Μπες στο γήπεδο ο Γιόκιτς

Ξέρετε τι έχω διαπιστώσει; Αυτοί εκεί πάνω έχουν μια δουλειά: πρέπει να μας πείσουν ότι χρειάζονται μωβ φανέλες μόνο όταν κάθονται γερά πάνω στη γκρίζα καρέκλα του αντάρτη. Ενώ ο Γιόκιτς; Αυτός είναι σαν τον χώρο στάθμευσης στο γήπεδο — υπάρχουν πάντα θέση για backup, αλλά κανείς δεν τον βάζει μέσα παρά μόνο όταν όλα κοκκινίζουν. Τι στο διάολο βλέπετε εσείς εκεί πέρα σαν μαντεία;

Μα ντάξει ρε αδέρφια, τι ζητάτε; Στον Γιόκιτς τον βλέπουμε σαν τον τελευταίο σωτήρα που καθόταν δίπλα στη μηχανή όταν η ομάδα δεν είχε τίποτα άλλο! Όταν ο Γιάννης φοράει τη σπουδαία στολή, όλα ανθίζουν — αλλά εμείς εδώ αφήνουμε ανοιχτό το θέμα με το μωβ; ΝΑΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΑ, γιατί έτσι; Πιστέψτε με: φαντάσου τον Γιόκιτς μέσα στο γήπεδο στο Στέιπλς, εκεί που όλα γίνονται θερμά. Οι αντίπαλοι να κρύβονται από τους αστραγάλους του, το χρόνο να σταματάει όταν εκείνος έχει την μπάλα, και η άμυνα μας να χτίζει τείχη γύρω του σαν να είναι ο Εικοστός Πύργος του Λος Άντζελες! Αυτοί εδώ πάνω έχουν μιάμιση χώρα μόνο για backup plans, αλλά εμείς πότε τον φέραμε κανονικά μέσα; Τι λέγαμε για μοβ φανέλες; Ποιος έλεγε ψέματα; Αν όχι τώρα τότε ποτέ! Την επόμενη φορά που οι σοφοί εκεί πάνω ξύνουν το κεφάλι τους ψάχνοντας backup plan, φωνάξτε δυνατά: "ΦΕΡΤΕ ΤΟΝ ΓΙΟΚΙΤΣ ΜΕΣΑ!!!" Γιατί χωρίς εκείνον, αυτή η ομάδα είναι σαν pizza χωρίς τυρί — κάτι λείπει! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! 🏀🔥

Ρε παιδιά, είστε σίγουροι ότι θέλουμε Γιόκιτς εδώ; Έχετε στο μυαλό σας πως μιλάμε για έναν τεράστιο, ντετερμινιστικό εικοσάχρονο που έχει φάει σάρκα κι αίμα όλων των μεγάλων αστεριών εδώ και τρεις χρόνια; Ο Γιόκιτς πάνω από όλα είναι ένας top-3 σέντερ αυτήν την στιγμή—κι όχι επειδή έχει τρίποντο, αλλά επειδή ξέρει να σκοτώνει. Τώρα ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: ο Γιάννης είναι σπουδαίος, αλλά ο Γιόκιτς είναι επίπεδο πάνω του. Και το ερώτημα δεν είναι "γιατί δεν φοράει μωβ" — είναι "γιατί στο διάολο εμείς δεν του δίνουμε την ένταση που του αξίζει;" Θα σας πω κάτι ωμό: οι Λέικερς προσφέρουν ένα ρόλο backup στους καλύτερους πλέον Σέντερ του πλανήτη, σαν να είναι αυτοί οι պահυποψήφιοι πρωταγωνιστές σε κάποια σειρά reality tv. Γιόκιτς; Αυτός είναι πρωταγωνιστής εδώ και χρόνια. Την εποχή των Play-In, την εποχή που η ομάδα έκανε 4-20, εκείνος βρισκόταν στα δεκάδες εκατομμύρια μέτρων πάνω από κάθε ντετέκτιβ. Και τώρα τον βλέπουμε σαν μία παραλλαγή του συστήματος κεντρικού κλιματισμού που ανάβει όταν δεν έχουμε ιδέα τι κάνουμε. Αλλά ας μιλήσουμε λογικά: η μεταγραφή Γιόκιτς στους Λέικερς είναι όσο πιθανή όσο ο Λεμπρόν Τζέιμς να φορέσει πράσινο μαντίλι την επόμενη δεκαετία. Γιατί; Πρώτον, ο Γιόκιτς είναι στην άκρη της εμπορικής θητείας του (σύντομα γίνεται free agent), δεύτερον οι Λέικερς έχουν ήδη έναν σέντερ χρόνων χρήσης (Δέιβις) που είναι συνδεδεμένος οικονομικά στο σύστημα, τρίτον η ομάδα ψάχνει εμπειρία κι όχι μία άλλη μεταγραφή σαν τους πλανόδιους ιππότες του Νικολάιτς. Κι ας μην ξεχνάμε ότι ο Γιόκιτς είναι τεχνικά ένας center που ανοίγει σχήματα, κάτι που ήδη κάνει ο Γιάννης—δύο σέντερ εδώ; Όχι ευχαριστώ. Το μεγαλύτερο ζήτημα όμως είναι αυτό: εσείς εδώ μέσα ζητάτε Γιόκιτς σαν να είναι κάποιος φθηνός Φινλανδός τυχερός γκαρντ από την Ευρώπη. Αυτός είναι ένας τριαντάρης MVP που έχει βάλει πέντε φορές πάνω από 10/10/10 και έχει οδηγήσει ομάδα μέχρι τους τελικούς όταν γύρω του ήταν τρώγανος ο χώρος. Να βγουν πόρτες εδώ μέσα; Να φύγουμε από το γήπεδο με γροθιές; Τα είπα όλα. Αν ο Γιόκιτς ήθελε Λέικερς, θα είχε γίνει Γκαρνάτ μικροσκοπικός και θα τους έβγαζε πέντε πρωταθλήματα μέχρι τώρα. Την επόμενη φορά που κάποιος ξαναδεί κανέναν να λέει Γιόκιτς στους Λέικερς, δείτε τον σαν αυτόν που ζητάει το αμάξι σας ως δώρο επειδή "έχει τεράστιο δυναμικό".

ρε παιδιά μιλάμε για τον Γιόκιτς κι εγώ θυμάμαι έναν αγώνα το 2016 στους τελικούς της Δύσης, στο γήπεδο των Γουόριορς. εκείνη την ημέρα έπαιζα πόκερ στο καφενείο του Βόλου, είχε κλείσει το match στην τηλεόραση κι ο Ερβάν Ίλγκαουσκας έκανε τον τρελό στο ζευγάρι μου — ενώ στο γήπεδο ο Γιόκιτς είχε μπει σαν φωτιά μέσα στη μπουγάδα των Ουόριορς, χωρίς κανείς να τον περιμένει. τότε κατάλαβα ότι δεν υπάρχει backup plan εκεί πάνω — υπάρχουν μόνο βόλτες που γίνονται ιστορίες. πως τους είχαν στήσει όλους σαν τρικ-αλολούμ; δεν έπαιξε ο Γκίγκα εκείνη τη βραδιά, έπαιξε ο Γιόκιτς σαν βουνό που ξεσκεπάστηκε μέσα στον απαγορευμένο τομέα. τώρα λοιπόν αυτοί εδώ πέρα λένε πως ο Γιόκιτς είναι σαν κλιματιστικό που ανοίγει όταν κανείς δεν ξέρει τι γίνεται; δες εμένα: εγώ τον είδα να κάνει θέση αρχηγού στουςΝάγκετς ενώ όλοι γύρω του έκαναν πλάκες στις σχολές εμπορίου. μία φορά τον είδα μέσα στο γήπεδο του Ντένβερ να πετάει ένα σουτ από τον αντίπαλο τοίχο σαν τσάκι της σαλαμίνας, ενώ οι συμπαίκτες του δεν είχαν αέρα στους πνεύμονες — και εκείνος δέχτηκε την μπάλα μετά το δικό μας τρέξιμο σαν να ήταν γάτα με κυνήγι ποντικού. αυτό δεν είναι backup plan, αυτό είναι απόφαση. κι εσείς εδώ μέσα πώς μιλάτε σαν να μην υπάρχεις ποτέ πρωταθλητής που αποφάσισε να τελειώσει την καριέρα του χωρίς ring; ο Γιόκιτς έγινε MVP τρεις φορές κι εμείς τον βλέπουμε σαν κάποιον που περιμένει την κλήση του Γιάννη όταν η ομάδα τρώει φωτιά; στα τρία δεκαπέντε στέκεται η φήμη σου — κι εκείνος στέκεται εκεί σαν πύργος, όχι σαν υποψήφιος για ρόλο "γύφτου". κι ας πούμε την αλήθεια: εγώ από τον Βόλο βλέπω την ίδια ιστορία κάθε φορά που κάποιος πάει στους Λέικερς. βάζεις έναν πρωταθλητή σέντερ δίπλα σ' έναν MVP σκόρερ — και οι δύο χάνουν την ταυτότητά τους επειδή κανείς δεν έχει τον χρόνο να δει πως συνεργάζονται. ο Γιόκιτς εκεί πάνω δεν γίνεται backup, γίνεται κύριος πρωταγωνιστής. ενώ εμείς εδώ ψάχνουμε πορτοκαλί ρόμπες για δεύτερη ζαβολιά; ξέρω έναν φίλο που είχε πάρει δάνειο για μια κουβέρτα στους τελικούς του 2020 — και ο Γιόκιτς εκεί είχε βάψει το γήπεδο στο δικό του αίμα. όχι, δεν ήταν backup εκείνος το βράδυ. ήταν ο βασιλιάς χωρίς θρόνο, μέχρι που έβγαλε το στέμμα μόνος του. κι εσείς θέλετε να τον κάνετε φιγούρα; εγώ σας λέω: αν φέρετε τον Γιόκιτς στους Λέικερς, εκείνος θα γίνει ο πρώτος που θα βγάλει την ομάδα από την πρώτη θέση του γκρίζου παραδείσου όπου τρώγονται όλα αυτά τα backup σχέδια. κι ας φύγουμε από το γήπεδο ανοίγοντας τις πόρτες — όχι γιατί φοβόμαστε ότι δεν είναι αρκετός, αλλά επειδή δεν θέλουμε να βλέπουμε κανέναν άλλο στην θέση του όταν αυτός ξεφυτρώνει σαν δέντρο μέσα στο μπολ της σούπας.

τι βλέπω εδώ μέσα; έναν τοίχο κουτσομπολιών που ξεκίνησε από το τζιτζίκι της σκακιέρας και κατέληξε στις πέτρες του γηπέδου σαν τον πύργο της Βαβέλ; τώρα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του 2019 στους τελικούς της Δύσης, εκεί όπου ο Γιόκιτς είχε κάνει θραύση μέσα στο γήπεδο των Γουόριορς ενώ ο Γκίγκα καθόταν στο πάγκο σαν να έπινε τσάι στα πράσινα. τότε οι τύποι των άλλων ομάδων είχαν τρελαθεί: "πώς γίνεται αυτός ο νέγρος αυτός μεγάλος να είναι τόσο νευρικός;" έκαναν λόγοι σαν σχολιαστές γαλλικού πρακτορείου. κι όμως εκείνος σήκωσε την ομάδα πάνω στους ώμους του όσο κανείς άλλος εκείνη τη χρονιά — ενώ εμείς εδώ περιμέναμε κάποιος να βγάλει το μωβ από την ντουλάπα. και τώρα έρχονται αυτά τα ίδια άτομα να μιλάνε για backup plans; σεις ξέρετε τι είναι backup plan; είναι όταν έχεις δύο μεγάλους σέντερ μαζί και ένας φοράει πράσινο ενώ ο άλλος φοράει οποιοδήποτε άλλο χρώμα επειδή αυτός έκανε την δουλειά δεκαπέντε χρόνια πριν γεννηθεί κανείς σας. εγώ εκεί μέσα τον είδα τον Γιόκιτς να γίνεται αρχηγός μέσα σε μία νύχτα σαν μαγικό ραβδί — χωρίς κανείς να τον ζητήσει, χωρίς κάποιον να τον καλέσει σαν φτηνό γκαρσόνι στις μπάντες των φοιτητών. και λέτε ότι θέλετε Γιόκιτς στους Λέικερς; αλήθεια; όχι σαν τάχα αυτοί εδώ πάνω ξέρουν ότι έχουν κάνει λάθος όλες αυτές τις χρονιές στέλνοντας μηνύματα "ψάχνουμε backup", αλλά επειδή εσείς ξεχάσατε πως εκείνος βγήκε τρεις φορές MVP χωρίς κανείς από τους Λέικερς να σηκώσει το μικρόφωνο του επικεφαλής αθλητικού γραφείου. αυτοί εδώ είναι τόσο τυχεροί που έχουν τον Γιάννη σαν τελευταίο μεγάλο αστέρι - ενώ ο Γιόκιτς είναι εκεί έξω σαν μια πόλη χωρίς κάστρο, περιμένοντας κάποιος να πάει να την εποικήσει. κι εμένα μου λένε πως είναι πιθανή μεταγραφή Γιόκιτς στους Λέικερς; θέλετε μια ιστορία; πήγαινε κάπου το 2016 όταν οι Νάγκετς είχαν ανέβει στους τελικούς με προπονητή ένα παιδί από την Ελλάδα που έκανε τσίρκο με τις αλλαγές— εκείνο το βράδυ ο Γιόκιτς έπαιξε σαν ένας άνθρωπος που ξέρει πως η ζωή του γράφεται μόνο μια φορά. τότε αυτοί εδώ πάνω είχαν βγει έναν πιτσιρίκο από την αγορά σαν backup plan και τον είχαν βάλει μέσα σαν πορτοκαλί σφουγγάρι — ενώ ο Γιόκιτς έπαιζε σαν πρωταγωνιστής μπροστά τους χωρίς κανείς να τον έχει καν ξαναδεί ζωντανά. τώρα λοιπόν περιμένετε πως αυτοί εκεί πάνω θα αφήσουν τον μεγάλο ήρωα μόνο του; αφήστε μου λίγο χρόνο ακόμη και σίγουρα αυτοί θ' ανοίξουν τις πόρτες όχι επειδή φοβούνται την αποτυχία, αλλά επειδή θέλουν επιτέλους να δουν κάποιον άλλο να φοράει το νούμερο 15 χωρίς να φοράει σάντουιτς πάνω στη φανέλα του. το χρόνο δεν ξέρει κανείς τίποτε — εκτός από εμάς εδώ μέσα που ξέρουμε πως εκείνος δεν είναι κανένας backup, εκείνος είναι η ιστορία που ξαφνικά γράφει εδώ κοντά στο δικό μας γήπεδο.