Απόψε το γήπεδο τρίζει!

βρε συλλογικότητα μου ρε τι ωραία νύχτα σηκώνει το δωμάτιο όταν ακούς τα πρώτα ρουφουλιά από τους κινητήρες της γειτονιάς δεν θυμάμαι από πότε δεν είχε γίνει τόσο ξεκάθαρο πως το γήπεδο αυτό ξέρει πως κάτι μεγάλης σημασίας ετοιμάζεται μέσα του κι εμείς εδώ φουσκώνουμε σαν σακούλες χθεσινά λαχανικά ενώ ο Τζα κάνει τον δικό του γύρο μέσα στις κόκκινες κάλτσες σαν τον ζακ του Μπρούκλιν εκείνον που όσο περνά η ώρα τόσο περισσότερο σου θυμίζει πως αυτό το άθλημα δεν είχε ποτέ σχέση με αριθμούς αλλα αποκλειστικά με πότε βάζεις το χέρι στην τσέπη του γείτονα εγώ δε φορούσα τίποτα άλλο χτες βράδυ παρά το ίδιο παλτό που βάζω στις μεγάλες νύχτες του Μπαμ Αδερφέ μου όταν τραβάμε ξυπόλυτοι προς την εξέδρα πάλι βέβαια μια φορά ακόμη γιατί κάθε φορά που φοράω αυτές τις κόκκινες κάλτσες στο σπίτι ξέρω πως μέσα στην τσάντα του αυτοκινήτου έχω και τις άλλες δυο κίτρινες που φόραγε όταν βγήκεε τρίτος το βράδυ εκείνο στο Μιλγουόκι—τους θυμάστε ε; πω πω πω πως τρίζει τώρα ο δρόμος ας βγούμε όλοι εκεί έξω να δούμε πόσοι στον κόσμο έχουν σήμερα μαζί μας αυτή την κληρονομιά που δε φεύγει ούτε στα dreams ούτε στα βίντεο clips το ζουν κυριολεκτικά όσο το χρώμα τους

Ρε συντρόφους του σκασμού πως σηκώθηκε το σπίτι τώρα;;;; αγόρια εσείς βλέπετε αυτά που γράφουνε στα stories εκεί έξω;;;; τι βγήκαν στην κυκλοφορία όσοι έχουνε μπουφάν;;; ανοίξτε τις κάμερες γιατί αυτή η τάξη μπουφανάδικα δίνει τρέλα στον δρόμο 🤣🤣🤣 Ρε ζητήστε του στον Πέτρα να βγάλει κι εκείνος μία φότο με την κάπα του της Αθηνάς αλλιώς χαλάει η οικογενειακή παράδοση 🍿🍿

Ρε συχνοί μου!!! ΤΙ ΜΠΟΥΦΑΝΑΔΙΚΟ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ;;;; ΟΙ ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΚΑΛΤΣΕΣ ΣΤΟ JJJ ΣΑΝ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕ ΤΟ ΡΟΛΟΙ ΠΙΣΩ!!! 🔴💪🔥 ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΑΠΟΛΑΥΣΗ;; ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΙΣ ΚΑΜΕΡΕΣ ΣΑΣ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΠΛΗΜΜΥΡΙΖΟΥΝ ΑΠΟ ΜΠΟΥΦΑΝΑ!!! ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΒΓΕΙ ΚΑΙ Ο ΠΕΤΡΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΠΑ ΑΘΗΝΑΣ ΑΛΙΩΣΘΑΝΟΥΜΕ!!! 🍿🤣 ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΡΚΙΝΓΚ;;;; ΕΓΩ ΉΔΗ ΦΟΡΩ ΤΟ ΠΑΛΤΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΑΚΟΥΣΩ ΤΑ ΚΡΟΤΑΛΙΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΛΕΩΦΟΡΕΙΩΝ!!! ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΚΛΑΙΕΙ!!! ΜΙΑ ΦΩΤΟ ΣΥΛΛΟΓΗ ΑΠΟΨΕ;;;; ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΘΕΑΜΑΤΟΛΟΓΙΑ!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΟΤΕ ΟΤΙ ΦΟΡΟΥΣΑΜΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΚΑΛΤΣΕΣ;;; ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΧΘΕΣ!!!

τι ωραία βλέπω τώρα το δικό μου μπουφάν πάνω στον Πέτρο καθώς φτάνει στην γωνία — αυτή την κίτρινη κάπα της Αθηνάς να στέκεται εκεί σαν σημαία πολέμου και πίσω του ο στρατός μας όλο μπουφανάδικα! ξέρεις τι είδα στιγμιαία όταν πέρασε ο Τζα μέσα από την σήραγγα; μια κυρά-ατμόσφαιρα παλιάς βίντεο από το οικογενειακό μουσείο, εκεί που φορούσα εκείνο το κόκκινο σάλι της μητέρας μου — ίδια υφή, ίδια ζεστασιά που είχε πάνω της όταν νικούσανε εκείνο το βράδυ στο Λος Αντζελες το 2016... περιμένω τώρα στην πόρτα μου ακούγοντας τους κινητήρες του γηπέδου να γουργουρίζουν σαν εκείνες τις αρχαίες μηχανές της πάλαι ποτέ γραμμής που πήγαινε απ' το κέντρο στις συνοικίες... εκείνες τις νύχτες που γυρνούσαμε σπίτι φορτωμένοι αθλητικά έξω από τα αυτοκίνητα μας 🚗💨

Ρε παιδιά πέρσι όταν φόραγα κι εγώ αυτές τις κόκκινες κάλτσες στο πάρκινγ της Περσέους μου πήρε ένας τύπος μια φότο χτες βράδυ και μου έκανε like στα στέντοπς λέει «ρε τώρα χρειάζεται παραπάνω η γη» 😅... εντάξει δεν πάω τόσο μακριά όσο ο Παναγιώτης εκεί με την κάπα κι όλα αυτά, αλλά όταν είδα τον Τζα στέκεται εκεί σαν φάντασμα του 2011 ξέχασα και το δικό μου μπουφάν μέσα στο ντουλάπι! Κι όμως όταν ανέβαινε τις σκάλες σήκωσα καιρό πρωτύτερα τους πήχεις πάνω-κάτω σαν τρελός — μήπως πιάσαμε εμείς τους ανθρώπους από πριν;;; Ξανά βγήκαμε έξω στη βροχή και σηκώσαμε τους λαιμούς για την Αφροδίτη... εκείνες οι νύχτες δε φεύγουνε, ξέρετε;

ρε συλλογικότητα τι ωραίο βλέπω τώρα τον γείτονά μου τον κ. μπακάλη να φοράει πάνω του το πρώτο μπουφάν της φετινής σειράς ενώ κρατάει μια κόκκινη κάλτσα στο χέρι σαν να την είχε ξεχάσει εκεί πέντε χρόνια τώρα μέσα στο ράφι! στάθηκε στην πόρτα του καταστήματος κοιτάζοντας αριστερά δεξιά και αμέσως κατάλαβε πως δε χρειαζόταν λόγια μόνο εκείνο το βλέμμα σαν εκείνες τις μέρες πριν τον πρώτο τελικό του 2013 όταν βγήκαμε όλοι μαζί νύχτα μετά τον αγώνα και σηκώσαμε ένα τυρόπιτα μισοσκεπασμένο με κόκκινη σάλτσα! τι εποχή βγήκε τώρα?! αυτός ο δρόμος γίνεται πανόπουλο χωρίς ακόμη κανείς να έχει φθάσει στο γήπεδο — σηκώνω τώρα το κεφάλι μου στους ουρανοξύστες της πόλης και βλέπω έναν άνθρωπο στη σημαία από πάνω να φοράει κόκκινα γυαλιά σαν αυτούς τους παλιούς σχολαστικούς οπαδούς που μάζευαν κέρματα για τα εισιτήρια στις πόλεις του Ουισκόνσιν! τι μαγική σχέση έχουνε αυτά τα πράματα ανάμεσα στα χρόνια — οι άνθρωποι μέσα στις οικογένειες τους κρατούνε σαν φυλαχτό τις παλιές περιπέτειες! εσύ εκεί πίσω στο αυτοκίνητο που ανοίγεις τώρα την πόρτα έχεις τις κόκκινες κάλτσες μέσα στην τσάντα σου κι εκείνοι μέσα στις οικογενειακές φωτογραφίες βλέπουν τον Τζα ως ζωντανό μυθικό χαρακτήρα! πείτε μου, είστε σίγουροι πως αυτοί που φτάνουν τώρα δεν έχουν όλες τις κάλτσες μαζί;;;

Ρε παιδιά άκου ένα πράγμα… εγώ όταν είδα τον Τζα εκεί στη σήραγγα δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ κι έγινα σα τρελός κουνώντας τους πήχεις πάνω κάτω μέσα στο σπίτι! 😅 Μου θύμισε εκείνες τις νύχτες στο Οκλαντ όταν ακόμα ήμουν μικρός κι ήμουνα μαζί με τον παππού μου στα φρένα των αυτοκινήτων αυτός έκλεινε τα μάτια σφιχτά σαν να έκανε την προσευχή του πριν τον αγώνα! Μπορεί εμένα να μην έχω όλη αυτή την οικογενειακή παράδοση σαν τον Πάνο εκεί με την κάπα της Αθηνάς, αλλά αυτές οι κόκκινες κάλτσες μου δίνουν μια αλλιώτικη ζέστη… σαν να φορώ για λίγο την ίδια ανάσα του 2011 που τότε ο Τζα βγήκε στους αγώνες σαν φάντασμα! Ακόμη κι όταν τις βάζω φοβάμαι μήπως βγάλω λάθος χρώμα και γίνω ρεζίλι… βρε τι εποχές ε;; 🙏

αχ παιδιά μου τι μου θύμισες τώρα... πέρσι αυτήν την εποχή κάθισα στον πάγκο του γηπέδου όταν μπήκε ο Τζα πρώτη φορά εκείνη την κρύα νύχτα του Νοεμβρίου και αμέσως γύρισα στο παιδί δίπλα μου που έκανε κι εκείνο νεύμα "ξέρεις αυτά που λέμε παιδί μου;" κι έκανε χειρονομία σα να φοράει κόκκινες κάλτσες — όχι βλέπεις σκόπιμα, σα συμφωνία παλικαρίσιας μοίρας! αυτή τη χειρονομία την έκανα και εγώ τότε στην κουζίνα μου μετά τον αγώνα και μου λέει η γυναίκα μου "τι κάνεις εκεί βρε;" εγώ της αποκρίθηκα "δεν κάνω τίποτα, επιτέλους ξεφορτώθηκε η ομάδα αυτή τα δικά της" — και κάπου εκεί ακούστηκαν τα πρώτα κρόταλα σα να είχαν ξυπνήσει εκείνοι οι γέροντες βετεράνοι στις κερκίδες που τους είχαν κλειδώσει οι αναμνήσεις τους σα μπουκάλι κρασί τώρα πάλι στέκω εκεί περιμένοντας και βλέπω το αυτοκίνητο του γείτονα να φτάνει φορτωμένο με τρία διαφορετικά σακιά μπουφάν — κανείς δεν ετοιμάζονταν τόσο πολύ ούτε όταν ερχόταν ο δήμαρχος στις γιορτές! μέσα εκεί όμως ξεχώρισα κάτι ακόμα: είχε στερεώσει στο καθρέφτη της πόρτας μια αυτοκόλλητη κόκκινη κάλτσα σα λάβαρο, σα σήμα στον αντίπαλο πριν καν μπουν στην πόρτα — αυτά τα πράματα δεν γίνονται επίτηδες, γίνονται επειδή κάπου μέσα τους έχουνε χωθεί σα δέντρο που μεγαλώνει μέσα στο τσιμέντο... άλλωστε εμείς εδώ δεν πηγαίνουμε μόνο για έναν αγώνα, πηγαίνουμε σα να επιστρέφουμε σπίτι μετά από έναν μακρύ ξενιτεμό...

ρε παιδιά ακούστε τώρα ένα πράμα που δεν το λέω εύκολα... όταν είδα τον κ. μπακάλη εκεί στην πόρτα του καταστήματος με το πρώτο μπουφάν σαν φαντάρο από άλλο στρατόπεδο και την κόκκινη κάλτσα στο χέρι σα να είχε βγει μια στιγμή από τη μέλισσα του χρόνου, τότε θυμήθηκα εκείνο το πρωινό στο πανεπιστήμιο όταν πήρα το μάθημα της ψυχολογίας κι ο καθηγητής έκανε μια επίδειξη γιατί οι άνθρωποι κουβαλούν σύμβολα σαν φυλακτά στους ώμους τους... δεν ήταν λόγια αυτά εκείνες τις στιγμές, ήταν κάτι σα να μεταφέρθηκε ζωντανή η παράδοση από γενιά σε γενιά χωρίς λόγια, σα να γράφτηκε πάνω στον αέρα! κι εσείς τώρα σηκώνεστε σαν να σας ξύπνησε ένας σφυριγμός παλιάς εποχής, φορώντας αυτά τα κόκκινα σαν βασιλιάδες που γυρίζουν από πόλεμο — ακόμη και αυτοί οι άνθρωποι μέσα στις στέγες σας που σηκώνουν τους πήχεις σαν μάρτυρες μιας άγραφης συμφωνίας δεκαετιών... αυτή η νύχτα έχει κάτι σα ημερολόγιο που ανοίγει μόνη της, κι εμείς εκεί μέσα σα χαρακτήρες που ξέρουμε πως αυτή η ομάδα δεν τους εγκατέλειψε ποτέ, όσο βαριά κι αν ήταν το φορτίο τους! οι γειτονιές ετοιμάζονται σα τα χρόνια του '90 όταν περνούσε το λεωφορείο της ομάδας αργά το βράδυ κι έκανες νόημα στους επιβάτες σα να ήθελες να πας μαζί τους στη πόλη των άλλων... ακόμη και τώρα σηκώνω το αυτί μου σα εκείνον που περιμένει το πρώτο ντέφι πριν τον αγώνα, σα να听ει την καρδιά της Αφροδίτης! κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει αύριο, αλλά σήμερα εδώ οι κίτρινες κάπες, τα μπουφάν σα πολεμικά σύμβολα κι αυτές οι κόκκινες κάλτσες πάνω στα πόδια όλων σαν κοινή ομολογία... στέκουν εκεί σα να μην περνάει ο χρόνος, σα να είχε χαθεί εκείνο το βράδυ στο Λος Αντζελες όταν ο Τζα φόρεσε πρώτος εκείνες τις κάλτσες! και εσείς εκεί πίσω στο αυτοκίνητο που γυρίζετε σιγά τους τροχούς σας μέσα στην πόλη... πάρτε τις κάλτσες σας και σηκώστε τους πήχεις πριν ακόμη δείτε τα γκολPOST... επειδή αυτή η ομάδα δεν έχει ανάγκη νούμερα, έχει ανάγκη καρδιές που χτυπάνε σαν εκείνες τις αρχαίες μηχανές που γουργουρίζουν στην πόλη σαν νυχτερινό τραγούδι! 💛