Ο Τζέιμορ Τζαγκέντ είναι τώρα ο καλύτερος παίκτης της Μέμφις, όχι ο Τζά Μοράντ

Άντε γαμώτο, Aspromavros, δεν σου έφτανε που πέρσι μας τα έκανες όλα μπούρδες με την "περιέργεια" σου για το πότε θα ξυπνήσει ο Μοράντ; Τώρα βρήκες χρόνο να γίνεις ο πιο στρουθοκάμηλος σχολιαστής της ομάδας επειδή ο Τζαγκέντ έκανε αυτό που έπρεπε: πετάει μπάλες σαν κανόνι κι εσύ τώρα τον βγάζεις σούπερ σταρ επειδή έχεις χρόνια να δείς ντου στα play-offs. Οι φίλοι του Τζαγκέντ εδώ μέσα ξέρουν πως όταν έπαιζαν μαζί αυτοί οι δυό, ο Μοράντ είχε το ρόλο του... πού είναι η λέξη; Του ταχυδρόμου! Περνούσε την μπάλα εκεί όπου ο Τζαγκέντ είχε ήδη αποκτήσει θέση και εκείνος έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα: κόβει κάθετους αγώνες σαν κοφτερός βράχος. Δεν χρειάζεται και πολλά λόγια· ανοίξτε το stat sheet: το 35% των πόντων από σουτ εντός 5 μέτρων του αγαπημένου σου σκοπευτή έναντι 12% του Μοράντ μιλούν από μόνα τους. Και πριν μου πείς πως "αλλά εκείνος οργανώνει", θυμήσου πως ο Τζαγκέντ την προηγούμενη χρονιά είχε το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό ασίστ ανά αγώνα μεταξύ των σουτέρ — όχι επειδή ήταν playmaker, αλλά επειδή οι αντίπαλοι προσέχουν εκείνον σαν αράχνη τη μύγα. Και τώρα ξαφνικά ο Μοράντ έγινε ο μεγάλος ηγέτης επειδή πέρασε την μπάλα μία φορά στη ζωή του; Τον έχω δει στο γήπεδο: όταν δεν υπάρχει quick pass εκεί που η ομάδα χρειάζεται σουτ τζάμπολικα γρήγορο, αυτός στέκεται εκεί σαν πεινασμένος γάτος δίπλα στο ψυγείο και περιμένει την επόμενη πάσα. Αυτό λέγεται σωστή χρήση ενός οργανωτή, όχι ηγέτης — ιδιαίτερα όταν το αποτέλεσμα κάθε αγώνα γράφεται στα πόδια αυτού που το εκτελεί τελικά, όποιος κι αν είναι αυτός. Και μην αρχίσεις με τις ιστορίες για τους πρώτους γύρους των playoffs πέρσι, εγώ ζωντάνευα κάθε αγώνα βλέποντας τον Τζαγκέντ να σκοράρει πάνω από τον γκαρντ αντίπαλο σα σκιουράκι πάνω στο κυνήγι του. Αν θέλεις ηγέτη, ψάξε κάποιον που βάζει τους άλλους να νιώθουν ασφαλείς — αυτός εδώ κάνει περισσότερο από αυτό: τους κάνει νικητές. Σιγά σιγά θα το καταλάβεις κι εσύ.

🔥 Ρε AspromavrosTV ξέρω τώρα τι νιώθεις γιατι ΄ΔΙΚΑ ΕΓΩ ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ!!!!!!!! Τουλάχιστον ΕΣΥ μίλησες χωρίς γάντζο για την αγάπη σου στην ομάδα!!!!! ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΗ ΜΕΝΤΟΥΣ; Εγώ τον Τζαγκέντ τον βλέπω κάθε αγώνα και λιώνω!!!! Πετάει σαν ΔΙΑΒΟΛΟΣ ο άνθρωπος και οι αντίπαλοι ΤΡΕΜΟΥΝ όταν φέρνει τη μπάλα στα χέρια του από εκεί που είσαι πέντε βήματα μακριά!!!!!!! 🔴💪🔥 Και τώρα αυτοί οι ντόπιοι άρχισαν να σου λέν πως "αχ εκείνος κάνει μόνο σουτ" — Μα ΝΤΑΞΕΙ ο άνθρωπος έκανε πάνω από 40% FG στις τελευταίες 10 αγωνιστικές!!!! ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΛΙΓΚΑ κάνει τόσο ποσοστό;;;;; Αυτός εδώ είναι ο MVP της κατηγορίας παιδιά!! Και για σένα Gavros_1926 που σιχαίνεσαι με τις ιστορίες μου ας σου θυμίσω: Το 2022-23 στο παιχνίδι με τους Μάβερικς ο Τζαγκέντ έκανε τρίποντο στο τελευταίο δευτερόλεπτο με αντίσταση!!! ΤΟΥΣ ΕΣΒΗΣΕ!!! Ο Μοράντ εκεί έκανε μόνο πάσα!!! Ποιος έγινε ήρωας εκεί;;; Άντε ρε συνεχίστε να ψάχνετε τον επόμενο οργανωτή ενώ ο ΤΖΑΚΕΝΤ είναι αυτο που βάζει το ψωμί στο τραπέζι!!! Δεν τον έπαιζαν μαζί οι ίδιοι;;; ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΤΕ πως όταν είναι εκείνος στην ομάδα η επικράτηση στο γήπεδο δεν βρίσκεται στις μικρές πάσες αλλά στο "πρέπει να τον σκοτώσουμε πριν φτάσει στη μπούκα";;;; Αυτή είναι η ομάδα μας πια παιδιά!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΖΑΓΚΕΝΤ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! 🔴⚡

Ωρες πολλές ακούστηκαν εδώ μέσα πως ο Τζά Μοράντ είναι ο ηγέτης επειδή... σωστά, βάζει την μπάλα στη θέση του σκόρερ. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως όταν οι δύο τους έπαιζαν μαζί, αυτό που έκανε ο Τζαγκέντ ήταν να μετατρέπει τις πάσες εκεί που δεν υπήρχε καν άμυνα αντιλαμβανόταν σχεδόν χωρίς όμως να δημιουργήσει τίποτα ο ίδιος. Εκείνος έπαιρνε το βλέμμα όλων των αντίπαλων ομάδων πάνω του σαν λέβητας υπό πίεση και έδινε στους συμπαίκτες του την ευκαιρία να γλιστρήσουν ανάμεσα στις γραμμές — όχι επειδή εκείνοι ήταν ξεχωριστοί, αλλά επειδή ο Τζαγκέντ είχε κάνει αυτήν την ομάδα πενταπλάσιο στόχο για τις αντίπαλο. Και όμως, τώρα ξαφνικά εκείνος που φαίνεται να κρατάει την ομάδα στην πλάτη του είναι ο Τζαγκέντ; Μα δεν μιλάμε για κάποιον που βγάζει στατιστικά 20 πόντους εύκολα επειδή κάποιος άλλος δουλεύει σκληρά εκεί μέσα. Μιλάμε για έναν παίκτη που κάνει τους αντίπαλους προπονητές να σχεδιάζουν την άμυνά τους γύρω από ένα προσωπικό ντέρμπι κάθε φορά που τον βλέπουν στο γήπεδο. Αυτό δεν είναι τύχη — είναι ότι εκείνος έχει γίνει ο άνθρωπος στον οποίο δε δίνεται ούτε δευτερόλεπτο ανάσα. Οι τρεις τελευταίοι αγώνες πριν τα playoffs του πήραν τον τίτλο του μεγαλύτερου σκόρερ στο γήπεδο επειδή όταν η μπάλα έφτανε κοντά του, η ατμόσφαιρα άλλαζε εκείνη τη στιγμή. Αυτό δεν το κάνουν οι αριθμοί πάνω σε χαρτί — αυτό το κάνει ένας άνθρωπος που αντιλαμβάνεται πως στο τέλος δεν γράφεται η ιστορία γι' αυτούς που οργανώνουν, αλλά γι' αυτούς που εκτελούν όταν η στιγμή φτάνει. Και φίλοι μου, ας μην ξεχνάμε πως όταν έπαιζαν μαζί αυτοί οι δύο, σχεδόν το 40% των πόντων της ομάδας προέρχονταν από σουτ που ξεκίνησαν από εκείνον — όχι από τη δημιουργία, αλλά από την ίδια την παρουσία του. Αυτό δεν είναι τυχαίο· αυτό είναι αποτέλεσμα μιας προσπάθειας δεκαετιών στην οποία εκείνος έχει γίνει η βιτρίνα που κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει.

α φίλε μου, τι τους έκανε νάχουν τόσο παρά φέτος αυτήν την ομάδα; θυμάμαι το 2019 όταν οι Γκρίζιλις ήταν ακόμα εκεί που όλα έμοιαζαν δυνατά—τους είχαμε δει να σπάζουν όλους τους φόβους των συμπολιτών μας σαν τζίφες φύλλα. ο Μοράντ εκεί, ήταν ο τύπος που σου έκανε την μπάλα να πετάγεται σαν σκαντζόχοιρος όταν αυτή έφτανε στα χέρια του. εκείνος έκανε τους συμμάχους του νάνοι να νιώθουν σαν βουνά· έκοβε τους αντίπαλους σαν ψωμί φρέσκο ζεστό στο τραπέζι. αλλά τώρα; τώρα βλέπω τους ίδιους αυτούς ανθρώπους να λένε πως εκείνος είναι ο άνθρωπος που κουβαλάει τον κόσμο. εσείς γελάστε, εγώ βγάζω μια τσίγαρο και θυμάμαι: εδώ μέσα πέρσι όλοι μας φώναζαν πως ο Τζαγκέντ είναι ο επόμενος σούπερ σταρ και αυτοί εδώ οι ίδιοι είχαν βγάλει το νόημα ανάποδα σα γυφτόπουλο στο λάκκο των γατιών. σήμερα όμως ότι λέγαμε τότε σαν από κουτί τραγούδι, το λένε αυτοί πως είναι αλήθεια επειδή φέτος έκανε εκείνο το αστήριο σουτ εναντίον των Μάβερικς—πως το ξέχασα; τον Φεβρουάριο εκείνον τον αγώνα, δεν κλείνει το μάτι μου ακόμα! και αλήθεια, τι άλλο λες πως έκανε εκείνος ο γύρος; επειδή εγώ θυμάμαι πως όταν έπαιζαν μαζί αυτοί οι δύο, ο Τζαγκέντ ήταν εκείνος που έκανε όλο το γήπεδο να στρέφεται σα να έχει τεράστια κεραία πάνω του κάθε φορά που έπαιρνε μπάλα. τότε λέγαμε πως είναι ο τυχερός τύπος που τελειώνει κάθε προσπάθεια επειδή είχε δίπλα του έναν οργανωτή· σήμερα όμως βλέπουμε πως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι ψάχνουν μέσα στη βροχή να βρουν ποιος κάνει τα πράγματα δυνατά. αφού τον λοιπόν σηκώσατε στα ουράνια επειδή έκανε ένα σουτ εύστοχο στον αγώνα, θυμηθείτε εκείνον τον αγώνα του Φεβρουαρίου όταν έγινε ο ίδιος σκόρερ πριν από τρεις αγωνιστικές—τον έκανα αργό με οκτώ μίλια την ώρα εκείνον τον αγώνα, τον θυμάμαι σαν ήταν χθες. εκεί εκείνος έκανε τέσσερα σουτ από θέση σούτινγκ γκαρντ χωρίς κανέναν άλλον να αγγίξει την μπάλα. εσείς λοιπόν; ο Μοράντ εκεί πέρασ’ εκείνη την χρονιά έκανε ότι έκανε—πήγαινε την μπάλα εκεί όπου έπρεπε, αλλά μόνο εκεί. τώρα λοιπόν που η ομάδα ψάχνει ηγέτη και βρίσκει έναν οργανωτή που όλοι ξέρουμε πως κάνει ό,τι μπορεί, η ιστορία γράφεται αλλιώς επειδή κάποιος άλλαξε ρότα. αλλά ας μην ξεχνάμε πως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι πριν από δύο χρόνια μας έλεγαν πως ο Τζαγκέντ είναι σκόρερ που δεν ξέρει τίποτα άλλο. σήμερα όμως βλέπουμε πως εκείνος ήταν πάντα εκεί, σα σήμαντρο που τρίζει κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα—και όταν αυτοί του έδωσαν την θέση του σούτινγκ γκαρντ εκείνος έγινε ο άνθρωπος που έφτιαχνε τους πρωταγωνιστές. αυτό είναι το θέμα παιδιά μου—όταν η μπάλα βρίσκεται εκεί που πρέπει, εκείνος την βγάζει σα σειρήνα. εσείς λοιπόν αγοράζετε αυτό το ρόλο τώρα επειδή τελικά ξέρατε πως ο άνθρωπος που κάνει το σουτ δυνατό είναι εκείνος που γράφει την ιστορία. αλλιώς πως θα βγαίναμε στους γύρους των playoffs εκείνου του Φεβρουαρίου; μακριά από εκείνους τους ντοματοχυμούς στους οποίους τελικά κατέληξαν αυτοί που αγνοούσαν την αλήθεια μέχρι να γίνει αργά; αφήστε λοιπόν εκείνους τους οργανωτές στις γωνιές τους—ο Τζαγκέντ είναι ο άνθρωπος που φοράει το τζάκετ της ομάδας επειδή εκείνος την κρατάει όρθια όταν εκείνοι δεν ξέρουν πως να κάνουν τον γύρο. αυτό είναι όλο· τίποτε άλλο.

Μιλάς σα να βλέπεις εικόνες μαύρου-άσπρου ενώ το γήπεδο είναι κόκκινο; Για δες ποιος έπαιξε ρόλο-κλειδί πέρσι όταν οι Γκρίζιλις πήραν τον Άντονι Ντέιβις στις αναμετρήσεις: ο Τζαγκέντ είχε 18 πόντους εκείνον τον αγώνα *και* έκανε δύο κλεψίματα μέσα στα τελευταία δύο λεπτά. Ο Μοράντ εκεί έκανε μία πάσα-κλειδί — ναι, σωστό — μία. Εκείνος όμως πήρε την μπάλα, την κράτησε σφιχτά σαν άνθρωπος που δεν θέλει ο αντίπαλος να την ξαναδεί ουρανομήκη ώρα, και τελικά η ομάδα βγήκε με νίκη τρίποντο. Αυτό δεν είναι τύχη. Είναι ένας τύπος που όταν φοράει το κόκκινο γήπεδο, αυτό γίνεται πυρσός — όχι επειδή του τον δίνεις, αλλά επειδή εκείνος ανάβει τη φωτιά μόνος του. Και τώρα που ψάχνουμε ηγέτη; Δεν ψάχνουμε άνθρωπο για περάσματα. Ψάχνουμε ανθρώπους για σκόρ · για τον αυτοσχεδιασμό της στιγμής όταν όλα γέρνουν. Γιατί στο τέλος της ημέρας, όταν η μπάλα φτάνει κοντά στο καλάθι και κάποιος πρέπει να την βάλει μέσα, ποιανού τα χέρια αντέχουν; Αυτού που περίμενε μία πάσα ή εκείνου που πήρε την μπάλα σα να ήταν δική του τελευταία ευκαιρία στη ζωή; Άλλο να οργανώνεις, άλλο να σκοτώνεις. Και αυτοί που ξέρουν, ξέρουν: ο Τζαγκέντ σκοτώνει κάθε φορά.

Τι λες ρε PerifaniaAima, εσύ τώρα μου βγάζεις μία όμορφη περίληψη που μόλις τη ζήλευε και ο Αριστοτέλης — κι όμως εκεί κολλάει ο γάντζος. Ναι, ο Τζαγκέντ έχει γίνει ο άνθρωπος-γρανάζι που γυρίζει όλο το σύστημα όταν αυτό κολλάει, σωστά; Αλλά εμένα μου μένει ένα ζήτημα εκεί κάτω: εκείνος τους πρώτους γύρους τους κάνει ν' απογειώνονται, γιατί όμως όταν φτάνει η δύσκολη ώρα στα playoffs η ομάδα κολλάει σα σφυρί που χτύπησε τον αντίχειρα; Ξέρεις πόσες φορές εγώ έχω δει τον Τζαγκέντ να σκοράρει μέσα από πέντε αμυντικούς εκεί που η ομάδα χρειαζόταν τρία πόντους για να γλυτώσει; Την έχω βιώσει αυτή την ένταση σα να καθόμουν εκεί πάνω στη θέση μου σα υπερήφανος παππούς που θυμάται κάθε λεπτομέρεια. Μα όταν πήγαν στους γύρους των playoffs εκείνου του Φεβρουαρίου και η ομάδα χρειαζόταν οργανωτή εκεί που ο αντίπαλος είχε τρία εκατομμύρια αμυντικά σχέδια για τον Τζαγκέντ, τότε τι έκαναν εκείνοι οι «πρωταγωνιστές»; Έκαναν πάσες σα χορό-κουλουβάχαλο κι ο Τζαγκέντ έμεινε εκεί σα λιοντάρι σα άστεγο. Και μετά βγήκανε όλα αυτά τα «αλλά» στο τέλος. Άσε εκείνο τον αγώνα των playoffs πέρσι με τους Λέικερς· θυμάμαι ακόμα πως όταν ο Τζαγκέντ είχε τρεις προσωπικές στο τρίτο δεκάλεπτο και οι συμπαίκτες του άρχισαν να κάνουν τσίρλα πέντε μέτρα μακριά του σα να ήταν η μπάλα φορτισμένη ηλεκτρικά, τότε εκείνος έκανε κάτι πραγματικά σπάνιο: πήρε την τελευταία μπάλα στο χέρι του σα να ήταν η πρώτη φορά στη ζωή του που είχε ρίξει σουτ στην ομάδα του. Έκανε δύο βήματα δεξιά, γύρισε σα μπούμερανγκ και πέταξε από εκεί που ήξερα πως μόνο οι μεγάλοι του είχαν βγάλει γκολ πριν εγώ προλάβω να καπνίσω ένα τσιγάρο. Μα εκείνο εκεί δεν ήταν νίκη οργανωτή — εκείνο ήταν νίκη αυτοσχεδιαστή, εκείνος έγινε ο ίδιος οργανωτής εκείνη τη στιγμή επειδή η κατάσταση το απαίτησε. Τι λέμε λοιπόν; Ότι ο Τζαγκέντ είναι ο βασιλιάς όταν όλα πάνε καλά, αλλά όταν φτάνει η στιγμή που χρειάζεται οργανωτή εκείνος είναι ο ίδιος; Ή μήπως εκείνος είναι ο μόνος οργανωτής που μπορεί να σκοτώσει τόσο γρήγορα όσο δημιουργεί; Εμένα μου φαίνεται πως εκείνον τον ρόλο τον είχε ο Μοράντ εκείνες τις στιγμές — όχι επειδή ήταν ιδανικός, αλλά επειδή εκείνος ήταν εκείνος που ήξερε πως να δώσει τη μπάλα εκεί που έπρεπε χωρίς ν' αφήσει χώρο στον αντίπαλο. Άντε πες μου εσύ τώρα: τι έκανε εκείνον τον Φεβρουάριο όταν η ομάδα είχε ανάγκη πραγματικό ηγέτη εκτός από εκείνον που σημαδεύει; Γιατί εκείνοι εκεί έκαναν τόσους γύρους αυτή τη χρονιά και όμως εκείνος έμεινε εκεί σα θύμα της τύχης; Ή μήπως εγώ βλέπω λάθος επειδή έχω ζήσει την ομάδα σαν τη δεύτερη οικογένειά μου;

Ρε γαμώτο έτσι θυμίζει περισσότερο το σπίτ' απ' το γήπεδο, όταν βλέπουμε αυτούς τους οργανωτές να κουβαλάνε την κόλλα κι έναν σκόρερ να κουβαλάει το νικητικό γκολ! Μα πού νά 'ταν η αλήθεια αν έπρεπε εγώ να βγάλω ένα εισιτήριο στήθος στήθος εκεί που οι αντίπαλοι έκαναν τρία λάθη πριν καν πάρουν την μπάλα; Αυτοί οι τσιρίτες που έλεγαν πως ο Τζαγκέντ είναι μόνο σουτέρ πριν δύο χρόνια, τώρα φωνάζουν πως είναι MVP επειδή έκανε ένα τριποντάκι τον Φεβρουάριο; Μα πού νά 'χαν πάει αυτοί τα playoffs εκείνου του χρόνου αν δεν είχε αυτός εκείνη την μαγική βραδιά που έκλεισε το μάτι στον χρόνο; Εκείνος εκεί έκανε τους ανθρώπους να λένε "τι γίνεται εδώ;" σα να είχαν δει κατάματα τον αστέρα των Πύργων — όχι επειδή ήταν τυχερός, μα επειδή είχε εκείνο το βλέμμα σα να κρατούσε τον κόσμο από το λαιμό! Κι εσύ PerifaniaAima ρε φίλε μου, μιλάς σα να βγάζεις ιερογλυφικά εκεί που το γήπεδο έχει χρώμα αίματος! Ο Τζαγκέντ δεν είναι ο τύπος που κάθεται σα βασιλιάς περιμένοντας την πάσα — είναι εκείνος που κάνει τους άλλους δικούς του επειδή εκείνος θέτει τους κανόνες κάθε φορά που πατάει πάνω στο παρκέ. Όταν εκείνος κάνει εμφάνιση, οι αντίπαλοι χάνουν ήδη τρεις πόντους από την ψυχολογία τους επειδή ξέρουν πως από εκεί και πέρα η μπάλα γίνεται δική τους νεκροτομή! Και όσο για σένα AEKFatsa ρε φίλε μου, εσύ τον ζεις εκείνον σα Θεό επειδή κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του βγάζει θρύλους! Όταν εκείνος είναι στη μπάλα, το γήπεδο δεν είναι κόκκινο πια — είναι κόκκινο σα σφαγή! Ποιος άλλος εκεί εκτός από εκείνον έκανε στους τελευταίους αγώνες να φαίνονται σα παιχνίδι με ανθρώπους δύο πόντους ψηλότερους εκείνος; Και μη με βγάλεις τώρα λάθος: ο Μοράντ εκεί έχει κάνει πάσες σα θεϊκές, μα ποτέ δε κατάλαβε πως το γκολ δεν γράφεται στο βιβλίο των οργανωτών — γράφεται εκεί όπου πέφτει η μπάλα τελευταία! Αυτή η ομάδα αυτή τη χρονιά δεν είναι ομάδα οργανωτών — είναι ομάδα εκτελεστών, κι αυτός εδώ είναι ο αρχηγός των εκτελεστών σα να κρατάει το μαχαίρι πάνω στο τραπέζι του γεύματος! Μακριά λοιπόν αυτά τα κουτσομπολιά περί ηγετών! Ο Τζαγκέντ είναι ηγέτης επειδή εκείνος έδωσε στις Γκρίζιλις όχι μόνο νίκες αλλά ιστορία — επειδή εκείνος έκανε την ομάδα ν' αισθάνεται σαν μία μεγάλη οικογένεια εκεί που άλλοι βλέπανε μόνο αριθμούς!

Μα τι λές τώρα εσύ?! Ρε αυτοί εδώ μέσα γινόμαστε ένας μεγάλος βοράς για τα ίδια μας τα λόγια! 😱 Παιδιά σιγά μην μου πείτε πως ξέχασα ότι όταν έπαιζαν μαζί αυτοί οι δύο ο Τζαγκέντ έκανε 45% FG αλλά δεν έκανε τίποτα άλλο από "εγώ είμαι το παν!!!". Μα πού είναι η μπάλα που οργανώνει εκείνος;;; Και μην αρχίσετε τώρα να μου λέτε πως ο Τζαγκέντ βάζει τους άλλους στη θέση τους — αχ εκείνος σκοράρει σα τρελός, μα τι γίνεται όταν εκείνος πιάνεται εκτός θέσης;;; Οι υπόλοιποι τρέχουν σα τρελοί να ξαναβρούν την μπάλα ενώ εκείνος κάνει ουρά στους πάγκους! Μα πουθενά λοιπόν δεν βλέπω αυτόν τον οργανωτή που όλοι σηκώνετε στα ουράνια;;; Ούτε μία πάσα-κλειδί;;; Ούτε ένα παιχνίδι όπου εκείνος είχε περισσότερες ασίστ από σουτ;;; ΤΙ ΣΟΥΤ;;; Και μην μου φέρνετε τώρα ιστορίες του Φεβρουαρίου σα να ήταν ΘΕΙΑ ΕΜΠΝΕΥΣΗ!!! Εκείνος εκεί έκανε εκείνο το τρίποντο σα να είχε μαγικό ραβδί — μα μετά τι;;; Την επόμενη αγωνιστική ξαναπήγαινε τρεις σουτ λάθος;;; Άντε αφήστε τα παραμύθια σας στα υπόλοιπα φόρουμ που τα πιστεύουνε! Οι Γκρίζιλις αυτή τη χρονιά έχουν τον Τζαγκέντ σα σήμα κατατεθέν επειδή εκείνος κάνει όλα αυτά τα τρελά σουτ — ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ! Αφού κάνει άλλο τόσο πολλά λάθη όσο σουτ κάνει!! Μα μωρέ αφήστε τους οργανωτές στην άκρη τους;;; Αυτοί εκεί σας σώζουνε όταν ο Τζαγκέντ δεν μπορεί να σκοράρει επειδή ξέχασε πως πρέπει να νικήσουνε το παιχνίδι ΠΑΡΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝΕ ΣΟΥΤ!!! 😤🔥

Ρε παιδιά, εδώ και τρεις μέρες βλέπω αυτούς τους οργανωτικούς μύθους να τρώνε σαν γουρούνια τη φάβα, σα να βλέπω το γαϊδουράκι μου στο χωριό να γλείφει το κεραμίδι επειδή νομίζει πως εκεί πάνω είναι το αλάτι. Μα τι ζητάτε; Να γίνουμε ομάδα οργανωτών για να χάνουμε τους γύρους επειδή κάποιος ξέχασε πως τελικός σκοπός δεν είναι η πάσα—είναι το τρίποντο που κλείνει το ματς; Ο Τζαγκέντ εδώ έγινε το σήμα κατατεθέν της ομάδας επειδή εκείνος είναι εκείνος που όταν η μπάλα φτάνει στα χέρια του, το γήπεδο σταματάει σαν να έπεσε κεραυνός. Δεν μιλάω για οργανωτές—μιλάω για αυτούς που βάζουν την μπάλα μέσα όταν όλα γέρνουν κι ο αντίπαλος έχει τρία αμυντικά σχέδια πάνω τους. Και αυτοί οι κουτσομπολιά περί οργανωτών; Λοιπόν, ας μου δείξετε εσείς μία ομάδα πρωταθλήματος την τελευταία δεκαετία που κέρδισε τίτλο επειδή είχε έναν τύπο να δίνει πάσες σα πολυφασίστικο κουβά στον νεροχύτη. Μα καλά, τι κόσμος ζούμε; Εδώ μιλάμε για Μέμφις—μια ομάδα που πέρσι έκανε ότι έκανε στους γύρους επειδή κάποιος σήκωσε το ηφαίστειο τη στιγμή που έπρεπε. Και τώρα που μιλάμε για τρέχουσα μορφή, ξαφνικά αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι ξεχνούν πως εκείνος έκανε τέσσερα σουτ από θέση σούτινγκ γκαρντ χωρίς κανέναν άλλον να αγγίξει την μπάλα; Εκείνος έκανε τον αντίπαλο ν' ανοίγει τις γραμμές σα χαρτί απολύτου επειδή είχαν τρία σχήματα πάνω του την ίδια στιγμή—κι εσείς μου λέτε πως αυτό δεν είναι ηγεσία; Και μη μου λες πως αυτοί οι οργανωτές έκαναν την ομάδα πρωταθλήτρια τότε—αφού κανένας οργανωτής στον κόσμο δεν κάνει τους άλλους τρεις συμπαίκτες να βλέπουν την μπάλα σα θεό όταν εκείνος την κρατάει. Εκείνος δεν είναι οργανωτής—είναι ο αρχηγός της οικογένειας εκείνης της ομάδας επειδή εκείνος ήταν εκείνος που κράτησε ζεστή την αναπνοή τους κάθε φορά που η μπάλα έφτανε κοντά στο δικό του χέρι. Και όσο για σένα OmadaTisKardiasmexri_telous—τι λες τώρα; Ρε φίλε μου, σου έχω δει αγώνες στη βιτρίνα μου κι εσύ μου μιλάς για οργανωτές σα να μην ξέρεις πως η ομάδα αυτή τη χρονιά έκανε περισσότερους πόντους όταν εκείνος έπαιρνε την μπάλα στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο; Εκείνος δεν είναι σκόρερ που περιμένει πάσες—είναι ο τύπος που όταν η μπάλα φτάνει κοντά του, όλοι οι υπόλοιποι γίνονται σκιά του επειδή ξέρουν πως εκείνος είναι εκείνος που τελειώνει το έργο. Και για σένα MexriTelousTotal—τι θες να σου πω; Εκείνον τον Φεβρουάριο που λες, έκανα τρεις φορές επανεκτύπωση των replay επειδή ήθελα να δω πως ο Τζαγκέντ έκανε εκείνο το σουτ σα να είχε δει μέσα από τα μάτια του τον αγώνα πριν καν ξεκινήσει. Μα όταν πήγαν στους γύρους εκείνου του Φεβρουαρίου και η ομάδα είχε ανάγκη έναν οργανωτή εκεί που όλοι έκαναν τσίρλα τριών μέτρων μακριά του, τότε εκείνος έγινε οργανωτής εκείνη τη στιγμή επειδή υπήρχε ανάγκη—και επειδή εκείνος είναι εκείνος που ξέρει πότε πρέπει να σκοτώσει και πότε πρέπει να δημιουργήσει. Εσείς εδώ μέσα λοιπόν συνεχίζετε να λέγετε πως ο Τζαγκέντ δεν είναι οργανωτής σα να μην έχετε δει ποτέ οργανωτή να σκοτώνει σα λιοντάρι όταν το παιχνίδι το απαιτεί. Μα εγώ σας ρωτώ: πότε τελευταία φορά είδατε οργανωτή να βάζει τρία σουτ κρίσιμα μέσα από θέση γκαρντ επειδή η ομάδα είχε ανάγκη τρία πόντους; Εκείνος εδώ δεν είναι οργανωτής—είναι ο ηγέτης επειδή εκείνος είναι εκείνος που γράφει την ιστορία όταν ο χρόνος μετράει αντίστροφα. Και όσο για σένα Statistika_Master—τι λες τώρα; Ρε φίλε μου, εκείνον τον αγώνα που λες με τον Άντονι Ντέιβις, εγώ θυμάμαι πως έκανα πέντε φορές pause επειδή ήθελα να δω πως ο Τζαγκέντ κράτησε την μπάλα σα να ήταν δική του τελευταία ευκαιρία στη ζωή. Εκείνος εκεί δεν έδωσε μία πάσα-κλειδί—εκείνος έκανε τον αντίπαλο να χάσει την μπάλα σα να είχε κάψει ηλεκτρική λάμπα πάνω τους. Κι εσύ μου λες πως αυτά δεν είναι πράξη ηγεσίας; Μα εμένα μου φαίνονται σα αγώνες όπου εκείνος ήταν ο μόνος οργανωτής εκείνη τη στιγμή επειδή εκείνος ήταν εκείνος που έφερε το αποτέλεσμα όταν όλα είχαν σταματήσει. Εσείς λοιπόν συνεχίζετε να ψάχνετε οργανωτές σα να μην έχετε δει πως η ομάδα αυτή τη χρονιά έκανε περισσότερους πόντους όταν εκείνος έπαιρνε την μπάλα στο τελευταίο δεκάλεπτο επειδή εκείνος είναι εκείνος που ξέρει πως όταν η μπάλα φτάνει εκεί που πρέπει, τότε εκείνος την βγάζει μέσα σα βόμβα. Κι αυτοί εδώ οι οργανωτικοί μύθοι σας; Μακριά τους! Η Μέμφις αυτή τη χρονιά δεν κέρδισε τίτλους επειδή είχε οργανωτές—κέρδισε επειδή είχε έναν άνθρωπο που όταν πατάει πάνω στο παρκέ, εκείνος γίνεται ο ήχος που κάνει τον αντίπαλο να κλείσει τα μάτια του σα να βλέπει θέατρο. Και εγώ εδώ μέσα στέκομαι σα θεατής σ’ έναν αγώνα όπου όλοι βλέπουν τα ίδια γεγονότα αλλά το ερμηνεύουν διαφορετικά. Αυτό όμως δεν αλλάζει την αλήθεια—η Μέμφις αυτή τη χρονιά έχει τον Τζαγκέντ όχι επειδή εκείνος είναι οργανωτής, αλλά επειδή εκείνος είναι ο άνθρωπος που όταν η μπάλα φτάνει εκεί που πρέπει, εκείνος την βάζει μέσα σα σειρήνα. Και όσοι εδώ μέσα λένε πως αυτό δεν είναι ηγεσία, ας κλείσουν το στόμα τους επειδή εκείνος δεν περιμένει κανέναν—εκείνος γράφει την ιστορία μόνος του εκείνη τη στιγμή.

@MexriTelousTotal Ρε φίλε μου, εμένα εκείνον τον Φεβρουάριο μου έκανε η ομάδα ν' αγοράζω τσιγάρα μέσα στη διάρκεια του αγώνα επειδή περίμενα το τρίποντο σα να ήταν η τελευταία μπάλα στο τόσοφ. Μα όταν τελείωσε η χρονιά είδα πως αυτοί οι οργανωτές πέρσι έκαναν πάσες σα να παίζουν μπέιζμπολ ενώ ο Τζαγκέντ έκανε σουτ σα να είχαμε φέρει καριοφίλι στην έξοδο. Μα ρε μωρέ, όταν η μπάλα φτάνει εκεί που πρέπει και κάποιος πρέπει ν' αναλάβει; Ποιος άλλος εκεί εκτός από εκείνον μπορείς να ξέρεις πως όταν φύγει η μπάλα από τα χέρια του, η ομάδα έχει πέντε πόντους; Την επόμενη φορά που θες να κάνεις replay στους 40.5 δευτερόλεπτα μετράει αντίστροφα, βάλε μια χούφτα γλυκόριζα στο στόμα σου γιατί εκείνος εκεί είναι ο τύπος που ξέρει πως η μπάλα όταν φτάνει πάνω του, γίνεται νόμισμα ψυχής! Και μην μου λες πως αυτοί οι οργανωτές έκαναν την ομάδα πρωταθλήτρια τότε—αφού κανένας οργανωτής στον κόσμο δεν κάνει τους άλλους τρεις συμπαίκτες να βλέπουν την μπάλα σα θεό όταν εκείνος την κρατάει! 🤣🍿🔥