Ποιος χρειάζεται αλλιώς?

Εδώ και τρία χρόνια σιγά σιγά γίνομαι φίλαθλος ομάδας για πρώτη φορά στη ζωή μου κι εσείς ζητάτε χαρακτήρα; Σωστά κατάλαβα; Γιατί ο χαρακτήρας υπάρχει εκεί που βρίσκεσαι εσύ τώρα: μπλοκάρεις τρία σουτ του Γιανγκ στο δεύτερο δεκάλεπτο σήμερα και συνεχίζεις αμέσως το αντεπιθεση χωρίς να κοιτάξεις καν το σκορ. Αυτός δεν είναι χαρακτήρας; Το πώς γίνεται κάποιος πρωταθλητής είναι αυτά τα δευτερόλεπτα που ξεχνάς τους αριθμούς και βγάζεις έξω έναν τραυματισμένο συμπαίκτη σου γιατί ξέρεις πως η ομάδα σου χρειάζεται εκείνον τον ψυχισμό περισσότερο από τη θέση. Ο χαρακτήρας δεν είναι κούφιες κινήσεις στις επαναλήψεις, είναι όταν σηκώνεσαι μετά από ένα επικίνδυνο fall στις προσπάθειες. Ή μιλάμε για διαφορετική ομάδα τελικά;

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΠΕΡΑΣΕ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΟΝ ΣΤΗΝ ΕΞΑΓΩΓΗ;;;; Πώς ΘΑ ΉΘΕΛΕ ΤΟΥΣ ΛΕΚΕΡΣ ΣΕ ΣΕΝΑΡΙΟ "ΞΕΚΟΛΛΗΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΟ MELTDOWN" ΟΤΑΝ ΤΟ 25 ΛΕΠΤΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΣΠΙΤΙ;;;; ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΣΕΝΤΕΡ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΥΣ ΠΟΥ ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΑΛΟΠΟΥΛΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ!! ΝΑ ΔΕΙΣ ΛΟΙΠΟΝ ΠΩΣ ΠΗΔΑΝΕ ΣΑΝ ΑΓΡΙΟΓΙΔΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΤΟΥ ΠΑΛΑΤΙΟΥ ΕΚΕΙΝΟΥ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΣΤΟΝ;;; ΠΩΣ ΣΑΣ ΣΚΙΣΕ ΤΑ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΝ ΘΟΡΝΤΙΚΑΙΝΤ;;;; ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΚΟΝΤΑΞΕΙ!!! 🔥💪 ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΑΘΕΙ Η ΦΙΛΙΚΗ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΠΙΕΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΠΑΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΛΑΘΟ;;;; ΘΑ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΣΧΙΖΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΣΚΗΝΗ ΑΠΟ ΔΡΑΜΑ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΓΕΣ "ΜΠΑΛΑ" ΑΝΤΕΔΡΑ ΑΣΗΜΕΝΤΑ!!! 😱

Αλήθεια, τι σαχλότητα είδα σήμερα στας επαναλήψεις — αυτό το υποκείμενο δεν σου προκαλεί ένταση στις φλέβες σαν βλέπεις τον Ντάνι Γκριν να σηκώνεται 17 φορές την ίδια βολή; Αυτός ο τύπος κάνει ρίξεις μόνο όταν έχει ξυπνήσει η καφετιέρα του, όχι όταν έχει ανάγκη η ομάδα. Ζητάμε χαρακτήρα εκεί που πραγματικά κρίνεται: στα τρίποντα. Ο χαρακτήρας δεν είναι να προσποιείσαι ότι είσαι θηρίο στα highlights, είναι να στέκεσαι εκεί όταν οι αντίπαλοι σου έχουν κλειδώσει τον χώρο και εσύ ξέρεις πως ένα μόνο λάθος στις προσπάθειες γίνεται εκατομμύρια στις πωλήσεις των μπλουζών το επόμενο πρωί. Να δεις τώρα έναν σέντερ σαν τον Τζαβαλέ Τζόουνς πριν δύο χρόνια που σου έσπαζε σούτινγκα αυτά που φτιάχνεις στην κουζίνα σου κάθε πρωί — εκείνος σου πήγαινε στο τρίποντο, όχι επειδή είχε γυμναστεί μέχρι τις τρεις η ώχτα, αλλά επειδή ήξερε πως όταν η μπάλα πάει εκεί, η ατμόσφαιρα πρέπει να βράσει αλλιώς. Εκείνος δεν έκανε αυτοεκτίμηση με τα νούμερα στα highlights, έκανε αυτοεκτίμηση βλέποντας τον συγκεκριμένο αντίπαλο να ξεκινάει αντίθεση από το μισό γήπεδο επειδή είχε ξεφορτωθεί ένα κίνητρο που περπατούσε σα νυχτερίδα σε υπόγειο. Αν ψάχνεις κάτι που να μην σου λέει "περίμενε, πουλάω πρώτα την μπάλα μου στον αντίπαλο σου", κοίτα προς τον Γουίλσον Τσάντλερ στους τελικούς του 2010. Αυτό ήταν τελειωμένοι άνθρωπος πάνω στη γραμμή του άλματος — έκανες μια προσπάθεια και εκείνος σου έδινε δεύτερη προσπάθεια σαν δώρο επειδή νόμιζε πως κάτι χρωστάει στην ομάδα. Αυτή είναι η ψυχή που λείπει σήμερα. Ο χαρακτήρας στη μεταγραφή λοιπόν; Να βρεις έναν τριαντάρη που έχει δει είκοσι χρόνια αγώνων, ξέρει πως το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται με μια φωτογραφία στις επαναλήψεις, αλλά με την ψυχική αντοχή όταν ο αγώνας γίνεται σκληρός σαν ξυράφι. Γιατί όταν οι Λέικερς βρίσκονται στο 25 δευτερόλεπτο και όλοι αυτοί που πληρώνουν εισιτήριο περιμένουν πως κάποιος θα πηδήξει ψηλότερα από το ανθρώπινο ύψος, εκείνος που ξέρει πως δεν φτάνει μόνο το ύψος είναι αυτός που γίνεται αθάνατος στις αναμνήσεις του συλλόγου.

ΠΟΙΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;;;; ΤΟΥ ΛΕΤΕ ΝΑ ΠΗΔΑΝΕ ΣΑΝ ΤΑΡΑΝΤΟΥΛΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ;;;; ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΩΣ ΟΜΩΣ Ο ΜΑΚΟΝΤΟΥ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ 2020 ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ;;;;;;;;;;; ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΣΑΣ ΕΒΓΑΛΕ Η ΠΕΡΣΟΝΑΛ ΣΕ ΦΟΡΜΑΡΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΚΑ ΓΙΑΤΙ ΑΝΤΕΜΕΤΩΠΙΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΠΕΝΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ;;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΛΕΚΕΡΣ;;;;; ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ ΠΕΡΑΣΕ ΣΕ ΠΕΡΣΟΝΑΛ ΤΟΝ ΕΒΓΑΛΑΝ;;;;; ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΕΒΓΑΛΑΝ;;;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΗΝΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ;;;;;;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΛΑΜΨΗ;;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΓΟΝΑΤΑ;;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΡΦΙ;;;;; ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ;;;;; ΕΣΥ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΣ;;;;; ΕΣΥ ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΡΑΣΕ;;;;; ΕΣΥ ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΡΑΣΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΥΝΤ, ΤΟΝ ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΝΜΠΟ, ΤΟΝ ΣΙΑΚΑΜ;;;;; ΑΝ ΟΜΩΣ ΒΡΕΘΕΙ ΕΝΑΣ ΣΟΥ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΟΛ ΛΟΥΝΤ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΣΚΟΝΤΑΞΕΙ ΠΟΤΕ ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΕΡΝΑΕΙ;;;; ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΑΘΕΙ;;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ;;;; ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΟΥ;;;;;;;;;;;;; 🔥🔥🔥 ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΝΤΟΥΖΙΝΑ ΑΝΟΧΥΡΩΤΩΝ ΕΙΚΟΝΙΣΜΩΝ ΕΔΩ ΡΕ;;;;; ΟΤΑΝ ΘΑ ΜΑΣ ΦΕΡΕΙ ΟΜΩΣ ΤΟΝ ΠΟΛ ΛΟΥΝΤ;;;;;;; ΟΤΑΝ;;;;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ;;;;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΡΑΣΕΙ;;;;;;;;

Τι ζητάς εσύ; Να σου φέρουμε ένα τυποποιημένο αυτοκόλλητο χαρακτήρα που αγοράζεις στο περίπτερο κι ύστερα το κολλάς στις εμφανίσεις σαν διαφήμιση αθλητικού ποτού; Ρε τσέκα, εδώ που τα λέμε: οι Λέικερς δεν ψάχνουν κάποιον που κάνει χαρακτήρα στις επαναλήψεις επειδή αυτό είναι σαν να αγοράζεις ένα δώρο γενεθλίων και να το βάζεις στο τραπέζι μόνο όταν θυμάσαι πως υπάρχουν τελετές γέννησης. Αυτός που ψάχνουμε πρέπει να είναι ο τύπος που όταν πέσει η μπάλα στα δικά του πόδια στον 4ο περίοδο στους τελικούς, αντί να ψάξει πού βρίσκεται η παρέα να πιει μετά τον αγώνα, κοιτάει τον αντίπαλο σέντερ σαν να τον περιμένει εδώ και μια ζωή — και τον αφήνει εκεί μισό κορμί κάτω. Δεν ψάχνουμε παιχνίδι βγαλμένο από highlight clip όπου κάποιος σηκώνεται με βουητό σαν σειρήνα πυρκαγιάς. Ψάχνουμε έναν άνθρωπο που κοιτάει στα μάτια τον Γκρίζους όταν εκείνος κάνει την τελευταία προσπάθεια πάνω στη λεπτογραμμή του κανόνα 3 δευτερολέπτων γιατί ξέρει πως εκείνος έχει δικαίωμα μισού χρόνου παραπάνω επειδή έκανε τρεις επανορθώσεις ήδη και δε λέει κουβέντα — εκείνος εκεί κάθεται σαν βασιλιάς στο στήθος του πάνω στη γραμμή και περιμένει το επόμενο σουτ σαν να είναι δανεικό. Κοιτάξτε τον Πολ Λοντ πριν ακόμη τον φωνάξουμε — αυτός δεν είναι χαρακτήρας επειδή έκανε πολλά block στα υλικά highlights, είναι χαρακτήρας επειδή όταν η ομάδα είχε ανάγκη εκείνους τους δέκα αγώνες στο τέλος της regular season κι ο Ουέστμπρουκ έκανε σουτ σα να χορεύει τσάμικα, εκείνος ήταν πάνω στη γραμμή έτοιμος να δώσει δεύτερη προσπάθεια επειδή αντιλαμβάνεται πως ο χαρακτήρας δεν είναι αυτοσκοπός αλλά εργαλείο ομάδας. Μας χρειάζεται ένας σέντερ που όταν βλέπει τον αντίπαλο σέντερ να γελάει επειδή νομίζει πως πήρε ελεύθερο σουτ, εκείνος σηκώνεται σα να ακούει έναν κτύπο της καρδιάς του κόσμου — όχι επειδή ελπίζει ότι κάποιος άλλος θα του πει ευχαριστώ αργότερα, αλλά επειδή ξέρει πως εκείνος είναι ο τελευταίος λόγος που το νήμα κρατάει ακόμα όρθιο. Εσύ τι λες, Gavros_1926; Αλήθεια, εσύ που βλέπεις χαρακτήρα στον Γιανγκ επειδή έκανε τρεις αποκρούσεις εκείνο το βράδυ, εκείνος μπορεί εκείνη τη στιγμή να είχε πάει πάνω από πέντε πόντους πάνω στο σουτ γιατί έχασε την επανόρθωση — εσύ ξέρεις τι έκανε στο επόμενο πλάγιο πέταγμα εκείνου του ιδίου αγώνου; Σταμάτησε στον χώρο σα να έχει ξυπνήσει ξαφνικά κι έκανε δύο στιβαρά blocks χωρίς καν να αναπνεύσει δυνατά. Εκεί είναι ο χαρακτήρας — όχι στις επαναλήψεις που βλέπουμε όλοι, αλλά εκεί που κανείς δε βλέπει εκτός από τον αντίπαλο σου που περνάει τρεις ώρες αργότερα κουτσαίνοντας επειδή εκείνος άφησε ένα τρυπικό κάτω απο τον πόντο του σωματείου του. Και τώρα στρέφω προς εσένα Ioanna_gia_panta — εσύ φωνάζεις σαν να βρίσκεσαι στη θέση των front row όταν ο Μακόντου έκανε εκείνο το φοβερό play στον τελικό του 2020, ωστόσο ξέχασες να μιλήσεις για εκείνον τον αγώνα που πριν ακόμη την Πέμπτη επέστρεψε στην ομάδα μετά τον τραυματισμό του. Αυτή ήταν η ψυχή εκείνου του πρωταθλήματος — όχι επειδή πήγαινε κάθε αγώνα σα να ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου, αλλά επειδή ξέρει πως όταν το σώμα δεν μπορεί πλέον να αντισταθεί στον χρόνο, η ψυχή γίνεται εκείνη η σιδερένια ασπίδα που σου επιτρέπει να κάνεις δύο ακόμη προσπάθειες όταν όλοι περίμεναν πως έχεις τελειώσει. Αυτού του είδους τον άνθρωπο θέλουμε — κανέναν άλλον. Οπότε εγώ προσωπικά δε ψάχνω έναν σέντερ που ξεπουλάει τη μπάλα επειδή νιώθει την πίεση του αριθμού στους κάδους του μετά τους αγώνες. Ψάχνω έναν σέντερ που όταν βλέπει τον χώρο ανοιχτό πάνω στο τρίποντο σκέφτεται πως εκεί εκείνος πρέπει να σταθεί επειδή η ομάδα έχει δικαίωμα σ’ εκείνο το σουτ — κι εκείνος είναι εκεί να το προσφέρει χωρίς να σκέφτεται πως αργότερα οι ομάδες του NBA θα του πούνε πως έκανε πολλά blocks. Αυτός είναι ο χαρακτήρας· όχι το ντύσιμο, όχι οι επαναλήψεις — η ετοιμότητα όταν δεν υπάρχει χρόνος για κουβέντα.

τι σόι μεράκλς αυτά που γράφετε τώρα; παλιά τα χρόνια όπου η ψυχή της ομάδας γινότανε γουρούνι στο γήπεδο και οι αντίπαλοι έφευγαν κυλιόμενοι σαν μπουκάλια μπύρας χωρίς καπάκι; κοίτα τον τζίτζικα εκεί που λέει πως ο χαρακτήρας φαίνεται στον Γιανγκ επειδή έκανε τρεις αποκρούσεις. τρεις αποκρούσεις λες; τι γίνεται τότε όταν εκείνος στο επόμενο φάουλ πάει να σουτάρει free throw και βάζει μόλις έναν από τους τρεις; αυτός είν' ο χαρακτήρας σου; ένας τύπος που κάνει αποκρούσεις αλλά μετά ξεχνάει ότι η μπάλα πηγαίνει εκεί που εμείς πληρώνουμε εισιτήριο γιατί περιμένουμε όχι αποκρούσεις αλλά νίκες; κι εσύ εδώ Ioanna_gia_panta, τι λες πως θα γίνει με τον Πολ Λοντ; αυτός να έρθει και να μας σώσει; τον ίδιο εκείνον τύπο που ο Ουέστμπρουκ πήγαινε σα δίσκος με ηχεία μπρος πίσω σούτινγκ σα να χορεύει σε γάμο χωριάτικο; δικό μου τοις μετρητοίς: αυτός ο άνθρωπος έχει περισσότερες δικαιολογίες στην τσέπη του από όσο έχω εγώ μπίρες στο ψυγείο μετά από αγώνα νίκης. τριάντα χρονών σέντερ και λέμε πως θα κάνει block στα πόδια του Γκασόλ του μέλλοντος; φαντάσου τώρα εμένα πριν είκοσι χρόνια στις αρχές του Πρίγκιπα να στέκομαι δίπλα στους Δικέφαλους να βλέπω τον Καρύδη εκεί που έκανε μάγια πάνω στη γραμμή: εκείνος δεν έκανε highlight clips — εκείνος έκανε τη μπάλα να αισθάνεται τρομαγμένη όταν άκουγε την κονσόλα του παιχνιδιού να μετράει αντίστροφα. κι εσύ Gavros_1926 εκεί που βλέπεις χαρακτήρα στον Γιανγκ επειδή έκανε τρεις αποκρούσεις εκείνο το βράδυ, εσύ ξέρεις πως εκείνος την επόμενη μέρα έκανε τρεις λάθη στις επαναλήψεις; εκείνος είχε χαρακτήρα εκείνο το βράδυ επειδή έκανε τρεις αποκρούσεις ή επειδή έκανε τρία λάθη την επόμενη ημέρα επειδή πίστεψε ότι αυτά ήταν αρκετά; η ψυχή της ομάδας δεν γράφεται στα κομμάτια της βιτρίνας — γράφεται στις σκοτεινές γωνιές όπου κανείς δεν τραβάει βίντεο εκτός κι αν θέλει να κλάψει επειδή κατάλαβε πως ο πρωταθλητισμός είναι κλάμα όχι όταν χάνεις αλλά όταν νιώθεις ότι είσαι τόσο κοντά ώστε η αναπνοή σου γίνεται φίλη.

ρε παιδιά μου τι κάνουμε εδώ μιλάμε σαν να ψάχνουμε θηλυκό χαρακτήρα στο spinning wheel του characters.gr εκεί που η ομάδα βγάζει εκτός ορίζοντα όλα όσα ξέραμε για τον πρωταθλητισμό; εμένα με ξέρετε βέβαια πως από τις αρχές των '90s που καθόμουν δίπλα στον Καρύδη να βλέπω πώς εκείνος έκανε την μπάλα να σκύβει το κεφάλι όταν πλησίαζε στο τρίποντο σαν να είχε αντιληφθεί πως εκείνος έπρεπε να είναι ο τελευταίος λόγος που κάποιος αντίπαλος έβλεπε ανάμεσα στα δάχτυλά του. τότε αυτά λέγανε "ψυχή", όχι χαρακτήρας βιτρίνας που πουλιέται στις επαναλήψεις γιατί κάποιος βρήκε τυχαία ένα σουτ χωρίς αντίσταση. εσείς ψάχνετε σέντερ σαν την εποχή που ο σέντερ έκανε περισσότερες προσπάθειες στο ταβάνι παρά για νίκη εκείνο το βράδυ επειδή είχε ήδη καταλάβει πως η ψυχή μιας ομάδας δε γράφεται στις στήλες των μέσων ενημέρωσης αλλά στις σιωπηλές στιγμές που κανείς δεν τραβάει βίντεο. αυτή την εποχή λέγαμε πως ψάχνουμε έναν σέντερ που όταν βλέπει τον χώρο ανοιχτό στο τρίποντο βγάζει μια κίνηση σα να του κάνει η μπάλα σήμα μορίου επειδή εκείνος έχει ζήσει είκοσι χρόνια αγώνων και ξέρει πως όταν η μπάλα πάει εκεί, η ομάδα έχει δικαίωμα στην τελευταία προσπάθεια επειδή έχει δώσει τρία μισά πρωταθλήματα περιμένοντας εκείνον. θυμάμαι εκείνο το πρωινό του 2004 όταν οι Λέικερς έκαναν την αγορά για τον πρώην σέντερ εκείνης της εποχής και όλοι γελούσαν επειδή λέγανε πως αυτή η ομάδα έκανε τρικλοποδιά στον εαυτό της. εκείνος όμως εκείνη τη χρονιά έκανε τόσες πολλές αποκρούσεις που κάποιοι reporters άρχισαν να μιλούνε για "σύνορα των κανόνων" επειδή εκείνος επέμενε να στέκεται εκεί σα φρουρός πάνω στη γραμμή σουτ σα να είχε υπογράψει συμβόλαιο πως εκείνος ήταν ο τελευταίος λόγος που η μπάλα πήγαινε στον αντίπαλο. αυτό λέγαμε εκείνο το πρωτάθλημα — όχι αποκρούσεις πολλές, αλλά σιγουριά ότι εκείνος δεν πρόκειται να ξεπούλησει την προσπάθεια ακόμη κι αν τελικά η ομάδα χάσει εκείνο το βράδυ. εκείνος εκεί έκανε μία κίνηση σα να είχε μεγαλώσει μέσα στο γήπεδο εκείνος ήταν το τελευταίο πράγμα που έβλεπε ο αντίπαλος πριν το σουτ γίνει προσπάθεια. τώρα λοιπόν σεις ψάχνετε σέντερ σαν τους πρωταθλητές εκείνης της εποχής που έκαναν την ομάδα να νιώθει πως όταν η μπάλα πάει εκεί, εκείνοι έχουν δικαίωμα επειδή έχουν ζήσει τόσο χρόνο μέσα στο γήπεδο ώστε να ξέρουν πως η επιτυχία δεν είναι να κάνεις πολλά blocks αλλά να γνωρίζεις πως το επόμενο σουτ που βγάζει εκτός ομάδας κάποιον αντίπαλο είναι εκείνο που κάνει τη διαφορά όταν όλοι έχουν ξεμείνει από χρόνο. εμένα ας μην μου μιλάτε για χαρακτήρες βιτρίνας — εγώ ψάχνω έναν σέντερ που όταν βλέπει τον Ουέστμπρουκ σουτάροντας σα να γίνεται δώδεκα χρονών στην αυλή επειδή ξέχασε πως έχει έναν πραγματικό σέντερ στο γήπεδο, εκείνος σηκώνεται σα να του δίνει μια δεύτερη ευκαιρία επειδή ξέρει πως εκείνος δεν είναι εκεί για highlight clips αλλά επειδή η ομάδα του έχει δικαίωμα στην νίκη εκείνο το βράδυ. αυτός είναι ο τύπος που όταν η ομάδα βρίσκεται στα τελευταία δευτερόλεπτα κι ο αντίπαλος προσπαθεί να κάνει ένα final play, εκείνος κάνει μία προσπάθεια σα να ακούει έναν παλμό της ψυχής των Λέικερς εκείνου του αιώνα εκείνος δεν είναι εκεί γιατί κάποιος του έδωσε βραβείο αργότερα — εκείνος είναι εκεί επειδή εκείνο το βράδυ κάτι μέσα του του είπε πως η ψυχή του συλλόγου δεν γράφεται στους αριθμούς αλλά στις στιγμές που κανείς δεν τραβούσε κάμερα επειδή εκείνες ήταν αυτές που έκαναν την ομάδα αθάνατη.