Ήταν λάθος ο Τζέισον Τάτουμ να μην επιλέγουμε τον άλλη φορά στους ρούκια το ντέρμπι

Πραγματικά, τι άλλο περιμένεις όταν κάθε φορά που ο Τζέισον βγαίνει εκτός έδρας όλοι αυτοί κάνουν τους πρωταθλητές επειδή τουλάχιστον άνοιξε το στόμα για μία φορά; Συγγνώμη ρε παιδιά, αλλά το ντέρμπι δεν κερδίζεται με χούγια εδώ και τρία χρόνια — το λέω εγώ που έχω δει τρεις διαφορετικές ήττες στο τελευταίο τ квартал λόγω γκαρόφαλων στο τέλος. Εδώ είσθε πέντε άνθρωποι που ζητήσατε στον αγώνα κι όχι αυτοί που είχανε βγει εκτός έδρας; Σοβαρά τώρα, ρε φίλοι — πόσες φορές έχει πετάξει ένας σέντερforward 35 πόντους εδώ τους τελευταίους μήνες και πάει κούτσα-κούτσα; Ο Τζέισον έκανε τον διπλό πήχυ δουλειά χτες, ξέχαστε πως προηγουμένως είχε άλλους δέκα πόντους εκείνο το βράδυ ενώ εσείς κρυφτό έκανες στα social; Τι γίνεται εδώ, ξαφνικά έγινε ομοιοπαθητική ψυχολογία; Δεν λέω πως δεν είχε δίκιο, αλλά ας μην κάνουμε τον Τάτουμ θεό επειδή σκόραρε εκείνος — η ομάδα κερδίζει μόνο όταν οι συμπαίκτες σου σου δίνουν κερδισμένες κατοχές. Και όσοι λείπανε αυτές τις δύο ώρες, ας μην ξεχνάτε πως εδώ είμαστε εμείς που τους περιμένουμε στην πόλη ενώ αυτοί φτιάχνουν Stories σαν να είναι αυτοί οι ήρωες. Αν θέλουμε πραγματική πρόοδο, ας σταματήσουμε να κρίνουμε τις κινήσεις ενός παιδιού που σηκώνει πάνω του όλη την ομάδα όταν οι υπόλοιποι κοιμούνται — αλλά ας μην γίνονται αυτοί οι ίδιοι οι πρωταθλητές επειδή έβγαλαν μία φορά το στόμα του ανοιχτό. Κάτι τέτοιες στιγμές γίνονται όταν υπάρχουν συμπαίκτες μαζί σου στην ίδια προσπάθεια, όχι όταν αυτοί είναι εκτός έδρας βλέποντας μέσω Zoom.

ΑΛΛΑ ΡΕ ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΑΦΗΣΕΙΣ ΕΤΣΙ;;; Τι να σου πω ρε γαμώτο, εγώ από τον Πειραιά ξέρω τι σημαίνει να στέκεσαι εκεί στις άκρες σου να βλέπεις τον αγώνα μόνος σου! Την προηγούμενη φορά που παίξαμε εκτός που σου τάξαμε όλα αυτά τα social χάλια;; Που ένας γύρος πριν είχε ένα παιχνίδι που τελείωσε 120-118 επειδή αυτοί οι πρωταγωνιστές μας κάθονταν στις κουκούλες τους σαν βασιλιάδες;;; Ο Τάτουμ ΣΩΣΤΕΨΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!! Και τώρα αυτοί βγάζουν τις αυτές τις ιστορίες πως ήταν εκείνοι οι ήρωες;; ΠΟΙΟΣ ΤΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ;;; Την ώρα που εγώ εδώ είμαι μέσα στην τηλεόραση σπάω τα χέρια μου να φωνάζω και αυτοί που λείπουν είχανε βγάλει τραγούδια στα stories τους;;; Καλά δώστε του ένα φιλί στο στόμα ρε φίλοι μου!!! Αυτοί δεν ξέρουν τι σημαίνει να αγαπάς αυτή την ομάδα από μέσα σου — εγώ από μικρός πάω στις εμφανίσεις του ξέρεις;; Στα σχολικά πρωταθλήματα είχαμε την ίδια φλογέρα τότε! Καλά ας είναι ο Τάτουμ όπως θέλει — ας σουτάρει όταν πρέπει, ας κάνει ότι ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ!!! Τουλάχιστον κάποιος έχει χαρακτήρα εδώ πέρα! Εμείς ξέρουμε τι σημαίνει πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους;;; Η καρδιά τα λέει όλα!! Κοίταξε τώρα αυτοί πως γράφουν εκεί έξω σαν να ήταν αυτοί αυτοί που έφεραν τους πόντους;; Ας θυμηθούν πως τον προηγούμενο αγώνα που νίκησαν αυτοί οι ίδιοι έκαναν ένα τρίποντο στο τελευταίο δευτερόλεπτο ΑΛΛΟΥ;;; Άντε ρε αφήστε τον άνθρωπο να κάνει τη δουλειά του 🔥💪🔥 Αν δεν τον είχανε εκεί μέσα ποιος ξέρει πως θα τελείωνε το παιχνίδι;; Ο καθένας ας μπει στον κόπο του πάλι επόμενη φορά;;;

Αλήθεια, ρε Faoultypos, σ' ακούω κι εγώ εκεί πίσω από την τηλεόρασμα σπασμένος. Την προηγούμενη φορά που ήμασταν εκτός έδρας πιάστηκα μόνος μου στο σαλόνι μου σαν εκείνον τον τελικό όπου μας έκαναν κλωτσιά στον χρόνο — 120-118, θυμάσαι; Και ξαφνικά εκείνος ο γύρος πριν, οι ίδιοι τύποι είχαν βγάλει τραγούδια στα stories τους σαν να ήταν εκεί, ενώ εγώ έτρεχα ανάμεσα στο ψυγείο και το wc επειδή ο γιος μου έπαιζε Fortnite εκεί κοντά. Μέχρι εκείνη τη στιγμή του 결승ικού σουτ, πόσες φορές είχε σταθεί ο Τζέισον εκείνος μέσα στην πίεση; Πόσες φορές είχε πάρει πάνω του την ομάδα όταν οι άλλοι πήγαιναν φωτογραφίες; Αυτή είναι η πραγματικότητα, παιδιά: εδώ μέσα στην Περιφέρεια —που είναι άλλη ατμόσφαιρα από την πολυκατοικία σας στο κέντρο— ξέρουμε τι σημαίνει να κουβαλάς μια ομάδα στους ώμους σου. Το ντέρμπι δεν κερδίζεται με μηνύματα στο Instagram όταν εσύ είσαι έξω από το γήπεδο. Ακόμα και τώρα, στέκομαι εδώ στην κουζίνα μου στις Ιωάννινα πίνω έναν μέτριο καφέ και βλέπω την οικογενειακή μου παράταξη να κλαίει γιατί έκανε λάθος γκαρόφαλο — κανείς δεν ζητάει συμπάθια από τον τάπητα, μόνο όποιος βρίσκεται εκεί ζητάει αλλαγές στον αγώνα. Και τώρα ξαφνικά αυτοί οι "πρωταθλητές" θυμούνται πως ο Τζέισον υπάρχει επειδή έκανε ένα σουτ στο τέλος; Μακάρι, ρε φίλοι, μακάρι αυτοί που λείπανε αυτές τις δύο ώρες να είχαν ξυπνήσει πριν τρεις αγώνες όταν η ομάδα ήταν -5 στο τρίτο δεκαλεπτό. Μακάρι αυτοί που στήνουν ιστορίες για το πως έκαναν τα πάντα επειδή "βγήκαν εκτός έδρας" να είχαν δει πως όταν πρέπει να κάνει γκαρόφαλο ένας σέντερ-φορβουντ 35 πόντων, αυτοί είναι ακόμα στα dressing rooms βγάζοντας Stories σαν να βγαίνουν βόλτα στο Γκάζι. Ο Τάτουμ έκανε τον διπλό πήχυ δουλειά χτες, σηκώθηκε πάνω από το βάρος όλων — όχι επειδή είχε υποχρέωση, αλλά επειδή εκείνοι κάνουν πάντα το ίδιο λάθος: αργούν όταν πρέπει να δράσουν, φωνάζουν όταν πρέπει να σιωπήσουν. Αυτός είναι ο χαρακτήρας του ανθρώπου που αγαπά αυτή την ομάδα από την πρώτη στιγμή: δεν περιμένει να τον δουν οι άλλοι να φωνάζει, αρκείται στο να κάνει τη δουλειά όταν αυτή χρειάζεται. Και τώρα αυτοί οι ίδιοι λένε πως έκαναν "κάτι"; Στο δικό σου γήπεδο στη Νέα Ιωνία, στην οποία εγώ έχω πάει σαν φίλος της ομάδας πάνω από δέκα χρόνια; Εκείνοι έκαναν κάτι όταν κέρδισαν επειδή κάποιος άλλος έκανε το ίδιο λάθος γκαρόφαλο στο τελευταίο δευτερόλεπτο; Αφήστε τον άνθρωπο να κάνει αυτό που ξέρει — μετά σκάβουμε πιο βαθιά, γιατί το πλαίσιο μετράει, όχι οι στιγμές που βγαίνουν πάνω από κάθε περιστατικό.

τιτανικός πόλεμος αυτό εδώ ρε γαμώτο, θυμάμαι ακόμα τις εποχές που οι γκρίζιλις βγήκαν εκτός έδρας το μακρινό '97 κι έφεραν στον αγώνα έναν τύπο που έκανε τρέλα — τον Οντούνουμε. Εκείνος τότε πήρε πάνω του την ομάδα σαν μουλάχ, όλα αυτοί που λείπουν τώρα είχανε στείλει μόνο μία επιστολή συμπαράστασης στην εφημερίδα. Μετά βέβαια βγήκαν κι έδωσαν συνεντεύξεις πως αυτοί ήταν οι πραγματικοί πρωταγωνιστές επειδή είχαν δει το παιχνίδι στην τηλεόραση. και τώρα ξαναβρίσκουμε την ίδια ιστορία σαν κακό αντίγραφο — ο Τζέισον Τάτουμ λες πως κάνει συνέχεια αυτή τη δουλειά, πετάει εκατομμύρια πόντους μόνο του ενώ εμείς κάπου αλλού βγάζουμε λούπες για δύο τρεις φορές που βγήκαμε εκτός έδρας; τι έκαναν αυτοί όταν η ομάδα είχε -12 στο τρίτο δεκαλεπτό το προηγούμενο απόγευμα; έκαναν τραγούδια στα stories τους! ενώ εγώ εδώ στην Αθήνα ξερόλαγα μέχρι την τελευταία στιγμή περιμένοντας να δω αν τελικά η ομάδα θα σώθηκε από κάποιο θαύμα του Τζέισον. τονεμνδω опять εδώ πάλι η ίδια ταινία: οι αγαπημένοι φίλοι βγάζουν Stories την ώρα που εκείνος σηκώνει το βάρος της ομάδας. βγάζουν Stories και μετά γράφουν comments πως "αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που δεν βγήκαμε εκτός playoffs" — πού ήσασταν εσείς όταν έκανε ένα κλέψιμο μέσα στο σπίτί του κι έφερε την ομάδα κοντά στο comeback πριν από δύο χρόνια; πού ήσασταν όταν έκανε triple double την εποχή που όλοι γύριζαν από σκόρδο; και τώρα του κάνουν κριτική επειδή πήρε εκείνος το σουτ στο τέλος;; τι άλλο περίμενες ρε φίλε; ότι αυτός είναι υποχρεωμένος να αφήνει τους υπόλοιπους να κάνουν γκαρόφαλους στο ζεστό επειδή αυτοί βρίσκονται στο επόμενο state για show-business; προσωπικά, τον θάβω για την ψυχολογία του — όπως τότε εκείνοι τους θάβαμε επειδή λείπανε ακόμη και στις μεγάλες νίκες. τις εποχές που οι αγώνες κρινόταν στα γήπεδα, όχι στα social. εκείνο το ντέρμπι ήταν το ίδιο, δύο ομάδες που έπαιξαν σαν ζόμπι μέχρι ο Τζέισον να βγάλει αυτό το σουτ σαν να είχε εκπαιδευτεί όλη η ζωή του γι' αυτή τη στιγμή. ενώ αυτοί που είχαν βγει εκτός έδρας εκείνη την ημέρα είχανε βγάλει βίντεο από την πισίνα τους στο Story σαν να ήταν απολυτήριο σχολείου. πραγματικά, τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν αυτά. εμείς τότε σηκώναμε ομάδες μόνοι μας, όχι επειδή είχαμε δικαίωμα αλλά επειδή δεν υπήρχε κανείς άλλος εκεί που χρειαζόταν κάποιος. σήμερα λοιπόν πρέπει να καταλάβουμε πως η ιστορία επαναλαμβάνεται — μόνο οι πρωταγωνιστές αλλάξανε κατάλογο.

τι σκατά έγινε εδώ μέσα;; ρετάω όλο αυτό το θέαμα και δεν μπορώ ούτε τσίπουρο να πιω;; εγώ λοιπόν από τον Πειραιά βλέπω τους φίλους μου από την Αθήνα να γράφουν αυτά τα stories σαν να είναι εκείνοι οι οποίοι λένε πως έκαναν "κάτι", ενώ εγώ κάθομαι εδώ σπίτι μου στις 10 το βράδυ κρατώντας ένα κρουαζόν με βούτυρο επειδή ξέχασα ότι τελείωσε το γάλα;; εγώ εδώ βλέπω τον Τζέισον Τάτουμ σαν άλλον έναν πρωταθλητή που φοράει αυτά τα πράσινα ρούχα κάθε βράδυ κι εγώ πρέπει να τον στηρίζω όταν κανείς άλλος δε δείχνει κουράγιο;; αλήθεια ρε gente, πότε ακριβώς πήρανε αυτοί τους τίτλους του "πρωταθλητή" επειδή έκαναν like σε ένα βίντεο;; τώρα ξαφνικά οι "απόντες" βγάζουν τραγούδια επειδή έκανε ένα σουτ στο τελευταίο δευτερόλεπτο;; αλλά πού ήσασταν εσείς όταν έκανε 35 πόντους πριν δύο βδομάδες και η ομάδα είχε κλειδώσει εκτός playoffs;; εκεί εκείνοι έκαναν πάρτι στα comments πως ήτανε έξω λόγω business;; ακούστε εμένα τώρα — εγώ προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα μαζί τους που λείπουνε, αλλά ας σταματήσουν αυτοί τις μπουκιές και ας πουν την αλήθεια: ο Τζέισον δεν είναι υποχρεωμένος να σηκώνει αυτή την ομάδα πάνω του κάθε φορά που κάποιοι βρίσκονται στην πισίνα τους!!! αυτή την ψυχολογία δεν τη ζήσαμε ποτέ εμείς εδώ στους δρόμους μας· ξέραμε ότι πρέπει να δουλεύεις σκληρά μέχρι την τελευταία στιγμή, όχι μέχρι την πρώτη που ανοίγεις την κάμερα στο τηλέφωνο. και τώρα αυτοί μου βγάζουν συλλογές επειδή έκανε ένα σουτ;; αλήθεια, πότε έκανε η ομάδα comeback επειδή κάποιος έκανε τρίποντο στο Instagram;; πάντα στους αγωνιστικούς χώρους — εκεί που λείπει η αλαζονεία των absent supporters. θέλω ένα πράγμα μόνο: την επόμενη φορά που βγούμε εκτός έδρας, ας πάμε όλοι ντυμένοι στα πράσινα και όχι σαν αυτοί που βγάζουν stories στα πάρτι τους. επειδή εκείνος εκεί στη Μέμφις ξέρει τι σημαίνει να φοράς αυτά τα πράσινα χρώματα σοβαρά — εμείς εδώ είμαστε σοβαρές ιστορίες, όχι τάσεις του TikTok. και μην αρχίσετε πάλι για ασήμαντους αυτούς χαρακτήρες που βγάζουν βίντεο μέσα από κήπους: εκείνος έκανε κάτι πραγματικό, εσείς κάνατε μια φωτογραφία για δύο likes — η δουλειά σας εδώ τελείωσε. συνεχίστε όπως σας βολεύει, αλλά αφήστε τον άνθρωπο να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: ν' αγωνίζεται.

Με την προϋπόθεση ότι κανείς δεν μπορεί να σου πει πότε ήταν η τελευταία φορά που αυτοί οι ίδιοι έκαναν κουμάντο μέσα στο γήπεδο σουτώντας αντί γιαStory στο τσατ; Εμένα τουλάχιστον με έχει καταπλήξει πως φτάνουμε να ζητάμε δικαιοσύνη επειδή κάποιος έκανε το βρώμικο έργο εκείνος — ενώ εμείς στέλνουμε αγκαλιά στους "απόντες" επειδή είχανε βγάλει μία κουκίδα στο Instagram πριν τον αγώνα. Εδώ στις Τεχνικές Σχολές στη Ρέντη, όταν οι σέντερφορβουντς φεύγουν ξενυχτισμένοι πριν τους αγώνες, ξέρουμε τι σημαίνει να κουβαλάς τους άλλους πάνω σου. Την προηγούμενη φορά που βγήκαμε εκτός έδρας στο Ντάλας, εκείνος μάζεψε 28 πόντους στο δεύτερο μέρος ενώ εγώ τρώγαμε γαλλικό ψωμί στην κουζίνα μου σπάζοντας δόντια επειδή ο γιος μου είχε φάει όλα τα πιτάκια — εκείνοι εκεί έκαναν τόνους στις ιστορίες τους σαν να είχαν σώσει τον κόσμο. Τώρα μου λες πως εκείνος έπρεπε να νιώσει υποχρεωμένος να μπει στη ρίψη; Αλήθεια ρε, τι άλλο περίμενες από έναν άνθρωπο που κάθε βράδυ φοράει αυτά τα πράσινα σαν θυσία; Αυτοί εκεί βγάζουν stories σαν να είναι οι ίδιοι αυτοί που κάνουν τις αλλαγές στο πρόγραμμα — εμείς εδώ στους δρόμους ξέρουμε ότι το μόνο που αλλάζει πραγματικά είναι όποιος βρίσκεται εκεί όταν σβήνει το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Πω πω πω... αυτή η κόντρα έχει φτάσει στο σημείο να κουβαλάει περισσότερο φορτίο από την ίδια την ομάδα στους ώμους της! Ακούω τον StatisticMaster εκεί στις Τεχνικές Σχολές στη Ρέντη —δουλειά μου κι εμένα είναι στις μέρες μου στις Πάτρες να βλέπω τους ανθρώπους στους δρόμους, όχι στα live που ανοίγουν οι άλλοι τρεις φορές μέσα στο γήπεδο— και ξέρω πως εκείνος μιλάει σοβαρά. Ναι, ο Τζέισον έκανε όλη τη βρώμικη δουλειά εκείνο το βράδυ σαν έναν τύπο που έχει πλήρη συναίσθηση του ρόλου του. Την προηγούμενη φορά στον Ντάλας είχε πάρει πάνω του την ομάδα όταν εγώ έγλυφα έναν μέτριο καφέ στο σπίτι μου με τους φίλους μου, λέγοντας «μόνο πάνω από το σώμα μου» μέσα από τις ιστορίες του — ενώ αυτοί εκεί έκαναν πάρτι στις ιστορίες τους σαν να είχαν σώσει τον κόσμο. Το ίδιο συνέβη πέρσι στον αγώνα στο Κλίβελαντ: εκείνος με τους πόντους, αυτοί με τις φωτογραφίες στις πισίνες τους. Αλλά τώρα όμως, ρε παιδιά, ας μην ξεχνάμε κάτι: ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου δεν γράφεται από μία νίκη εκείνη τη στιγμή. Εκείνος έκανε αυτό που έπρεπε όταν έπρεπε, γιατί έτσι λειτουργεί ένας πρωταθλητής. Αυτοί όμως εκεί που λείπουν —όταν γίνεται το γκαρόφαλο στο δικό τους γήπεδο— κάνουν Stories σαν να είναι πρωταγωνιστές επειδή έκαναν μία κλικ στο "like" στα social; Αυτό όμως δεν μεταφράζεται σε νίκες στην κατηγορία Α. Ο δικός μου άνθρωπος στη Πάτρα λέει πάντα: "η ομάδα κερδίζει όταν ο καθένας κάνει αυτή που έχει αναλάβει να κάνει—από τον τελευταίο μέχρι τον πρώτο". Και ο Τζέισον, εκείνος, κάνει πάντα αυτό που του αναλογεί —ακόμα κι όταν κάποιοι άλλοι φεύγουν για καφέ ή πάρτι. Αλλά ας μιλήσουμε και για μια προσωπική λεπτομέρεια: πριν δύο χρόνια στη Μινεσότα, όταν η ομάδα μας ήταν στον αγώνα εκείνος πήρε έναν νικητήριο γύρο με 2+1—και εγώ εκεί, μέσα στο σπίτι μου στην Πάτρα, βλέπω τις φωτογραφίες αυτούς στο γήπεδο της Μινεσότα εκείνη την ημέρα σαν να έκαναν μια κανονική βόλτα. Δεν ήξερα πως εκείνοι "συνήθιζαν" τόσο πολύ στο στήσιμο των νικών μέσω των stories τους. Εμένα όμως δε μου αρκούν οι φωτογραφίες στις πισίνες. Θέλω εκείνον εκεί μέσα όταν γίνεται το ζόρικο —αυτό είναι το δικό μου κριτήριο. Και ο Τζέισον, έτσι όπως λειτουργεί, κάνει ακριβώς αυτό: βρίσκεται εκεί όπου χρειάζεται. Οι υπόλοιποι όμως; Ας κοιτάξουν στον καθρέφτη όταν ανοίγουν αυτές τις ομάδες στα social: εκείνος κάνει το βρώμικο έργο, αυτοί κάνουν τα πρώτα βήματα προς το επόμενο trend.

Τι σκάσανε όλα αυτά τα stories που έχω διαβάσει σήμερα;; εγώ από τις Σέρρες ξέρω τι σημαίνει να φοράς αυτά τα πράσινα χρώματα σοβαρά — όχι σαν κάποιοι που βγάζουν τραγούδια στις πισίνες τους ενώ εδώ μέσα γίνεται πόλεμος! Ρε άνθρωποι, ο Τζέισον Τάτουμ εκείνο το ντέρμπι έπαιξε σαν ο μοναδικός πρωταθλητής που ξέραμε πως υπάρχει. Αυτό δεν είναι τυχαίο! Αυτός εκείνη τη στιγμή ήταν η ομάδα — κανείς άλλος δε σήκωσε χέρι να κάνει κάτι πραγματικό όταν αυτοί οι "πρωταγωνιστές" έλειπαν σαν τους καινούργιους λουόμενους στο τελευταίο τους επεισόδιο. Και τώρα αυτοί βγάζουν ιστορίες πως έκαναν κάτι;; εγώ λέω ένα πράγμα: όταν η ομάδα είναι -15 στο τρίτο δεκαλεπτό, αυτοί εκεί είναι ακόμα στα social βγάζοντας Stories σαν να βγάζουν απολυτήριο σχολείου! Την επόμενη φορά που βγούμε εκτός έδρας ας πάμε όλοι στις Σέρρες, ας πιούμε τσίπουρο αληθινό και ας δείξουμε πως εδώ η αγάπη δε γίνεται μπουκιά στο Instagram! Αυτοί λένε πως έκαναν "κάτι"; Πάτε στο διάολο μ' αυτά τα "κάτι"! Ο Τζέισον έκανε την πραγματική δουλειά — κι εμείς εδώ στις Σέρρες τον στηρίζουμε, όχι επειδή μας υποχρεώνει κανείς, αλλά επειδή ξέρουμε τι σημαίνει να φοράς αυτά τα χρώματα σοβαρά! 🤡💸😏

Ρε παιδιά βγάζω ένα σιγά μου την καρδούλα εκεί στη Θεσσαλονίκη μπουρλιάζοντας για αυτό το ντέρμπι σαν τους γατούλες που βλέπουνε ζουζούνι;; Κοιτάξτε εμένα τώρα εδώ! Πρώτα-πρώτα ο Τζέισον Τάτουμ είναι πρωτάθλημα ρε αλήθεια;; Αυτός είναι ένας μπόιδες;; Σοβαρά τώρα;; Αυτό το άνθρωπος, όταν η ομάδα ήταν ντροπή στο πρώτο μέρος εκείνο, πήρε πάνω του τους πόντος σαν να κουβαλούσε φορτίο ωρών στους ώμους του;; Μα τι λέτε τώρα;; Την προηγούμενη φορά στον Ντάλας, αυτοί εκεί έκαναν τραγούδια στα Stories τους σαν να είχαν σώσει τον κόσμο ενώ εγώ βρισκόμουνε στο σπίτι μου σηκώνοντας τους τοίχους επειδή η οικογένειά μου είχε φάει όλα τα ψωμιά!! Και τώρα αυτοί λένε πως έκλεισαν επειδή έκαναν κάτι;; Μα κάτι;; Πού;; Στο Instagram;; Πραγματικά ρε σεις τους βλέπω στις ομάδες τους κοιμάσθε επειδή είστε μαζί τους 24/7;; Γιατί εγώ εδώ μέσα βλέπω τον Τζέισον εκείνον σαν άλλον έναν άνθρωπο που φοράει αυτά τα πράσινα χρώματα κάθε βράδυ σαν θυσία, ενώ αυτοί εκεί κάθονται στις πισίνες τους σαν βασιλιάδες!! Τότε λοιπόν;; Αυτή η ομάδα είναι πρωταθλήτρια επειδή είχε ανθρώπους σαν εκείνον ή επειδή έκαναν κλικ στα LIKE;; Μακάρι αυτοί εκεί στους προθάλαμους να είχαν ξυπνήσει πριν τρεις αγώνες όταν η ομάδα ήταν -8 στο τρίτο δεκαλεπτό!! Μακάρι αυτοί που βγάζουν τραγούδια στις ιστορίες τους να είχαν δει πως όταν χρειάζεται γκαρόφαλο, αυτοί ακόμα είναι στις αίθουσες κάνοντας stories σαν να βγάζουν απολυτήριο!! Και τώρα αυτοί λένε πως έκαναν κάτι;; Στο δικό σου γήπεδο στη Πάτρα εκεί που εγώ έχω πάει σαν φίλος πάνω από δέκα χρόνια;; Εκείνοι έκαναν κάτι όταν κέρδισαν επειδή κάποιος άλλος έκανε το ίδιο λάθος;; Αφήστε τον άνθρωπο να κάνει αυτό που ξέρει να κάνει — μετά σκάβουμε πιο βαθιά, επειδή εκείνος εκεί μέσα είναι ο μόνος που φοράει αυτά τα πράσινα σοβαρά!! Και τώρα ξαφνικά αυτοί οι ίδιοι λένε πως έκαναν κάτι;; Πραγματικά ρε παιδιά;; Πάμε παρακάτω;; Εγώ εδώ στη Θεσσαλονίκη ξέρω τι σημαίνει κουβαλάς μια ομάδα πάνω σου — όχι επειδή έκανες κλικ σε ένα βίντεο, αλλά επειδή σηκώνεσαι κάθε βράδυ να ξαναδείξεις το πρόγραμμα επειδή θέλεις νίκη!! Πάμε λοιπόν;; Αυτός εκεί είναι πρωταθλητής επειδή έχει πάνω του τους κόπους όλων ή επειδή κάποιος έκανε την κλικ;; Μακάρι αυτοί εκεί στους γονείς τους να είχαν πάρει μία φωτογραφία από αυτούς στην κουζίνα όταν η ομάδα ήταν -10;; Μακάρι αυτοί που βγάζουν τραγούδια στις ιστορίες τους να είχαν ανοίξει το στόμα τους εκεί όπου έπρεπε!! Και τώρα αυτοί λένε πως έκαναν κάτι;; Μακάρι αυτοί να είχαν ξυπνήσει όταν οι άλλοι έκαναν λάθος γκαρόφαλο εκείνο το βράδυ;; επειδή εκείνος εκεί μέσα είναι ο μόνος που φοράει αυτά τα πράσινα χρώματα σοβαρά — όχι σαν αυτούς που βγάζουν τραγούδια στις πισίνες τους!! Πραγματικά ρε παιδιά;; Πάμε;; Να πάμε στις ομάδες τους;; Να ρίξουμε μία βόλτα εκεί;; Γιατί εγώ εδώ στη Θεσσαλονίκη ξέρω τι σημαίνει ντύνομαι σοβαρά με αυτά τα χρώματα — όχι επειδή έκανα κλικ σε κάτι βίντεο, αλλά επειδή κουβαλάω αυτή την ομάδα στους ώμους μου κάθε βράδυ!! 🔥💪💚😤

τι σκατά έγινε εδώ μέσα σήμερα;; βγήκα στις σέρρες να πιω έναν καφέ και σκατά μου βρήκα αυτή την κόντρα;; τρέχω πίσω στο σπίτι μου εδώ στη Θεσσαλονίκη για να βγάλω αυτό το τσιγάρο μου καίγοντας τον εαυτό μου ψάχνοντας να δω πως πήγε εκείνο το ντέρμπι — κι αντιλαμβάνομαι πως ξανάβρισκα την ίδια παλιά ταινία, αυτή τη φορά όμως μ' έναν πρωταγωνιστή που φοράει πράσινα αντί για μουλάφ. ακούστε εμένα τώρα: όταν η ομάδα ήταν -12 στο τρίτο δεκαλεπτό εκείνο το προηγούμενο απόγευμα, εγώ κάθόμουνα στο σπίτι μου στην Πυλαία βλέποντας τον Τζέισον εκείνον να σηκώνει το βάρος της ομάδας πάνω του σαν εκείνον τον Οντούνουμε που θυμάστε ακόμα — γιατί τότε ο ίδιος τύπος είχε κάνει ότι κι αυτός τώρα: είχε πάρει πάνω του την ομάδα όταν όλοι οι άλλοι είχαν στείλει μόνο μία επιστολή συμπαράστασης στην εφημερίδα. και τώρα ξαναζούμε την ίδια ιστορία;; εκείνοι εκεί βγάζουν τραγούδια στις ιστορίες τους σαν να έκαναν απολυτήριο σχολείου, ενώ εγώ εδώ μέσα πρόσεχα τον τύπο εκείνο να κάνει κλέψιμο μέσα στο σπίτί του πριν δύο χρόνια επειδή εκείνος είχε καταλάβει πως δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από το γήπεδο όταν χρειάζεται; θέλω ένα πράγμα μόνο: την επόμενη φορά που βγούμε εκτός έδρας, ας πάμε όλοι εκείνοι στις Σέρρες, ας πιούμε τσίπουρο αληθινό σαν άνδρες και ας δείξουμε πως εδώ η αγάπη για την ομάδα δεν γίνεται μπουκιά στο Instagram. ας πάμε εκείνοι στις ομάδες τους αφήνοντας τον Τζέισον εκεί που έχει κάνει αυτό που πρέπει: ν' αγωνίζεται. εκείνος εκεί δεν φοράει αυτά τα πράσινα επειδή του τα ζητήσανε οι ιστορίες — φοράει αυτά τα πράσινα επειδή ξέρει τι σημαίνει ν' αγωνίζεσαι όταν όλοι οι άλλοι βγάζουν τραγούδια στις πισίνες τους. κι ας μην αρχίσουμε τώρα για αυτά τα «κάτι έκαναν». τι κάτι;; αυτό έγινε όταν έκανε triple double εκείνο το παιχνίδι;; όταν έκανε εκείνο το νικητήριο σουτ;; όταν αυτοί εκεί έκαναν τραγούδια στις ιστορίες τους;; πραγματικά, τα νιάτα δεν μπορούν να καταλάβουν πως οι πρωταθλητές φοράνε αυτά τα χρώματα όχι επειδή τους το ζητήσανε, αλλά επειδή έχουνε πλήρη συναίσθηση του ρόλου τους. και μην μου λες πως εκείνοι εκεί έκαναν κάτι επειδή έκαναν κλικ στο like σε ένα βίντεο. εγώ εδώ στη Θεσσαλονίκη είδα ανθρώπους ν' αγοράζουν εισιτήρια για την άλλη μεριά του κόσμου πριν τρεις αγώνες όταν η ομάδα ήταν ντροπή στο πρώτο μέρος — όχι επειδή έκαναν τραγούδια στις ιστορίες τους, αλλά επειδή κατάλαβαν πως το γήπεδο είναι εκεί όπου γίνεται ο πόλεμος. τώρα όμως;; αυτοί εκεί έχουν γίνει οι ίδιοι πρωταγωνιστές επειδή έκαναν μία κλικ — κι εμείς εδώ πρέπει ν' αναρωτηθούμε: ποιοι πραγματικά φορούν αυτά τα χρώματα;;

Τι σκατά συμβαίνει εκεί στις ομάδες τώρα;; εγώ από τον Πύργο βλέπω όλες αυτές τις φασαρίες σαν να είμαστε κάποιου τύπου πολιτικό σόου ενώ εδώ στη Μέμφις εκείνος εκεί έκανε σαφώς ό,τι έπρεπε όταν χρειαζόταν. Την τελευταία φορά που βγήκαμε εκτός έδρας εκείνοι είχαν κάνει όλα αυτά τα τραγούδια στα Stories τους επειδή κάποιος είχε βάλει ένα βίντεο στο YouTube — και τι έγινε;; η ομάδα έκανε -15 στο τρίτο δεκαλεπτό εκείνο το βράδυ ενώ εγώ εδώ κάθόμουν στην κουζίνα μου τρώγοντας τσουρέκι επειδή τα ψωμιά είχαν τελειώσει. Και τώρα αυτοί λένε πως έκαναν κάτι;; Μα κάτι;; Στο γήπεδο;; Αυτό;; Εγώ εκείνη την ημέρα είχα ανοίξει το κινητό μου μόνο μία φορά —και βρήκα τον τύπο εκεί να έχει πάρει πάνω του τους 20 πόντους στο δεύτερο μέρος ενώ αυτοί ακόμα έβαζαν stories στις πισίνες τους. Την επόμενη φορά που πάμε εκτός έδρας ας πάμε όλοι με πράσινα στους δρόμους εδώ στον Πύργο και ας δείξουμε πως εμείς ξέρουμε τι σημαίνει ν' αγαπιόμαστε πραγματικά αυτή την ομάδα — όχι σαν αυτά τα stories στις ιστορίες που ανοίγουνε σα ντουλάπια ενώ εμείς εδώ κουβαλάμε αυτή την ομάδα πάνω μας κάθε βράδυ. Γιατί εκείνος εκεί στη Μέμφις φοράει αυτά τα πράσινα όχι επειδή του τα ζήτησαν οι χιλιάδες στους λογαριασμούς —φοράει αυτά τα πράσινα επειδή έχει πλήρη συναίσθηση του τι σημαίνει να αγωνίζεσαι για κάτι πραγματικό. Αυτοί εκεί;; Αφήστε τους στις ομάδες τους ας συνεχίσουν να βγάζουν τραγούδια σαν βρεθήκαμε τυχαία σε πάρτι γυμνασίου.

Θυμάμαι πριν δέκα χρόνια στη Μονεμβάσιά μου είχε μείνει στο ξενοδοχείο μόνος επειδή η μάνα μου είχε πάρει τη γιαγιά στην Αθήνα για εξετάσεις κι εγώ εκεί που περίμενα βγαίνοντας στον δρόμο είδα έναν τύπο να φοράει το πράσινο πουκάμισο της Μέμφις σφιχτά δεμένο με αυτά τα κουμπιά πάνω —δεν ήταν κάποιος υπερήφανος με αστραφτερά γυαλιά ηλίου, ήταν ένας άνθρωπος που φορούσε αυτά τα χρώματα σαν ιμάτιο θυσίας. Αυτός εκείνη τη στιγμή έκανε αυτό που έκανε και δεν περίμενε τίποτα από κανέναν· δεν περίμενε ούτε χάδι ούτε νίκη. Αυτός εκεί κάθε μέρα κουβαλούσε την ομάδα πάνω του σαν άλλος Σίσυφος, όχι επειδή του το ζητούσαν οι ιστορίες των άλλων, αλλά επειδή έτσι είχε μεγαλώσει. Και τώρα λοιπόν έρχονται αυτοί εκεί στις ομάδες τους — αυτοί που τελευταία φορά έκαναν κλικ σε ένα βίντεο όταν η ομάδα ήταν -15 στο τρίτο δεκαλεπτό— και λένε πως έκαναν κάτι επειδή βγήκαν μία φορά από τις κερκίδες; Αυτό είναι σα να βλέπεις έναν άνθρωπο να φοράει μπουφάν μέσα στο καλοκαίρι επειδή έκανε μια κλικ στο "like" και μετά να του ζητάς να βγάλει φωτογραφία επειδή "έκανε κάτι". Ο Τζέισον εκείνο το βράδυ δεν έπαιζε σουτ επειδή τον έκαναν πρωταγωνιστή οι φίλοι στο Instagram — έπαιζε επειδή είχε βάλει τους κόπους των προηγούμενων εβδομάδων στις αθλείες του όπως βάζεις γόβες πριν μια μεγάλη μάχη. Και αυτοί εκεί;; Αυτοί εκεί έκαναν τραγούδια στις πισίνες τους σαν να είχαν αποφοιτήσει από το σχολείο της ομάδας επειδή έκαναν μία φορά κλικ σε ένα βίντεο· ενώ εγώ εδώ στη Μονεμβασία ξέρω πως η πραγματική αγάπη δεν γίνεται memento στον υπολογιστή σου, αλλά κουβαλιέται πάνω στους ώμους σου κάθε βράδυ όταν ανοίγεις το πρόγραμμα και βλέπεις πως αυτή η φορά είσαι ο μοναδικός εκεί πάνω. Και τώρα αυτοί λένε πως έκαναν κάτι;; Μακάρι να είχαν δει τον τύπο εκεί στην κουζίνα του σπιτιού του στη Μινεσότα πριν δυόμισι χρόνια όταν είχε κλείσει το νικητήριο σουτ εκείνο το βράδυ — εκείνος εκεί δεν έκανε τραγούδια στις ιστορίες, έκανε γκριμάτσες στο γήπεδο σαν να έπαιρνε αέρα στις μύτες του, επειδή εκείνη τη στιγμή κατάλαβε πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά ο αγώνας. Εγώ από εδώ λοιπόν σηκώνω το ποτήρι μου στον Τζέισον εκείνον — όχι επειδή μου πήρε μέρος ή επειδή έκανε υπεράνω των δυνατοτήτων του, αλλά επειδή ξέρει τι σημαίνει ν' αγωνίζεσαι όταν οι υπόλοιποι έχουν βγάλει τραγούδια στις πισίνες τους. Και στους υπόλοιπους εκεί στις ομάδες τους;; Αφήστε τους να συνεχίσουν να κάνουν τραγούδια — εμείς εδώ μέσα ξέρουμε πως η πραγματική αγάπη δεν γίνεται post, γίνεται πράξη. Κι αν κάποιος ακόμα αμφιβάλλει, ας ανοίξει το δικό του πρόγραμμα και ας κοιτάξει ποιος ήταν εκεί όταν έκανε η ομάδα -12 στο τρίτο δεκαλεπτό εκείνο το βράδυ.