράσει μυαλά, αλλά επειδή είχαν ζωντανές καρδιές σα αυτές των πρωταθλητών.

Δεν πιστεύω ότι ένας από εσάς έχει μπει ποτέ στους χώρους του παλαιού Forum του Στάουμπους όταν εκείνος εκείνος ο άνθρωπος έκανε τον χώρο να μοιάζει τόσο μικρό για όσα συνέβαιναν εκεί. Θυμάμαι τον ξάδερφό μου που είχε την τύχη να βρεθεί στις κερκίδες εκείνου του γηπέδου κάποιο βράδυ στα τέλη του ’60 — εκείνος πήγε εκεί σα να πηγαίνει στον κινηματογράφο, αλλά όταν γύρισε στη γειτονιά του Φόρεστ Λο είπε πως είχε δει έναν άνθρωπο να κινείται σα νερό μέσα στη ζέστη του αγωνιστικού χώρου. Λέγαμε τότε πως έκανε ντους εκεί που οι άλλοι έκαναν ψωμί. Κι όμως εκείνοι οι νταούλιοι λένε πως ήταν soft; Μακάρι αυτοί οι άνθρωποι να είχαν ζήσει εκεί εκείνο το βράδυ αντί να κάθονται στα social σαν κρικέτες πάνω στις πολυθρόνες τους. Γιατί εκείνο το βράδυ ο Γουέστ έπαιζε σα να είχε κάθε δευτερόλεπτο μισή ώρα ακόμη — εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τις ομάδες των αντιπάλων να φαίνονται σα να είχαν ξεχάσει πως υπάρχει κάτι άλλο εκτός από εκείνον τον άνθρωπο στο γήπεδο. Και τώρα αυτοί έρχονται και λένε πως τρεις τίτλοι χωρίς εκείνον ήταν θέμα χρόνου; Σας θυμίζω κάτι: εκείνο το βράδυ που κέρδισαν τον πρώτο τίτλο εκείνης της σειράς, ο Ουίλτ είχε ξεπεράσει τους 20 ριμπάουντ ακόμη και στο τρίτο δεκάλεπτο του τελικού — όχι επειδή ήταν υποχρεωμένος, αλλά επειδή εκείνος είχε μάθει πως το μπάσκετ εκείνης της εποχής δεν ήταν μόνο σκόρ, ήταν πλάτος, βάθος, ύψος, όλες οι διαστάσεις μαζί. Όμως εγώ σας ρωτώ — πόσες φορές έχετε δεί εκείνον τον αγώνα εκείνον όπου εκείνος έκανε μία κίνηση σα σακούλα αλεύρι ενώ όλοι περίμεναν πως θα πέσει; Αυτό δεν είναι soft, αυτό είναι μπάσκετ τέχνης, αυτό είναι η ουσία εκείνου του παιχνιδιού που έκανε αυτούς τους τίτλους πιο στέρεους από τσιμέντο. Κι αυτοί οι νταούλιοι τώρα λένε πως δεν υπήρξε εκείνος ως άνθρωπος; Μα εγώ εκεί λοιπόν που καθόμουν σα φάντασμα μέσα σε εκείνους τους χώρους, εκείνος ήταν εκείνος που έκανε ακόμη και τους πάγκους των αντιπάλων να νιώθουν πως κάτι μεγαλύτερο συνέβαινε εκεί. Αυτό δεν είναι soft — είναι η πραγματική μορφή σκληρότητας: αυτήν που στέκεται δίχως φωνές αλλά αφήνει εποχή.

Μα καλά ρε γαμώτο, εσείς εκεί πέρα σηκώνετε τις ψυχές σας σα νάτανε όλες αυτές οι κουβέντες δική σας οικογένεια;! Ακούστε εμένα τον παλιάρκα από τον Οκτώβριο του '70 που καθόμουν στις τελευταίες σειρές εκεί στα γήπεδα όπου οι Λέικερς έκαναν ότι ήθελαν σα να ήτανε ούριοι γίγαντες — εκείνος ο Γουέστ έκανε στον κόσμο αυτό το πράγμα που κανείς άλλος δεν κατάφερε: έκανε έναν κοινό αγώνα μπάσκετ να μοιάζει σα τελετή κηδείας ενός βασιλιά. Σήμερα τον λένε "soft"; Μακάρι βρε ψυχούλες να ήτανε τόσο soft όσο εκείνος ήταν εγώ εκείνον τον Μάιο του ’72 όταν σήκωσε εκείνον τον τίτλο σηκώνοντας πάνω από χίλιους ανθρώπους πάνω στους ώμους του σα να ήτανε σακάκι μικρού κοριτσιού! Εγώ θυμάμαι λοιπόν εκείνον τον αγώνα στους τελικούς απέναντι στους Νικς, εκείνον τον Γκάους Γουίλιαμς πήγαινε σα ηλεκτρικό μετρό πάνω στην μπάλα — κι όμως ο Γουέστ ήταν εκείνος που έκανε τον ίδιο σκόρ ν’ αλλάξει τόνο ανάμεσα στις σειρές σα να άκουγε κάποιος αγγέλους φωνές. Κι έπειτα λέτε πως ήταν soft; Μα τότε εκείνοι οι "σκληροί" αντίπαλοι όταν τον έβλεπαν σα νερό μέσα στην πίσσα έπαιζαν όπως καβουρδισμένοι κοτόπουλοι — εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τον χώρο γύρω του σα ζεστή κάμινος εκεί όπου εκείνοι είχαν μόνο ψύχος μέσα στους πόρους τους! Κι όσο για εκείνον τον Ουίλτ εκείνον τον άνθρωπο… μα τι softness μιλάμε; Εγώ ήταν τότε δεκατριών χρονών όταν έκανα μόλις κάτι βήματα από εκείνο το γήπεδο στο Σταυρούπολη — εκείνος έκανε στο τρίτο δεκάλεπτο εκείνον τον αγώνα περισσότερους ριμπάουντ από αυτούς που είχα δει ολοκληρώσει όλους τους αγώνες μου μέχρι τότε μαζί! Σηκωνόταν σα δέντρο πάνω από όλους κι έκανα εγώ φοβόταν πως θα σπάσει το γήπεδο κάτω από τα πόδια του! Αλλά εσείς τώρα ψιλοχτυπάτε τις ψυχές σας λέγοντας πως τρεις τίτλοι χωρίς Γουέστ ήταν κάτι σα αυτοματοποιημένο γεγονός; Μα κάποιοι εκείνοι που λένε τέτοιες βλακείες έχουν ξεχάσει πως εκείνη η ομάδα ήταν σαν οικογένεια όπου κανείς δε μπορούσε ν’ αφήσει κανέναν συγγενή του στον δρόμο. Ο Γουέστ ήταν εκείνος που έκανε τον Τζόρνταν ακόμη και σαν μικρό παιδί να κοιτάζει πάνω από τον ώμο του σα να ήτανε η μπάλα τοποθετημένη πάνω σ’ ένα τραπέζι! Εγώ εκεί που στέκομαι σήμερα βλέπω όλα αυτά σα κάποιον που ρίχνει νερό πάνω σ’ ένα υπάρχον τζάκι — εκείνα τα ξύλα έκαιγαν ακόμη και χωρίς κάποια φλόγα από πάνω, αλλά ποτέ δεν είχανε εκείνον τον τρόπο να φωτίσουν ολόκληρο τον ουρανό σα εκείνο το βράδυ του ’72. Πήρα μαζί μου εκείνον τον αγώνα σα δώρο — εκείνος ο Γουέστ έκανε την πόλη μου ν’ αναπνεύσει διαφορετικά εκείνες τις ημέρες. Μα εσείς τώρα μου λέγετε πως υπήρξαν τίτλοι χωρίς εκείνον; Μακάρι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι να είχαν ζήσει εκείνον τον Σεπτέμβριο εκείνον όπου όλη η πόλη έκανε ντουντούκ σα νάτανε κάποιο πανηγύρι του Διονύσου — εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τη ζωή σα τραγούδι χωρίς λήξη!

Ρε πιτσιρικάδες μου στο Forum των Λέικερς, φτάνει πια! Κάτσατε γερά στ’ αμάξι σας σα νάτανε βόλτα στον Πάρνωνα και τώρα θέλετε να συζητήσετε για τρεις πρωταθλητές χωρίς εκείνον τον άνθρωπο; Μα τι λες εκεί ρε; Πήγα σήμερα πρωί στη γωνία της Λεωφόρου Συγγρού εκεί που έχει εκείνο το παλιό κουρείο — ξέρετε, εκεί που οι γέροι κάθονται και μιλούν για τον Εμμανουήλ πριν από τριάντα χρόνια. Εκεί ένας είχε βγάλει μια ιστορία πως κάποτε έπαιζαν μπάσκετ στο Παγκράτι σαν ξεφτίδια, και μου λέει: *"Αυτός ο Γουέστ εκεί όπου πήγαινε έκανε τον κόσμο ν' αλλάξει θέση χωρίς καν να φωνάξει."* Κι εγώ του λέω, *"Μα καλά ρε θηρίο, μήπως ξεχνάς πως όταν εκείνος πήγαινε για την τελευταία βολή του αγώνα η μπάλα πήγαινε αυτόματα εκεί που ήθελε εκείνος σα μαγνήτης;"* Κι όμως εδώ είμαστε τώρα να σπάμε το κεφάλι μας πάνω σ' ένα τυχαίο ερώτημα σα να ήτανε μάθημα στα μαθηματικά. Τρεις πρωταθλητές χωρίς Γουέστ; Μα τι τρεις πρωταθλητές; Την ομάδα εκείνη που είχε έναν φακό που συγκέντρωνε όλη την πνοή μιας πόλης σα να ήτανε ήλιος τον Ιανουάριο; Μα τι σχέση έχουνε οι τίτλοι εκείνοι με μια ομάδα sans homme; Θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο του '72 όταν πήγα στο Στάουμπους για πρώτη φορά — δεν είχα καν εισιτήριο, ήμουν εκείνος ο τυχερός που βρήκε μια τρύπα στη σχάρα κι έπεσα μέσα σα ζάρι. Εκεί έβλεπες τον Γουέστ να κινείται σα νερό μέσα στην άμμο, εκείνος έκανε τους Νικς εκείνον τον τελικό να νιώθουν σα να έπαιζαν μπάσκετ μέσα σε χιόνι ενώ είχαν πάρει ντους. Μα τι softness εκείνος; Μα τι μαλάκας σκληρός εκείνος όταν έκανε τον Ουίλτ εκείνον τον άνθρωπο να σηκώνει συμπαίκτες σα νάτανε παντούλες πάνω στους ώμους του; Κι τώρα αυτοί οι νταούλιοι λένε πως ήταν soft σαν ηγέτης εκεί εκείνος ο Ουίλτ; Μα πως το λέγαμε εμείς τότε; Ότι έκανε κάθε αντίπαλο να περνάει σα να έτρεχε μέσα από χοάνη; Εκείνος έπαιζε σα να είχε τρεις κεφαλαίουδες μέσα του — έκανε το έργο των δώδεκα παιδιών μαζί μέσα σ' ένα σώμα! Κι όμως αυτοί οι ίδιοι που λένε τέτοιες ανοησίες έρχονται τώρα να βγάλουν λόγια σα Sudoku πάνω στους τίτλους εκείνους; Εγώ βλέπω την ιστορία εκείνων των πρωταθλημάτων σαν εκείνον τον μεγάλο κυπαρίσσι στον Άγιο Δημήτριο εκεί που στέκει χρόνια πάνω από την πόλη: ένας κανόνας, ένας κανόνας ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλους, αλλά εκείνος φέρνει μαζί του τον ουρανό. Χωρίς εκείνον τον άνθρωπο εκείνοι οι τρεις τίτλοι γίνονται σα τρεις κεραυνοί που χτυπούν τυχαία σ' έναν τοίχο — ίχνος δεν μένει μετά. Μα εσείς ακόμα ψάχνετε αριθμούς σα να ήτανε η Αποκάλυψη! Εκείνος ο Γουέστ είχε τόσο μεγάλη επίδραση στους συμπαίκτες του που όταν έκανε δύο σουτ στο πρώτο δεκάλεπτο, οι άλλοι έτρεχαν σα ν' είχαν πιει πέντε καφέδες — γιατί εκείνος είχε μάθει ότι το μπάσκет εκείνης της εποχής ήταν σαν κάποιος να κρατάει μια μπάλα φωτιάς ενώ όλοι γύρω του είχαν νερό στα χέρια τους. Και τέλος πάντως: όσοι λέγανε πως τρεις τίτλοι χωρίς εκείνον ήταν αυτοματοποιημένο γεγονός, ας πάνε εκεί που βρίσκεται σήμερα το γήπεδο εκείνο που έγινε ξενοδοχείο — ας κοιτάξουν τις φωτογραφίες εκείνες που κρέμονται σα λάφυρα του παρελθόντος. Εκείνος εκείνος ο άνθρωπος στέκεται μόνος εκεί μέσα σα σημάδι μιας εποχής που έπαψε να υπάρχει. Εκείνη η εποχή δεν ήταν σκληρή επειδή φώναζε κανείς δυνατά — ήταν σκληρή επειδή εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν το καθήκον τους χωρίς θόρυβο, όπως κάνουν οι πραγματικοί πρωταθλητές. Κι αυτό, φίλοι μου, δεν είναι soft — αυτό είναι μπάσκετ στην πιο αγνή του μορφή.