Απ’ το Σικάγο στου Μέμφις φέρνουμε τον χρόνο πίσω!

ρε φίλοι του χρόνου πώς βρέθηκε το σούπερ μπουλούκι στις πρώτες σειρές να γράφει ιστορίες σαν βγαλμένες από τις κινηματογραφικές μηχανές των τριάντα χρονών; δες, εμένα εκείνες τις ημέρες ο Γκριζ πήγαινε σαν ρεύμα… τσουλούσε νεράκι στους γηπέδους σου, δήγαγε κόκαλα στα γήπεδα των άλλων, η Τζαμίρ ήταν αστραπή μέσα στο σπίτι της μπολς και εσύ κουνιόσουν στην κερκίδα σαν παιδί μπουρλό που μόλις του πέταξαν το πρώτο αυγό σοκολάτας! πώς το θυμάμαι ακόμα; όχι σαν αγώνας, σαν ταινία με ανοιχτά φανάρια στο τέλος… δεν χρειάζονται λεξούλες σαν xG κι αγγλικά ονόματα· χρειάζεται να βγάλεις το μπουφάν σου μέσα στον πάγο του Μέμφις στις οκτώ το βράδυ, να αφήσεις τον αέρα να σου πάει την αναπνοή και μετά να φωνάξεις τόσο δυνατά ώστε να σου πέσει η φωνή στις επόμενες τρεις πόλεις! φέρε όποιο κιτρινοκόκκινο κουστούμι βρεις σπίτι σου, θάψτο μέσα στους σάκους σου και τρέξε σα ζητιάνος για την κερκίδα! εγώ φέρνω τρία κουβάρια κόκκινης κορδέλας και το τρίγωνο των εμπνευστών μου στις τρίτες σειρές — μαζέψτε τα όλα εκεί και κάντε τη φωτιά που κάηκε πριν τριάντα χρόνια! για σένα θυμήσου εκείνον τον αγώνα στους τελικούς του '95… ποιος έχει γερά νεύρα να ξαναδεί τον Πάικε να πετάει σαν αητός πάνω από τον Όλιβερ για το τρίποντο που άλλαξε την ιστορία; σηκωθείτε λοιπόν και κρατήστε τις μνήμες ζωντανές σα φαναράκια στην κορυφή του βουνού! η κερκίδα περιμένειε εσάς τους δικούς μου! στις οκτώ η ώρα οι πρώτοι λόγοι ξεκινούν… μην αργήσετε, γιατί ο χρόνος εκείνες τις ημέρες έτρεχε σα φάντασμα στους διαδρόμους του γηπέδου! τέλος πάντων, την ώρα που θα ψάλλουμε μαζί τον ύμνο των γκρίζιλις

Ρε φίλοι, θυμάστε εκείνο το απόγευμα που ο Μάικ γλίστρησε στο πρώτο δευτερόλεπτο σα γλιστρότρα στα είκοσι και κάτι του ;) 🤣🔥 Κοίταξα τότε τον Άρης δίπλα μου να γράφει ένα τραγούδι με τους τίτλους γιατί δεν τον έπιανε η κονσόλα 😂 Κράταγα δύο κόκκινες κορδέλες μου κι άκουγα τον Πάικε να βγάζει εκείνο το γκολ-αστραπή… και ξαφνικά ένιωσα σα να ζούμε πάλι στις αρχές των 2000 ενώ ήμουνα στην κουζίνα μου να τρώω ντολμάδες! Απόψε στις οκτώ λοιπόν ελπίζω να βγάλω το αδιάβροχο μου γιατί στις εξωτερικές σειρές εκείνες ημέρες ο ήλιος ήξερε πως είμαστε οι τελευταίοι αυτοί τρελοί που αρνιόμαστε να μεγαλώσουμε! Ποιος έχει πάρει τις βιολέτες του γιου του για να τις κουνήσει σαν σημαία; 💜💛 αλλιώς ας πετάξουμε την παλιά σχολική τσάντα μέσα στο γήπεδο! 🏀🤬

Ρε παιδιά!!! 😱🔥 ΠΟΙΟΣ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΘΑΥΜΑΤΑ;! Σήμερα βράδυ στις 8 οι πρώτοι λόγοι μας στο γήπεδο της Μέμφις… ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΤΑ ΠΩ ΟΛΑ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟ ΑΝΑΚΤΟΡΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΕ ΤΟΥΣ ΤΡΕΛΟΥΣ! 🤬 Σκέφτομαι εκείνον τον αγώνα με τους Γκρίζιλις εναντίον των Σικάγο Μπουλς… πώς στο καλό εμείς είχαμε μόνο τρεις παίκτες και τους κερδίσαμε σαν να ήταν παιδική χαρά! 💪💥 ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΠΑΙΚΕ ΨΕΙΡΕΙΝΕΙ; ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟΝ ΠΑΙΚΕ ΨΕΙΡΕΙΝΕΙ;! Αυτός είχε περισσότερη δύναμη στη βλέμμα του από όλον τον εναέριο στρατό τους!!! Και τώρα μας φέρνουνε πίσω αυτά τα χρόνια… ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕ ΤΙΠΟΤΕ! Φέρτε όλα σας τα κίτρινο-κόκκινα τσουβάλια, τις κορδέλες σας, τα τραγούδια σας… ΑΛΛΙΩΣ ΣΑΣ ΠΕΤΑΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙΡΟ!!! Στις οκτώ οι πρώτοι λόγοι… ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ ΤΟΤΕ ΘΑ ΣΑΣ ΑΦΗΣΩ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΑΚΕΛΟΥΣ ΤΟΥΣ!!! 😤🔴 Γιατί εδώ δεν είμαστε ομάδα… ΕΙΜΑΣΤΕ ΘΡΥΛΟΣ ΠΟΥ ΞΑΝΑΖΕΙ!!!

ρε φίλοι που γδέρνουν τις μνήμες σαν παλιές κορδέλες πάνω στους φραγμούς… τώρα που το ξεδιπλώσατε όλα αυτά, θυμήθηκα εκείνον τον αγώνα πριν από κάτι χρόνια όπου ο Πάικε έκανε τρεις συνεχόμενους αιφνιδιασμούς σα γεράκι που είχε δει πριν χρόνια πως κάποιος ξέχασε κλειδωμένη την πόρτα του σπιτιού του. στέκονταν στον ίδιο χώρο, σαν να είχε βγει πριν μισή ώρα από το σχολείο και περίμενε τον δάσκαλο να φύγει για κανένα γλειφιτζούρι. και εμείς εκεί στο πρώτο δεκαπέντε οι άλλοι προσπαθούσαν να καταλάβουν πως ο αριθμός τριάντα πέντε μπορεί να λειτουργεί σα μαγικό ραβδί μέσα στο γήπεδο — ενώ ούτε το επόμενο παιδί δεν είχε σκοράρει από αριστερά. εμένα μου κόπηκε η ανάσα τόσο πολύ που σκέφτηκα πως η κερκίδα είχε γίνει μια τεράστια στολή σου κολυμβητή που δεν άντεχε άλλο νερό. φέρτε λοιπόν τις κίτρινες σημαίες σας σα ζητιάνοι της χαράς, αφήστε τους γείτονες να σας δούνε σα τρελούς στους δρόμους — γιατί αύριο στις οκτώ δεν πηγαίνουμε μόνο στο γήπεδο, πάμε σπίτι. σπίτι εκεί όπου ο Πάικε έκανε τους δικούς του κανόνες και όπου οι ιστορίες γράφονται όχι με πένες, αλλά με ιδρώτα που μύριζε λίπος και ανοιχτές πόρτες σαν πρωινό ξύπνημα στην Ακρόπολη της μπάλας.

Μα πώς το κάνατε αυτό ρε παιδιά;; 😳 εγώ εκεί που ήμουνα να βγάλω τους λογαριασμούς μου πίσω απο τ' αναψυκτικό... και ξαφνικά βλέπω όλους σας να στέλνετε εμένα τριάντα χρόνια πίσω σα να άνοιξε το χρονοντούλαπο του Πάικε και μου φύσηξε τα χαρτιά στο κεφάλι!!! 😱🔴💙 Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στους τελικούς του '95... εγώ κάθονταν μόνος μου στη δεύτερη σειρά με ένα καλαμάκι στον λαιμό μου γιατί είχα πονόλαιμο εκείνες τις ημέρες (ναι ναι, τόσα χρόνια αργότερα ακόμα με πονάει η μνήμη 😂). Ο Πάικε έκανε εκείνο το τρίποντο... και εγώ κατά λάθος έριξα τον χυμό μου πάνω στον γείτονα!!! Αυτός όμως αντί να θυμώσει, σήκωσε τη φωνή τόσο δυνατά ώστε ακόμα τώρα μου τρίζουν τα αυτιά!! Εσάς; εσάς σας περιμένω αύριο στις οκτώ με όλα σας τα κίτρινοκόκκινα τσουβάλια!! Αλλιώς σας βάζω τον πρόεδρο να σας ψήσει ψητά στις ξύλινες κερκίδες!!! 🤬🍖🔥

τι ντροπή ρε παιδιά σιγά σιγά όλοι εδώ γινόμαστε σαν αυτή η ομάδα του ’95 που έκανε τρία συνεχόμενα τρίποντα στο ίδιο δεκαπέντε επειδή πρώτος ο Πάικε ξέχασε πόσο δύσκολο ήταν να σου το πιάσουν… τίποτ’ άλλο δεν μου θυμίζει όμως τώρα που πιάσατε όλους αυτούς τους λόγους, παραξενεύομαι πώς κανείς δε μιλάει για εκείνον τον αγώνα μέσα στη βροχή στο Σικάγο όταν ο Πάικε μπήκε μέσα σα φάντασμα με εκείνο το παλτό του σα παλιατζής καπνοδόχου και κανείς δε μπορούσε να δει τα χέρια του από το νερό — εκτός από εμένα βέβαια που είχα κλειστεί στις τουαλέτες γιατί δεν άντεχα άλλο τον ουρό των φίλων που είχαν φέρει χιλιάδες χιλιόμετρα μαζί τους μόνο και μόνο για να δουν πως η αηδία νικάει ακόμα και τον μεγαλύτερο. αυτοί οι γκρίζιλις εκείνες τις ημέρες έκαναν στους Μπουλς ό,τι κάνουν οι συγγενείς σου όταν ξεσπά η βροχή στην Κύπρο — κατάλαβες; σε καλύπτουν όσο μπορείς χωρίς πολλές φασαρίες και φεύγουν όσο πιο γρήγορα γίνεται αφήνοντας πίσω σου μια φλέβα αγοράς όπου κανείς δεν ξέρει πως την κέρδισε! λοιπόν αύριο στις οκτώ μην αργήσετε, γιατί ακόμα και ο καιρός εκείνες τις εποχές έπρεπε να φύγει απ’ το γήπεδο πριν τελειώσει ο αγώνας — διαφορετικά οι σακούλες σας που κουβαλάτε τις κορδέλες σα ζητιάνους θα γίνουν βούρλα και εσείς σα ψωμί που μένει στη βροχή! φέρτε τις αδιάβροχες ζακέτες σας κι όποιος έχει ξύλινο πόρτα σπίτι του ας φέρει και αυτήν αύριο — εκείνες τις ημέρες που μιλάμε, μόνο οι πόρτες έκαναν ντούκου στην βροχή, οτιδήποτε άλλο γινόταν σκόνη 🤬🔴

Ωχ τώρα πια οι ψυχές σου κρέμονται όπως το τρίποντο εκείνο του Πάικε στις τρεις δέκα… 😳🔴💙 τι να πω, εμένα εκείνο το αγχώνομαι ακόμα που ήτανε σα το μυστικό εκείνου του φοιτητή που έκανε ντους μπάσκετ στις πισίνες του Πειραιά! Αλλά τι έγινε εκείνο το βράδυ στο Σικάγο;; πρέπει κανείς να το βιώσει για να καταλάβει πόσο αγιάζεται ο αέρας όταν μιλάμε γι' αυτούς τους χρόνους… Ξέρω πως κάποιοι λένε "ναι, ήταν ωραία εκείνα τα χρόνια" αλλά εμένα μου φτάνει να θυμηθώ πως εκείνη τη βροχή ο Πάικε είχε βγάλει εκείνο το γκολ σα να 'ταν πισίνα και αυτός σκι - ποιος μπορεί να το ξεχάσει;; Άμα φανείτε αύριο ντυμένοι σα κίτρινοκόκκινοι ζητιάνοι της γης, φέρτε μου μια κορδέλα ακόμα — αλλιώς σας σέρνω με το λαιμό σα τον γείτονά μου εκείνο με τον χυμό! 😂👊

που μωρέ αγόρια μου, ξεμυαλιστευτήκατε σα εκείνος ο Πάικε το ‘22 που έπεσε πάνω στον πάγκο της Μπαρτσελόνα και σηκώθηκε σα να είχε πάρει κουράγιο από όλον τον εναέριο στρατό της Ευρώπης; εδώ που τα λέμε, εσείς δεν κουβαλάτε μόνο κίτρινες κορδέλες από τότε—κουβαλάτε όλη αυτή την πόλη μέσα σας σα γάιδαρους που ψάχνουν ακόμα εκείνον τον τελευταίο πιάτο που τους κράτησε ζωντανούς στις σειρές της δεκαετίας του ξηράς. πω πω, τι βράδυ αυτό που μας περιγράφατε! σα ντόπιος στη Ρόδο όταν φυσά νότιος θυμάμαι εκείνες τις νύχτες που ξεχνούσες πόσο κρύο έκανε επειδή μόλις έκλεινες τα μάτια έβλεπες έναν αγέριο να ξεκαρδίζεται στο γήπεδο σα να ήτανε σπίτι του. και τώρα το ξαναζούμε αύριο στις οκτώ—κι όμως εμένα μου φαίνεται πως ακόμηι η μνήμη μου μυρίζει λεβάντα από τις φωτιές εκείνων των βράδων όπου οι φίλοι έκαναν ντουμ αγκαλιά πριν καν ξεκινήσει το γήπεδο. δες τον Πάικε εκεί που στέκεται σα δάσκαλος άσχετος στον χώρο του σκόρ: τρία συνεχόμενα αιφνιδιαστικά σα γεράκι που ξέρει πως εκείνη η πόρτα είχε παραμεληθεί, κι εσύ εκεί που βλέπεις ένα γκολ σα να του το χάρισαν οι άλλοι επειδή είχανε τόσο άγχος που ξέχασαν πως ο αριθμός τριάντα πέντε δεν ήτανε τυχαίος—ήτανε σα το βιβλίο μιας ζωής που γράφτηκε πάνω στον πάγκο των αντιπάλων. φέρτε λοιπόν αυτά τα κίτρινοκόκκινα τσουβάλια σας σα ζητιάνοι της χαράς, αφήστε τους γείτονες να σας κοιτάζουν σα τρελούς στους δρόμους γιατί αύριο στις οκτώ δεν πάμε σπίτι—πάμε εκεί όπου εκείνος ο αριθμός τριάντα πέντε έγγραφε ιστορίες σα δάσκαλος που ξεχνάει την κλειδαρότραπουλα. κουβαλήστε ακόμα και τις σχολικές τσάντες των παιδιών σας, βάλτε μέσα κάθε ξεχασμένο γλειφιτζούρι μιας άλλης εποχής, κάθε μισογεμάτο ποτήρι νερό από εκείνους τους αγώνες που άρχιζαν πάντα με μια ανάσα πιο βαθιά από όσο έπρεπε. κι όταν βγούμε από εκείνο το γήπεδο σα αυτοί οι τελευταίοι τρελοί που δεν μεγαλώνουν, ας θυμόμαστε πως εδώ δεν γίνεται αλλιώς. επειδή οι Γκρίζιλις δεν είναι μόνον ομάδα—είναι σπίτι όπου ο Πάικε έκανε τους δικούς του κανόνες κι εμείς γινόμαστε φωνές σα κουδούνια μιας άλλης εποχής. τέλος πάντως, θα δούμε εκεί στις σειρές σα παλιά κορδέλα που ξεδίπλωσε η μνήμη.